ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ [:Γαλ. 3, 23- 4, 5] ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ [:Γαλ. 3, 23- 4, 5]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Πρὸ δὲ τοῦ ἐλθεῖν τὴν πίστιν ὑπὸ νόμον ἐφρουρούμεθα συγκεκλεισμένοι εἰς τὴν μέλλουσαν πίστιν ἀποκαλυφθῆναι(:Προτού όμως έλθει η νέα αυτή κατάσταση, στην οποία ισχύει πλέον η πίστη, ο νόμος μάς φρουρούσε κλεισμένους καλά, σαν να ήμασταν μέσα σε κάποιο φρούριο, για να καταφύγουμε έτσι στην πίστη που έμελλε να αποκαλυφτεί μετά από καιρό)» [Γαλ.3,23].

Είδες πώς παρέστησε σαφώς αυτά τα οποία είπαμε; Διότι με τις λέξεις «ἐφρουρούμεθα» και «συγκεκλεισμένοι» τίποτε άλλο δεν θέλει να δηλώσει, παρά την ασφάλεια η οποία δόθηκε από τις εντολές του νόμου. Διότι σαν να κρατούσε αυτούς μέσα σε ένα τείχος με τον φόβο και στο βίο τον σύμφωνο προς αυτόν, ο νόμος κρατούσε αυτούς στην πίστη.

«Ὥστε ὁ νόμος παιδαγωγὸς ἡμῶν γέγονεν εἰς Χριστόν, ἵνα ἐκ πίστεως δικαιωθῶμεν(: Συνεπώς ο μωσαϊκός νόμος έγινε παιδαγωγός μας και μας προετοίμαζε να ποθήσουμε και να γνωρίσουμε τον Χριστό, για να λάβουμε τη δικαίωση και τη σωτηρία από την πίστη μας σε Αυτόν)» [Γαλ.3,23]. Ο παιδαγωγός βέβαια δεν εναντιώνεται στον διδάσκαλο, αλλά και συνεργεί, απαλλάσσοντας τον νέο από κάθε κακία και με κάθε επιμέλεια προετοιμάζοντάς τον να δέχεται τα μαθήματα από τον διδάσκαλο. Για τον λόγο αυτόν λέγει: «Ἀγνοοῦντες γὰρ τὴν τοῦ Θεοῦ δικαιοσύνην, καὶ τὴν ἰδίαν δικαιοσύνην ζητοῦντες στῆσαι, τῇ δικαιοσύνῃ τοῦ Θεοῦ οὐχ ὑπετάγησαν(:Δεν φρόντισαν δηλαδή να γνωρίσουν την δικαίωση που δίνει ο Θεός από αγαθότητα, και ζητούν να στήσουν την δική τους αντίληψη σχετικά με την δικαίωση. Γι’ αυτό και δεν υπέταξαν τον εαυτό τους στην δικαίωση του Θεού)»[Ρωμ.10,3]. Εάν λοιπόν ο νόμος είναι παιδαγωγός και φρουρούμαστε κλεισμένοι κάτω από αυτόν, όχι μόνο δεν είναι αντίθετος προς την χάρη, αλλά και συνεργός είναι· εάν όμως, ενώ ήλθε η χάρη, επιμένει να ισχύει, τότε είναι αντίθετος. Διότι αν, ενώ οφείλουμε να εξέλθουμε προς την πίστη, αυτός μας κρατεί κλεισμένους, τότε καταστρέφει την σωτηρία μας.

Διότι όπως ακριβώς ο λύχνος, αφού φώτισε στην νύκτα, αν, όταν έλθει η ημέρα, αναγκάζει να μη βλέπουμε τον ήλιο, όχι μόνο δεν πρόσφερε, αλλά κατέστρεψε, έτσι και ο νόμος, όταν γίνεται εμπόδιο προς τα μεγαλύτερα. Αυτοί λοιπόν οι οποίοι τον τηρούν τώρα, αυτοί πολύ περισσότερο τον κατηγορούν. Διότι και ο παιδαγωγός τότε κάνει καταγέλαστο τον νέο, όταν, ενώ ο καιρός καλεί αυτόν να απομακρυνθεί, τον κρατεί πλησίον του. Για τον λόγο αυτόν και ο Παύλος λέγει: «᾿Ελθούσης δὲ τῆς πίστεως οὐκέτι ὑπὸ παιδαγωγόν ἐσμεν(: Όταν λοιπόν ήλθε η νέα κατάσταση, στην οποία ισχύει η πίστη, δεν είμαστε πλέον κάτω από την παιδαγωγία του μωσαϊκού νόμου)»[Γαλ.3,25].

Κυριακὴ Η΄ Ματθαίου – Ο Ιερός Χρυσόστομος για το θαύμα του χορτασμού των πεντακισχιλίων

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Ματθ. 14,14-22]

Ο  ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΧΟΡΤΑΣΜΟΥ ΤΩΝ ΠΕΝΤΑΚΙΣΧΙΛΙΩΝ

     «Ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς ἀνεχώρησεν ἐκεῖθεν ἐν πλοίῳ εἰς ἔρημον τόπον κατ᾿ ἰδίαν· καἰ ἀκούσαντες οἱ ὄχλοι ἠκολούθησαν αὐτῷ πεζῇ ἀπὸ τῶν πόλεων(:όταν λοιπόν τα άκουσε αυτά ο Ιησούς, αναχώρησε από εκεί με πλοίο σε κάποιον ερημικό τόπο, για να μείνει μόνος Του με τους μαθητές Του. Και όταν άκουσαν τα πλήθη του λαού ότι αποχώρησε σε ερημικό τόπο, Τον ακολούθησαν πεζοί από τις πόλεις)»[Ματθ. 14,13].

     Πρόσεξε το ότι ο Κύριος σε κάθε περίπτωση αναχωρεί, και όταν παραδόθηκε ο Ιωάννης και όταν αποκεφαλίστηκε και όταν πληροφορήθηκαν οι Ιουδαίοι ότι οι μαθητές Του γίνονται όλο και περισσότεροι· διότι θέλει τα περισσότερα να τα τακτοποιεί κατά τρόπο πιο ανθρώπινο και να κινείται ως επί το πλείστον μέσα στα ανθρώπινα πλαίσια, επειδή δεν ήταν ακόμη καιρός να αποκαλύψει με σαφήνεια τη θεότητά Του. Για τον λόγο αυτόν και στους μαθητές Του έλεγε να μην πουν σε κανένα ότι Αυτός είναι ο Χριστός· διότι ήθελε αυτό να γίνει περισσότερο γνωστό μετά την Ανάστασή Του. Για τον λόγο αυτόν δεν ήταν αρχικά πολύ αυστηρός προς τους Ιουδαίους εκείνους που έδειξαν δυσπιστία, αλλά ήταν περισσότερο επιεικής. 

     Αφού λοιπόν αναχώρησε από εκεί, δεν μεταβαίνει σε κάποια πόλη, αλλά πηγαίνει στην έρημο και μάλιστα ταξιδεύει με πλοίο, ώστε να μην Τον ακολουθήσει κανείς. Εσύ όμως, σε παρακαλώ, πρόσεξε ότι οι μαθητές του Ιωάννη αισθάνονται πλέον περισσότερο οικείοι προς τον Ιησού, καθόσον αυτοί είναι εκείνοι που είχαν αναγγείλει σε Αυτόν το γεγονός του αποκεφαλισμού του Ιωάννη του Βαπτιστού· και πράγματι, αφού εγκατέλειψαν τα πάντα, καταφεύγουν στο εξής προς τον Ιησού. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα και της συμφοράς από τον θάνατο του Προδρόμου, αλλά και της απαντήσεως που τους έδωσε ο Ιησούς, η οποία και πέτυχε να τους φέρει κοντά Του.

     Γιατί όμως δεν έφυγε από το μέρος εκείνο πριν Του αναγγείλουν τον θάνατο του Ιωάννη, μολονότι βέβαια τον γνώριζε και πριν Του τον αναγγείλουν; Επειδή ήθελε με όλες τις ενέργειές Του να αποκαλύπτει την αλήθεια της θείας οικονομίας· διότι πράγματι δεν ήθελε μόνο με τα λόγια, αλλά και με τα έργανα το κάνει αυτό πιστευτό, καθώς γνώριζε την κακουργία του διαβόλου και ότι αυτός θα μεταχειριζόταν κάθε μέσο για να διαλύσει αυτήν την εκτίμηση και αντίληψη.

Αθανάσιος Μυτιληναίος, Πνευματικές διαστάσεις του θαύματος του χορτασμού των πεντακισχιλίων (Κυριακὴ Η΄ Ματθαίου)

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Ματθ. 14, 14-22]

                         

 Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

 [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 1-8-1993]    [Β284]        

    Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας με την προβολή του θαύματος του χορτασμού των πεντακισχιλίων, όπως μας διηγείται ο ευαγγελιστής Ματθαίος, θέλει να μας διδάξει πολλά. Ο Κύριος, όταν επετέλει ένα θαύμα, πάντοτε με αυτό ήθελε να διδάξει. Έτσι το θαύμα γίνεται διδασκαλία αλλά και η διδασκαλία φανερώνεται σαν ένα θαύμα.

    Φυσικά, όταν ο Κύριος επιτελεί ένα θαύμα, το πρώτο επίπεδο είναι να υπηρετηθεί ένας άμεσος σκοπός. Όπως επί παραδείγματι, ο τυφλός να δει το φως του, ο άρρωστος να θεραπευθεί, ο παράλυτος να ανορθωθεί. Έτσι και εις το σημερινό θαύμα, ο Κύριος δεν ήθελε να αφήσει αυτό το πλήθος των ανθρώπων - μόνον οι άνδρες πέντε χιλιάδες-  δεν ήθελε να τους αφήσει να φύγουν πεινασμένοι και να αποκάμνουν, να ταλαιπωρηθούν. Γράφει: «Καί ἀπολῦσαι αὐτούς νήστεις οὐ θέλω (:Και να τους απολύσω νηστικούς και να φύγουν - λέγει ο Κύριος-  δεν θέλω) μήπωτε ἐκλυθῶσι ἐν τῇ ὁδῷ (:μήπως στον δρόμο αποκάμνουν από την ταλαιπωρία, την κούραση, την πείνα)»· γιατί ειπώθηκε: «Πώς θα τους ταΐσουμε; Έχουμε», λέγει, μόνο πέντε ψωμιά και δύο ψάρια. Πώς θα τους ταΐσουμε;». «Δεν θέλω να αποκάμνουν εις τον δρόμον».

    Ώστε τι βλέπομε εδώ; Βλέπομε ότι στο πρώτο επίπεδο, ένα θαύμα εξυπηρετεί μια αμεσότατη ανάγκη. Αλλά, όπως είπαμε, πάντοτε ένα θαύμα, είναι μία διδασκαλία. Ή ακόμη ανοίγει τον δρόμο για μία διδασκαλία. Και πράγματι, πολλοί από τους Καπερναΐτας, επειδή εχόρτασαν εκείνη την ημέρα ψωμί και ψάρια στην έρημο, δωρεάν, τώρα Τον αναζητούν. Και μάλιστα ήθελαν να τον κάνουν και βασιλέα. Κάπου εκεί περίπου αναγνωρίζουν τη μεσσιανικότητά Του, μόνο γιατί έφαγαν. Μόνο γιατί έφαγαν. Και τότε, όταν ηύραν τον Κύριον και του λέγουν «Εδώ είσαι, Κύριε;» κι ο Κύριος τους λέγει: «Με αναζητάτε όχι γιατί άλλο γιατί χορτάσατε ψωμί. «Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ζητεῖτέ με, οὐχ ὅτι εἴδετε σημεῖα (:όχι γιατί είδατε θαύματα - διότι όλη την ημέρα ο Κύριος και δίδασκε και θαύματα έκανε, εθεράπευε όλες τις αρρώστιές τους), ἀλλ᾿ ὅτι ἐφάγετε ἐκ τῶν ἄρτων καὶ ἐχορτάσθητε (:αλλά γιατί φάγατε, λέγει, από τα ψωμιά και χορτάσατε· γι'αυτό με γυρεύετε)· ἐργάζεσθε μὴ τὴν βρῶσιν τὴν ἀπολλυμένην, ἀλλὰ τὴν βρῶσιν τὴν μένουσαν εἰς ζωὴν αἰώνιον, ἣν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὑμῖν δώσει». «Να εργάζεσθε», λέγει, «για να κερδίσετε όχι το φαγητό που χάνεται. Κι εσείς θα χαθείτε. Αλλά το φαγητό εκείνο, την βρώσιν εκείνην που μένει εις αιώνιον ζωήν, την οποίαν θα σας δώσει ο Υιός του ανθρώπου».

Οι αείμνηστοι πέντε Σφακιανοί ιερείς για το θέμα των μισθών των ρασοφόρων και τα τυχερά που δυσφημούν την Εκκλησία.

 Ο σκοπός που φορέσαμε το ράσο δεν ήταν επαγγελματικός, αλλά πνευματικός. Γι’ αυτό υποστήκαμε αυτή την οικονομική θυσία για λόγους πνευματικούς και χριστιανικούς και ορθής πίστης. (π. Μιχαήλ Δαμανάκης)

Πέντε Σφακιανοί παπάδες (ή έξι): Νικόλαος Γιαννουλάκης (ενορία Ασφέντου/Βουβά/Αγ. Νεκταρίου), Κωσταντής Χομπίτης (ενορία Νίμπρου/Κομητάδων), Μιχάλης Δαμανάκης (ενορία Σκαλωτής/Αργουλέ), αδέρφια Γιώργης (ο πρεσβύτερος – Αγιά Ρουμέλη/Λουτρό/Λιβανιανά/Αη-Γιάννης) και Παναγιώτης (ενορία Ασκύφου) Χιώτηδες, Νικόλας Παπαδόσηφος (ο νεώτερος – ενορία Πατσιανού/Καλλικράτη), όλοι χειροτονημένοι στα Σφακιά. 

Αποσπάσματα από κοινή τους συνέντευξη στο περιοδικό «Αντί» (τεύχος 79, Σεπτέμβριος 1977, ψηφιακή βιβλιοθήκη Παντείου Παν/μίου https://pandemos.panteion.gr/items/e6f98cf3-e407-4121-bae6-b2db954288dd) :

«Όταν κάποιος άγιος πέθανε και παρουσιάστηκε στα χέρια του Θεού, τότε του είπε: ναι μεν είσαι αναμάρτητος αλλά τα χέρια σου είναι άδεια. Σκεφτήκαμε λοιπόν, επειδή δεν είχαμε με τι άλλο να γεμώσομε τα χέρια μας. Και σκεφθήκαμε να τα γεμώσομε με πράξεις. Πράξεις που να δικαιώνουν και την ύπαρξή μας και να δικαιώνουν και την αποστολή μας» (Παπαδόσηφος).

Ένα παράδειγμα από την εκκλησιαστική ιστορία που μπορεί (κι αυτό) να θεωρηθεί ως προπομπός της αιρέσεως του Οικουμενισμού (Α και Β μέρος) και ως παράδειγμα αντιμετώπισής του

                             

Η ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ ΜΙΑΣ ΣΚΗΤΗΣ

Το έτος 1754 η Σκήτη της Αγίας Άννης, στο Άγιον Όρος, αποφάσισε να κτίσει μεγαλύτερο Κυριακό. Χρειάσθηκαν πολλά χρήματα. Οι Χριστιανοί έστειλαν από παντού βοήθεια εις μνημόσυνον γονέων και συγγενών. Τα μνημόσυνα όμως που έπρεπε να γίνουν στη σκήτη, και που εντάσσονταν σε αγρυπνίες, κούραζαν τους μοναχούς και δεν μπορούσαν να δουλέψουν την επομένη. Για το λόγο αυτόν, ύστερα από συμβουλή του κοινού τους πνευματικού παπά – Φιλοθέου του Πελοποννησίου, άρχισαν να κάνουν τα μνημόσυνα τις Κυριακές που, λόγω της αργίας, δεν επρόκειτο έτσι και αλλιώς να δουλέψουν.

Η καινοτομία μαθεύτηκε στο υπόλοιπο Όρος και προκάλεσε αντιδράσεις. Οι Αγιαννανίτες όπου πήγαιναν γίνονταν αντικείμενο ελέγχων γιατί μνημόσυνο νεκρών την Κυριακή ήταν κάτι το πρωτάκουστο και αντέβαινε στο αναστάσιμο της Κυριακής. Τότε μερικοί από τους μοναχούς της Σκήτης εξομολογήθηκαν στον πνευματικό ότι έχουν πρόβλημα συνειδήσεως. Ο πνευματικός τους επέτρεψε να αποχωρούν από τον ναό μόλις άρχιζε το μνημόσυνο. Η αποχώρηση όμως αυτή αναστάτωσε όσους έμεναν, εφ’ όσον ήταν έμπρακτος έλεγχος. Έτσι άρχισε στο Άγιο Όρος η περίφημη «περί μνημοσύνων έρις» που έμεινε στην Ιστορία.

Ο ΔΙΩΓΜΟΣ

Στην Αγία Άννα εκείνο τον καιρό έμενε ο πρώην Πατριάρχης Κων/λεως Κύριλλος. Όταν άκουσε για την αποχώρηση ορισμένων από τα μνημόσυνα της Κυριακής είπε: «Εγώ όταν ήμουν στον θρόνο, συνεχώς έδινα άδεια και έψαλλαν την Κυριακή μνημόσυνα νεκρών» Τα λόγια αυτά του πρώην Πατριάρχου ενίσχυσαν τους καινοτόμους που, με το επιχείρημα ότι η Κωνσταντινούπολις κάνει μνημόσυνα τις Κυριακές, εξασκούσαν ηθική βία στους διστάζοντας. Το πείσμα των καινοτόμων δεν άργησε να μεταβληθεί σε μίσος, και το μίσος σε διωγμό αυτών που δε δέχθηκαν τελικά να υποκείψουν.

Η Αγία Ολυμπιάδα "δεν είχε εκκλησιαστική κοινωνία με τον μοιχεπιβάτη αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως Αρσάκιο". Ερωτούμε τους σύγχρονους διαστρεβλωτές της εκκλησιαστικής ιστορίας: Ήταν η Αγία σχισματική;

Αγ. Ολυμπιάδα – Η Αφοσιωμένη Διακόνησσα της Εκκλησίας

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Στο πολυπληθές στερέωμα των αγίων γυναικών της Εκκλησίας μας ξεχωρίζει ένα λαμπρό άστρο, το οποίο φωτίζει στους αιώνες και φανερώνει την γυναικεία αξία, την οποία ανήγαγε στη σωστή της διάσταση μόνον ο Χριστιανισμός και καταξίωσε η αγία μας Εκκλησία. Πρόκειται για την αγία Ολυμπιάδα, την ηρωική και αφοσιωμένη διακόνησα, της οποίας η ζωή και το έργο είναι συνδεδεμένα με τον μέγα ιεράρχη της Εκκλησίας μας τον ιερό Χρυσόστομο και καταδεικνύει το μεγαλείο της κοινωνικής διακονίας.

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 368 από αριστοκράτες και πολύ πλούσιους γονείς. Ο πατέρας της ονομαζόταν Σέλευκος και η μητέρα της Θεοδοσία, η οποία ήταν αδελφή του αγίου Αμφιλοχίου, επισκόπου Ικονίου (344-394). Ο παππούς της Αβλάβιος είχε διατελέσει κυβερνήτης της Ασίας και της Θράκης. Οι εύποροι γονείς της προσπάθησαν να της δώσουν τη μεγαλύτερη δυνατή μόρφωση. Όμως ενωρίς ένοιωσε τη θλίψη στη ζωή της. Παιδί όντας, πέθαναν οι γονείς της και έμεινε ορφανή και απροστάτευτη. Την προστασία της ανάλαβε ο συγγενής της Προκόπιος, ένας βυζαντινός αξιωματούχος, έπαρχος της Κωνσταντινουπόλεως και φίλος του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, ο οποίος βρισκόταν, από το 379, στη Βασιλεύουσα για να αντιμετωπίσει τη λαίλαπα της αρειανικής αιρέσεως.

Μέσω του θείου της Προκοπίου συνδέθηκε με τον άγιο Γρηγόριο, τον οποίο αισθάνονταν και τον αποκαλούσε «πατέρα» της. Ο άγιος Γρηγόριος εκτίμησε και αυτός το σεμνό χαρακτήρα της και τα χαρίσματά της και την αγάπησε σαν παιδί του. Μάλιστα αυτή η αγάπη του είναι αποτυπωμένη σε ποίημά του, το οποίο αφιέρωσε στο γάμο της. Μια θαυμάσια ποιητική σύνθεση, η οποία εξυμνεί τη γυναικεία φύση και παρουσιάζει το ιδεώδες της έγγαμης γυναίκας. Αλλά και εκείνη ωφελήθηκε από το μεγάλο άγιο και δεινό θεολόγο Γρηγόριο. Η θεολογία του υπήρξε σταθμός για εκείνη.

Ποιὰ εἶναι τὰ θανάσιμα καὶ ποιὰ τὰ συγγνωστὰ ἁμαρτήματα

                

    Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov    Ἐπίσκοπος Καυκάσου καί Μαύρης Θάλασσας 

Κάθε θανάσιμο ἁμάρτημα ποὺ διαπράττει ὁ ὀρθόδοξος χριστιανός, ἂν δὲν θεραπευθεῖ μὲ τὴν πρέπουσα μετάνοια, γίνεται αἰτία αἰώνιου κολασμοῦ του. Θανάσιμα ἁμαρτήματα γιὰ τὸν χριστιανὸ εἶναι ἡ αἵρεση, τὸ σχίσμα, ἡ βλασφημία, ἡ ἐξωμοσία, ἡ ἀπόγνωση, ἡ αὐτοκτονία, ἡ μοιχεία, κάθε παρὰ φύση σαρκικὴ ἁμαρτία, ἡ αἱμομιξία, ἡ μέθη, ἡ ἱεροσυλία, ὁ φόνος, ἡ ληστεία καὶ κάθε μεγάλη, σκληρὴ καὶ ἀπάνθρωπη ἀδικία. Ἀπ’ αὐτές μόνο μία, ἡ αὐτοκτονία, δὲν μπορεῖ νὰ θεραπευθεῖ μὲ τὴ μετάνοια.

Ὅλες, πάντως, θανατώνουν τὴν ψυχή, καθιστώντας τὴν ἀνίκανη νὰ κληρονομήσει τὴν αἰώνια μακαριότητα, ὡς τὴν κάθαρσή της μὲ εἰλικρινῆ μετάνοια. Καὶ μία φορὰ μόνο νὰ πέσει ὁ ἄνθρωπος σὲ κάποια θανάσιμη ἁμαρτία, πεθαίνει ψυχικά. «Γιατί ὅποιος τηρήσει ὅλες τὶς διατάξεις τοῦ θείου νόμου καὶ παραβεῖ μία, θεωρεῖται παραβάτης ὄλου τοῦ νόμου. Ἐκεῖνος, βλέπετε, ποὺ εἶπε «Μὴ μοιχεύσεις», εἶπε καὶ «Μὴ φονεύσεις». Ἄν, λοιπόν, δὲν μοιχεύσεις, ἀλλὰ φονεύσεις, εἶσαι παραβάτης τοῦ νόμου» (Ἰακ. 2:10-11).

Ὅποιος ἁμάρτησε θανάσιμα, ἂς μὴν ἀπελπίζεται. Ἂς καταφύγει στὴ θεραπευτικὴ μετάνοια. Σ’ αὐτὴν τὸν καλεῖ ὡς τὴν τελευταία στιγμὴ τῆς ζωῆς του ὁ Σωτήρας, ποὺ διακηρύσσει μέσ’ ἀπὸ τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο: «Ἐκεῖνος ποὺ πιστεύει σ’ ἐμένα, καὶ ἂν πεθάνει θὰ ζήσει» (Ἰω. 11:26).

Τί εἶναι ἡ κοινωνικὴ Τριάς;

 Κ

Τί εἶναι ἡ κοινωνικὴ Τριάς;

Τοῦ κ. Παντελεήμονος Τομάζου, ὑπ. Διδάκτορος Δογματικῆς θεολογίας

Εἰσαγωγὴ

Ἡ διδασκαλία τῆς Ἁγίας Τριάδας ἀποτελεῖ τὸν πυρήνα τῆς χριστιανικῆς πίστης καὶ συγχρόνως τὸ βαθύτερο μυστήριό της. Ἡ Ἐκκλησία ὁμολογεῖ ὅτι ὑπάρχει ἕνας Θεὸς σὲ τρία Πρόσωπα: ὁ Πατήρ, ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Πρόκειται γιὰ μία ἀλήθεια ποὺ βασίζεται στὴ μαρτυρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ διατυπώθηκε μὲ ἀκρίβεια ἀπὸ τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους καὶ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Παρὰ τὴ διαχρονικὴ σπουδαιότητά της, ἡ τριαδολογία θεωρεῖται ἀπὸ πολλοὺς σύγχρονους θεολόγους ἕνα ἀφηρημένο θεολογικὸ ἀντικείμενο, χωρὶς ἄμεση σχέση μὲ τὴν καθημερινὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου.

Κατὰ τὸν εἰκοστὸ αἰώνα ἐμφανίστηκε μία νέα θεολογικὴ τάση ποὺ προσπάθησε νὰ δείξει ὅτι ἡ Τριάδα δὲν ἀφορᾶ μόνο τὴ δογματικὴ θεολογία, ἀλλὰ ἔχει ἄμεσες συνέπειες γιὰ τὴν κατανόηση τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς κοινωνίας. Ἡ τάση αὐτὴ ἔγινε γνωστὴ ὡς «κοινωνικὴ θεωρία τῆς Τριάδας» ἢ ἁπλῶς «κοινωνικὴ Τριάδα». Σύμφωνα μὲ τοὺς ὑποστηρικτές της, ὁ Θεὸς δὲν εἶναι ἁπλῶς μία οὐσία μὲ τρία Πρόσωπα, ἀλλὰ αἰώνια κοινωνία ἀγάπης, ἡ ὁποία μπορεῖ νὰ ἀποτελέσει πρότυπο γιὰ κάθε ἀνθρώπινη σχέση.

Ἡ θεωρία αὐτὴ γνώρισε μεγάλη διάδοση, ἐπηρέασε τὴ σύγχρονη θεολογία καὶ χρησιμοποιήθηκε, γιὰ νὰ ἑρμηνεύσει τὴν Ἐκκλησία, τὴν οἰκογένεια, τὴν κοινωνία, ἀκόμη καὶ τὴν πολιτική. Παράλληλα ὅμως προκάλεσε ἔντονες ἀντιδράσεις. Πολλοὶ θεολόγοι παραδοσιακῶν καταβολῶν ὑποστήριξαν ὅτι αὐτὴ ἡ θεωρία περὶ τῆς Τριάδας ὁδηγεῖ σὲ ἐπικίνδυνες παρερμηνεῖες τοῦ τριαδικοῦ δόγματος καὶ ὅτι ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὴ βιβλικὴ καὶ πατερικὴ παράδοση.

Στὸ κείμενο αὐτὸ θὰ παρουσιάσουμε τοὺς βασικοὺς ἐκ­προ­σώπους τῆς κοινωνικῆς Τριάδας, τὴν προέλευση αὐτῆς τῆς θεωρίας, τὶς βασικές της θέσεις, τὶς ἐφαρμογές της καί, κυρίως, τὶς σοβαρὲς θεολογικὲς δυσκολίες ποὺ ἐγείρει.

Ηράκλειο Κρήτης: Σοκ με το άγριο ξύλο ανάμεσα σε 15χρονες – Έχει ξεφύγει εντελώς η κατάσταση!

Ηράκλειο Κρήτης: Σοκ με το άγριο ξύλο ανάμεσα σε 15χρονες – Έχει ξεφύγει εντελώς η κατάσταση!

Ανήλικες χτυπούν ανελέητα μια συνομήλικη τους ενώ φέρεται να έψαχναν να αγοράσουν και σιδηρογροθιές!

Κώστας Πετρόπουλος

Μια φρικτή καθημερινότητα έχουν γίνει στην χώρα μας πλέον τα άγρια περιστατικά ξυλοδαρμών ανηλίκων και μάλιστα μεταξύ κοριτσιών. Όλο και νέα βίντεο από κινητά ανήλικων… θαυμαστών της βίας έρχονται στη δημοσιότητα και οι αρμόδιες αρχές απασχολούνται συνεχώς με αυτό το ανησυχητικό φαινόμενο.

Το νέο σοκαριστικό βίντεο που κάνει το γύρο του διαδικτύου προέρχεται από το Ηράκλειο της Κρήτης όπου το βράδυ Σαββάτου (18/7) μια 15χρονη ξυλοκοπήθηκε άγρια από συνομήλικα κορίτσια. Στο απίστευτης βιαιότητας περιστατικό, μια ανήλικη φαίνεται να χτυπάει με μπουνιές και κλωτσιές τη 15χρονη, ενώ κάποια στιγμή της επιτίθεται και ένα δεύτερο κορίτσι.

Η 15χρονη προσπαθεί να αντισταθεί στα απανωτά χτυπήματα μέχρι που πέφτει κάτω. Κατόπιν η επιτιθέμενη ανεβαίνει από πάνω της ακινητοποιώντας την και συνεχίζει να τη γρονθοκοπεί ανελέητα στο κεφάλι και το σώμα. Την ίδια στιγμή μια παρέα από κορίτσια και αγόρια παρακολουθούν απαθέστατα τον ξυλοδαρμό και επεμβαίνουν μόνο όταν συνειδητοποιούν ότι η κατάσταση ξεφεύγει εντελώς.

ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ, Η ΜΥΡΟΦΟΡΟΣ ΚΑΙ ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

                              

ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ, Η ΜΥΡΟΦΟΡΟΣ ΚΑΙ ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

        Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι η γυναίκα, για πρώτη φορά στην ιστορία της, βρήκε καταξίωση από τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Εκτός από την Παναγία μας, η οποία υπήρξε το μοναδικό σκεύος της θείας χάριτος, μια πλειάδα αγίων γυναικών βρισκόταν κοντά στον Κύριο, καθ’ όλη την επί γης παρουσία Του, οι οποίες τον υπηρετούσαν και πλαισίωναν στο σωτήριο έργο του. Μία από αυτές ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή, η μυροφόρος και ισαπόστολος, η πλέον αφοσιωμένη μαθήτριά Του. 

      Καταγόταν από την πόλη Μάγδαλα, η οποία βρισκόταν στην περιοχή της Γαλιλαίας στη δυτική όχθη της λίμνης Τιβεριάδας, και γι’ αυτό πήρε την προσωνυμία Μαγδαληνή. Οι γονείς της ήταν πλούσιοι, ευγενείς και ευσεβείς Ιουδαίοι, ονομάζονταν Σύρος και Ευχαριστία. Μεγάλωσαν τη Μαρία με ευσέβεια και φόβο Θεού. Φρόντισαν δε να της δώσουν σοβαρή μόρφωση, όπως αναφέρει ο βιογράφος της Κάλλιστος Ξανθόπουλος. Μελέτησε την Παλαιά Διαθήκη και εντρύφησε στις προφητείες για τον Μεσσία. Μετά το θάνατο των γονέων της αρνήθηκε να παντρευτεί και αφιερώθηκε στην προσευχή και τη μελέτη των Γραφών. Παράλληλα ασκούσε φιλανθρωπία. Μοίρασε τη μεγάλη περιουσία της στους φτωχούς και ζούσε η ίδια με νηστεία, παρθενία και εγκράτεια. 

       Ο μισόκαλος διάβολος φθόνησε τη σεμνή και πιστή Μαρία και θέλησε να την καταστρέψει. Έστειλε επτά φοβερά δαιμόνια να την καταλάβουν. Εδώ θα πρέπει να διευκρινίσουμε ότι στην προχριστιανική εποχή, όταν δεν υπήρχε το Άγιο Βάπτισμα και τα άλλα Ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας μας, ως ισχυρά ελιξίρια κατά των δαιμονικών δυνάμεων, οι άνθρωποι, ακόμα και οι δίκαιοι, μπορούσαν να καταληφτούν από τους δαίμονες. Αυτό έπαθε και η Μαρία. 

Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως: Τὰ χαρακτηριστικὰ γνωρίσματα τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Δηλ. Όσα δεν είχε η ευτοσύνοδος του Κολυμπαρίου

                                   

Οἱ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι ἔχουν ἐπιπλέον καὶ τὰ ἑξῆς ἰδιαίτερα προσόντα:

Α) Πρῶτο ἰδιαίτερο προσὸν τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων εἶναι ἡ ἀειζωΐα καὶ ἀθανασία, δηλαδὴ τὸ ὅτι ἰσχύουν καὶ ἔχουν κῦρος αἰώνια, διότι ἔγιναν μὲ τὴ χάρη καὶ τὴν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ διότι σὲ αὐτὲς κανόνας ἦταν τὸ ἀπόλυτο ἀγαθὸ καὶ ἡ ἀπόλυτη ἀλήθεια, τὰ ὁποῖα παραμένουν σταθερὰ στοὺς αἰῶνες. Ὅτι ὅμως τὸ Ἅγιο Πνεῦμα φώτιζε τὸν νοῦ τῶν θείων Πατέρων ποὺ δογμάτισαν, αὐτὸ τὸ πιστεύουμε διότι εἶναι ἀψευδεῖς οἱ ὑποσχέσεις τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ ὑποσχέθηκε νὰ μᾶς στείλει τὸν Παράκλητο, ὁ ὁποῖος θὰ μείνει γιὰ πάντα. «Καὶ ἐγὼ θὰ παρακαλέσω τὸν Πατέρα νὰ σᾶς δώσει ἄλλον Παράκλητο, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀλήθειας, γιὰ νὰ εἶναι μαζί σας γιὰ πάντα» (Ιω. 14:16). «Καὶ ἐγὼ θὰ εἶμαι μαζί σας ὅλες τὶς ἡμέρες μέχρι τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου» (Μάτθ. 28:20). Καὶ ὅτι τὰ ὅσα δογμάτισαν οἱ ἅγιες Σύνοδοι εἶναι λόγοι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τὸ μαρτυρεῖ τὸ κατὰ Ἰωάννην Ἱερὸ Εὐαγγέλιο ποὺ λέει: «Τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο, ὁ Παράκλητος, ποὺ θὰ στείλει ὁ Πατέρας στὸ ὄνομά μου, ἐκεῖνος θὰ σᾶς διδάξει τὰ πάντα καὶ θὰ σᾶς ὑπενθυμίσει ὅλα ὅσα σᾶς εἶπα» (Ιω. 14:26). Ἂν λοιπὸν πιστεύουμε ὅτι ὅλα ὅσα εἶπε ὁ Κύριος εἶναι νόμοι ἀμετάβλητοι, πρέπει νὰ πιστεύουμε ὅτι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι αὐτὸ ποὺ φώτισε καὶ καθοδήγησε τοὺς Ἁγίους ποὺ συγκρότησαν τὶς ἱερὲς Συνόδους.

Β) Δεύτερο χαρακτηριστικὸ προσὸν τῶν ἱερῶν Συνόδων εἶναι ἡ ἀναμαρτησία καὶ τὸ ἀλάθητο. Διότι μόνο ἡ καθολικὴ (συνολικὴ) Ἐκκλησία, τὴν ὁποία ἐκπροσωπεῖ ἡ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, εἶναι ἡ ἀλήθεια ἤ, κατὰ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, «ὁ στῦλος καὶ τὸ θεμέλιο τῆς ἀλήθειας» (Α’ Τίμ. 3:15). Ὅ,τι ἀποφασίσουν αὐτές, αὐτὸ ἀποφασίζει καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα τῆς ἀλήθειας. Διότι ὁ λόγος τοῦ Κυρίου «ἐκεῖνος θὰ σᾶς διδάξει τὰ πάντα καὶ θὰ σᾶς ὑπενθυμίσει τὰ πάντα», κυρίως στὴν περίπτωση τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων ἐπιβεβαιώνεται.

Άγιος Εδμόνδος: Ο βασιλιάς-μάρτυρας της Αγγλίας και η προφητεία για την επιστροφή της Ορθοδοξίας. (βίντεο)

                        

Δεν αποτελεί απλώς μια ιστορική προσωπικότητα, αλλά ένα σύμβολο της προχριστιανικής και ορθόδοξης κληρονομιάς της Αγγλίας.

  Λίγες μορφές της πρώιμης αγγλικής ιστορίας συνδυάζουν τόσο έντονα την πίστη, τη βασιλική εξουσία και τον μαρτυρικό θάνατο όσο ο Άγιος Εδμόνδος, βασιλιάς της Ανατολικής Αγγλίας (East Anglia). Αν και σήμερα το όνομά του είναι σχεδόν άγνωστο έξω από εκκλησιαστικούς κύκλους, για αιώνες θεωρούνταν ο πρώτος εθνικός προστάτης της Αγγλίας, πολύ πριν τη θέση αυτή καταλάβει ο Άγιος Γεώργιος. 

Το αφιέρωμα του καναλιού Euan Michael παρουσιάζει όχι μόνο την ιστορία του Αγίου Εδμόνδου, αλλά και τη σημασία που εξακολουθεί να έχει για την αγγλική Ορθοδοξία, συνδέοντας το παρελθόν με μια ιδιαίτερη προφητεία για το μέλλον της χώρας.

Η Αγγλία πριν από την Αγγλία

Τον 9ο αιώνα δεν υπήρχε ακόμη ενιαίο αγγλικό κράτος. Το νησί ήταν διαιρεμένο σε μικρά βασίλεια, μεταξύ των οποίων και η Ανατολική Αγγλία, μια περιοχή που είχε ήδη αποκτήσει έντονη χριστιανική παράδοση μέσα από μοναστήρια, εκκλησίες και αγίους.

Παρά τις αλλεπάλληλες επιδρομές των Βίκινγκς, η περιοχή παρέμεινε ένα από τα σημαντικότερα πνευματικά κέντρα της εποχής. Ωστόσο, οι επιδρομές κατέστρεψαν μοναστήρια και βασιλικές αυλές, με αποτέλεσμα να χαθούν πολύτιμες ιστορικές πηγές και να υπάρχουν σήμερα αρκετά κενά σχετικά με την καταγωγή του Εδμόνδου.

Ο νεαρός βασιλιάς που μεγάλωσε μέσα στην πίστη

Βλέπουν οι νέοι μας την Ορθοδοξία σαν… ούφο; - Απαντήσεις στους ισχυρισμούς του π. Βασιλείου Θερμού

Βλέπουν οι νέοι μας την Ορθοδοξία σαν… ούφο; - Απαντήσεις στους ισχυρισμούς του π. Βασιλείου Θερμού

Ελευθέριος Ανδρώνης

Ισχύει πράγματι ότι οι ορθόδοξοι ναοί μας, αδειάζουν και ότι οι σημερινοί νέοι βλέπουν την Εκκλησία σαν… ούφο; Αυτά υποστηρίζει σε ένα – μάλλον καταστροφολογικό άρθρο του - ο γνωστός ιερέας, π. Βασίλειος Θερμός, προκαλώντας έντονες συζητήσεις στο διαδίκτυο.

Πραγματικά, εάν κανείς προσγειωνόταν με… ούφο για πρώτη φορά στην Ελλάδα, διαβάζοντας το συγκεκριμένο άρθρο θα σχημάτιζε την εντύπωση ότι η Ορθοδοξία έχει σχεδόν ξοφλήσει! Είκοσι αιώνες πολέμων, διωγμών, επιδρομών, αιρέσεων και κατακτητικών ζυγών δεν κατάφεραν να στερήσουν ούτε δράμι από την αιώνια δόξα της Ορθοδοξίας και ξαφνικά τώρα ανακαλύψαμε ότι… χανόμαστε!

Πάμε όμως να δούμε τα - αλλού προβληματικά και αλλού ακατανόητα - σημεία στο άρθρο του πατρός Θερμού:

«Γιατί ο λαός εγκαταλείπει σταδιακά την Εκκλησία; Μήπως διότι η Εκκλησία μας, όπως είναι τώρα, αποτελεί απλώς ένα απομεινάρι του παρελθόντος; Μήπως επειδή δεν υπάρχει η βούληση να αλλάξει;».

Πάτερ μου καλέ, αποκαλείτε απομεινάρι του παρελθόντος την Εκκλησία; Τι είναι η Εκκλησία κατά την άποψη σας, κοινωνικό ίδρυμα που το μάρκετινγκ του βγήκε εκτός μόδας; Μουσείο που ξέχασε να κάνει ανακαίνιση; Είναι δυνατόν να εκφραζόμαστε έτσι για το ιερό οικοδόμημα ενός εσταυρωμένου Χριστού που κρατάει στο χέρι του το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας; Δηλαδή η ευαγγελική αλήθεια ότι: «Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας», δεν ισχύει; Δεν μας τα είπε καλά ο Παύλος;

Που ακριβώς είδατε πάτερ να εγκαταλείπει ο λαός την Εκκλησία; Διότι εμείς παρατηρούμε το ακριβώς αντίθετο: τα εκκλησιάσματα να πυκνώνουν και μάλιστα να προσελκύουν όλο και περισσότερο νέο κόσμο. Εκτός και αν εννοείτε τους ναούς σε περιοχές που μαστίζονται από τη δημογραφική κρίση, οπότε η αιτία της ερήμωσης είναι άλλη.

Εμείς βλέπουμε ότι στις προσκυνήσεις ιερών εικόνων και στις ιερές πανηγύρεις γίνεται το αδιαχώρητο. Η σειρά του (καθόλου ανανεωτικού) Αγίου Παϊσίου έγινεμια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Η ταινία του (επίσης καθόλου ανανεωτικού) Αγίου Νεκταρίου προσέγγισε τα 400.000 εισιτήρια εν μέσω πανδημίας, κατατασσόμενη στις κορυφαίες κινηματογραφικές επιτυχίες του 21ου αιώνα. Έχουν τέτοια απήχηση τα «απομεινάρια του παρελθόντος»; Ή μήπως η δογματική αφοσίωση αυτών των δύο Αγίων μείωσε την ακτινοβολία τους προς το κοινό; Το αντίθετο!

Ο π. Βασίλειος αναφέρει αλλού:

Ποιοί είναι οι άπιστοι και ποιοί οι πιστοί; Απόσπασμα από κείμενο του μακαριστού Καντιώτη για τον Προφήτη Ηλία

                                     

Ὅπως βλέπουμε, στὴν ἐποχή του ὑπῆρχαν τρεῖς κατηγορίες. Ἡ μία ἦταν οἱ ἄπιστοι. Πίστευαν ὄχι στὸ Θεὸ ἀλλὰ στὸν ψευτοθεό· αὐ­τοὶ ἦταν ὁ βασιλιᾶς, ἡ βασίλισσα καὶ ὁ πολὺς κόσμος. Δεύτερη κατηγορία ἦταν οἱ ἀμφιβάλ­λοντες· αὐτοὶ οὔ­τε ἄπιστοι ἦταν οὔτε πιστοί. Ἆραγε, σκέπτονταν, αὐτὰ ποὺ λέει ὁ Ἠλίας νά ᾽νε ἀληθινά; μήπως ἔ­χουν δίκιο οἱ ἄπιστοι; Ἔμοιαζαν μὲ ἄνθρωπο ποὺ κουτσαίνει κι ἀπὸ τὰ δύο πόδια· δὲν βαδίζει ἴσια τὸ δρόμο, γέρνει πότε δεξιά, πότε ἀριστερά. Τρίτη κατη­γορία ἦταν οἱ πιστοί. Πόσοι ἦταν; Λίγοι, τόσο λί­γοι, ὥστε ὁ προφήτης Ἠλίας ἀπελπίστηκε καὶ μιὰ μέρα εἶπε· –Θεέ μου, ἔμεινα μόνος στὸν κόσμο· δὲν ὑπάρχει πιὰ ἄλλος νὰ σ᾽ ἀγαπάῃ, ὅλοι σ᾽ ἀρνήθηκαν. Καὶ ὁ Κύριοις τοῦ εἶ­πε· –Λάθος κάνεις, δὲν εἶσαι μό­νος· μέσα στὸ λαὸ ὑπάρχουν ἑφτὰ χιλιάδες (7.000) ἄντρες ποὺ δὲν ἔκλιναν γόνυ στὸν Βάαλ, δὲν λάτρευ­σαν τὸν Βάαλ (βλ. Γ΄ Βασ. 19,18).

Ἀπὸ τότε, ἀγαπητοί μου, πέρασαν τρεῖς χιλιάδες περίπου χρόνια. Ἡ κατάστασι εἶνε ἴδια. Καὶ σήμερα στὸ λαό μας, ἂν πάρῃς κόσκι­νο καὶ κοσκινίσῃς, θὰ διακρίνῃς τρεῖς κατηγορίες, νούμερο ἕνα, νούμερο δύο, νούμερο τρία.

Ο Πύρινος Άγιος: Ηλίας ο Θεσβίτης (Φώτης Κόντογλου)

                                            

Σήμερα 20 Ιουλίου είναι η μνήμη του προφήτη Hλία. Aυτός ο άγιος ξεχωρίζει ανάμεσα στους άλλους, και με όλο που ήτανε άνθρωπος, φαίνεται σαν κάποιο υπερφυσικό και μυστηριώδες πλάσμα, που έρχεται και ξανάρχεται στον κόσμο. Oι Iουδαίοι περιμένανε να ξανάρθει στον κόσμο, για τούτο θαρρούσανε πως ο άγιος Iωάννης ο Πρόδρομος ήτανε ο Hλίας. Kαι τότε που ρώτησε ο Xριστός τους μαθητές του “Ποιος, λένε, πως είμαι, οι άνθρωποι;”, του απαντήσανε πως λέγανε πως ήτανε ο Hλίας ή κάποιος άλλος από τους προφήτες. O προφήτης Mαλαχίας, που έζησε πολύ υστερώτερα από τον Hλία, λέγει: “Tάδε λέγει Kύριος Παντοκράτωρ. Iδού εγώ αποστελώ υμίν Hλίαν τον Θεσβίτην, πριν ή ελθείν την ημέραν Kυρίου την μεγάλην και επιφανή”, και πολλοί το εξηγήσανε πως ο Hλίας θάρθη πάλι στον κόσμο πριν από τη Δευτέρα Παρουσία και θα μαρτυρήσει. Σε όλα μοιάζει μ’ αυτόν ο Πρόδρομος, γι’ αυτό οι απόστολοι κ’ οι άλλοι Eβραίοι υποπτευόντανε μήπως ήτανε ο Hλίας ξαναγεννημένος. Ύστερα από τη Mεταμόρφωση, σαν κατεβήκανε από το βουνό οι τρεις μαθητάδες με τον Xριστό, τον ρωτήσανε: “Oι γραμματείς λένε πως ο Hλίας πρέπει νάρθει πρώτα. Eσύ τι λες;” Kι’ ο Xριστός τούς αποκρίθηκε: “O Hλίας έρχεται πρώτα και θα τ’ αποκαταστήσει όλα· αλλά σας λέγω πως ο Hλίας ήρθε κιόλας, και δεν τον γνωρίσανε, αλλά του κάνανε όσα θελήσανε· τα ίδια μέλλεται να πάθει και ο γυιος του ανθρώπου απ’ αυτούς”. Tότε καταλάβανε οι μαθητές πως για τον Iωάννη τον Bαπτιστή τούς είπε (Mατθ. ιστ΄, 10). Pωτήσανε οι μαθητές τον Xριστό για τον Hλία, επειδή τον είχανε δει πριν από λίγο, απάνω στο Θαβώρ, να φανερώνεται μαζί με τον Mωυσή, την ώρα που μεταμορφώθηκε ο Xριστός, και να μιλά μαζί του, με όλο που είχε ζήσει σ’ αυτόν τον κόσμο πριν από 800 χρόνια. Aλλά και κατά τη Σταύρωση, σαν φώναξε ο Xριστός “Hλί ηλί, λαμά σαβαχθανί”, κάποιοι από τους Eβραίους που στεκόντανε κοντά στο σταυρό λέγανε πως θα φώναζε τον Hλία να τον βοηθήσει: “Tινές δε των εκεί εστώτων ακούσαντες έλεγον ότι Hλίαν φωνεί ούτος” (Mατθ. κζ΄, 46). Παντού πλανιέται ο ίσκιος του.

 Πηγή 

ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ-Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

                                            

ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ-Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς 

(Από το βιβλίο «Θεόδουλος») 

https://svetosavlje.org/teodul/19/

ερμηνεία του Ματθ. 5,19 

Ευλογημένη είναι η βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αυτή τη μόνη ευλογημένη βασιλεία, Θεόδουλε, αποκάλυψε και διακήρυξε στον κόσμο ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Και αυτή τη βασιλεία διακηρύσσουν οι χριστιανοί ιερείς από το θυσιαστήριο, στην αρχή κάθε Θείας Λειτουργίας, εδώ και σχεδόν δύο χιλιάδες χρόνια. 

Πριν από τον ήλιο και τη σελήνη, πριν από τον έναστρο θόλο του ουρανού, πριν από κάθε κτίσμα και κάθε δημιούργημα, και επομένως πριν από κάθε άλλη βασιλεία, κοινωνία ή συγγένεια, υπήρχε αυτή η ευλογημένη τριαδική βασιλεία. Μέσα στην αιωνιότητα, ανέγγιχτη από τον χρόνο· μέσα στην απειρία, απεριόριστη από τον χώρο. Άυλη, ασώματη, πνευματική. Μέσα στην πρωταρχική και πρωτοτυπική συγγένεια του Γεννώντος, του Γεννωμένου και του Εκπορευομένου. Πλήρες και τέλειο Είναι. Πλήρης και τέλεια Αλήθεια. Πλήρης και τέλεια Δύναμη. Πλήρης και τέλεια Αγάπη. Πλήρης και τέλεια Δόξα. Πλήρης και τέλεια Βασιλεία. Γι’ αυτό ολοκληρώνουμε πολλές από τις προσευχές μας όπως διδαχθήκαμε από τον Σωτήρα στην Κυριακή Προσευχή: «Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα, τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν». 

Οι Ινδοί και οι μουσουλμάνοι οργίζονται εναντίον μας, των χριστιανών. Οι Ινδοί οργίζονται επειδή πιστεύουμε σε έναν και μοναδικό Θεό και όχι στο πολυθεϊστικό τους πάνθεο των αναρίθμητων θεών. Οι μουσουλμάνοι, πάλι, οργίζονται επειδή δήθεν πιστεύουμε σε τρεις θεούς και όχι σε Έναν. Και οι δύο αυτές οργές είναι εντελώς αβάσιμες. Πρώτα απ’ όλα, εμείς πιστεύουμε όπως μας αποκαλύφθηκε από τον ουρανό, από τον ίδιο τον Θεό, και όχι όπως εμείς θέλουμε. Και μας αποκαλύφθηκε όπως ακριβώς είναι γραμμένο στην Καινή Διαθήκη του Θεού και όπως μας παραδόθηκε από τους Πατέρες, δηλαδή: ένας Θεός, αλλά Τριαδικός. Τρεις Υποστάσεις, αλλά ένας Θεός, Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα· μία Θεότητα, μία δύναμη, μία δόξα και μία εξουσία, μία βασιλεία και μία κυριότητα. Αυτό μας το αποκάλυψε ο ίδιος ο προαιώνιος Υιός του Θεού, ο οποίος κατέβηκε από τον ουρανό και ανέβηκε στον ουρανό και ο οποίος, όπως γράφει και το Κοράνιο, θα είναι ο Κριτής του κόσμου κατά τη Φοβερή Κρίση του Θεού. 

Και ποιος αποκάλυψε την πολυθεΐα στους Ινδούς; Άνθρωποι, φιλόσοφοι, ρίσι, γκουρού και φακίρηδες, οι οποίοι ούτε από τον ουρανό κατέβηκαν ούτε στον ουρανό ανέβηκαν, αλλά έζησαν και παρέμειναν μέσα σε αυτή την κοσμική σαμσάρα, όπου οι ψυχές μεταβαίνουν από σώμα σε σώμα. Ή ας ρωτήσουμε τους μουσουλμάνους: ποιος αποκάλυψε στον Μωάμεθ έναν μη Τριαδικό Θεό, ο οποίος δεν είναι ούτε Πατήρ ούτε Υιός ούτε Άγιο Πνεύμα; Κανείς, εκτός από τον ίδιο, καθώς ερμήνευε τις δύο χριστιανικές Διαθήκες, την Παλαιά και την Καινή, κατά τον δικό του αυθαίρετο τρόπο, και, όπως ο ίδιος ισχυρίζεται, τον άγγελο Τζιμπρίλ. Εμείς όμως δεν παραλάβαμε την αλήθεια, σύμφωνα με τον λόγο του αγίου Αποστόλου Παύλου, ούτε από άγγελο ούτε από άνθρωπο, αλλά από τον ίδιο τον Θεό, ο οποίος φανερώθηκε στους ανθρώπους με σάρκα, για να τους ανοίξει τη βασιλεία των ουρανών και να τους οδηγήσει σε αυτή την ευλογημένη βασιλεία. 

Η σκληρότητα του προφήτη Ηλία και η τιμωρία του

 Θεάρεστος ο ζηλωτής, αλλά όχι χωρίς αγάπη.    

                             

(επανάληψη)
Απόσπασμα μιας βαρυσήμαντης ομιλίας για τον προφήτη Ηλία, του μητροπολίτη Γόρτυνος & Μεγαλοπόλεως π. Ιερεμία Φούντα, καθηγητή πανεπιστημίου, ενός από τους σημαντικότερους μελετητές της Παλ. Διαθήκης στη σημερινή Ελλάδα.

Αξίζει να τη διαβάσετε ολόκληρη (περιέχει όλη την ιστορία του προφ. Ηλία, με πολλά στοιχεία άγνωστα στους πολλούς) εδώ, απ' όπου και το παρακάτω απόσπασμα. Οι καφέ αγκύλες είναι δικές μας.

Υπάρχει μία σπουδαία όσο και τολμηρή ομιλία του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου περί του προφήτου Ηλία (MPG 56,583-586 [MPG = Migne, Patrologia Greaca, κλασική έκδοση πατερικών έργων, που θα βρείτε στις μεγάλες ενημερωμένες βιβλιοθήκες, πανεπιστημιακές, δημόσιες κ.λ.π.]). Την παραθέτω συντόμως. Κατά την ομιλία αυτή, ο Θεός προσπάθησε πολύ να κάνει τον ζηλωτή προφήτη του επιεική και φιλάνθρωπο, χωρίς όμως... να το πετύχει. Η ομιλία παρουσιάζει τον Ηλία να απορεί για την αγάπη και την φιλανθρωπία του Θεού στους αποστάτες Ισραηλίτες, γιατί έβλεπε ότι με αυτήν δεν επέρχεται η διόρθωσή τους.

Πίστευε δε ότι η διόρθωση αυτή του λαού θα έλθει με μία τιμωρία, αυστηρή τιμωρία εναντίον του. Γι᾽ αυτό – όπως το παρουσιάζει η ομιλία του ιερού Πατρός – τόλμησε να παρουσιαστεί στον Θεό και να τον «δέσει» με όρκο να δώσει τιμωρία στους Ισραηλίτες, όπως την σκεπτόταν αυτός, και να μη λύσει την τιμωρία αυτή, αν δεν το πει ο ίδιος!... «Ει μη διά στόματός μου», είπε! Ο προφήτης Ηλίας ζήτησε από τον Θεό να δώσει ανομβρία στην γη για τρία έτη και έξι μήνες. Η ομιλία παρουσιάζει τον Θεό να «συνέχεται», να συμπιέζεται· από την μια μεριά ήθελε να ακούσει τον ζηλωτή του προφήτη Ηλία, αλλά και από την άλλη μεριά ευσπλαγχνιζόταν τον λαό για το κακό της ανομβρίας και της πείνας, που θα του συνέβαινε. Γι᾽ αυτό και κάνει μεν το θέλημα του Ηλία, αλλά και τον βοηθεί να γίνει φιλάνθρωπος, ώστε σύντομα αυτός να τον παρακαλέσει για την λύση της τιμωρίας. Πρώτα-πρώτα ο Θεός «συγκολάζει τω λαώ τον προφήτην» [=τιμωρεί και τον προφήτη μαζί με το λαό]!

Αφού ο Ηλίας ζήτησε ανομβρία για τον λαό, θα υπαχθεί και ο ίδιος στην τιμωρία αυτή!... Φροντίζει όμως ιδιαίτερα ο Θεός για τον προφήτη του, γι᾽ αυτό και τον τρέφει μυστικά και θαυμαστά. Και λέγομε «θαυμαστά», γιατί τον τρέφει με έναν κόρακα, που του πήγαινε κρέας.
Ο κόρακας όμως, σχολιάζει ο Χρυσόστομος, είναι ζώο «μισότεκνον» [=που μισεί τα τέκνα του], γιατί δεν αγαπά τα νεογνά του, αφού δεν τα τρέφει. 

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Οι αιρέσεις και η εκκοσμίκευσις του Χριστιανισμού.

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου από τη σειρά «Ομιλίες εις προσκυνητάς» με θέμα:

«ΟΙ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΙΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ»

[εκφωνήθηκε επί απορίας προσκυνητών στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 5-7-1992]  [Σειρά Δ 96 Α+Β]               

       Καταρχάς, αγαπητοί μου, να σας καλωσορίσουμε εις την Ιεράν μας Μονήν. Μας υποβάλατε μία πολύ καλή απορία. Εγώ όταν την άκουσα, χάρηκα. Και θα προσπαθήσομε να απαντήσομε σ’ αυτήν. Το θέμα είναι «Οι αιρέσεις και η εκκοσμίκευσις του Χριστιανισμού, τι κινδύνους εγκυμονούν για τη σωτηρία μας». Θα αναλύσομε τόσο τι είναι «αίρεσις», όσο και το τι είναι «εκκοσμίκευσις». Θέλομε αυτά τα δύο και τελικά θα δούμε αν υπάρχει στο ένα ή στο άλλο ή και στα δυο, αν υπάρχει η σωτηρία ή δεν υπάρχει.

      Μπορούμε, όμως, εκ των προτέρων να αναφέρομε ότι τόσο η αίρεσις, όσο και η εκκοσμίκευσις κάπου συναντώνται. Όπως λέμε στη Γεωμετρία, αν ενθυμείσθε, ότι δύο παράλληλοι συναντώνται εις το άπειρον. Αν το θυμόσαστε από το σχολειό αυτό το πράγμα. «Δύο παράλληλοι», λέγει, «συναντώνται εις το άπειρον». Ε, λοιπόν, αυτά τα δύο συναντώνται. Διότι απλούστατα, από μιαν άποψη, όπως θα το δούμε στη συνέχεια, η εκκοσμίκευσις είναι αίρεσις. Κι έτσι, θα λέγαμε, ότι αυτά τα δυο τελικά δεν σώζουν. Αυτά τα λέμε έτσι, εκ προοιμίων. Και τώρα θα προσπαθήσομε να κάνομε μίαν ανάλυσιν.

     Τι είναι «αίρεσις»; Είναι η απόκλισις από το ορθόν. Δύναται να ειπωθεί, βεβαίως, το θέμα «αίρεσις» όχι μόνον εις τον Χριστιανισμόν, αλλά και σε πολλά άλλα συστήματα, όχι θρησκευτικά· και πολιτικά και κοινωνικά κ.τ.λ. η λέξις «αίρεσις». Είναι η απόκλισις από το ορθόν. Αλλά, ακόμη, αίρεσις είναι η λογική ερμηνεία του δόγματος. Αυτό μόνον να ενθυμείσθε είναι υπεραρκετό, για να μπορείτε να δώσετε μίαν περαιτέρω εξήγησιν. Δηλαδή η προσπάθεια να ερμηνεύσομε το δόγμα κατά λογικόν τρόπον. 

     Δεν μπορεί το μυαλό μας να χωρέσει πώς έχομε μίαν ουσίαν και έχομε τρία πρόσωπα εις το γνωστό και κεφαλαιώδες και θεμελιώδες δόγμα της Αγίας Τριάδος. Αποτελεί, βεβαίως, θέμα πίστεως αυτό, είναι πάρα πολύ, τεράστιο θέμα είναι. Διότι κατά τον Αριστοτέλη, έχομε σε κάθε πρόσωπο μία ουσία. Συνεπώς, όταν έχομε τρία πρόσωπα -λέμε: «είναι Τριαδικός ο Θεός»- πρέπει να αντιστοιχούν τρεις ουσίες. Αν, λοιπόν, έχομε τρεις ουσίες, τότε βεβαίως έχομε τρεις θεούς. Κι αν έχομε τρεις θεούς, τότε έχομε μίαν πολυθεΐαν. Αλλά το δόγμα της πίστεως λέγει: «Είναι μεν τρία τα πρόσωπα, αλλά η ουσία είναι μία».Γι'αυτό κατοχυρώθηκε εις το Σύμβολον της Πίστεως ότι ο Υιός είναι ομοούσιος με τον Πατέρα, όπως και το Πνεύμα το Άγιον το ίδιο. Διότι τότε, η πρώτη αίρεσις που είχε εμφανιστεί ήταν ο Αρειανισμός. Μετά ήταν οι Πνευματομάχοι, ο Μακεδόνιος και άλλοι πολλοί, πολλά.

     Έτσι λοιπόν και προσετίθεντο τα ανάλογα άρθρα πίστεως εις το Σύμβολον της Πίστεως. Τι θα πει αυτό; Το μυαλό μου δεν καταλαβαίνει ότι μπορεί να είναι Ένας ο Θεός, αλλά τρία τα πρόσωπα. Δεν υπάρχει δε, σημειώσατε, κανένα, ούτε μηχανικόν, ούτε θερμικόν, ούτε χημικόν ανάλογον, τίποτα, τίποτα δεν υπάρχει, για να μπορούμε να καταλάβομε τι θα πει «τρία πρόσωπα, μία ουσία». Αυτό, όμως, μας αποκαλύπτεται. Και είναι θέμα πίστεως. Αν προσπαθήσομε να το καταλάβομε κατά λογικόν τρόπον, κατά ανθρώπινο λογικό τρόπο, τότε βεβαίως θα πέσομε έξω. Αυτό λέγεται «αίρεσις». Και τι είναι η αίρεσις; Η λογική ερμηνεία του δόγματος. Αυτό πάντα να το ενθυμείσθε.

Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Δ΄Οικουμενικής Συνόδου -Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

                                

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Δ΄ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ [:Τίτ.3,8-15]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

   «Πιστὸς ὁ λόγος· καὶ περὶ τούτων βούλομαί σε διαβεβαιοῦσθαι, ἵνα φροντίζωσι καλῶν ἔργων προΐστασθαι οἱ πεπιστευκότες τῷ Θεῷ. ταῦτά ἐστι τὰ καλὰ καὶ ὠφέλιμα τοῖς ἀνθρώποις· μωρὰς δὲ ζητήσεις καὶ γενεαλογίας καὶ ἔρεις καὶ μάχας νομικὰς περιΐστασο· εἰσὶ γὰρ ἀνωφελεῖς καὶ μάταιοι. αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος

(:το ότι δικαιωθήκαμε και αναγεννηθήκαμε και θα κληρονομήσουμε την αιώνια ζωή είναι λόγος και αλήθεια αξιόπιστη. Και γι’ αυτά τα θέματα θέλω να μιλάς με βεβαιότητα και με κύρος, για να φροντίζουν όσοι έχουν πιστέψει στον Θεό να πρωτοστατούν ακούραστα  σε καλά έργα . Αυτά είναι τα καλά έργα και τα ωφέλιμα στους ανθρώπους, αυτά για τα οποία σας μίλησα. Τις ανόητες συζητήσεις και γενεαλογίες για τους μυθικούς θεούς ή τους ευγενείς προγόνους, όπως και τις έριδες και τις διαμάχες για τον μωσαϊκό νόμο να τις αποφεύγεις, γιατί δεν φέρνουν καμία ωφέλεια και είναι μάταιες. Αιρετικό άνθρωπο, που επιμένει να δημιουργεί σκάνδαλα και διαιρέσεις στην Εκκλησία, μετά την πρώτη και τη δεύτερη νουθεσία, παράτησέ τον και απόφευγέ τον. Να ξέρεις ότι έχει διαστραφεί τέτοιου είδους άνθρωπος και αμαρτάνει· και για την αμαρτία του αυτή ελέγχεται και καταδικάζεται από τη συνείδησή του και από τον ίδιο του τον εαυτό)» [Τίτ.3,8-11· ερμην. απόδοση Παναγ. Τρεμπέλα].

"Περασμένα μεγαλεῖα καὶ διηγώντας νὰ κλαῖς"!

σσ: Εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστό, ὅτι ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία γράφεται κυρίως ἀπὸ τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας (κληρικούς, μοναχοὺς καὶ λαϊκούς)! Τὸν κύριο λόγο εἶχαν καὶ ἔχουν παράλληλα οἱ ἀληθινοὶ ποιμένες (ὄχι οἱ μισθωτοί) ποὺ ὁδηγοῦσαν ἀσφαλῶς τὴν ποίμνη ποὺ τοὺς ἐμπιστεύθηκε ὁ Κύριος ἀπωθώντας τὸν ἑκάστοτε λύκο.

Σήμερα ὅμως ἔχει τελείως ξεχαστεῖ ὄχι μόνο, τί δίδασκαν οἱ ποιμένες στὸν Λαό («οὔτε κἂν μία ὥρα ἐπικοινωνία μαζί των, ἐὰν χωλαίνουν ὡς πρὸς τὴν πίστιν», Μ. Βασίλειος) ἀλλὰ καὶ ἡ πίεση ποὺ ἐξασκοῦσε τότε ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ στοὺς ποιμένες, πρὶν αὐτοὶ πάρουν τὴν ὁποιαδήποτε ἀπόφαση. Ὁ λαὸς βλέποντας τὴν αἵρεση καὶ τὴν κακοδοξία τῶν ποιμένων ἀποτειχιζόταν, ἀπέφευγε νὰ συμπροσεύχεται μὲ τοὺς μὴ ἀκόμα καταδικασθέντες αἱρετικοὺς καὶ πίεζε τοὺς Ἐπισκόπους, ποὺ π.χ. στὴν ἐποχὴ ἐκείνη δυὸ χρόνια πρίν εἶχαν συμμετάσχει στὴν Ληστρικὴ Σύνοδο τοῦ 449 (ὅπως τὸ Κολυμπάρι), πρὸς αὐτὴ τὴν κατεύθυνση.

Καὶ μάλιστα πίεζε τότε πού, ἀντιθέτως μὲ σήμερα, ἡ αἵρεση εἶχε παρουσία ἐλάχιστα χρόνια (ὄχι ἑκατό ὅπως ὁ Οἰκουμενισμός) καὶ οἱ πληροφορίες μεταδίδονταν ἀργά.

Τί συμβαίνει, ὅμως, σήμερα; Σήμερα, ὁμολογοῦν πολλοί, ὅτι ὑπάρχει Παναίρεση, γνωρίζουν ὅτι αὐτὴ διδάσκεται δεκαετίες, γνωρίζουν ὅτι οἱ ἐκκλησιαστικοὶ ταγοὶ προδίδουν φανερὰ καὶ ἀδιάντροπα, ἀλλὰ τὸ μόνο ποὺ λαμβάνει μέρος ὡς ἀντίδραση, εἶναι ἡ παρουσίαση τοῦ μεγαλείου τῶν Πατέρων ("περασμένα μεγαλεῖα καὶ διηγώντας νὰ κλαῖς"!) χωρὶς ὅμως καμία προσπάθεια μιμήσεως τους!!!

Λόγια ὑπάρχουν ἀρκετά! Αὐτὸ ποὺ λείπει εἶναι ἡ συμφωνία λόγων καὶ πράξεων.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Ὁ Λέων τῆς Ρώμης σὲ καιροὺς οἰκουμενισμοῦ

Ἦταν τότε· τὸν φοβερὸ 5ο αἰώνα, ποὺ δύο αἱρέσεις, ἀχόρταγες σὰν τὰ μυθικὰ τέρατα Σκύλλα καὶ Χάρυβδη, καταξέσχιζαν τὸν ἄρραφο χιτώνα τοῦ Κυρίου.

Ὁ Νεστοριανισμὸς ποὺ χώριζε τὸν Χριστό μας στὰ δύο: ἄλλος, ἔλεγε, εἶναι ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ ἄλλος ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Ἰησοῦς. Τὸν κατεδίκασε τὸ ἔτος 431 ἡ Γ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ὑπὸ τὴν προεδρία τῆς τιτάνιας θεολογικῆς μορφῆς τοῦ ἁγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας.

Ἀμέσως σχεδὸν μετὰ ἔκανε ἀπειλητικὴ τὴν ἐμφάνισή του ὁ Μονοφυσιτισμὸς ποὺ ἐξαφάνιζε τὴν ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ. Οἱ αἱρέσεις δημιουργοῦσαν φοβερὴ ἀναταραχή, ποὺ μεταβαλλόταν σὲ χάος καὶ σάρωνε ἀπ᾿ ἄκρου σ᾿ ἄκρο τὴν αὐτοκρατορία.

Τότε ἔγινε τὸ θαῦμα τῆς Χαλκηδόνας. Τὸ 451 συνῆλθε στὴ Χαλκηδόνα, προάστιο τῆς Κων/πόλεως στὴν ἀπέναντι πλευρὰ τοῦ Βοσπόρου, ἡ μέγιστη σὲ ἀριθμὸ ἐπισκόπων Σύνοδος. Ἡ Δ΄ Οἰκουμενική! Ἑξακόσιοι τριάντα θεοφόροι Πατέρες ­συνέρρευσαν ἐναγώνιοι ἀπὸ κάθε γωνιὰ τῆς αὐτοκρατορίας γιὰ νὰ πατάξουν τὴ δι­πλὴ πλάνη.

Σὲ κείνη τὴν κρίσιμη περίσταση ἕνα λιοντάρι βρυχήθηκε δυνατὰ ἀπὸ τὴ Ρώμη, καὶ ὁ βρυχηθμός του ἔφθασε στὴ Χαλκηδόνα καὶ σκόρπισε τρό­μο στοὺς ἀσεβεῖς αἱρετικούς. Ἦταν ἡ στιγμὴ ποὺ ἀναγνώσθηκε στὴ μεγάλη Σύνοδο ἡ ἐπιστολὴ ποὺ εἶχε ἀποστεί­­λει δύο χρόνια νωρίτερα ὁ ­Πάπας Λέων τῆς Ρώμης στὸν Πατριάρχη Κων­σταντινουπόλεως Φλαβιανὸ καὶ ἡ ὁ­­ποία εἶναι γνωστὴ στὴ θεολογία ὡς ὁ «Τόμος τοῦ Λέοντος».

Μὲ τὸ κύρος τῆς τιμητικῶς πρωτόθρονης Ἐκκλησίας ὁ Λέων συνέτριψε τὴν πλάνη τῶν αἱρετικῶν. «Λέων τὰ Κυ­ρίλλου φρονεῖ», ἀνεφώνησαν οἱ Πατέ­ρες, μετὰ ἀπὸ ἀντιπαραβολὴ τοῦ Τόμου μὲ τὰ κείμενα τοῦ ἁγίου Κυρίλλου.

Ἔτσι, μὲ βάση τὴ διδασκαλία τῶν δύο μεγάλων Ἁγίων καὶ τὸ περίφημο κείμενο «τῶν διαλλαγῶν» τῆς Ἀντιοχειανῆς Σχολῆς, οἱ θεοφόροι Πατέρες συνέτα­ξαν τὸν δογματικὸ ὅρο τῆς Συνόδου, γνωστὸ ὡς «Δόγμα τῆς ­Χαλκηδόνος», στὴν καρδιὰ τοῦ ὁποίου βρίσκεται ἡ θαυμαστὴ διατύπωση ὅτι ὁ Κύριος εἶ­ναι: «Εἷς ἐν δύο φύσεσιν»· Ἕνας μὲ δύο φύσεις.

Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Δ΄Οικουμενικής Συνόδου - Ερμηνεία της Ευαγγελικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

                                

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓ. ΠΑΤΕΡΩΝ Δ΄ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ [:Ματθ. 5,14-19]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

    «Ὑμεῖς ἐστε τὸ ἅλας τῆς γῆς· ἐὰν δὲ τὸ ἅλας μωρανθῇ, ἐν τίνι ἁλισθήσεται; εἰς οὐδὲν ἰσχύει ἔτι εἰ μὴ βληθῆναι ἔξω καὶ καταπατεῖσθαι ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων

(:εσείς οι μαθητές μου είστε το πνευματικό αλάτι των ανθρώπων της γης (επειδή με το παράδειγμα και την διδασκαλία σας έχετε την δυνατότητα να νοστιμεύετε τη ζωή των ανθρώπων και να προλαβαίνετε την ηθική σαπίλα)· εάν όμως το αλάτι χάσει αυτήν την ιδιότητά του, με τι άλλο θα αλατιστεί, ώστε να αποκτήσει πάλι την ουσία και δύναμή του; Δεν έχει πλέον καμία αξία και σε τίποτε άλλο δεν χρειάζεται, παρά να πεταχτεί στον δρόμο και να καταπατείται από τους ανθρώπους. Εάν λοιπόν και εσείς χάσετε την ηθική σας δύναμη, δεν θα γίνετε μόνο άχρηστοι, αλλά και θα περιφρονηθείτε από τους ανθρώπους)» [Ματθ.5,13].

    Παρατήρησε, αγαπητέ μου, μετά από πόσες εντολές στην επί του όρους ομιλία Του ο Κύριος καθόρισε την αμοιβή των ουρανίων αγαθών [Ματθ.5,12: «Χαίρετε καὶ ἀγαλλιᾶσθε, ὅτι ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τοῖς οὐρανοῖς (:να χαίρεστε και να γεμίσετε από αγαλλίαση, διότι η ανταμοιβή σας στους ουρανούς θα είναι μεγάλη και ανυπολόγιστη)»]. Και δεν το έκανε τυχαίως, αλλά για να δείξει ότι δεν είναι δυνατόν να αντεπεξέλθει στον αγώνα αυτόν εκείνος που δεν είναι εφοδιασμένος με όλες εκείνες τις αρετές και δεν έχει υποστεί την απαιτούμενη δοκιμασία. Για τον λόγο αυτό μεταβαίνει προοδευτικά από την προηγούμενη στην επόμενη εντολή μέσω των μακαρισμών και μας υφαίνει σαν κέντημα μία χρυσή σειρά εντολών·

«Η ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΗΘΟΣ»

                                 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Δ΄ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 18-7-1999] (Β402)   [Β΄έκδοσις]    

    Σήμερα η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, τιμά τους Πατέρες της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου. Ένα γνώρισμα των Πατέρων, είτε εν Συνόδω είτε εκτός Συνόδου, ήταν πάντοτε η ακρίβεια εις την διατύπωση των όρων της πίστεως και του ήθους. Και τούτο γιατί εγνώριζαν την αξία και την σημασία της ακριβείας. Είναι γνωστή η περίπτωσις μεταξύ των όρων του Μεγάλου Αθανασίου «ὁμοιούσιος» και «ὁμοούσιος». Καβγάς ολόκληρος. Αλλά ήταν ουσιώδης καβγάς. Άλλο είναι ο «ὁμοιούσιος», δηλαδή ο Υιός προς τον Πατέρα και άλλο είναι ο «ὁμοούσιος». Άλλο είναι να πω άργυρος και άλλο είναι να πω ψευδάργυρος. Το ίδιο είναι; Έτσι, λοιπόν, οι Πατέρες έμεναν πάντοτε εις την ακρίβειαν. Ακριβολογούσαν. Και η ακρίβεια εις το δόγμα, δίδει ακρίβεια και εις το ήθος, την πνευματική ζωή. Γι΄αυτό η Εκκλησία μας σήμερα, Κυριακή των Αγίων Πατέρων της, όπως σας είπα, της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, εξέλεξε κατάλληλη ευαγγελική περικοπή, όπως ακούσαμε, για να τονιστεί η αξία της ακριβείας.

     Ο Κύριος Ιησούς είπε εκείνον τον βαρυσήμαντο λόγο: «Ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν (:σας βεβαιώνω), ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ  -α, θα παρέλθει λοιπόν ο ουρανός και η γη…- (:έως ότου περάσει ο ουρανός και η γη), ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται». Και όλο αυτό σημαίνει την ακρίβεια της προφητείας δια την πραγμάτωσή της σε ό,τι αφορούσε στο πρόσωπον του Ιησού Χριστού, αλλά και του νόμου Του και συνεπώς την ακρίβεια και του γράμματος και του πνεύματος της Γραφής.

Θάνατος και Απώλεια († Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom)

Μνήμη θανάτου

Σὲ παλιότερες ἐποχές, ὅταν οἱ Χριστιανοὶ βρίσκονταν πλησιέστερα στὶς παγανιστικές τους ρίζες καὶ στὴ φοβερὴ καὶ συνταρακτικὴ ἐμπειρία τῆς μεταστροφῆς τους, μιλοῦσαν γιὰ τὸ θάνατο ὡς μία γέννηση στὴν αἰώνια ζωή. Δὲν τὸν ἀντιλαμβάνονταν ὡς τέλος, ὡς μία ἔσχατη ἥττα, ἀλλὰ ὡς μία ἀρχή. Θεωροῦσαν τὴ ζωὴ ὡς ἄνοδο πρὸς τὴν αἰωνιότητα καὶ τὸ θάνατο ὡς τὴν πύλη ποὺ ἀνοίγει καὶ μᾶς ἀφήνει νὰ εἰσέλθουμε σ’ αὐτήν. Αὐτὸ μάλιστα ἐξηγεῖ καὶ τὸ γιατί, τόσο συχνά, οἱ πρῶτοι Χριστιανοὶ συνήθιζαν νὰ ὑπενθυμίζουν ὁ ἕνας στὸν ἄλλο τὸ θάνατο μὲ φράσεις ὅπως «ἔχε μνήμη θανάτου», ἐνῶ στὶς εὐχὲς ποὺ μᾶς ἄφησε ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ὡς πολύτιμη κληρονομιὰ ὑπάρχει μία αἴτηση, μὲ τὴν ὁποία ζητοῦμε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ μᾶς δώσει «μνήμη θανάτου».

Ὅταν ἀναφέρονται αὐτὲς οἱ λέξεις στὸν σύγχρονο ἄνθρωπο, ἡ ἀντίδρασή του εἶναι συνήθως ἡ ἀπόρριψη καὶ ἡ ἀποστροφή. Μήπως σημαίνουν αὐτὲς οἱ λέξεις ὅτι θὰ πρέπει νὰ θυμόμαστε πὼς ὁ θάνατος εἶναι σὰν τὴ Δαμόκλειο σπάθη, ποὺ κρέμεται ἀπὸ μία τρίχα πάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια μας καὶ πώς, ἀνὰ πάσα στιγμή, μπορεῖ τὸ συμπόσιο τῆς ζωῆς νὰ τερματιστεῖ τραγικά; Σημαίνουν μήπως πώς oποτεδήποτε βροῦμε μία χαρά, θὰ πρέπει ἀμέσως νὰ συνειδητοποιοῦμε ὅτι αὐτὴ θὰ ἔχει ἕνα τέλος; Πρέπει μήπως νὰ ἐπιθυμοῦμε νὰ συσκοτίζεται τὸ φῶς κάθε μέρας μὲ τὸ φόβο ἑνὸς ἐπικείμενου θανάτου; Ὄχι, δὲν αἰσθάνονταν ἔτσι οἱ πρῶτοι Χριστιανοί. Αὐτὸ ποὺ αἰσθάνονταν εἶναι ὅτι ὁ θάνατος ἀποτελεῖ μία ἀποφασιστικὴ στιγμή, ὅταν ὅσα μποροῦμε νὰ κάνουμε πάνω στὴ γῆ φθάνουν σ’ ἕνα τέλος. Πρέπει λοιπὸν νὰ βιαστοῦμε νὰ ἐπιτύχουμε πάνω στὴ γῆ ὅσα μποροῦμε νὰ ἐπιτύχουμε. Ἡ μνήμη τοῦ θανάτου ἀποτελεῖ, κατὰ ἕναν παράδοξο τρόπο, ἕνα σκοπὸ γιὰ νὰ ἐπιτύχουμε στὴ ζωή, γιὰ νὰ γίνουμε τὸ ἀληθινὸ πρόσωπο ποὺ κληθήκαμε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ γίνουμε, γιὰ νὰ πλησιάσουμε ὅσο περισσότερο μποροῦμε αὐτὸ ποὺ ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀποκαλεῖ «μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ», γιὰ νὰ γίνουμε ὅσο τὸ δυνατὸν καλύτερα μία ἀπαραμόρφωτη εἰκόνα τοῦ Θεοῦ.