Για αυτούς που κοιμίζουν τον κόσμο αδιαφορώντας για την αίρεση και βλέποντας παντού ευσέβεια αντί «Γεμάτες Εκκλησίες με κατά φαντασίαν Χριστιανούς με αλλοιωμένο φρόνημα»!

   Απομένει να αποφασίσουμε εν ειλικρινή αυτοκριτική και μετανοία, τί είδους Χριστιανοί θέλουμε να είμαστε!

                

Ο μακαριστός π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος βλέποντας την αδιαφορία των ποιμένων για το ποίμνιο και την υποταγή τους στην κοσμική εξουσία, προέβλεπε και έλεγε ότι «η Νέα Εποχή θέλει ΟΧΙ ν' αδειάσουν οι Εκκλησίες, αλλά να γεμίσουν με ανθρώπους που θα έχουν ΑΛΛΟΙΩΜΕΝΟ φρόνημα, αλλιωμένη την ορθόδοξο πίστη». 

Ο όσιος π. Σεραφείμ Ρόουζ αναλύοντας τον μηδενισμό και την φύση του δίδασκε, ότι ο μηδενισμός δεν επιθυμούσε την ακύρωση της χριστιανικής Αληθείας, αλλά την διαστρέβλωση της και γι’ αυτό προειδοποιούσε ότι δεν θα αδειάσουν οι Εκκλησίες, αλλά θα γεμίσουν με ανθρώπους που θα έχουν αλλοιωμένο φρόνημα… Η αληθινή Ορθοδοξία από την ίδια της τη φύση μοιάζει εντελώς εκτός τόπου σ’ αυτούς τους δαιμονικούς καιρούς, μια ξεπερασμένη μειονότητα των περιφρονημένων και «ανόητων», στη μέση μιας θρησκευτικής «αναζωπύρωσης» εμπνευσμένης από ένα άλλο είδος πνεύματος. 

Ο άγ. Γαβριήλ ο Σαλός της Γεωργίας προειδοποιούσε: Στους εσχάτους καιρούς οι οπαδοί του Αντιχρίστου θα πηγαίνουν στην εκκλησία, θα βαπτίζονται, θα κηρύττουν για τις ευαγγελικές εντολές. Όμως μην τους πιστεύετε.

Και ο αείμνηστος καθηγητής Ιωάννης Κορναράκης βλέποντας την εκκοσμίκευση και το οικουμενιστικό πνεύμα που διάβρωνε τις τάξεις της Εκκλησίας μίλησε για τον «κατά φαντασία Χριστιανό» που γεμίζει τους ναούς («Ο κατά φαντα­σίαν Χριστιανός- κάτω από το φως της εικόνας του ΠΑΤΕΡΙΚΟΥ ανθρώπου», Εκδ. Ι. Μ. Παντοκράτορος Σωτήρος Χριστού -Κέρκυρα, Αθήνα 2011, σελ. 62-63):

«Ο κατά φαντασίαν χριστιανός έχει γεύση κάποιων χαρισματικών εμπειριών, οι οποίες τον βεβαιώνουν ότι είναι καλός χριστιανός και αισθάνεται αυτάρκεια πνευματικής ζωής. Στην κατάσταση αυτή υποτιμά κάποιες πτώσεις του, επειδή με την αίσθηση ότι είναι, όχι βέβαια τέλειος, αλλά πά­ντα ένας καλός χριστιανός, αναπαύεται στον άνετο χώρο της φαντασίας του…

Σε πολλά πατερικά κείμενα διαπιστώνεται η συμφωνία των Πατέρων στο ότι η φαντασία αποτελεί παραπλανητικό παράγοντα πνευματικής ζωής για το χριστιανό εκείνο, ο οποίος προσκολλάται στα αισθητά και υλικά μεγέθη της ύπαρξης, στην υλική ποιότητα της ζωής και δεν προκύπτει πνευματικά στην εργασία των ευαγγελικών αρετών.
Ο κατά φαντασία χριστιανός, με τον έντονο εξωστρεφικό του χαρακτήρα και τη διψυχία του να είναι και μέσα στην Εκκλησία και μέσα στα δρώμενα τον κόσμου, βιώνει διαχρονι­κή τη διάσπασή του, να είναι ‘ακατάστατος εν πάσαις ταίς οδοίς αυτού’».

Α.Τ.