Απάντηση στον δημοσιογράφο κ. Τζούμα που την Κυριακή του Τυφλού κάνει τον τυφλό και επιδιώκει και τους άλλους να τυφλώσει.

Ὁ γνωστὸς δημοσιογράφος καὶ ἄρα ἐπὶ χρήμασι γράφων στὰ ἐκκλησιαστικὰ θέματα κ. Σωτήριος Τζούμας (πρώην ἐπικοινωνιακὸς συνεργάτης του ἀρχιεπ. Χριστοδούλου) δημοσίευσε ἄρθρο μὲ τίτλο: «Αλήθεια ή υποψία και ανεύθυνη φημολογία; Η ευθύνη του λόγου απέναντι στην ιστορία, την Εκκλησία και την αλήθεια» (ἐδῶ), ὅπου κάνοντας τὸν τυφλὸ ὑπαινίσσεται, ὅτι, ὅ,τι γράφεται κατὰ τῶν οἰκουμενιστῶν ρασοφόρων, εἶναι προϊὸν τῆς φαντασίας κάποιων θρησκευομένων "Πουαρό" (ὅπως λέει). Ἐπειδὴ ὅμως ὁ λαὸς λέει, ὅτι μία εἰκόνα ἀξίζει ὅσο χίλιες λέξεις, τοῦ παρουσιάζουμε κάποια ἀδιάσειστα φωτογραφικὰ τεκμήρια, ποὺ ἀναιροῦν τὴν προπαγάνδα του, μήπως καὶ ξαναβρεῖ τὸ φώς του: 

 

Ἂν ἐπιθυμεῖ κι ἄλλες φωτογραφίες, μποροῦμε νὰ τοῦ παραθέσουμε χιλιάδες καθὼς οἱ Ἐπίσκοποι δὲν φείδονται φωτογραφιῶν σὲ ὅ,τι κάνουν.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Κυριακή του Τυφλού – Ο Ιερός Χρυσόστομος για τη θεραπεία του εκ γενετής Τυφλού

                                  

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ [:Ιω. 9,1-38]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΕΚ ΓΕΝΕΤΗΣ ΤΥΦΛΟΥ

     «Καὶ παράγων εἶδεν ἄνθρωπον τυφλὸν ἐκ γενετῆς. καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· ῥαββί, τίς ἥμαρτεν, οὗτος ἢ οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἵνα τυφλὸς γεννηθῇ; (: καθώς ο Ιησούς περνούσε από το κέντρο της πόλεως, είδε έναν άνθρωπο που είχε γεννηθεί τυφλός. Τότε οι μαθητές Του Τον ρώτησαν: ‘’Διδάσκαλε, ποιος αμάρτησε για να γεννηθεί ο άνθρωπος αυτός τυφλός; Αμάρτησε ο ίδιος, όταν ήταν ακόμη μέσα στην κοιλιά της μητέρας του, ή αμάρτησαν οι γονείς του και τιμωρείται αυτός για τις αμαρτίες τους;’’)» [Ιω. 9,1].

    Επειδή ο Κύριος είναι πάρα πολύ φιλάνθρωπος και φροντίζει για τη σωτηρία μας και επειδή θέλει να κλείσει τα στόματα των αχαρίστων, δεν παραλείπει να κάνει τίποτε από αυτά που έπρεπε να κάνει, και αν ακόμη κανένας δεν έδινε προσοχή. Αυτά λοιπόν γνωρίζοντας καλά και ο προφήτης Δαβίδ έλεγε: «ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου, καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε (:για να φανεί έτσι πόσο δίκιο είχες στις καταδικαστικές Σου αποφάσεις σε βάρος μου και να εξέλθεις έτσι νικητής, όταν ασεβείς και μωροί θελήσουν να Σε επικρίνουν)» [Ψαλμ.50,6].

   Για τον λόγο λοιπόν αυτόν, επειδή δεν δέχθηκαν το υψηλό νόημα των λόγων Του, αλλά Τον αποκάλεσαν ακόμη και δαιμονισμένο και επιχειρούσαν να Τον φονεύσουν, αφού εξήλθε από τον ναό, θεραπεύει τον τυφλό, επιτυγχάνοντας έτσι και να καταπραΰνει την οργή τους με την απουσία Του, και με την πραγματοποίηση του θαύματος να μετριάσει τη σκληρότητα και την ασπλαχνία τους και ταυτόχρονα επίσης να κάνει πιστευτούς τους λόγους Του· και το θαύμα που επιτελεί δεν είναι τυχαίο, αλλά τότε συμβαίνει για πρώτη φορά: «ἐκ τοῦ αἰῶνος (:από τότε που έγινε ο κόσμος)», λέγει, «οὐκ ἠκούσθη ὅτι ἤνοιξέ τις ὀφθαλμοὺς τυφλοῦ γεγεννημένου (:δεν ακούστηκε ποτέ να έχει θεραπεύσει κανείς μάτια ανθρώπου που να έχει γεννηθεί τυφλός· πρώτη φορά έγινε τέτοιο θαύμα, και Αυτός που το έκανε πρέπει να έχει θεϊκή αποστολή)» [:Ιω. 9,32]· διότι τυφλού ίσως άνοιξε κάποιος ως τότε τους οφθαλμούς, αλλά τυφλού εκ γενετής, όχι ακόμη.

Ο Οικουμενισμός πανηγυρίζει και υποστηρίζει, ότι όλοι λίγο πολύ πιστεύουν με πολλές παραλλαγές. Ο Οικουμενισμός μιλάει για θρίαμβο της πίστης. Ο Κύριος όμως άλλα λέγει:

«Πλὴν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθὼν ἆρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;». 

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Διαφοροποιήσεις της πίστεως (Κυριακή του Τυφλού)

                                        

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ [:Ιω. 9, 1-38]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

          «ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ»

        [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 4-6-2000]  (Β415)                                     

      Ο Κύριος Ιησούς, αγαπητοί μου, είπε κάποτε: «Πλὴν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθὼν ἆρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;». Αλλά ποια πίστη ο Κύριος θα ζητούσε να βρει όταν κατά τη Δευτέρα Του Παρουσία θα επανήρχετο εις την Γην;

    Είναι ένα χωρίο, το οποίο πάρα πολύ με έχει, προσωπικά, εντυπωσιάσει· που έμμεσα δίδεται η πληροφορία ότι δεν θα υπάρχει η πίστις επί της Γης. Δηλαδή συγκεκριμένα, θα είναι σπάνια η πίστις επί της Γης. Και ποία πίστις; Στο Θεανθρώπινο πρόσωπό Του. Δηλαδή προϊόντος του χρόνου, οι άνθρωποι θα παύσουν να πιστεύουν εις τον Ιησούν Χριστόν ως τέλειον Θεόν και τέλειον άνθρωπον. Και τούτο γιατί όλοι μιλούν περί πίστεως, αλλά σε πολλούς χριστιανούς μας, διαφοροποιείται η πίστις. Προσέξτε, διαφοροποιείται η πίστις. Υπάρχει μία πίστις υποκειμενική, με πλείστες όσες παραλλαγές.

     Έτσι συνέβη και τότε που ο Κύριος έκανε το θαύμα της θεραπείας του τυφλού. Ο κάθε ένας έλεγε ό,τι ήθελε. Άλλοι επρόβαλλαν ότι αν το θαύμα ήταν πραγματικό. Άλλοι δέχονταν μεν το θαύμα, αλλά δεν το ομολογούσαν, όπως ακριβώς και οι γονείς του τυφλού δεν το ομολογούσαν - μας το λέγει σαφώς ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, διότι εφοβούντο να μη γίνουν αποσυνάγωγοι, επειδή οι άρχοντες είχαν πει ότι όποιος ομολογεί τον Ιησούν ότι είναι ο Μεσσίας, αυτός θα γίνεται αποσυνάγωγος.

      Οι άρχοντες θέτουν πολλά ερωτηματικά, αν όντως ήταν θαύμα. Γι΄αυτό, όταν κάλεσαν ή οδήγησαν τον πρώην τυφλόν και τον ερωτούν πώς έγινε αυτό όλο, εκείνος διηγήθηκε το πώς έγινε. Και πάλι τον ξαναρωτούν: «Και πώς έγινε;». Και πάλι: «Και πώς έγινε;». «Καλά», λέγει, «για σταθείτε. Δεν σας είπα; Γιατί ρωτάτε και ξαναρωτάτε ξανά; Μήπως κι εσείς θέλετε να γίνετε μαθηταί Του;».

Ἡ προάσπιση τῆς Ἀλήθειας

«δεν υπάρχει χειρότερο μαρτύριο για έναν Ορθόδοξο, από το να γνωρίζει ότι βρίσκεται στον χώρο της αιρέσεως, και από έλλειψη θάρρους και ταπεινώσεως να παραμένει εντός της “συναγωγής των Ιουδαίων”».

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ (Ιωάννου Θ' 1-38)

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Παίρνοντας ὡς ἀφορμὴ τοὺς διωγμοὺς τῶν Ὀρθοδόξων στὴν Οὐκρανία, τὴν καταδίκη στὴν ἐκδικητικὴ μητριὰ σύνοδο τῆς Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, τὴν τρομακτικὴ πτώση τῆς Ἱεραρχίας στὴν Ἑλλάδα καὶ στὸ ἐξωτερικὸ καὶ παράλληλα ἕνα πολὺ γνωστὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ Ευαγγέλιο τῆς Κυριακῆς τοῦ Τυφλοῦ, ἀναρωτιέμαι μήπως θὰ ἔπρεπε ὅλοι μας νὰ κοιταχτοῦμε στὸν στὸν καθρέπτη τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως; Μήπως θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναρωτηθοῦμε μήπως σπάσαμε αὐτὸν τὸν καθρέπτη, μέσα στὸν ὁποῖο φαίνεται καθαρὰ ὅτι οἱ Πατέρες διατάζουν τὴν ἄμεση ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, καταδικασμένους ἢ ὄχι (τώρα μάλιστα ποὺ ὁ Οἰκουμενισμὸς ὑπάρχει πάνω ἀπὸ ἑκατὸ χρόνια καὶ τὰ ὀλέθρια ἀποτελέσματά του εἶναι σὲ κάθε πιστὸ φανερά), γιὰ νὰ μπορέσουμε ν' ἀπολαμβάνουμε τὴν ἀναγνώριση καὶ τὴν κοινωνία τῶν ἀνθρώπων;

Στὸ αὐριανὸ Ευαγγέλιο οἱ γονεῖς τοῦ Τυφλοῦ ἀντὶ νὰ χαροῦν καὶ νὰ δοξάσουν τὸν Θεό γιὰ τὴν θεραπεία τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ παιδιοῦ τους, ἀρνήθηκαν νὰ πάρουν θέση ὁμολογώντας ὅτι πράγματι ὁ Χριστὸς θεράπευσε τὸν γιό τους «Οἴδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς ἡμῶν καὶ ὅτι τυφλὸς ἐγεννήθη· πῶς δὲ νῦν βλέπει οὐκ οἴδαμεν, ἢ τίς ἤνοιξεν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμεῖς οὐκ οἴδαμεν· αὐτὸς ἡλικίαν ἔχει, αὐτὸν ἐρωτήσατε, αὐτὸς περὶ ἑαυτοῦ λαλήσει. Ταῦτα εἶπον οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ὅτι ἐφοβοῦντο τοὺς Ἰουδαίους» [Ιω. 9, 20-23].

Διαβάζοντας αὐτὴν τὴν φοβικὴ καὶ ἔρημη ἀγάπης στάση τῶν γονέων τοῦ τυφλοῦ αὐτὰ εἶχε ἀναρωτηθεῖ κάποτε (ὄντας ὅμως ὁ ἴδιος ἀσυνεπὴς καὶ ἀναληθὴς στὸ ἐρώτημά του) ὁ π. Ἰωήλ Κωστάνταρος στὸ ἄρθρο του "Ἡ συνετὴ προάσπιση τῆς Ἀλήθειας": 

Κυριακή του Τυφλού – Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

                       

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ [:Πράξ.16,11-34]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

   «Ἀναχθέντες οὖν ἀπὸ τῆς Τρῳάδος εὐθυδρομήσαμεν εἰς Σαμοθρᾴκην, τῇ δὲ ἐπιούσῃ εἰς Νεάπολιν, ἐκεῖθέν τε εἰς Φιλίππους, ἥτις ἐστὶ πρώτη τῆς μερίδος τῆς Μακεδονίας πόλις κολωνία. Ἦμεν δὲ ἐν αὐτῇ τῇ πόλει διατρίβοντες ἡμέρας τινάς,  τῇ τε ἡμέρᾳ τῶν σαββάτων ἐξήλθομεν ἔξω τῆς πόλεως παρὰ ποταμὸν οὗ ἐνομίζετο προσευχὴ εἶναι, καὶ καθίσαντες ἐλαλοῦμεν ταῖς συνελθούσαις γυναιξί. καί τις γυνὴ ὀνόματι Λυδία, πορφυρόπωλις πόλεως Θυατείρων, σεβομένη τὸν Θεόν, ἤκουεν, ἧς ὁ Κύριος διήνοιξε τὴν καρδίαν προσέχειν τοῖς λαλουμένοις ὑπὸ τοῦ Παύλου(:από την Τρωάδα πλεύσαμε στο ανοιχτό πέλαγος και ήλθαμε κατευθείαν στη Σαμοθράκη. Και την άλλη μέρα ήλθαμε στη Νεάπολη(:στη σημερινή Καβάλα).Από εκεί ήλθαμε στους Φιλίππους, που είναι η σπουδαιότερη ρωμαϊκή αποικία στην περιφέρεια της Μακεδονίας. 

Παρατείναμε μάλιστα τη διαμονή μας στην πόλη αυτή για μερικές ημέρες.Και την ημέρα του Σαββάτου βγήκαμε έξω από την πόλη σε κάποιο μέρος που ήταν κοντά σ’ ένα ποτάμι και θεωρούνταν τόπος προσευχής των Ιουδαίων. Εκεί καθίσαμε κι ανοίξαμε συνομιλία με τις γυναίκες που είχαν συναχθεί εκεί. Αυτά που λέγαμε εκεί τα άκουγε ιδιαιτέρως κάποια γυναίκα που ονομαζόταν Λυδία και ήταν έμπορος που πουλούσε πορφύρες (:δηλαδή τα πολυτελή εκείνα υφάσματα που βάφονται με κόκκινο χρώμα). Η γυναίκα αυτή καταγόταν από την πόλη της Μικράς Ασίας Θυάτειρα˙ ήταν προσήλυτη και είχε ευλάβεια στον αληθινό Θεό. Ο Κύριος της άνοιξε τα πνευματικά αισθητήρια του νου και της διήγειρε το πνευματικό ενδιαφέρον, για να προσέχει σε όσα έλεγε ο Παύλος)»[Πράξ.16,11-15].

   Πρόσεχε πάλι τον Παύλο που και από τον χρόνο και από τον τρόπο ενεργεί με τρόπο ιουδαϊκό. «Σε μέρος που θεωρούνταν», λέγει, «τόπος προσευχής»· διότι δεν προσεύχονταν μόνο όπου υπήρχε συναγωγή, αλλά και έξω από αυτήν, ξεχωρίζοντας κατά κάποιον τρόπο έναν τόπο, καθόσον οι Ιουδαίοι απέδιδαν περισσότερη προσοχή στα σωματικά. «Κατά την ημέρα του Σαββάτου», κατά την οποία φυσικό ήταν να συγκεντρωθεί πλήθος.

Μονογονική μητρότητα δηλ. σωβινιστικός Φεμινισμός εναντίον παιδιών, πατρότητας και οικογενείας στα πλαίσια μίας απάνθρωπης ευγονικής!

"Οι δότες σπέρματος υποβάλλονται σε τεστ ικανοτήτων και πιθανότητας ασθενειών, προσφέρουν φωτογραφίες της βρεφικής και παιδικής τους ηλικίας για να δείξουν αν ήταν ωραία μωρά και παιδιά και δίνουν ακόμα και πιστοποιητικά γραφικού χαρακτήρος, ώστε η μονογονική μητέρα να διαλέξει το τέλειο παιδί που επιθυμεί" (WDR). Εφόσον η διαδικασία περιλαμβάνει κλινική γονιμότητας και τράπεζα σπέρματος, η νόμιμη πατρότητα του δότη σπέρματος αποκλείεται σαφώς και δεν μπορούν να υποβληθούν αξιώσεις διατροφής, επιμέλειας ή κληρονομιάς.

Η μονογονινή μητρότητα , γνωστή και ως solo maternity , αναφέρεται σε μια μορφή οικογένειας στην οποία μια γυναίκα δημιουργεί μόνη της οικογένεια.

Ατομική μητρότητα

Η ατομική μητρότητα σημαίνει ότι μια ανύπαντρη γυναίκα (χωρίς σύντροφο) αποφασίζει να αποκτήσει και να μεγαλώσει ένα παιδί, γνωρίζοντας ότι είναι η μοναδική μητέρα του παιδιού της και δεν μπορεί να περιμένει καμία υποστήριξη (συναισθηματική ή οικονομική) από τον βιολογικό πατέρα του παιδιού. Το παιδί μπορεί να συλληφθεί μέσω δωρεάς σπέρματος , η οποία μπορεί να προέρχεται από ανώνυμο ή ανοιχτό δότη σπέρματος. Η ατομική μητρότητα μπορεί επίσης να προκύψει από υιοθεσία. Η βασική διαφορά από το οικογενειακό μοντέλο της συν-γονικής μέριμνας είναι ότι δεν υπάρχει δεύτερος γονέας που να μοιράζεται την ευθύνη για αυτό το παιδί. Εάν υπάρχει επαφή μεταξύ του βιολογικού πατέρα και του παιδιού του μέσω συμφωνίας κοινής γονικής μέριμνας ή/και οικονομικής υποστήριξης, αυτή η κατάσταση δεν εμπίπτει στην κατηγορία της ατομικής μητρότητας.

Στις αγγλόφωνες χώρες, ο όρος «single motherhood» είναι γνωστός εδώ και πολλά χρόνια ως «Single Motherhood», «Single Mother by Choice» (SMBC), και ο σύλλογος Single Mothers by Choice ιδρύθηκε για τον σκοπό αυτό.

Η μονογονεϊκή μητρότητα είναι μια συνειδητά επιλεγμένη μορφή οικογένειας για τις μονογονεϊκές μητέρες. Αυτές οι μητέρες αναφέρονται επίσης ως solo μητέρες. Ο αγγλικός όρος "Single Mom by Choice" χρησιμοποιείται περιστασιακά και στις γερμανόφωνες χώρες.

Πῶς νὰ ἀντιδροῦμε στὶς ἀμφιβολίες γιὰ τὴν πίστη

                              

Ἅγιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος

Ἀμφιβολίες γύρω ἀπό τό Θεό καί τήν πίστη ἔχουν κάποτε-κάποτε σχεδόν ὅλοι. Μποροῦν, ὡστόσο, νά τίς διώξουν εὔκολα μέ σκέψεις ἀντιρρητικές, πού ἐπιβεβαιώνουν τήν ἀλήθεια τῆς θείας ἀποκαλύψεως γιά τόν κόσμο καί τόν ἄνθρωπο: ἡ τάξη καί ἁρμονία τοῦ σύμπαντος, τό θαῦμα τῆς ζωῆς, ὅλα τά ἄλλα ὑπερφυσικά καί ἐξαίσια θαύματα τοῦ Κυρίου καί τῶν ἁγίων Του, πάνω ἀπ’ ὅλα ὅμως ἡ μαρτυρία τῆς συνειδήσεως τῶν καλοπροαίρετων καί ἁγνῶν ψυχῶν.

Τά ἔργα τοῦ Θεοῦ, πού μαρτυροῦν γιά τήν ὕπαρξη καί τήν πρόνοιά Του, ἔχουν πολλές πλευρές. Μία πλευρά εἶναι κατάφωτη καί γι’ αὐτό καταφανῆς. Μία ἄλλη εἶναι ἁπλά φωτεινή καί διακριτή. Ἄλλη εἶναι ἀμυδρόφωτη καί δυσδιάκριτη. Ἄλλη πάλι εἶναι σκοτεινή καί γι’ αὐτό ἀόρατη. Τήν τελευταία τούτη πλευρά ἀφοροῦν οἱ ἀμφιβολίες. Ἔτσι, ὅμως, οἰκονόμησε τά πράγματα ὁ Κύριος, γιά νά δοκιμάζεται ἡ εἰλικρίνεια τῆς ἀναζητήσεώς Του ἀπό τίς ψυχές μας, καθώς καί ἡ ταπείνωσή μας. Βλέπετε, ὁ Θεός καί τά ἔργα Του προσεγγίζονται καί γνωρίζονται μόνο μέ τήν ταπείνωση.

Πιστεύετε πώς ὅπου εἶναι ὁ Θεός καί ἡ ἀλήθειά Του, δηλαδή παντοῦ, ὅλα θά πρέπει νά πλημμυρίζουν μέ φῶς, νά γίνονται ἀντιληπτά μέ τίς αἰσθήσεις, νά ἐμπνέουν δυνατά τίς ψυχές, νά κραυγάζουν γιά τή θειότητά τους! Δέν ἀντιλαμβάνεστε ὅτι, μέ τό νά σκέπτεστε ἔτσι, θέλετε νά καθορίζετε ἐσεῖς τό πῶς πρέπει νά ἐνεργεῖ ὁ Θεός; Καί τοῦτο, ὅπως ἀναμφίβολα θά συμφωνήσετε, εἶναι ἀδιανόητο, γιατί, ἄν συνέβαινε, θά διασάλευε τή φυσική τάξη τῶν πραγμάτων.

Ο ένας νήστεψε 22 ημέρες, ό άλλος 2 κι όμως είχαν τον ίδιο μισθό!

Μια φορά, ο Μέγας Παΐσιος συμπλήρωνε 22 ημέρας συνεχούς νηστείας, του εμφανίστηκε ο Χριστός και του είπε: Πολύ κακοπαθείς για μένα, ιερέ Παϊσιε! Κι αυτός του απάντησε: Μα είναι μεγάλο πράγμα, αγαθέ μου Κύριε, η δική μου μηδαμινή κακοπάθεια, καθόσον μάλιστα η αγαθότητά σου μου παρέχει την δύναμή Σου;

Κι ο Σωτήρας μας του είπε: Κάθε καλό έργο είναι ευπρόσδεκτο από μένα, και οπωσδήποτε θα ανταποδώσω το μισθό τους σε εκείνους που το κάνουν, μισθό ανάλογο με τις προσπάθειές τους! Σε αυτό όμως που με ρωτάς ακολούθησέ με. Και ο ο Μέγας Παΐσιος Τον ακολούθησε, μέχρις ότου μεταφέρθησαν σε ένα σπήλαιο της ερήμου. Τότε του λέγει ο Σωτήρας: Μπες στο σπήλαιο, για να αντικρίσεις έναν άνδρα που είναι πραγματικός αγωνιστής μου. Κι αφού ο Παΐσιος μεταφέρθηκε μέσα στο σπήλαιο, είδε έναν άνθρωπο ο οποίος κυλιόταν στο χώμα, τρίβοντας το στόμα και το πρόσωπό του στη Γη!

Ο άνθρωπος κατά Παπαδιαμάντη και Ντοστογιέφσκυ

                                

Το παρόν κείμενο αποτελεί ένα απάνθισμα τής ομιλίας τού Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου πρώην Ερζεγοβίνης (τής Σερβίας) Αθανασίου Γέφτιτς, με θέμα: «Παπαδιαμάντης – Ντοστογιέφκσυ», εις την Αθήνα την 26η Μαΐου τού 2001.

Μόλις είχε τελειώσει ο Α´ Παγκόσμιος Πόλεμος και είχε καταρρεύσει η Γερμανία, ενώ οι Μπολσεβίκοι στην Ρωσία είχαν νικήσει, ο γερμανός (λογοτέχνης) Χέρμαν Έσσε έγραφε, σ' ένα από τα πρώτα κείμενά του (1919), για τον Ντοστογιέφσκυ περίπου τα εξής: «Αυτός είναι επικίνδυνος για την Δύση. Οι ήρωές του, οι Καραμαζώφ, είναι ανατολικοί τύποι, πολύ επικίνδυνοι, σκοτεινοί, με ασιατικό βάθος και αποτελούν άμεσο κίνδυνο για τον δυτικό άνθρωπο». Αυτή η πόλωση, «Ανατολικοί – Δυτικοί», που έβλεπε τότε ο Έσσε, την έχουν λίγο-πολύ και σήμερα οι περισσότεροι, που γράφουν για μάς τους ορθοδόξους λαούς…

Είναι, όμως, τραγική ειρωνεία τής ιστορίας ότι ο Χ. Έσσε, αφού πέρασε και ο Β´ Παγκόσμιος Πόλεμος και πάλι οι Γερμανοί ηττήθησαν στα Βαλκάνια, έγινε βουδιστής, δηλαδή άκρως Ανατολικός. Και διερωτάται κανείς, μήπως οι λεγόμενοι Δυτικοί είναι πιο κοντά στους άπω Ανατολίτες, παρά σε μάς εδώ τους κοντινούς Βαλκάνιους. Όμως, εμείς οι Ορθόδοξοι, όχι μόνο που δεν είμαστε Δυτικοί, αλλ' ούτε και Ανατολικοί του Έσσε· δεν είμαστε Ευρωπαίοι τού Έσσε, αλλ' ακόμη λιγότερο Ασιάτες του.

Οι ήρωες τού Ντοστογιέφσκυ και τού Παπαδιαμάντη δεν κατατάσσονται στα σχήματα αυτά, ούτε εξηγούνται από αυτά: «Ανατολή-Δύση, Ευρώπη-Ασία, Ανατολικοί-Δυτικοί».

Όταν δεν αγωνιζόμαστε με τον από την Εκκλησία ενδεδειγμένο τρόπο, τότε αυτά συμβαίνουν!

Χάνομεν τὴν Κύπρον

   Μὲ τὰ ὅσα συμβαίνουν στὴν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου φαίνεται καθαρὰ ὅτι ὁ Θεὸς ἔχει ἐγκαταλείψει αὐτὴ τὴν Ἐκκλησία ἐξ αἰτίας τῆς ΑΜΕΤΑΝΟΗΣΙΑΣ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καὶ τῶν μελῶν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου!!!

  Τὸν Μακαριώτατο Κύριο ΓΕΩΡΓΙΟ τὸν ἐγνώρισα, ὅταν ἦταν Χωρεπίσκοπος στὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Πάφου καὶ τὸν ἐξετίμησα ὡς Πνευματικὸ πρόσωπο. Γνώρισα ἐπίσης τὸν Μακαριστὸ Πατέρα του ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ (Ἱερέα) καὶ τὰ Ἀδέλφια του καὶ διεπίστωσα ὅτι ἦταν μιὰ καλή, συγκροτημένη ΟΡΘΟΔΟΞΗ Οἰκογένεια.

Μετὰ τὴν ἄνοδό του στὸν Ἀρχιεπισκοπικὸ Θρόνο τῆς Κυπριακῆς Ἐκκλησίας, διεπίστωσα ὅτι «ἔρριξε νερό στὸ κρασί» τῆς ΠΙΣΤΕΩΣ.

Φάνηκε καθαρὰ μὲ τὴ συνεργασία του μὲ τὴν Κυβέρνηση στὸ Νόμο γιὰ τὴν Παιδεία.

Παρ’ ὅλον ποὺ τοῦ ἔγραψα, ὡς μεγαλύτερος στὴν ἡλικία καὶ ἔμπειρος στὰ Διοικητικὰ θέματα, τὸ πῶς θὰ συμπεριφερθεῖ στὸ θέμα, γιά τό Νόμο ποὺ ζητοῦσε ἡ Ε.Ε. ἀπὸ τά Μέλη της, ἕνα ἐκ τῶν ὁποίων εἶναι καὶ ἡ ΚΥΠΡΟΣ μας, αὐτὸς συμμορφώθηκε μὲ τὴν ὑπόδειξη τῆς Κυβερνήσεως, εἰς βάρος τῆς ΠΑΙΔΕΙΑΣ.

Βεβαίως ὁ Μακαριώτατος δὲν εἶναι ΘΕΟΛΟΓΟΣ, ἔχει σπουδάσει ΧΗΜΙΚΟΣ στὴν Ἑλλάδα καὶ στὴν Ἀγγλία*.

«Δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις»

«Οὐ γὰρ περὶ τῶν λέξεων ὁ σκοπὸς ἐμοί, ἀλλ’ ἅπας ὁ ἀγὼν περὶ τῶν πραγμάτων» ἀναφέρει ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. 

Πολλοὶ ρασοφόροι τοῦ διαδικτύου γράφουν περὶ ἐκκλησιαστικῶν θεμάτων καὶ πολλὲς φορὲς κατὰ τῶν αἱρέσεων μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουν τὴν ματαιοδοξία τους καὶ τὴν ἀνάγκη τους γιὰ ἀναγνώριση, γι' αὐτὸ καὶ οὔτε νοιάζονται πραγματικὰ γιὰ τὸ ποίμνιο, ἀλλὰ οὔτε καὶ διώκονται (ἀδιαμφισβήτητο σημάδι εὐσεβείας), ἀφοῦ τὰ ἔχουν καλὰ μὲ ὅλους. Εἶναι δηλ. ἀναξιόπιστοι καὶ ζητοῦν ἀπὸ τοὺς ἄλλους αὐτὰ ποὺ οἱ ἴδιοι δὲν κάνουν. Ὁ λόγος τῶν Πατέρων δηλ. ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας ὅμως δὲν εἶναι ἀναξιόπιστος ἀλλὰ πιστός, διότι διακρίνει ἀνάμεσα στὴν ἀλήθεια καὶ τὴν παραφθορά της ποὺ εἶναι ἡ αἵρεση, μὲ τὴν ὁποία σὲ συμφωνία λόγων καὶ πράξεων δὲν εἶχαν καμία κοινωνία (ἀντιθέτως μὲ κάποιους σήμερα) καὶ τὴν πολέμησαν ἀνοιχτὰ καὶ μὲ κάθε τρόπο (ἀντίθετα μὲ κάποιους σήμερα), καθὼς ἡ αἵρεση ἀποτελεῖ παραμόρφωση τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ, καὶ σχίζει τὸν  χιτῶνα Του, διαστρεβλώνοντας παράλληλα τὴν ἀλήθεια μὲ πολλὲς δοκησισοφίες ἀντιμαχόμενες τὴν ἀλήθεια. Ἡ ἀλήθεια ὅμως γιὰ τὴν Ἐκκλησία δὲν εἶναι διανοητικὸ κατασκεύασμα, οὔτε (ἀλ)χημεῖες, οὔτε σύνθεση λόγων γιὰ τὸ θεαθῆναι. Εἶναι ἀγῶνας μὲ λάθη κάποιες φορές, πτώσεις μερικὲς ἄλλες, ἀλλὰ συνεχιζόμενος ἔως τέλους χαρακτηριζόμενος, ὅσον εἶναι ἀνθρωπίνως δυνατὸν, ἀπὸ συνέπεια λόγων καὶ πράξεων.

Σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς σημερινοὺς ἀναξιόπιστους ἀλχημιστὲς κληρικοὺς ἀληθινοὶ ποιμένες, ὅπως π.χ. ὁ ἀρχιεπ. Συρακουσῶν Ἀβέρκιος (πνευματικὸς πατέρας τοῦ π. Σεραφείμ Ρόουζ) μᾶς προειδοποίησαν σχετικὰ μὲ τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ:

"Μία ἐποχὴ πραγματικῆς ὁμολογίας ἔρχεται γιά μᾶς, μία ἐποχὴ ποὺ ἴσως παραμείνουμε μόνοι καὶ διωκόμενοι. Στὸ βαθμὸ ποὺ ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Τοπικὲς Ἐκκλησίες ἔχουν πλέον εἰσέλθει στὶς τάξεις τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν» καὶ ἔχουν ὡς ἐκ τούτου προδώσει τὴν Ὀρθοδοξία, ἔχει ἔρθει ἡ ὥρα τῆς πλήρους ἀπομονώσεώς μας.

Δὲν μποροῦμε καὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχουμε καμία κοινωνία μὲ ἀποστάτες τῆς ἀληθινῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ πρέπει νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι, ἐὰν ἀπαιτηθεῖ, νὰ ἀναχωρήσουμε στὶς “κατακόμβες”. Ἡ θέση μας ὡς μαχητὲς καὶ ὁμολογητὲς τῆς καθαρῆς καὶ ἀμόλυντης ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ, μᾶς θέτει κάτω ἀπὸ μεγάλη ὑποχρέωση, περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη φορά στὸ παρελθόν (Γραμμένο τὸ 1969).

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Οἱ ἐπὶ Βέκκου Ἁγιορεῖτες Πατέρες ἀπαντοῦν στοὺς ἀπανταχοῦ διαστρεβλωτὲς τῶν θείων ἐντολῶν.

                  

                                «καί ὁ Θεός τοῦτο ἐσήμανεν, οὕτως εἰπών˙ «Ἱερεῖς ἠθέτουν νόμον μου καί ἐβεβήλουν τά ἅγιά μου – πῶς; – ὅτι βεβήλοις καί ὁσίοις οὐ διέστελλον, ἀλλ’ ἦν αὐτοῖς ἅπαντα κοινά»

        

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Ἔχουν γραφτεῖ τόσα καὶ τόσα κείμενα γιὰ τὴν στάση καὶ τὴν διδασκαλία τῶν ἐπὶ Βέκκου ὁμολογητῶν τῆς Πίστεως Ἁγιορειτῶν Πατέρων. Τῶν Πατέρων αὐτῶν δηλαδὴ ποὺ ἀρνήθηκαν νὰ ἀναγνωρίσουν τὴν ψευτοσύνοδο στὴν Λυὼν τῆς Γαλλίας καὶ τὴν ὑποταγὴ τῶν ὀρθοδόξων ὄχι μόνο στὸν Πάπα ἀλλὰ καὶ στὴν παπικὴ θεωρία περὶ πρωτείου, ἐπισκοποκρατείας. Ἐπίσης ἀναφέρει ξεκάθαρα τὸ θέμα τῆς ἀδιάκριτης μνημόνευσης τῶν ἐπισκόπων καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὲ ὅσους ἀπειθοῦν καὶ διαστρέφουν τὸ δόγμα στὴν Ἐκκλησία.

Τὰ κείμενα αὐτὰ ἦταν ὅλα τόσο καλά, ποὺ ἡ ἐπανάληψη τοῦ θέματος φαίνεται περιττή. Ὅμως ἡ πρόσφατη ἐπανεμφάνιση διαφόρων διαστρεβλωτῶν τῶν θείων ἐντολῶν καὶ τῶν ἀγώνων τῶν Ἁγίων (π.χ. ἐδῶ) καὶ ὁ κίνδυνος κακῆς ἐπιρροῆς τους στοὺς πιστούς, μᾶς ἀναγκάζει νὰ ἐπαναλάβουμε τὴν διδασκαλία τῶν ἁγίων αὐτῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων, στοὺς ὁποίους φυσικὰ καὶ σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν μεταπατερικὴ θεώρηση ὀφείλουμε νὰ ὑπακοῦμε. Καὶ ὁφείλουμε νὰ ὑπακοῦμε, διότι στὴν διδασκαλία αὐτή, ποὺ ἐκφράστηκε μέσῳ μίας ἐπιστολῆς στὸν αὐτοκράτορα Μιχαὴλ Η΄ Παλαιολόγο καὶ ὑπὸ τὴν πατριαρχεία τοῦ φιλοπαπικοῦ Ἰωάννη Βέκκου (ὅπως τώρα ἐπὶ Βαρθολομαίου), συνοψίζεται ὁλόκληρη ἡ ἐκκλησιαστικὴ διδασκαλία γιὰ τὴν στάση τῶν Ὀρθοδόξων σὲ καιροὺς αἱρέσεως. Ὥστε ἡ ἐπανάληψή της θὰ μᾶς ὠφελήσει. Τὴν διδασκαλία αὐτὴ κατακρεούργησαν καὶ κατακρεουργοῦν οἱ ἀπανταχοῦ μεταπατερικοὶ ἀλλὰ καὶ ὅσοι θέλουν νὰ δικαιολογήσουν τὴν φοβία και ἀδράνειά τους ἱερεῖς καὶ ἀρχιερεῖς σὲ συνέδρια, συνεντεύξεις, ὁμιλίες κλπ..

Ιστορικές αποδείξεις της Παπικής εχθροπραξίας κατά των Ορθοδόξων. Αυτά που αποκρύβουν σήμερα οι Οικουμενιστές!

         

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΒΟΥΛΓΑΡΗ ΠΡΟΣ ΚΛΑΙΡΚΙΟ

ΑΒΡΑΑΜ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

    Εδιάβασα, ότι κατά το τέλος τού ιδ’ αιώνος, έτος 1405, ο πόλεμος των Σαρακηνών για την κατάληψη της Ιερουσαλήμ, ο οποίος υπεκινήθη από τους Λατί­νους, όχι μόνον έγινε αιτία πολλής καταστροφής για την Ανατολική Εκκλησία, αλλά και για τη Δυτική. Καθότι οι τότε Πάπες της Ρώμης» επειδή ευρήκαν την ευκαιρία να ενεργήσουν, για να μη τεθούν υπό την εξουσία κανενός, κινούσαν πάντα λίθον, ώστε να επιτύχουν να υποταχθούν σε αυτούς όλοι οι άλλοι. Διότι όσον ο πόλεμος παρετείνετο και οι χριστιανοί της Δύσεως κατέφευγον στην Ανατολή, τόσον oι Πά­πες επετίθεντο, καθώς μαρτυρεί ο Όθων Επίσκοπος Φρισιγένσης, και ο Αββάς Ουρσπεργένσης, οι οποίοι εξιστορούσαν τη βίαιη συμπεριφορά των Παπών. Τό­σα δε κακά προξένησε ο πόλεμος αυτός στην Δύση δια των επιβουλών των Παπών, ώστε ο Αντώνιος ο Κόκκος στην αρχή τού Δ’ βιβλίου της Θ’ εννάδος, να  ειπή ότι κατά την εποχή τού (Πάπα) Πασχάλη τού Β’ ο Φλουέντιος ο επίσκοπος της Ιταλικής πόλεως Φλω­ρεντίας, εβεβαίωνε χωρίς αμφιβολία, ότι εγεννήθη ο Αντίχριστος.

Εδιάβασα (ακόμη), ότι στην Ανατολή, με αφορμή δήθεν την ευσέβεια, προέβαλαν οι Πάπες Πατριάρ­χες στις Εκκλησίες και έπραξαν όσα άλλα ενόμιζαν ότι τους συνέφεραν, για να υποταχθούν οι Ορθόδοξοι στον ανομότατο ζυγό του Πάπα. Γι’ αυτό ο Ευγένιος ο Γ’ έλεγε: αυτός ο πόλεμος, αν και για τί­ποτε άλλο δεν ήταν ωφέλιμος, όμως μας ωφελεί, διότι βοηθεί να τοποθετηθούν Λατίνοι ποιμένες στις Εκκλησίες της Ανατολής. Αλλά και διότι όχι μόνον έβλαψαν την Εκκλησία της Ανατολής δι’ αυτού τού άνομου πολέμου, αλλά και την αυτοκρατορία. Διότι βλέποντας ο Ιννοκέντιος ο Γ την διχόνοια που είχε τότε το βασίλειο της Κωνσταντινουπόλεως, παρακί­νησε το στράτευμα, το οποίο ήταν έτοιμο για τον Συριακό πόλεμο, να στραφή κατά της Κωνσταντι­νουπόλεως˙ και αυτό το γράφει και ο Χωνιάτης.

Επίσης όταν εκυρίευσαν την Ιερουσαλήμ οι Λατίνοι, ετοποθέτησαν με απόφαση τού Πάπα δικό τους πατριάρχη τον Αρνούλφον, αφού εξεδίωξαν από τον θρόνο τον κανονικό πατριάρχη Συμεών και ότι και την τάξη τού Αποστολικού θρόνου ανέτρε­ψαν, διότι μετέβαλαν τις επισκοπές και τις Μητρο­πόλεις.

Γιατί ο Χριστός είπε «Πίετε εξ’ αυτού πάντες» και δεν είπε και «Λάβετε φάγετε πάντες»

Σε κάθε Θεία Λειτουργία, κατά την Αγία Αναφορά, ο ιερέας, ευχαριστεί ιδιαιτέρα τον Θεό για την έλευση του Υιού του στον κόσμο, αλλά και για την παράδοση του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας.

Διηγείται μάλιστα και τα σχετικά με τον Μυστικό Δείπνο, επαναλαμβάνοντας τα ίδια λόγια του Κυρίου(Μτθ 26, 26-28) :

«…λάβετε φάγετε· τοῦτό ἐστι τό σῶμά μου…»

και «…πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες· τοῦτο γάρ ἐστι τό αἷμά μου…»

Κάποια στιγμή, βρέθηκαν κάποιοι «ευσεβείς» -ικανοί χειριστές της γλώσσας- και διαπίστωσαν ένα λάθος στη διατύπωση αυτών των λόγων και μάλιστα πρότειναν την «διόρθωσή τους».

Γιατί, έλεγαν, δε γίνεται ο Κύριος να είπε για το μεν Σώμα Του, «Λάβετε φάγετε», έτσι αορίστως (δηλαδή ούτε πόσοι,ούτε ποιοί), και αμέσως μετά, να λέει για το Αίμα Του, «Πίετε εξ αυτού πάντες», προτρέποντας άπαντες να πιουν από τους παρόντες στον Μυστικό Δείπνο.

Το μεγαλύτερο θαύμα είναι να βλέπουμε τις αμαρτίες μας και να μετανοούμε...

ι

πηγή

Ενθρονίστηκε ο νέος Πατριάρχης Γεωργίας Σίο Γ΄

Του Αιμίλιου Πολυγένη για Ρομφαια

---

Σε ατμόσφαιρα κατάνυξης και ιστορικής σημασίας, η Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία εισήλθε σήμερα, Τρίτη 12 Μαΐου 2026, σε μια νέα εποχή.

Μετά από σχεδόν μισό αιώνα, η ηγεσία της Εκκλησίας πέρασε στα χέρια του Αγιωτάτου Πατριάρχη Σίο Γ΄, η ενθρόνιση του οποίου τελέστηκε στον εμβληματικό Καθεδρικό Ναό της Αγίας Τριάδος Σβετιτσκόβελι.

Η διαδικασία ακολούθησε πιστά τους αρχαίους εκκλησιαστικούς κανόνες, υπογραμμίζοντας τη συνέχεια της γεωργιανής παράδοσης.

Η ιστορική στιγμή κορυφώθηκε όταν η αρχαία πατριαρχική μίτρα τοποθετήθηκε στην κεφαλή του νέου προκαθημένου από τον Μητροπολίτη Τσατούρας κ. Δανιήλ, σηματοδοτώντας την επίσημη ανάληψη των καθηκόντων του.

Κατά τη διάρκεια της τελετής, ο Πατριάρχης Σίο Γ΄ ενδύθηκε τα αρχιερατικά άμφια και τα αρχιερατικά εγκόλπια σε μια ιεροτελεστία που συνδέει το παρόν με το βυζαντινό και γεωργιανό παρελθόν.

Κραυγές και ουρλιαχτά μέσα στον ναό (βίντεο). Το φαινόμενο των συναυλιών στους ναούς έχει ξεπεράσει κάθε όριο με ευθύνη των επισκόπων αλλά και των πιστών που τις ανέχονται.

Ο μητροπολίτης Καβάλας Στέφανος στις 26.4.2026 με πρόφαση την έλευση της εικόνας της Παναγίας Σουμελά στην Καβάλα, έβαλε μέσα στον ιερό ναό του Αγίου Παύλου (άλλος χώρος δεν υπήρχε; Ας πήγαιναν στο πνευματικό κέντρο) και μετά το πέρας της Θείας λειτουργίας μικτές χορωδίες να τραγουδήσουν μουσικές συνθέσεις με άθλιες κραυγές. Ακούστε και συμπεράνατε: 

Ολόκληρο το βίντεο ΕΔΩ

Είναι ο Οικουμενισμός κατεγνωσμένη από Σύνοδο αίρεση; Η απάντηση είναι ναί!

Το φθινόπωρο του 1948 πραγματοποιήθηκε η Πρώτη Συνέλευση του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, στην οποία όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες έλαβαν πρόσκληση συμμετοχής. Η πανορθόδοξος σύνοδος της Μόσχας απάντησε:

"όλες οι Ορθόδοξες τοπικές Εκκλησίες που συμμετέχουν στην παρούσα Διάσκεψη, είναι αναγκασμένες να αρνηθούν τη συμμετοχή τους στην Οικουμενική Κίνηση, στο σύγχρονο σχέδιό της".

                

Η απόρριψη και καταδίκη του Οικουμενισμού από το Πανορθόδοξο Συνέδριο της Μόσχας 

8-18 Ιουλίου 1948

Οι ακόλουθες εκκλησιαστικές αντιπροσωπείες από τις Αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες συμμετείχαν στην Σύνοδο:

Από την Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως : Έξαρχος του Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως για την Ευρώπη, Μητροπολίτης Θυατείρων Γερμανός, Μητροπολίτης Ρόδου Τιμόθεος και Πρωτοπρεσβύτερος Κωνσταντίνος Μαροϊτάκης. Από την Εκκλησία Αντιοχείας : Μητροπολίτης Έμεσης Αλέξανδρος, Μητροπολίτης Λιβάνου Ηλίας και Αρχιμανδρίτης Βασίλειος. Η Εκκλησία της Αλεξάνδρειας εμπιστεύτηκε την εκπροσώπηση του ονόματός της στις εορταστικές εκδηλώσεις και στη Διάσκεψη της Αντιοχειανής Αντιπροσωπείας. Εκ της Γεωργιανής Εκκλησίας : Ο Παναγιώτατος Καθολικός-Πατριάρχης Καλλίστρατος, ο Μητροπολίτης Ουρμπνίσι Μελχισεδέκ, ο Μητροπολίτης Κουτάισι και Γαενάτα Εφραίμ, οι Αρχιερείς A. Savchuk και H. Degdariani, ο Πρωτοδιάκονος A. Akhobadze. Εκ της Σερβικής Εκκλησίας: Ο Παναγιώτατος Πατριάρχης Γαβριήλ, ο Μητροπολίτης Σκοπίων Ιωσήφ, ο Επίσκοπος Braničevo Veniamin, ο Dr. Pavel Dretsuna, ο κ. Dušan Dožić. Από την Ρουμανική Εκκλησία : Αγιώτατος Πατριάρχης Ιουστινιανός, Αρχιεπίσκοπος Κραϊόβας Φιρμιλιανός, Επίσκοπος Κλουζ Νικόλαος, Επίσκοπος Μπουζέου Άντιμ, Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Βουκουρεστίου, Καθηγητής-Πρωτιεπίσκοπος Π. Βιντιλέσκου, Αρχιεπίσκοπος Συμεών Νεάγκα, κ. Οβίδιου Μαρίνα. Από την Βουλγαρική Εκκλησία: Η Αυτού Μακαριότητα ο Έξαρχος Βουλγαρίας, Μητροπολίτης Σόφιας Στέφανος, Μητροπολίτης Φιλιππούπολης Κύριλλος, Μητροπολίτης Σλίβεν Νικόδημος, Αρχιμανδρίτης Μεθόδιος, Αρχιερέας Β. Σπίλερ, Ιερέας Κ. Ντιμιτρόφ. Από την Ελληνική Εκκλησία: Μητροπολίτης Φιλίππων και Νεαπόλεως Χρυσόστομος (Κοβάλλα) και Αρχιμανδρίτης Δαμασκηνός. Από την Αλβανική Εκκλησία: Επίσκοπος Κορυτσάς Παΐσιος, Ιερείς Jani Risto και Lazar Konom, και κ. Alex Lubanian. Νίκο Τσάνι, Γενικός Γραμματέας της Συνόδου. Από την Πολωνική Εκκλησία: Αρχιεπίσκοπος Μπιάλιστοκ και Βιέλκ Τιμόθεος, Επίσκοπος Βρότσλαβ Μιχαήλ, Αρχιερέας Ι. Κοβαλένκο, Αρχιερείς Ε. Ναούμοφ και Α. Καλίνοβιτς.

Στις ολομέλειες και στις επιτροπές, ακούστηκαν και συζητήθηκαν εκθέσεις για τα ακόλουθα θέματα:

1) Το Βατικανό και η Ορθόδοξη Εκκλησία·(η ηγεσία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, που εκπροσωπείται από τον παπισμό, έχοντας χάσει την αίσθηση της σωτήριας πίστης της στην αήττητη θέση της Εκκλησίας του Χριστού πάνω από τις πύλες της κόλασης και, απασχολημένη με τη διατήρηση της επίγειας εξουσίας της, ακολουθεί την οδό της εκμετάλλευσης πολιτικών δεσμών με τις εξουσίες, προσπαθώντας να δελεάσει την Ορθόδοξη Εκκλησία να συμφωνήσει μαζί της)

Ὁ θάνατος ὡς νίκη

 

Κάλλιστος Γουέαρ 

Ἐπίσκοπος Διοκλείας 

Ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ πάνω στό Σταυρό δέν εἶναι μία ἀποτυχία πού ἀποκαταστάθηκε κάπως μετά τήν Ἀνάστασή του. Ὁ ἴδιος ὁ θάνατος πάνω στό Σταυρό εἶναι μία νίκη. Νίκη τίνος πράγματος; Μόνο μία ἀπάντηση μπορεῖ νά ὑπάρξει: Ἡ νίκη τῆς ὀδυνώμενης ἀγάπης. «Κραταιά ὡς θάνατος ἀγάπη…ὕδωρ πολύ οὐ δυνήσεται σβέσαι τήν ἀγάπην» (Ἆσμα ᾎσμ. 8, 6-7). Ὁ Σταυρός μᾶς δείχνει μίαν ἀγάπη πού εἶναι δυνατή σάν τό θάνατο, μίαν ἀγάπη ἀκόμη πιό δυνατή.

Ὁ ἅγ. Ἰωάννης κάνει τήν εἰσαγωγή τῆς διηγήσης του γιά τό Μυστικό Δεῖπνο καί τό Πάθος μ’ αὐτά τά λόγια: «…ἀγαπήσας τούς ἰδίους τοὺς ἐν τῷ κόσμω, εἰς τέλος ἠγάπησεν αὐτούς» (Ἰω. 13,1). Τό ἑλληνικό κείμενο λέει εἰς τέλος, πού σημαίνει «ὡς τό τέλος», «ὡς τό ἔσχατο σημεῖο». Κι αὐτή ἡ λέξη τέλος ἐπαναλαμβάνεται ἀργότερα στήν τελευταία κραυγή τοῦ Χριστοῦ πάνω στό Σταυρό: «Τετέλεσται» (Ἰω. 19,30). Αὐτό πρέπει νά ἐννοηθεῖ ὄχι σάν κραυγή αὐτοεγκατάλειψης ἤ ἀπόγνωσης, ἀλλά σάν κραυγή νίκης: Τελείωσε, κατορθώθηκε, ἐκπληρώθηκε!

Τί ἐκπληρώθηκε; Ἀπαντᾶμε: Τό ἔργο τῆς ὀδυνώμενης ἀγάπης, ἡ νίκη τῆς ἀγάπης πάνω στό μίσος. Ὁ Ἰησοῦς, ὁ Θεός μας, ἀγάπησε τούς δικούς του ὡς τό ἔσχατο σημεῖο. Ἀπό ἀγάπη δημιούργησε τόν κόσμο, ἀπό ἀγάπη γεννήθηκε σάν ἄνθρωπος μέσα σ’ αὐτό τόν κόσμο, ἀπό ἀγάπη πῆρε πάνω του τή διασπασμένη ἀνθρώπινη φύση μας καί τήν ἔκανε δική του. Ἀπό ἀγάπη ταυτίστηκε μ’ ὅλη μας τήν ἀπελπισία. Ἀπό ἀγάπη πρόσφερε τόν ἑαυτό του θυσία, διαλέγοντας στή Γεθσημανή νά πάει ἑκούσια πρός τό Πάθος του: «…τήν ψυχήν μου τίθημι ὑπέρ τῶν προβάτων… οὐδείς αἴρει αὐτήν ἀπ’ ἐμοῦ, ἀλλ’ ἐγώ τίθημι αὐτήν ἀπ\’ ἐμαυτοῦ» (Ἰω. 10: 15,18). Ἦταν θεληματική ἀγάπη κι ὄχι καταναγκασμός αὐτό πού ἔφερε τόν Ἰησοῦ στό θάνατό του. Στήν ἀγωνία του μέσα στόν κῆπο καί στή Σταύρωσή του οἱ σκοτεινές δυνάμεις τοῦ ἐπιτίθενται μ’ ὅλη τους τήν ὁρμή, ἀλλά δέν μποροῦν ν’ ἀλλάξουν τή συμπόνια του σέ μίσος• δέν μποροῦν νά ἐμποδίσουν τήν ἀγάπη του νά συνεχίσει νά εἶναι ἡ ἴδια. Ἡ ἀγάπη του δοκιμάζεται ὡς τό ἔσχατο σημεῖο, ἀλλά δέν καταπνίγεται. «Τό φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει, καί ἡ σκοτία αὐτό οὐ κατέλαβεν» (Ἰω. 1,5. Στή νίκη τοῦ Χριστοῦ πάνω στό Σταυρό θά μπορούσαμε νά ἐφαρμόσουμε τά λόγια πού εἰπώθηκαν ἀπό κάποιο Ρῶσο ἱερέα, ὅταν ἀπελευθερώθηκε ἀπό τό στρατόπεδο συγκεντρώσεως: «Ὁ πόνος ἔχει καταστρέψει τά πάντα. Ἕνα μόνο πράγμα ἔχει μείνει σταθερό, ἡ ἀγάπη».

Η αχίλλειος πτέρνα των ψηφιακών κοινωνιών

Η αχίλλειος πτέρνα των ψηφιακών κοινωνιών

Γράφει ο Νικόδημος Καλλιντέρης, Νομικός

Σύμφωνα με μια εντελώς πρόσφατη έκθεση ενός εξειδικευμένου οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών, της Διεθνούς Ένωσης Τηλεπικοινωνιών (International Telecommunication Union), «μια ψηφιακή πανδημία είναι ένα πιθανό σενάριο».

Το γεγονός ότι οι σύγχρονες κοινωνίες έχουν οργανωθεί έτσι ώστε όλα τα κρίσιμα συστήματα να εξαρτώνται από ψηφιακές υποδομές (π.χ. ηλεκτρική ενέργεια, τράπεζες, μεταφορές, υγεία, δημόσια διοίκηση, ειδοποιήσεις κινδύνου, εφοδιαστικές αλυσίδες κ.λπ.) καθιστά μια πιθανή δυσλειτουργία τους μια εφιαλτική έκβαση με σοβαρές επιπτώσεις.  Αναμφίβολα οι ψηφιακές υποδομές αύξησαν κατακόρυφα την απόδοση σε πολλά πεδία αλλά ταυτόχρονα δημιούργησαν νέες - αόρατες κάποιες φορές - ευπάθειες.

Στις αρχές Μαΐου του 2026, η Διεθνής Ένωση Τηλεπικοινωνιών παρουσίασε την εμβληματική της έκθεση με τίτλο «Όταν τα ψηφιακά συστήματα αποτυγχάνουν: μια έκθεση εμπειρογνωμόνων σχετικά με τους κρυφούς κινδύνους του ψηφιακού μας κόσμου» (“When digital systems fail: an expert report on the hidden risks of our digital world”), σε συνεργασία με το Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών για τη Μείωση του Κινδύνου Καταστροφών (United Nations Office For Disaster Risk Reduction) και τη Σχολή Διεθνών Υποθέσεων Sciences Po στο Παρίσι.

Η έκθεση υποστηρίζει ότι οι ψηφιακές διακοπές σπάνια μένουν απομονωμένες λόγω της διαλειτουργικότητας και της συνδεσιμότητας των συστημάτων. Μπορεί να ξεκινήσουν ως τοπική βλάβη και να εξαπλωθούν διατομεακά και διασυνοριακά. Έτσι, ο τελικός αριθμός των ανθρώπων που επηρεάζονται μπορεί να είναι έως και δέκα φορές μεγαλύτερος από όσους εκτέθηκαν στο πρωταρχικό γεγονός.

Η έκθεση προσομοιώνει τρία σενάρια που προκύπτουν από φυσικές καταστροφές και θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια ολοκληρωτική «κυβερνοπανδημία», κατά την οποία δεν λειτουργούν οι τηλεπικοινωνίες και το διαδίκτυο, οι πληρωμές δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν, τα νοσοκομεία χάνουν την πρόσβαση στα ιατρικά δεδομένα ασθενών και οι ειδοποιήσεις έκτακτης ανάγκης δεν φτάνουν στους αποδέκτες.