Πως έκαναν οι Ορθόδοξοι διάλογο με τους αλλόδοξους και τους αιρετικούς. Μία αναπόφευκτη σύγκριση με σήμερα.

 

Οἱ προϋποθέσεις τῶν κατὰ Χριστὸν Διαλόγων εἶναι ἀποθησαυρισμένες στὰ κείμενα τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ εἶναι σαφεῖς καὶ ἀδιαπραγμάτευτες. Οἱ Οἰκουμενιστές, ὅμως, τὶς διαστρεβλώνουν ...«ἐπιτυχῶς»! Κι αὐτὸ γιατὶ οἱ πνευματικοὶ ποιμένες τοὺς τὸ ἐπιτρέπουν. Ἀρνοῦνται νὰ κάνουν ἐκεῖνο ποὺ δίδαξε ὁ ἑορταζόμενος σήμερα Μέγας Χρυσόστομος (κι ἂς μὴν ὀνομάστηκε ἐπισήμως Μέγας).

Ὅλοι οἱ Ἅγιοι Πατέρες, ἀλλὰ καὶ ὁ σήμερα ἑορταζόμενος ἱ. Χρυσοστόμος, μᾶς διδάσκει πὼς πρώτη προϋπόθεση τῶν Διαλόγων μὲ τοὺς αἱρετικούς, εἶναι ὅτι πρέπει νὰ τοὺς βλέπουμε ὡς ἀσθενεῖς, νὰ τοὺς προσεγγίζουμε μὲ καλωσύνη ὡς ἰατροί καὶ νὰ μὴ συμμετέχουμε «ἰσότιμα» στοὺς Διαλόγους, ὡς ἀναζητοῦντες τὴν ἀλήθεια ἀπὸ κοινοῦ. Οὐδεὶς Ἅγιος ἀποδέχτηκε αὐτὴν τὴν "ἰσότητα" τὴν ὁποία καθιέρωσαν οἱ Οἰκουμενιστὲς καὶ στὴν πράξη ἀποδεχτήκαμε. Ἀντίθετα οἱ Ἅγιοι πάντα ἦσαν τοῦ πνεύματος τῆς παρακάτω ἀπαντήσεως ποὺ διασώζει ὁ Μ. Ἀθανάσιος σὲ μιὰ περίπτωση Διαλόγου Ὀρθοδόξων καὶ Ἀρειανῶν:

«Ἐμεῖς δὲν ἤρθαμε ἐδῶ γιὰ νὰ ἀνακαλύψουμε τὴν ἀλήθεια τῆς πίστεως, αὐτὴν τὴν ἔχουμε, ἀλλὰ ἤρθαμε γιὰ νὰ συνετίσουμε τοὺς αἱρετικοὺς ποὺ ἀντιλέγουν στὴν παραδοθεῖσα ἀληθινὴ πίστη: «ἡμεῖς οὐ δεόμενοι πίστεως συνήλθομεν (ἔχομεν γὰρ ἐν ἑαυτοῖς ὑγιαίνουσαν τὴν πίστιν), ἀλλ' ἵνα τοὺς ἀντιλέγοντας τῇ ἀληθείᾳ καὶ καινοτομεῖν ἐπιχειροῦντας ἐντρέψωμεν».

Καὶ κατέληξαν:

«Μόνο ἂν ἀποδεχθῆτε τὴν παραδεδομένη πίστη ποὺ ἐμεῖς ἐδῶ πιστὰ ἐκφράζουμε, μπορεῖ νὰ ὑπάρξει μεταξύ μας ὁμοφροσύνη. Ἐπειδὴ δὲ αὐτοί, ὡς ἀμαθεῖς καὶ δόλιοι, ἐπέμεναν στὶς θέσεις,
οἱ Πατέρες τοὺς κατεδίκασαν «ὡς μὴ ὄντας ἀληθῶς Χριστιανούς» (Μ. Ἀθανασίου, Ἐπιστολὴ περὶ τῶν γενομένων ἐν τῇ Ἀριμίνῳ τῆς Ἰταλίας καὶ ἐν Σελευκείᾳ τῆς Ἰσαυρίας συνόδων).

Η ορθόδοξη Εκκλησία της Γερμανίας πρωτοστατεί στην προδοσία κοροϊδεύοντας το ποίμνιο.

Λένε οι Οικουμενιστές:  «Εμείς συναντιόμαστε στα συνέδρια αυτά για να μαρτυρήσουμε την Ορθοδοξία. Φυσικά αν ο διάλογος είναι ανούσιος σταματάμε».

Εμείς ως λογικά όντα ρωτούμε: 257 (!) συναντήσεις δεν φθάνουν για να αποδειχθεί το ανούσιο των οικουμενιστικών διαλόγων; Είναι η αναγνώριση των Νεοπεντηκοστιανών ως Εκκλησία ορθόδοξη μαρτυρία; Είναι το αναβαπτιστικό κίνημα ορθόδοξη μαρτυρία; Είναι οι συμπροσευχές με τις αιρέσεις του Π.Σ.Ε. (Στην Γερμανία ACK) ορθόδοξη μαρτυρία; Είναι η αναγνώριση του Ισλάμ και του Ιουδαϊσμού ως άλλο όνομα του Θεού (ξέρεις ποιός είμαι;) ορθόδοξη μαρτυρία; Είναι ο «νέος Οικουμενισμός» ορθόδοξη μαρτυρία; Τόσο υποτιμάτε την νοημοσύνη των πιστών και γι’  αυτό τους κοροϊδεύετε ασυστόλως.

Α.Τ.

257η συνάντηση των μελών της Εργασιακής Ομάδας χριστιανικών Εκκλησίων της Γερμανίας (ACK) στην Κολωνία

   

Οι σύνεδροι της γενικής συνέλευσης συγκεντρώθηκαν για την βραδινή προσευχή στη χορωδία του καθεδρικού ναού της Κολωνίας (πηγή: Haverland | ACK).

 Κολωνία/Φρανκφούρτη (12 Σεπτεμβρίου 2025). Από τις 8 έως τις 11 Σεπτεμβρίου 2025, οι υπεύθυνοι για την οικουμενική συνεργασία στη Γερμανία συναντήθηκαν στην Κολωνία. Αρχικά, συναντήθηκαν οι εκτελεστικοί διευθυντές των 14 περιφερειακών ACK, και στη συνέχεια ακολούθησε η 257η Γενική Συνέλευση της Εργασιακής Ομάδας Χριστιανικών Εκκλησιών στη Γερμανία  με αντιπροσώπους από τις 25 εκκλησίες μέλη και προσκεκλημένες. Η συζήτηση επικεντρώθηκε σε ζητήματα σχετικά με το μέλλον του οικουμενισμού, σε τρέχουσες εκθέσεις από εκκλησίες και περιοχές, καθώς και σε σημαντικές αποφάσεις για μελλοντικά έργα και το μέλλον του οικουμενισμού στη Γερμανία.

Μια κοινή ημερίδα μελέτης στις 10 Σεπτεμβρίου αφιερώθηκε στο θέμα «Νέος Οικουμενισμός». Προσκεκλημένοι νέοι από τις εκκλησίες-μέλη μοιράστηκαν τις απόψεις τους και προσέφεραν ιδέες για το πώς μπορεί να ενισχυθεί ο ρόλος τους στον οικουμενισμό.

Βασικές αποφάσεις

Η γενική συνέλευση έλαβε μια σειρά από αποφάσεις:

• Συζητήθηκε η αίτηση της Νεοαποστολικής Εκκλησίας για πλήρη ένταξη στην ACK και ξεκίνησε η αντίστοιχη διαδικασία.
• Το έργο «Do You Know Who I Am?» πρόκειται να εισέλθει σε νέα φάση χρηματοδότησης. Με αυτό, το ACK συνεχίζει τη δέσμευσή του στις διαθρησκευτικές συναντήσεις και την κοινωνική συνοχή.

Tι σημαίνει να γίνεται η λατρεία «εν πνεύματι και αληθεία»;

                                    

Λάμπρος Σκοντζος

Η «εν πνεύματι» λατρεία διδάσκει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, πρέπει να είναι απόλυτα απαλλαγμένη από κάθε εγκοσμιότητα. Να αποδίδεται λατρεία στον ασώματο Θεό, «διότι έτσι και θα Τον δουν αληθινά παντού δια του Πνεύματος και της Αλήθειάς Του. Καθώς δηλαδή ο Θεός είναι πνεύμα, είναι ασώματος, και το ασώματο δεν βρίσκεται σε κάποιο τόπο ούτε περιορίζεται σε τοπικά όρια».

Επίσης αναφέρει ο ιερός Πατέρας, ότι η πνευματική λατρεία συντελείται δια της βοηθείας του Αγίου Πνεύματος «Διότι το Πνεύμα είναι αυτό δια του οποίου προσκυνούμε και δια του οποίου προσευχόμαστε. Αυτοί λοιπόν που έτσι προσκυνούν δια του Πνεύματος και της Αλήθειας τον ύψιστο Πατέρα, αυτοί είναι οι αληθινοί προσκυνητές».

Ως «εγκοσμιότητα» δεν εννοούμε τα αισθητά μέσα λατρείας (ναοί, εικόνες, λιβάνια, κεριά, κλπ), τα οποία είναι βοηθητικά της λατρείας, αλλά την ουσία της, την αίσθηση της υπερβατικότητας του Θεού.

Η «εν αληθεία» λατρεία είναι η σύνδεσή της απαραίτητα με την σώζουσα αλήθεια. Όχι με την οποιαδήποτε «αλήθεια», αλλά με την αποκαλυμμένη εν Χριστώ αλήθεια, την ένσαρκη Αλήθεια«εγώ είμαι η οδός, η αλήθεια και η ζωή» (Ιωάν.14,6), η οποία υπάρχει μόνο μέσα στην Εκκλησία, διδάσκεται από το Άγιο Πνεύμα, το Οποίο οδηγεί «εις πάσαν την αλήθειαν» (Ιωάν.16,12-13),κατανοείται από τους αγίους και βιώνεται από τους πιστούς.

Και επειδή η αλήθεια είναι συνώνυμη με τη σωτηρία και η πλάνη και το ψεύδος με την απώλειά της, έχει πρωτεύουσα σημασία να τονίσουμε πως ό, τι ονομάζεται ως «αλήθεια» εκτός της Εκκλησίας, είναι πλάνη και ως εκ τούτου η όποια λατρεία συντελείται εκτός αυτής, δεν είναι ευάρεστη στο Θεό.

Υπέροχο: Συζήτησις Ἰησοῦ καί Σαμαρείτιδος

Ἰδού ἡ Σαμαρεῖτις, ἰδού καί ἡ πρέπουσα διαγωγή μας. Ἐπίγνωσις, Ζῆλος καί Σύνεσις.

                    

Γιαννακόπουλος Ἰωήλ

Ἀρχιμανδρίτης

Ἰωάννου 4,1-42 Ἀρχαί Φεβρουαρίου 28 μ.Χ.

Oἱ Φαρισαῖοι ἐφθόνησαν τό ἒργον τοῦ Προδρόμου (Ματθ. 3,7). Τώρα φθονοῦν καί τό ἒργον τοῦ Ἰησοῦ. Τοῦτο φαίνεται ἐκ τοῦ ὃτι «ὡς οὖν ἒγνω ὁ Κύριος», ὃταν ἒμαθεν ὁ Κύριος «ὃτι ἢκουσαν οἱ Φαρισαῖοι, ὃτι ὁ Ἰησοῦς πλείονας μαθητάς ποιεῖ καί βαπτίζει ἢ Ἰωάννης» ὃτε ἢκουσαν οἱ Φαρισαῖοι ὃτι ὁ Χριστός προσελκύει περισσοτέρους μαθητάς ἀπό τόν Ἰωάννην τόν Πρόδρομον καί βαπτίζει (καίτοιγε Ἰησοῦς αὐτός οὐκ ἐβάπτιζεν, ἀλλά οἱ μαθηταί αὐτοῦ) (ἂν καί ὁ ἲδιος ὁ Ἰησοῦς δέν ἐβάπτιζεν ἀλλά οἱ μαθηταί Του) «ἀφῆκε τήν Ἰουδαίαν καί ἀπῆλθεν πάλιν εἰς τήν Γαλιλαίαν». Ὁ Κύριος δηλαδή πληροφορηθείς τόν φθόνον τῶν Φαρισαίων διά τό βάπτισμα τῶν μαθητῶν του μεταβαίνει ἐκ τῆς μεσημβρινῆς Ἰουδαίας ἐκ τῆς τοποθεσίας τῆς Αἰνών καί Σαλείμ εἰς Γαλιλαίαν. «Ἒδει δέ διέρχεσθαι Αὐτόν διά τῆς Σαμαρείας».

Ὁ Κύριος ἒπρεπε νά μεταβῇ εἰς τήν Γαλιλαίαν μέσω Σαμάρειας, διότι ἐν τῇ Σαμαρεία ἦτο ἐλαχίστη ἡ ἐπίδρασις τῶν Φαρισαίων, μετά τῶν ὁποίων ἀπέφευγε τάς συγκρούσεις, ἳνα δυνηθῇ νά τελειώσῃ τό ἒργον Του. Ἀναχωρήσας λοιπόν ὁ Κύριος ἐκ τῆς Αἰνών μετά πορείαν μιᾶς καί ἡμισείας ἡμέρας «ἒρχεται οὖν εἰς πόλιν τῆς Σαμαρείας λεγομένην Συχάρ» φθάνει δηλαδή πλησίον της πόλεως Συχάρ Σαμαρείας κειμένης εἰς τούς πρόποδας τοῦ ὂρους Γαριζείν. Ἡ δέ Συχάρ εὑρίσκετο «πλησίον τοῦ χωρίου» πλησίον τοῦ τόπου, «ὃ ἒδωκεν Ἰακώβ Ἰωσήφ τῷ υἱῷ αὐτοῦ∙ ἦν δε ἐκεῖ πηγή τοῦ Ἰακώβ». Ἡ περιοχή αὓτη εἶχε δοθῆ εἰς τόν Ἰωσήφ ὑπό τοῦ πατρός τοῦ Ἰακώβ. Διά τοῦτο τό φρέαρ, τό ὁποῖον ἦτο ἐκεῖ, ὠνομάζετο φρέαρ τοῦ Ἰακώβ.

Φθάσας ἐκεῖ ὁ Κύριος «κεκοπιακώς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας ἐκαθέζετο οὓτως ἐπί τῇ πηγῇ» κατάκοπος ὁ Κύριος ἐκ τῆς ὁδοιπορίας δέν ζητεῖ κάθισμα ἢ προσκεφάλαιον. Κάθεται ἀφελῶς πλησίον τῆς πηγῆς. Κάθεται, ὂχι μόνον διότι ἦτο ἐξηντλημένος ἐκ τῆς ὁδοιπορίας, ἀλλά διά νά δώσῃ τήν σωτηρίαν εἰς μίαν ἁμαρτωλόν ψυχήν καί εἰς ὁλόκληρον λαόν τῶν Σαμαρειτῶν. Κουρασμένος σωματικῶς ζητεῖ τήν σωτηρίαν τῶν ψυχῶν, «ὣρα ἦν ὡσεί ἓκτη». Ἦτο περίπου μεσημέρι. «Ἒρχεται γυνή ἐκ τῆς Σαμαρείας ἀντλῆσαι ὓδωρ». Μία νέα γυναῖκα ἒρχεται διά νά πάρῃ νερό. Ἡ γυναῖκα αὐτή κατήγετο ἐκ τῆς Συχέμ διαφόρου τῆς Συχάρ ἀνηκούσης εἰς τήν ἐπαρχίαν Σαμαρείας.

Ὃταν λοιπόν ἦλθεν ἡ Σαμαρεῖτις, ὁ Ἰησοῦς ἐπιθυμῶν νά σώσῃ τήν ἁμαρτωλήν της ψυχήν ἀποκαλύπτει ὂχι ἀμέσως ἀλλά βαθμηδόν καί μεθοδικῶς, ὃτι Αὐτός εἶναι ὁ Μεσσίας. Ἰδού δέ πῶς ἒγινεν ἡ ἀποκάλυψις αὓτη.

Π. Μάξιμος Καραβάς προς Επίσκοπο Φλωρίνης, «Σᾶς καλοῦμε λοιπὸν σὲ δημόσιο διάλογο»!

Οι σημερινοί δεσπότες επιζητούν και προωθούν τον διάλογο με τους αιρετικούς, αλλά τον διάλογο με τους Ορθόδοξους τον φοβούνται.

Σ Χ Ο Λ Ι Ο ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ

«Έπειτα απ’ όλα αυτά, νομίζω, ότι δεν έπρεπε να σιωπήσω, διότι η σιωπή μου δύναται να θεωρηθή ως αδυναμία μου ή ως σιωπηρά συγκατάθεσις μου εις το ΕΝ ΛΟΓΩ ζήτημα. Επειδή δε ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ούτος φέρει τον τίτλον του Θεολόγου, η σιωπή μου θα επηρεάση ακόμη περισσότερον τους ΑΚΡΟΑΤΑΣ ΤΩΝ ΛΟΓΩΝ ΤΟΥ.

Απεφάσισα λοιπόν να απαντήσω. Και ιδού πως:…» (π. Ιωήλ Γιαννακόπουλος)

Αδελφοί και Πατέρες

Καταθέτοντας τον παραπάνω διακριτικό και σχετικό (με την ανακοίνωσή μας) λόγο του π. Ιωήλ – σε μια επικαιροποιημένη μορφή – δημοσιεύουμε την παρακάτω πρόσκληση του π. Μαξίμου Καραβά, ηγουμένου της Ιεράς Μονής Αγίας Παρασκευής Μηλοχωρίου προς τον οικείο Επίσκοπο Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας, κ. Ειρηναίο.

Δείτε το σχετικό βίντεο (με το κήρυγμα του Επισκόπου Φλωρίνης Ειρηναίου που έγινε στις 16/7/2024): ΕΔΩ

…………………………………………..

Στὸ δεσπότη τῆς Φλώρινας Εἰρηναῖο

Δέσποτα,

Σᾶς ἀκούσαμε, γυμνῇ τῇ κεφαλῇ, ἐπ’ ἐκκλησίας, νὰ μᾶς ἀποκαλεῖτε «πλανεμένους», «αἱρετικοὺς» καὶ «ἐκτὸς Ἐκκλησίας».

ΚΡΙΣΙΜΑ ΣΗΜΕΙΑ ΣΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΜΕ ΤΗΝ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ (ΙV)

 

Πρωτ. Στέφανος Στεφόπουλος

ΚΡΙΣΙΜΑ ΣΗΜΕΙΑ ΣΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΜΕ ΤΗΝ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ (ΙV)

Θεολογικές διατυπώσεις και “ενότητα της ποικιλίας”!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ Α’ ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ Β’ ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ Γ’ ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ

Οι Ρωμαιοκαθολικοί, όπως θα φανεί παρακάτω έχουν εξελίξει την τακτική “δολιοφθοράς” των θεολογικών και δογματικών όρων με την ποικιλία διατυπώσεων και την αναβάθμισή των όρων αυτών σε πολιτισμικές διαφορές! Και το χειρότερο όλων είναι ότι όπως φαίνεται έχουν πλήρη συνείδηση του τι κάνουν και γιατί.

Αυτό αποδεικνύεται από μιά παλαιότερη δήλωση του κοιμηθέντος καρδιναλίου J. Willebrands, Προέδρου, τότε, της Γραμματείας του Βατικανού γιά την ενότητα των Χριστιανών (Περιοδικό “Θεολογία”, τεύχος Β’, Απρ. – Ιουν. 1982, Μέρος Δ’, σελ. 433-445).

Ο Willebrands υποστήριξε την “αναγκαιότητα ανατολής νέας αποκαλυπτικής εποχής προκειμένου να καταστή δυνατή η επίτευξις της ενώσεως των δύο Εκκλησιών, αι οποίαι έχουν κληθή να ζήσουν εις διαφορετικά ιστορικά και πολιτιστικά περιβάλλοντα. Αι Εκκλησίαι μας, ενώ έλαβαν την αυτήν πίστιν, ανέπτυξαν κατά διαφορετικούς τρόπους αυτόν τον χριστιανικόν πλούτον και η κληρονομία η οποία μας παρεδόθη υπό των Αποστόλων εγένετο δεκτή κατά ποικίλους τρόπους, συμφώνως προς την ποικιλίαν αντιλήψεως των τρόπων ζωής…

Δεν είναι, λοιπόν, εκπληκτικόν το γεγονός, ότι ωρισμέναι όψεις του αποκεκαλυμμένου μυστηρίου ήσαν ενίοτε πληρέστερον κατανοηταί και επαρουσιάζοντο κατά καλύτερον τρόπον από τους μεν παρά από τους δε, ούτως ώστε να πρέπει να θεωρήσωμεν αυτάς διαφόρους θεολογικάς διατυπώσεις, ως συμπληρωματικάς μάλλον ή ως αντιθέτους…δυνάμεθα να εμπλουτίσωμεν οι μεν τους δε και να αφεθώμεν να οδηγηθώμεν υπό του Πνεύματος προς ολόκληρον την αλήθειαν”!!!

Δηλαδή, να εμπλουτήσουμε εμείς οι Ορθόδοξοι την δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας μας, επί παραδείγματι για το Φιλιόκβε, θεωρώντας την παπική ερμηνεία ως διαφορετική διατύπωση, συμπληρωματική της μίας και μόνης αλήθειας που μας δίδαξε ο ίδιος ο Κύριος, δοξολογώντας το Άγιο Πνεύμα που μας χάρισε αυτήν την ιστορική και πολιτισμική ιδιαιτερότητα στην ερμηνεία του δόγματος της εκπορεύσεως του Αγ. Πνεύματος και έχοντας υποβιβάσει την μία αλήθεια του Χριστού, που δεν διαιρείται, σε μία πιθανή εκδοχή εκ των δύο και να περιμένουμε την καθοδήγησή μας σε ολόκληρη την αλήθεια. Ποιανού την αλήθεια; Του Τάγκαλου και όχι του Κυρίου, κατά τον άγιο Παΐσιο.

ΚΡΙΣΙΜΑ ΣΗΜΕΙΑ ΣΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΜΕ ΤΗΝ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ (ΙΙΙ)

 

Πρωτ. Στέφανος Στεφόπουλος

ΚΡΙΣΙΜΑ ΣΗΜΕΙΑ ΣΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΜΕ ΤΗΝ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ (ΙΙΙ)

Περί αθέμιτων τακτικών του Βατικανού στους θεολογικούς διαλόγους

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ Α’ ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ Β’ ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ

Στους διαλόγους “αγάπης”, όπως αρέσκονται κάποιοι να αποκαλούν, έχουν εξ αρχής προκύψει μείζωνος σημασίας θεολογικές, δογματικές, εκκλησιολογικές διαφορές – διαφορές και όχι διαφορετικές ερμηνείες! – όπως το Φιλιόκβε, το “Πρωτείο” και το “Αλάθητο”.

Στην ενότητα αυτή θα φανερωθούν κάποιες απ’ αυτές τις τακτικές και ο καθένας ας βάλει το μυαλό του να δουλέψει για να φτάσει σε ασφαλή συμπεράσματα γιά το πόσο πολύ μας “αγαπούν” οι Ρωμαιοκαθολικοί αλλά και να διαπιστώσει την ενδοτική, συχνά, γραμμή των Ορθοδόξων που μετέχουν στους διαλόγους αυτούς.

Ο αείμνηστος καθηγητής Κ. Δ. Μουρατίδης είχε προ πολλών ετών επισημάνει την πλεκτάνη του Βατικανού “προς παγίδευσιν και άλωσιν της Ορθοδοξίας”. Γράφει σχετικά πως “την αλήθεια αυτή άλλωστε διακήρυξε εσχάτως ο Πάπας και εις την Κωνσταντινούπολιν επί τη λήψει αποφάσεως προς έναρξιν του θεολογικού διαλόγου. Διεκήρυξε δηλαδή το παπικόν αλάθητον την 30/11/1979 μετά το πέρας της τελεσθείσης Θείας Λειτουργίας εν τω Πανσέπτω Καθεδρικώ Ναώ της Ορθοδοξίας” (Περιοδικό” Κοινωνία”, Απρ. – Ιουν. 1980, τευχ. 2,” Η αλήθεια διά τον Θεολογικόν Διάλογον”, σελ. 145).

Άλλη σοβαρή μαρτυρία δίνει ο μακαριστός Μητροπολίτης Περιστερίου κυρός Χρυσόστομος σχετικά με τη Μικτή Επιτροπή Ορθοδόξων-Ρωμαιοκαθολικών της Συνόδου της Ρόδου.

Ο Μητροπολίτης φανερώνει πως “το έναυσμα διά την αλλαγήν του ευνοϊκού κλίματος εδόθη…διά της ανταποκρίσεως της εγκρίτου εφημερίδος International Herald Tribune εις την οποίαν ανεφέροντο απόψεις τινές του προκαθημένου της Ρ/Κ Εκκλησίας Πάπα Ιωάννη – Παύλου Β’…και δη επί του καιρίου θέματος της παπικής εξουσίας και του αλαθήτου του επισκόπου Ρώμης…εφέρετο ως τονίζων, ότι το πρωτείον του Πάπα είναι αρχαιότατον, ομοίως και το δόγμα περί του αλαθήτου…το Βατικανόν απέφυγε να διαψεύση την περί ης ο λόγος είδησιν διά τον απλούστατον και μόνον λόγον ότι εγράφησαν υπό του Πάπα… “.

Η πνευματική ορφάνια και ο πάστορας που έγινε Ορθόδοξος!

Ένα παράδειγμα του πως πρέπει να γίνονται οι διάλογοι, δηλ. όχι επ΄ ίσοις όροις, αλλά μόνο προς μετάνοια και σωτηρία των αιρετικών!    

                                 

                        Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης (1924-1994)

Ένας ιερέας, που υπηρετεί χρόνια την Εκκλησία του Χριστού μας στην Αμερική, αποφάσισε κάποτε να επισκεφτεί το Άγιον Όρος και συγκεκριμένα τον γέροντα Παΐσιο. Μαζί του είχε έκδηλώσει την επιθυμία να ‘ρθει και ένας προτεστάντης πάστορας.

Ο Γέροντας τους υποδέχτηκε γεμάτος καλοσύνη. Τους κέρασε λουκούμι και κρύο νερό και κάθισε κοντά τους. Πέρασαν μερικά λεπτά κι ο προτεστάντης πάστορας άνοιξε συζήτηση για τα άγια λείψανα. Ισχυριζόταν ότι όλα τα οστά των ανθρώπων είναι ίδια και ότι δεν πρέπει κάποια να τα ξεχωρίζουμε και να τα προσκυνούμε. Τότε ο Γέροντας με πάρα πολύ καλό τρόπο του λέει:

– Δεν είναι έτσι όπως τα λες, γιατί, να, χτες είχε έρθει εδώ ένας πατέρας κι είχε φέρει μαζί του το γιο του, που είχε κωφό και άλαλο δαιμόνιο και δεν μιλούσε ποτέ, καθόλου. Εγώ κάποια στιγμή μπήκα μέσα στο κελί μου, για να φέρω ένα μικρό λείψανο, δάχτυλο, του Αγίου Αρσενίου, που έχω.

Οι «Διάλογοι», το όχημα για την εξάπλωση και επικράτηση του Οικουμενισμού

ἢ τὸ πέταγμα στὰ σκουπίδια τῆς Ἐντολῆς του ἀπ. Παύλου:

«Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ»

 

τοῦ ἀειμνήστου θεολόγου Παναγιώτη Σημάτη

 

Ἀκόμα καὶ σήμερα, ὄχι μόνον οἱ Οἰκουμενιστές, ἀλλὰ καὶ εὐσεβεῖς ἱερωμένοι καὶ θεολόγοι, θεωροῦν αὐτονόητη τὴν διεξαγωγὴ θεολογικῶν διαλόγων μὲ τοὺς Παπικοὺς καὶ τοὺς Προτεστάντες. «Ὁ Χριστὸς συζήτησε μὲ τὴν Σαμαρείτισσα, λέγουν, οἱ Ἀπόστολοι καὶ ὁ Παῦλος μὲ τὰ ἔθνη. Σήμερα οἱ πάντες διαλέγονται. Οἱ Διάλογοι εἶναι ἀναγκαῖοι».

Εἶναι σωστὴ αὐτὴ ἡ στάση; Ἢ μήπως οἱ Οἰκουμενιστὲς κατάφεραν νὰ ἀλλοιώσουν τὰ ὀρθόδοξα κριτήρια καὶ τῶν εὐσεβῶν; Ἡ ἀπάντηση δίνεται ξεκάθαρη ἀπὸ τὴν ἁγιοπατερική μας Παράδοση.

Γράφει ὁ Μ. Ἀθανάσιος: Πῶς, ἀλήθεια, νὰ κάνεις διάλογο μὲ ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι, ἐπειδὴ «πεπτώκασι εἰς ἀσέβειαν», εἶναι ἀνάπηροι (ὡς πρὸς τὰ πνευματικὰ θέματα) στὴ σκέψη καὶ «νομίζουσι εἶναι τὰ ὀρθὰ στρεβλὰ καὶ λέγουσιν τὸ μὲν φῶς σκότος, τὸ δὲ σκότος εἶναι φῶς» (Μ. Ἀθανασίου, Περὶ Διονυσίου Ἐπισκόπου Ἀλεξανδρείας, Ἔργα 4, Ἐκδ. “Γρ. ὁ Παλαμᾶς”, σελ. 44).

Αλήθειες που σπάζουν κόκκαλα περί συγχρόνων Επισκόπων, Διαλόγων και κληρικαλισμού-επισκοποκεντρισμού, αλλά και περί όσων κάνουν ότι δεν γνωρίζουν και ανακαλύπτουν μόλις τώρα τα αίσχη.

Ἡ “Χριστιανικὴ Βιβλιογραφία” εἶναι ἕνα μικρὸ περιοδικὸ ποὺ δημιούργησε ὁ ἱδρυτὴς τῶν ἐκδόσεων «ΤΗΝΟΣ», Στυλιανὸς Λαγουρός. Μέσα ἀπ’ αὐτή, διατύπωσε εὐθαρσῶς ἀλήθειες ποὺ σπάζουν κόκκαλα. Ἀλήθειες ποὺ κρύβουν ἀπὸ δειλία ἢ σκοπιμότητες οἱ ἄλλοτε θαρραλέοι Ὀρθόδοξοι ἔντυποι σχολιαστὲς τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐπικαιρότητας. Ὅλοι δηλαδὴ ἐκεῖνοι, ποὺ σήμερα ἔχουν τὸν τίτλο τῶν ἀγωνιστῶν τῆς Ὀρθοδοξίας, ποὺ στηλιτεύουν κάποια ἀπὸ τὰ κακῶς κείμενα, ἀλλὰ ταυτόχρονα, συμπλέουν μὲ τοὺς στηλιτευόμενους!

Μπαίνουμε ἢ ζοῦμε ἤδη στὴν ἐποχὴ ποὺ προφήτευσε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, κατὰ τὴν ὁποία οἱ ἱερωμένοι θὰ πέσουν πολὺ χαμηλά, θὰ προδώσουν τὸν ρόλο τους, δὲν θὰ ἀποτελοῦν τὸ καθοδηγητικὸ παράδειγμα γιὰ μᾶς τοὺς λαϊκούς.

«Θα ψάχνετε νὰ βρεῖτε κάποιον πνευματικὸ νὰ ἐξομολογηθεῖτε, καὶ δὲν θὰ τὸν βρίσκετε», μᾶς εἶχαν πεῖ πρὶν μερικὰ χρόνια φωτισμένοι γέροντες.

Καὶ πράγματι, στὴν ἐποχὴ μας βρίσκει κανεὶς πνευματικοὺς “ἐξ ἡμισείας” ὀρθοδόξους, οἱ ὁποῖοι:

α. Ἔχουν ἀπομνημονεύσει καὶ βιώσει μεγάλο μέρος τῆς ἀσκητικῆς καὶ νηπτικῆς πατερικῆς θεολογίας, τὴν ὁποία ὅμως ἐφαρμόζουν μέσα στὰ ἀδιαφανῆ πλαίσια μιᾶς οἰκουμενιστικῆς προοπτικῆς (ποὺ ἀδιάκριτα ἔχουν ἀποδεχθεῖ), καὶ διαμέσου αὐτῆς τῆς ποιμαντικῆς καθοδηγοῦν “ἐν ἀδιακρισία” τὰ πνευματικά τους τέκνα, προβάλλοντες ἢ ἀποδεχόμενοι τὸν χαρακτηρισμὸ τοῦ διακριτικοῦ γέροντα (ὡς ἕνα εἶδος γκουροῦ) καὶ ἀπαιτοῦντες ὑπακοή. Μέσα σ' αὐτὰ τὰ πλαίσια ἐργάζονται κατευθύνοντας τοὺς ποιμαινόμενους, μὲ ἀποτέλεσμα τὰ τέκνα τους νὰ βιώνουν ψυχαναγκαστικὰ πλευρὲς τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ζώντας μία φαντασιακὴ κατάσταση, ὡς κατὰ “φαντασίαν χριστιανοί”, σύμφωνα μὲ τὸν ἀείμνηστο καθηγητὴ Ἰωάννη Κορναράκη,

β. ἐφ' ὅσον, ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, καὶ πάλι μέσα στὰ πλαίσια τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἔχουν προσχωρήσει αὐτοὶ οἱ πνευματικοὶ στὴν αἵρεση τοῦ κληρικαλισμοῦ καὶ τοῦ ἐπισκοποκεντρισμοῦ, ἐλαφρὰ τῇ καρδίᾳ· αἵρεση ποὺ ἐκθηλύνει τὴν προοπτική του χριστιανικοῦ ἀγῶνα καὶ βαθμιαία, ἀνεπαίσθητα καὶ ὕπουλα βάλλει κατὰ τοῦ Χριστοκεντρισμοῦ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.

Αὐτὴ τὴν ἀπαράδεχτη κατάσταση ποὺ σιγοντάρουν καὶ ὑποθάλπουν ἐκκλησιαστικὰ ἡλεκτρονικὰ καὶ μὴ ἔντυπα, ἡ “Χριστιανικὴ Βιβλιογραφία”, μὲ συνέπεια, λιτὸ καὶ εὔστοχο λόγο, ἐλέγχει αὐστηρὰ καὶ φιλάνθρωπα. Γι' αὐτὸ ἐπιλέξαμε μερικὰ σύντομα μὰ χαρακτηριστικὰ σχόλια τοῦ Στυλιανοῦ Λαγουροῦ, ὡς δυνατὴ φωνὴ ἀφύπνισης ἀπὸ τὸ 2013 (ἂς τὸ προσέξουν αὐτό ὅσοι ξαφνικά "ἀνακαλύπτουν" σκάνδαλα τῶν ἐπισκόπων") στὸν μακάριο ὕπνο μας, ἀφορμὴ γιὰ προβληματισμὸ καὶ ἐπίγνωση τῆς κατάντιας τῶν ἐκκλησιαστικῶν μας πραγμάτων.

 

Α.  ΠΕΡΙ ΔΙΑΛΟΓΩΝ

Οἱ διάφοροι Διάλογοι (μὲ τὸν κόσμο καὶ μὲ τὶς διάφορες ὁμολογίες καὶ θρησκεῖες) ποὺ ἐπὶ δεκαετίες ἀποδέχονται ἐγκληματικὰ οἱ “ὑπεύθυνοι” Ἐπίσκοποι καὶ λοιποὶ ποιμένες (παρόλο ποὺ λεκτικὰ τοὺς καταγγέλλουν), ἐξευτελίζουν τὴν “νύμφη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία”. Κι ὅμως, οἱ πνευματικοὶ συνιστοῦν σ'  αὐτοὺς τοὺς Ἐπισκόπους “Ὑπακοή”, παρὰ τὴν ἀντίθετη διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ συνόλης της Ὀρθοδόξου Παραδόσεως. Γράφει ὁ κ. Λαγουρός:

 

◈ “Ἂς μείνει ἡ Ἐκκλησία στὰ “χαρακώματα” ὅπως τὰ υἱοθέτησε ὁ πνευματέμφορος λόγος τοῦ Ἀπ. Παύλου “μετὰ πρώτην καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ”. Δυὸ χιλιάδες χρόνια ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ κάνει τὰ ἀνοίγματά της στὸν κόσμο καὶ διαλέγεται μὲ αὐτόν, ἐν “ ἐλευθερίᾳ” στὰ πλαίσια ποὺ ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς ἀπαίτησε ἀπ'  τοὺς μαθητές Του: “Μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη”! Αὐτὸ τὸ “μαθητεύσατε” ἀρκεῖ...

◈ Ἡ Ἐκκλησία τῶν πρώτων αἰώνων, ἀλλὰ καὶ πιὸ ἔπειτα, δὲν ἐκάθησε στὸ ἴδιο τραπέζι μὲ τοὺς Νέρωνες. Προτίμησε τὸ μαρτύριο. Ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία πρόσφατα, τὸ ἴδιο. Δὲν ἐζήτησε διάλογο μὲ τοὺς κομμουνιστὲς τῶν γκουλάγκ. Προτίμησε ἐπίσης τὸ μαρτύριο.