Ἀπάντηση στοὺς κληρικούς (ὅπως π.χ. ὁ μητρ. Θεσσαλονίκης) ποὺ κατηγοροῦν τοὺς λαϊκούς, ὅτι δὲν σέβονται τὴν ἱερωσύνη, ἐπειδὴ ἀσκοῦν κριτική.

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Πρὶν ἀρχίσω πρέπει νὰ τονιστεῖ, ὅσο πιὸ ξεκάθαρα γίνεται, ὁ καθοδηγητικὸς ρόλος τῶν ἱερωμένων στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, καὶ οἱ ἀγῶνες ποὺ ἀνέκαθεν ἔδιναν γιὰ τὴν Πίστη. Ὅμως ὑπάρχει μία προφητεία, ποὺ τὴν γνωρίζουν ὅλοι, λαϊκοὶ καὶ κληρικοί, καὶ ἀνήκει στὸν ἅγιο Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλό, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία στὰ ἔσχατα χρόνια «οἱ κληρικοὶ θὰ γίνουν οἱ χειρότεροι καὶ οἱ ἀσεβέστεροι ὅλων»! Καὶ αὐτὴ ἡ προφητεία διαπιστώνουμε μὲ ὀδύνη ὅτι πραγματώνεται σήμερα. Σήμερα βιώνουμε μία (θὰ ἔλεγε κανείς) πανδημία προδοσίας, προδοσίας λαϊκῶν ἀλλὰ καὶ κληρικῶν.

Μία προδοσία ποὺ ἦταν προδιεγραμμένη ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ τὸ ἱερατικὸ σῶμα διαβρώθηκε ἀπὸ τὴν ὕπουλη δράση τῆς Μασονίας, τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (καὶ Παπισμοῦ) καὶ τὴν ἐκκοσμίκευση ποὺ εἰσέβαλε ἀνεμπόδιστη καὶ παρὰ τὶς τόσες προειδοποιήσεις ἀγίων ἀνθρώπων στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, καὶ τὴν ἠθικὴ κατάσταση τῶν κληρικῶν, ἀφοῦ δυστυχῶς τὰ ὀρθὰ κριτήρια ἐκλογῆς τους ἀγνοήθηκαν καὶ τὴν θέση τους πῆραν ἄλλα. Κι ἂν οἱ ὁδηγοί (οἱ ἱερεῖς) εἶναι τυφλοὶ τότε καὶ οἱ ὁδηγούμενοι (οἱ λαϊκοί) θὰ πέσουν μαζί τους στὸν βόθυνο, ὅπως μᾶς διαβεβαίωσε ὁ Κύριος (Ματθ. 15, 14).

Πρὶν ὅμως ἀπαντηθοῦν τὰ περὶ ἱεροκατηγορίας ποὺ ἰσχυρίζονται κάποιοι κληρικοί, πρέπει πρῶτα νὰ ἐξετασθεῖ ποιὰ εἶναι πράγματι ἡ σχέση καὶ ὁ ρόλος κληρικῶν καὶ λαϊκῶν στὴν Ἐκκλησία.

Στὴν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἡ διαίρεση τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας σὲ δύο τάξεις, τῶν κληρικῶν καὶ τῶν λαϊκῶν, δὲν σημαίνει μία διαφορὰ οὐσίας, ἀλλὰ μία λειτουργικὴ διαφορά, ὅπως συμβαίνει σὲ κάθε ζωντανὸ ὀργανισμό. Τὴν διαφορὰ ἢ ἀλλιῶς διάκριση αὐτὴ τὴν ἐπέβαλε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα (βλ. Ἱερωνύμου Κοτσώνη, Ἀρχιεπ. Ἀθηνῶν «Ἡ θέσις τῶν λαϊκῶν ἐντὸς τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ὀργανισμοῦ», Ἀθήνα 1956, σελ. 15).

 Οἱ λαϊκοὶ κατέχουν τὴν λεγομένη γενικὴ ἱερωσύνη μέσῳ τοῦ βαπτίσματος καὶ τοῦ χρίσματος καὶ καλοῦνται βασίλειον ἱεράτευμα (Α’ Πέτρ. β’, 9) καὶ οἱ ἱερεῖς κατέχουν καὶ τὴν γενικὴ καὶ τὴν εἰδικὴ ἢ ἱερατικὴ ἱεροσύνη (Α’ Πέτρ. β’, 5). Ἔτσι ὁ λαὸς τῆς Ἐκκλησίας ὀνομάζεται λαὸς ἱερέων καὶ βασιλέων. Ἐδῶ πρέπει νὰ τονιστεῖ ἰδιαίτερα, ὅτι ὅλοι μετέχουν ὑπὸ καὶ ὅλοι φωτίζονται ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ὅπως μᾶς φανέρωσε ἡ ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς (Πραξ. 4, 31). Καὶ ἀνάλογα τὰ χαρίσματα ποὺ δωρήθηκαν στὸν καθένα, ἔχει ὁ καθένας καὶ τὴν θέση του στὴν Ἐκκλησία, ὅπως μᾶς διδάσκει ὁ Παῦλος (Α΄Κορ. 1, 4-6 καὶ 29-31): Ἄλλοι εἶναι ἀπόστολοι, ἄλλοι ἱερεῖς, ἄλλοι διδάσκαλοι, ἄλλοι προφῆτες κλπ. «καθάπερ γάρ ἐν ἑνί σώματι μέλη πολλά ἔχομεν, τά δέ μέλη πάντα οὐ τήν αὐτήν ἔχει πρᾶξιν, οὕτως οἱ πολλοί ἕν σῶμα ἐσμέν ἐν Χριστῷ... ἔχοντες χαρίσματα κατά τήν χάριν τήν δοθεῖσαν ἡμῖν διάφορα» (Ρωμ. 12, 4-6).

Στὸ σῶμα αὐτὸ οἱ λαϊκοὶ δὲν ἀντικαθιστοῦν τοὺς κληρικούς «ἡμεῖς οἱ λαϊκοὶ δὲν εἴμεθα καὶ κληρικοί» (Τερτυλλιανός, De pudicitia, 7)), ὅπως κάνουν οἱ Προτεστάντες, οὔτε ὅμως οἱ κληρικοὶ ἀντικαθιστοῦν τὴν κεφαλή, τὸν Χριστό, π.χ. μὲ ἕναν ἐπίσκοπο ἢ μὲ ἔναν ἱερέα, δεκδικώντας τὸ ἀλάθητο καὶ ἀπυρόβλητο, ὅπως κάνουν οἱ Παπικοί ἢ οἱ σημερινοὶ Οἰκουμενιστές. Στὴν Ὀρθοδοξία ὡς λαϊκοὶ χαρακτηρίζονται κυριολεκτικὰ ὅλοι οἱ πιστοὶ στὴν Ἐκκλησία:

Κριτικὴ τῆς ὑπερβολικῆς «οἰκονομίας» τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου ἔναντι τῶν σχισματικῶν

Κι εσείς κ. του Ο.Τ. κάνετε υπερβολική "οικονομία" έναντι των Οικουμενιστών, αλλά κριτική δεν δέχεστε, ούτε αλλάζετε!

 

Κριτικὴ τῆς ὑπερβολικῆς «οἰκονομίας» τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου ἔναντι τῶν σχισματικῶν

   Γράφει ὁ π. Διονύσιος Σλιόνοφ, Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Ἀνδρέου τοῦ Στρατηλάτου*

  Κατὰ πόσον ἐπίκαιρoς εἶναι γιὰ τὴν παροῦσα στιγμὴ ὁ συσχετισμὸς ἀκρίβειας καὶ οἰκονομίας; Ἀπάντηση σὲ αὐτὴ τὴν ἐρώτηση δύναται νὰ δώσει κανεὶς βάσει τῆς μεταπτυχιακῆς ἐργασίας τοῦ ἀρχιμανδρίτη Γρηγορίου Φραγκάκη, «Ἀρχιμανδρίτου-Ἀρχιγραμματέως τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας» μὲ τίτλο «Περὶ τῆς θεραπείας τοῦ ἐν Οὐκρανίᾳ ἐκκλησιαστικοῦ ζητήματος ὑπὸ τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως: Τὸ ζήτημα τῶν χειροτονιῶν»… [ἐνεκρίθη ἀπὸ τὸ Τμ. Κοινωνικῆς Θεολογίας ΑΠΘ]

  Οἱ συλλογισμοὶ τοῦ ἀρχιμ. Γρηγορίου Φραγκάκη εἶναι πολὺ χαρακτηριστικοί, ἂν καὶ ἐν πολλοῖς στεροῦνται αὐτοτέλειας. Ἔτσι, ἐπαναλαμβάνει σὲ συντετμημένη μορφὴ τοὺς συλλογισμοὺς καὶ τὰ ἐπιχειρήματα τοῦ Μητροπολίτη Ἀγχιάλου Βασιλείου, τοῦ Μητροπολίτη Σάρδεων Μαξίμου καὶ σειρᾶς ἄλλων θεολόγων τοῦ 19ου – 20οῦ αἰ., χωρὶς νὰ εἰσφέρει στὴν οὐσία τίποτε νέο. Ὡστόσο στὴ ἐργασία παρουσιάζεται μία συγκεκριμένη ἰδεολογικὴ κατεύθυνση, δηλαδὴ ἡ θέση τῶν ὀπαδῶν τῆς θεωρίας τοῦ πρωτείου τιμῆς καὶ ἐξουσίας καὶ ἑπομένως αὐτὴ ἡ ἐργασία ὀφείλει νὰ ἐρευνᾶται καὶ νὰ ἐξετάζεται συστηματικά…

  Ἂς κοιτάξουμε ποιὸ εἶναι τὸ γενικὸ πλαίσιο καὶ τὸ νόημα τῶν συλλογισμῶν τοῦ πατρὸς Γρηγορίου περὶ τῆς νομιμότητας τῆς ἀναγνωρίσεως ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως τῶν χειροτονιῶν τοῦ Φιλαρέτου Ντενισένκο καὶ τοῦ Μακαρίου Μαλέτιτς.

  Ὀφείλουμε ἐξ ἀρχῆς νὰ ἐπισημάνουμε ὅτι ἡ «νομιμότητα» τῆς ἐν λόγῳ ἀποδοχῆς ἐγείρει πολλὰ ἐρωτήματα θεολογικῆς, κανονικῆς καὶ ἠθικῆς φύσεως. Ὡστόσο οἱ ὀπαδοὶ τῆς θεωρίας τοῦ πρωτείου τιμῆς καὶ ἐξουσίας ἀποδέχονται τὴν προαναφερθεῖσα νομιμότητα a priori, χωρὶς τὴν ἐλάχιστη ἀμφιβολία. Ἔτσι, στὴν στρογγυλὴ τράπεζα τῆς 26ης Ἀπριλίου 2023, ποὺ ἦταν ἀφιερωμένη στὴν παρουσίαση τοῦ βιβλίου τοῦ Α. Μασσαβέτα «Ἡ Τρίτη Ρώμη: Ἡ Μόσχα καὶ ὁ θρόνος τῆς Ὀρθοδοξίας», ὁ Μητροπολίτης Περιστερίου Γρηγόριος Παπαθωμᾶς ὁλοκλήρωσε τὴν ἄκρως ἀντιρωσικὴ καὶ ἀντισυνοδική του παρέμβαση ὡς ἑξῆς: