ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ (Ιωάννου Θ' 1-38)
Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου
Παίρνοντας ὡς ἀφορμὴ τὴν καταδίκη καὶ τὴν ἀκόλουθη πλήρη ὑποταγὴ τοῦ μητρ. Πάφου Τυχικοῦ στὴν ἐκδικητικὴ μητριὰ σύνοδο τῆς Ἐκκλησία τῆς Κύπρου καὶ παράλληλα ἕνα πολὺ γνωστὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ Ευαγγέλιο τῆς Κυριακῆς τοῦ Τυφλοῦ, ἀναρωτιέμαι μήπως θὰ ἔπρεπε ὅλοι μας νὰ κοιταχτοῦμε στὸν στὸν καθρέπτη τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως. Μήπως θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναρωτηθοῦμε μήπως σπάσαμε αὐτὸν τὸν καθρέπτη, μέσα στὸν ὁποῖο φαίνεται καθαρὰ ὅτι οἱ Πατέρες διατάζουν τὴν ἄμεση ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, καταδικασμένους ἢ ὄχι (τώρα μάλιστα ποὺ ὁ Οἰκουμενισμὸς ὑπάρχει πάνω ἀπὸ ἑκατὸ χρόνια καὶ τὰ ὀλέθρια ἀποτελέσματά του εἶναι σὲ κάθε πιστὸ φανερά), γιὰ νὰ μπορέσουμε ν' ἀπολαμβάνουμε τὴν ἀναγνώριση καὶ τὴν κοινωνία τῶν ἀνθρώπων;
Στὸ αὐριανὸ Ευαγγέλιο οἱ γονεῖς τοῦ Τυφλοῦ ἀντὶ νὰ χαροῦν καὶ νὰ δοξάσουν τὸν Θεό γιὰ τὴν θεραπεία τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ παιδιοῦ τους, ἀρνήθηκαν νὰ πάρουν θέση ὁμολογώντας ὅτι πράγματι ὁ Χριστὸς θεράπευσε τὸν γιό τους «Οἴδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς ἡμῶν καὶ ὅτι τυφλὸς ἐγεννήθη· πῶς δὲ νῦν βλέπει οὐκ οἴδαμεν, ἢ τίς ἤνοιξεν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμεῖς οὐκ οἴδαμεν· αὐτὸς ἡλικίαν ἔχει, αὐτὸν ἐρωτήσατε, αὐτὸς περὶ ἑαυτοῦ λαλήσει. Ταῦτα εἶπον οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ὅτι ἐφοβοῦντο τοὺς Ἰουδαίους» [Ιω. 9, 20-23].
Διαβάζοντας αὐτὴν τὴν φοβικὴ καὶ ἔρημη ἀγάπης στάση τῶν γονέων τοῦ τυφλοῦ αὐτὰ εἶχε ἀναρωτηθεῖ κάποτε (ὄντας ὅμως ὁ ἴδιος ἀσυνεπὴς καὶ ἀναληθὴς στὸ ἐρώτημά του) ὁ π. Ἰωήλ Κωστάνταρος στὸ ἄρθρο του "Ἡ συνετὴ προάσπιση τῆς Ἀλήθειας":
