Επιθετικός «ἀγαπισμός»

Ἔχουμε ἕνα ἐπιθετικὸ «ἀγαπισμό», γιατί εἶναι ἰδέα ποὺ κατοχυρώνει πάθη, δὲν εἶναι βίωμα ποὺ ἀποκρυπτογραφεῖ ἐσωτερικὴ ἀναγέννηση...

Ἄλλο ἀγάπη ἔστω, σὰν ἔμπνευση ἀσκητικῆς προσπάθειας νὰ προσλάβω ἀπαθῶς τὸν συνάνθρωπο σὰν ἀδελφό, σὰν εἰκόνα Θεοῦ... καί ἄλλο ἀγαπολογία ποὺ δείχνει ἀνασφάλεια καὶ ψυχικὴ ἀνισορροπία.

Καὶ ἐπιβάλλει μὲ ἕνα σπασμωδικὸ τρόπο τὸν περὶ ἀγάπης νόμο, ἀκριβῶς γιὰ νὰ κατοχυρώσει ἰδεολογικὰ ,τὸ ἀσταύρωτο τῆς νοσηρῆς ἀνθρώπινης παθολογίας..."

Όσιος Γεροντας Αναστάσιος Κουδουμιανός

πηγή

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος : Ο Οικουμενισμός είναι η μεγαλυτέρα και η τελευταία αίρεσις της Ιστορίας, περιέχει όλες τις αιρέσεις που υπήρξαν από την εποχή προ Χριστού και μετά Χριστόν

   ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ  Διαδώστε την 

28-1-1991

                                                           https://www.youtube.com/watch?v=NBVm4LklY68&t=373s

Ἡ χριστιανική ἀγάπη καί ἡ ἀγαπολογία τῶν ἡμερῶν μας... και η συνήθης πια απόκρυψη της αλήθειας !

Όλα ορθά αλλά, όπως όπως όλοι οι με την αίρεση συμβιβασμένοι ιερείς, έτσι και ο π. Σωτήριος λέει την μισή αλήθεια, άρα ψεύδεται, διότι αποκρύπτει από τον πιστό την αγαπολογία του Οικουμενισμού, παρόλο που την καταδίκασαν τόσοι και τόσοι Άγιοι. Έτσι ενώ ορθά καταδικάζει την ψευδή αγάπη, προς τα πάθη για να σώσει τους πιστούς, παράλληλα τους οδηγεί στην απώλεια, αφού αποκρύπτει την ολέθρια αγάπη προς τους αμετανόητους αιρετικούς και σχισματικούς, την οποία προωθεί ο Οικουμενισμός.                                                                            A.T.

άγ. Παΐσιος: «Μετὰ λύπης μου, ἀπὸ ὅσους φιλενωτικοὺς ἔχω γνωρίσει, δὲν εἶδα νὰ ἔχουν οὔτε ψίχα πνευματική, οὔτε φλοιό. Ξέρουν ὅμως νὰ ὁμιλοῦν γιὰ ἀγάπη καὶ ἑνότητα, ἐνῷ οἱ ἴδιοι δὲν εἶναι ἑνωμένοι μὲ τὸν Θεόν, διότι δὲν Τὸν ἔχουν ἀγαπήσει…  

    

            

Ἱερεύς Σωτήριος Ὀ. Ἀθανασούλιας

Ἡ χριστιανική ἀγάπη καί ἡ ἀγαπολογία τῶν ἡμερῶν μας

Μιά ματιά στή σύγχρονη πραγματικότητα

Στίς μέρες μας γίνεται πολύς λόγος περί ἀγάπης, πολύ περισσότερο ἴσως ἀπό κάθε ἄλλη ἐποχή. Ὅλοι σχεδόν μιλοῦν γιά ἀγάπη. Ὡστόσο, ἡ ἔντονη ἀγαπολογία τῶν ἡμερῶν μας, οὔτε μέ τήν αὐθεντική ἀγάπη ἔχει κάποια σχέση, ὅπως θά δοῦμε, οὔτε μέ τά δεδομένα τῆς πραγματικότητας συνάδει. Γιά τήν ἀκρίβεια, ἡ ἐποχή μας χαρακτηρίζεται ἀπό παντελῆ σχεδόν ἔλλειψη αὐτῆς τῆς ἀρετῆς. Τό βεβαιώνουν οἱ συνεχιζόμενοι μέ ἀμείωτη ἔνταση πόλεμοι, ἡ συστηματική ἐκμετάλλευση καί ἐξαθλίωση τῶν λαῶν, ἡ μαζοποίηση τῶν κοινωνιῶν, ἡ ἔξαρση τῶν κοινωνικῶν προβλημάτων, ἡ ψυχρότητα τῶν ἀνθρωπίνων σχέσεων, ἡ ἀπομόνωση τῶν ἀνθρώπων, ἡ ἀδιαφορία γιά τόν πλησίον καί πολλά ἄλλα. Ποιοῖ, ὅμως, ὁμιλοῦν σήμερα περί ἀγάπης καί μέ ποιόν τρόπο;

Ὁπωσδήποτε, ὁμιλεῖ ἡ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία, ὅπως πάντα, ἐπιχειρεῖ νά μεταφέρει τό μήνυμα τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ στόν σύγχρονο κόσμο. Ὁ Κύριος μίλησε γιά τήν «καινή (νέα) ἐντολή», πού ἔδωσε στόν κόσμο, τήν ἐντολή τῆς ἀγάπης (τό «ἀγαπᾶτε ἀλλήλους», Ἰω. 13,34). Σέ ἄλλη περίπτωση, ὅταν τόν ρώτησαν γιά τή μεγαλύτερη ἐντολή, εἷπε ὅτι πρώτη καί μεγάλη ἐντολή εἶναι τό νά ἀγαπήσεις τόν Θεό μέ ὅλη σου τήν ὕπαρξη. Καί δεύτερη, ὅμοια μέ τήν πρώτη, εἶναι τό νά ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου, ὅπως τόν ἑαυτό σου. Ἀπό αὐτές τίς δύο ἐντολές ἐξαρτῶνται «ὅλος ὁ Νόμος καί οἱ Προφῆται» (Ματθ. 22, 35-40), δηλ. ὅλες οἱ ἄλλες ἐντολές ἤ ἀρετές. Σέ ὁλόκληρη τήν Καινή Διαθήκη καί σέ ἄλλα ἱερά κείμενα τῆς Ἐκκλησίας συνεχῶς προβάλλεται ἡ ἀγάπη, ὡς κορυφαία χριστιανική ἀρετή.

Ἄλλοι πάλι ἀπό… «καλωσύνη» λένε: «Στοὺς αἱρετικοὺς μὴ λέτε ὅτι εἶναι στὴν πλάνη, γιὰ νὰ δείξουμε ἀγάπη»

      

                                                    Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου

Ἄλλοι πάλι ἀπό… «καλωσύνη» λένε: «Στοὺς αἱρετικοὺς μὴ λέτε ὅτι εἶναι στὴν πλάνη, γιὰ νὰ δείξουμε ἀγάπη»

ΚΟΙΜΙΖΟΥΝ  ΤΟΝ  ΚΟΣΜΟ

Ρώτησα ἕναν Πνευματικὸ μὲ κοινωνικὴ δράση, μὲ ἕνα σωρὸ πνευματικοπαίδια  κ.λπ.: «Τί ξέρεις γιὰ μιὰ βλάσφημη ταινία;». «Δὲν ξέρω τίποτε», μοῦ εἶπε. Δὲν ἤξερε  τίποτε καὶ εἶναι σὲ μεγάλη πόλη. Κοιμίζουν τὸν κόσμο.

– Γέροντα, πῶς θὰ βοηθηθοῦν οἱ ἄνθρωποι μὲ τόσα ποὺ γίνονται στὸν κόσμο;

– Ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ βοηθηθῆ, βοηθιέται μὲ τιποτένια πράγματα. Π.χ.  κουνιέται ἕνα κανδήλι ἢ κουνιέται ὁ ἴδιος ὁλόκληρος μὲ ἕναν σεισμὸ καὶ συνέρχεται.

Ὅσοι δὲν πιστεύουν, γίνονται χειρότεροι, ὅταν ἀκοῦν ὅτι θὰ γίνη πόλεμος ἢ κάποια  καταστροφή. «Δῶσ᾿ του, σοῦ λέει, νὰ γλεντήσουμε, γιατὶ χάνουμε τὴν ζωή», ὁπότε τὸ  ρίχνουν τελείως ἔξω. Ἄλλοτε ἀκόμη καὶ οἱ ἀδιάφοροι, ὅταν ἄκουγαν λ.χ. ὅτι θὰ γίνη  πόλεμος, συνέρχονταν καὶ ἄλλαζαν ζωή. Τώρα εἶναι πολὺ λίγοι αὐτοί.

Παλιὰ τὸ  ἔθνος μας ζοῦσε πνευματικά, γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ Θεὸς τὸ εὐλογοῦσε καὶ οἱ Ἅγιοι μᾶς  βοηθοῦσαν μὲ θαυμαστὸ τρόπο, καὶ νικούσαμε τοὺς ἐχθρούς μας, οἱ ὁποῖοι πάντοτε  ἦταν περισσότεροι ἀπὸ ἐμᾶς. Σήμερα λέμε πὼς εἴμαστε Ὀρθόδοξοι, ἀλλὰ δυστυχῶς  συχνὰ μόνον τὸ ὄνομα «Ὀρθόδοξος» ἔχουμε καὶ ὄχι ζωὴ ὀρθόδοξη.

Ρώτησα ἕναν Πνευματικὸ μὲ κοινωνικὴ δράση, μὲ ἕνα σωρὸ πνευματικοπαίδια  κ.λπ.: «Τί ξέρεις γιὰ μιὰ βλάσφημη ταινία;». «Δὲν ξέρω τίποτε», μοῦ εἶπε. Δὲν ἤξερε  τίποτε καὶ εἶναι σὲ μεγάλη πόλη. Κοιμίζουν τὸν κόσμο. Τὸν ἀφήνουν ἔτσι, γιὰ νὰ μὴ  στενοχωριέται καὶ νὰ διασκεδάζη.

Μὴν τυχὸν πῆς ὅτι θὰ γίνη πόλεμος ἢ ὅτι θὰ γίνη ἡ  Δευτέρα Παρουσία καὶ γιʹ αὐτὸ πρέπει νὰ ἑτοιμασθοῦμε, μὴν τυχὸν στενοχωρηθοῦν οἱ  ἄνθρωποι.

Σὰν μερικὲς γριὲς ποὺ λένε «μὴ μιλᾶς γιὰ θάνατο· μόνο γιὰ χαρὲς καὶ γιὰ  βαφτίσια νὰ μιλᾶς», σὰν νὰ μὴν τὶς περιμένη θάνατος. Ἔτσι νιώθουν μιὰ ψεύτικη  χαρά. Ἐνῶ, ἂν σκέφτονταν ὅτι τὸ τάδε γεροντάκι ποὺ ἔμενε λίγο πιὸ κάτω πέθανε  χθές, ὁ ἄλλος εἶναι στὰ τελευταῖα του καὶ θὰ πεθάνη, μεθαύριο θὰ γίνη τοῦ τάδε τὸ  μνημόσυνο ποὺ ἦταν καὶ πολὺ νεώτερος ἀπὸ αὐτές, θὰ σκέφτονταν τὸν θάνατο καὶ  θὰ ἔλεγαν: «Πρέπει νὰ ἐξομολογηθῶ, νὰ ἑτοιμασθῶ πνευματικά, γιατὶ μπορεῖ κι  ἐμένα σὲ λίγο νὰ μὲ καλέση ὁ Χριστὸς γιὰ τὴν ἄλλη ζωή». Διαφορετικά, ἔρχεται  ὕστερα ὁ θάνατος καὶ τὶς παίρνει ἀνέτοιμες.

 Ἄλλοι πάλι ἀπό… «καλωσύνη» λένε:  «Στοὺς αἱρετικοὺς μὴ λέτε ὅτι εἶναι στὴν πλάνη, γιὰ νὰ δείξουμε ἀγάπη». Καὶ ἔτσι τὰ  ἰσοπεδώνουν ὅλα. Ἂν ζοῦσαν αὐτοὶ στὰ πρῶτα χρόνια τοῦ Χριστιανισμοῦ, δὲν θὰ  εἴχαμε οὔτε ἕναν Ἅγιο. Ἔλεγαν τότε στοὺς Χριστιανούς: «Ρίξε μόνο λιβάνι στὴν φωτιὰ  καὶ μὴν ἀρνῆσαι τὸν Χριστό». Δὲν τὸ δέχονταν. «Κάνε μόνον πὼς ρίχνεις». Δὲν τὸ  δέχονταν. «Μὴ μιλᾶς γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ πήγαινε ἐλεύθερος σὲ ἄλλο μέρος», καὶ δὲν  τὸ δέχονταν.

Η φοβερή και ύπουλη αίρεση τής αγαπολογίας, που ισοπεδώνει και διαλύει...

"Μη νομίσητε ότι ήλθον βαλείν ειρήνην επί την γην· ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην, αλλά μάχαιραν." (Ματθ. 10, 34)
"Ο Χριστός φέρνει την ουράνια ειρήνη του σ'εκείνους που τον εμπιστεύονται.
Αλλά δεν ήλθε να φέρει ειρήνη μεταξύ των υιών τού φωτός και των υιών τού σκότους. 

Μας λέει :
Δεν ήλθα να συμφιλιώσω
την Αλήθεια με το ψέμμα,
την Σοφία με την βλακεία,
το Καλό με το κακό,
το Δίκαιο με το άδικο,
την Ανθρωπιά με την κτηνωδία,
την Αγνότητα με την ασωτία,
τον Θεό με τον μαμωνά,
αλλά έφερα το ξίφος μου γιά να κόψω
το ένα από το άλλο."
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς-"Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται",Εκδόσεις "Εν Πλώ"-

Προσέξτε τα λόγια αυτά, όσοι με την λέξη ειρήνη,εννοείτε οτιδήποτε άλλο, εκτός από ότι λέει ο Χριστός στο κατά Ματθαίον, και ο Άγιος του Νικόλαος, εδώ, ο Βελιμίροβιτς.

Όπως και  αριθμός άλλων, μέχρι που ο λόγος τους στις μέρες μας αυτές της τρομακτικής παρακμής, να επικαλυφθεί από τον "λόγο" της φοβερής και ύπουλης αίρεσης τής αγαπολογίας, που ισοπεδώνει και διαλύει, "γιά το καλό" μας, τα πάντα και έχει χορέψει τυραννικά εσχάτως, τον πλανήτη στο ταψί.

-Ο Χριστός ξιφηφόρος·Μοναστήρι τής Αναλήψεως·Κοσσυφοπέδιο·πρώτο μισό τού 14ου αιώνος-

πηγή

Ο Χριστός είναι «σημείον αντιλεγόμενον» και «ρομφαία» και όχι αυτό που λένε οι σημερινοί αγαπολόγοι!

                                                         ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΕΙΣ ΤΟ: 

ἰδοὺ οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν 

ἐν τῷ Ἰσραὴλ καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον

          

ΑΓΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ

 

Λουκ. 2:34-35 καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς Συμεὼν καὶ εἶπε πρὸς Μαριὰμ τὴν μητέρα αὐτοῦ· ἰδοὺ οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραὴλ καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον. καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ῥομφαία, ὅπως ἂν ἀποκαλυφθῶσιν ἐκ πολλῶν καρδιῶν διαλογισμοί.

    Οι δε λόγοι του Συμεών προς την Μαρίαν δεν έχουν τί­ποτε το πολύπλοκον ή σκοτεινόν. «Ευλόγησεν αυτούς Συμεών και είπε προς Μαρίαν την μητέρα αυτού· «ιδού ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών εν τω Ισραήλ και εις σημείον αντιλεγόμενον. Και σού δε αυτής την ψυχήν διελεύσεται ρομφαία, όπως αν αποκαλυφθώσιν εκ πολλών καρδιών δια­ λογισμοί». Εκείνο δε εθαύμασα εις αυτά, πως, παραμερίσας τα προηγούμενα ως σαφή, ένα μόνον εζήτησες, το «και σού δε αυτής την ψυχήν διελεύσεται ρομφαία». Εις εμέ όμως δεν φαί­νεται ολιγώτερον άξιον απορίας, πως ο ίδιος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν, και τι είναι το αντιλεγόμενον σημείον, και τρί­τον πως θα διέλθη ρομφαία την ψυχήν της Μαρίας.

   Νομίζω λοιπόν ότι ο Κύριος είναι εις πτώσιν και ανάστασιν όχι υπό την έννοιαν ότι άλλοι πίπτουν και άλλοι ανίστανται, αλλ’ υπό την έννοιαν της καταπτώσεως του εντός μας χειροτέρου στοιχείου και της αναστάσεως του καλυτέρου. Διό­τι η ενανθρώπησις του Κυρίου είναι καθαιρετική των σωματικών παθών και διεγερτική των ιδιωμάτων της ψυχής. Όπως όταν λέγη ο Παύλος, «όταν ασθενώ, τότε δυνατός ειμί», ο ίδιος και ασθενεί και είναι δυνατός, αλλά ασθενεί μεν κατά την σάρκα, δυνατός δε είναι κατά το πνεύμα, ούτω και ο Κύριος δεν παρέχει τας αφορμάς εις άλλους μεν να πίπτουν, εις άλλους δε να ανίστανται. Διότι οι πίπτοντες είναι φανερόν ότι καταπίπτουν από την στάσιν εις την οποίαν κάποτε ήσαν. Ποτέ δε δεν ίσταται ο άπιστος που σύρεται πάντοτε κάτω μαζί με τον όφιν.

Ο αντιαιρετικός και ελεγκτικός λόγος ενοχλεί.

Επίσκοποι σαν τον Φθιώτιδος νομίζουν, ότι το ποίμνιο πρέπει να δέχεται άκριτα και αδιαμαρτύρητα κάθε καινοτομία και ψευδοδιδασκαλία των μισθωτών ποιμένων. Ο Χριστός μας έδωσε την εντολή να κρίνουμε τους ποιμένες αν είναι σωστοί ή ψευδοποιμένες, ο Φθιώτιδος καταργεί και αυτή τη εντολή αγαπολογώντας.  Κάθε βιβλίο εκκλησιαστικής ιστορίας είναι γεμάτο με τα ονόματα των ψευδοποιμένων της κάθε εποχής και με την αντίδραση του λαού εναντίον τους. Δεν είχαν οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς αγάπη; Ο Απόστολος Ιωάννης γράφει στην Γ΄ επιστολή του:  «Ἔγραψα τῇ ἐκκλησίᾳ· ἀλλ᾿ ὁ φιλοπρωτεύων αὐτῶν Διοτρεφὴς οὐκ ἐπιδέχεται ἡμᾶς». Δεν είχε αγάπη ο Απόστολος της Αγάπης επειδή ανέφερε τον Διοτρεφή που αγαπούσε τα πρωτεία (βλ. Επισκοποκρατία) και εμπόδιζε τον μαθητή του Κυρίου να δει το ποίμνιό του; Και ο κυρ. Φώτης ο Κόντογλου έγραφε πριν κάποιες δεκαετίες: «διότι δὲν εἶσθε ποιμένες καλοί, μισθωτὸς ποιμὴν οὐκ ἔστι ποιμήν, εἶσθε οἱ μισθωτοὶ ποιμένες, ὡπλισμένοι μὲ τὰ ὅπλα τῆς βίας». Δεν είχε αγάπη ο αείμνηστος Κόντογλου; Και ο οσιακής βιωτής π. Φιλόθεος Ζερβάκος: «Προβατόσχημοι λύκοι, εἰσελθόντες στὴν αὐλὴ τῶν λογικῶν προβάτων διὰ τῆς πολιτικῆς καὶ τῆς ἀντίχριστου Μασονίας, ζητοῦν νὰ καταργήσουν τὰ διατεταγμένα ἀπὸ τοὺς πανσόφους Ἁγίους Ἀποστόλους καὶ τοὺς θεοφόρους Ἁγίους Πατέρας, καὶ νὰ ἐξευρωπαΐσουν, ἐκλατινίσουν και ἐκμοντερνίσουν. Αὐτούς καὶ ὅλους τοὺς καταφρονητὰς τῶν Ἀποστολικῶν καὶ Πατερικῶν Παραδόσεων, νὰ ἀποβάλετε ὡς λοιμώδεις λύκους ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, γιὰ νὰ μὴ καταστήσουν αὐτὴν αἱρετική, πανθεϊστικὴ και παναιρετικὴ μὲ ὅσα ξένα καὶ αἱρετικὰ ἐπιδιώκουν νὰ εἰσαγάγουν... διώξατε τοὺς λύκους. Ἐκείνους ποὺ λέγουν καὶ πράττουν παρὰ τὰ διατεταγμένα, συστήσατε εἰς αὐτοὺς μετάνοια... » Έχετε εσείς περισσότερη αγάπη από αυτή που είχε ο π. Φιλόθεος; για να μην μιλήσουμε για τον αείμνηστο π. Αυγουστίνο Καντιώτη που ονόμαζε προς προστασία των πιστών κάθε καταλύοντας την πίστη κληρικό. Ο αντιαιρετικός και ελεγκτικός λόγος ενοχλεί.

Α.Τ.

Φθιώτιδος Συμεών: «Η Εκκλησία μας υποφέρει από ψευτοαγίους»

Συνάντηση με τους ιερείς των τριών (Ε', ΣΤ' και Ζ') Αρχιερατικών Περιφερειών (Αμφικλείας, Αταλάντης και Οπουντίων-Μαλεσσίνης) της εδαφικής περιοχής της πάλαι ποτε διαλαμψάσης Επισκοπής Ταλαντίου και Λοκρίδος της Ιεράς Μητροπόλεως Φθιώτιδος είχε απόψε το βράδυ ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Συμεών στο Ιερό Επισκοπείο Ταλαντίου και Λοκρίδος στην παραλία της Σκάλας Αταλάντης - Λιβανατών, στο πλαίσιο της μεγάλης ποιμαντικής και ιεραποστολικής περιοδείας, που πραγματοποιεί όλη αυτήν την εβδομάδα στην περιοχή Ταλαντίου και Λοκρίδος, με επίκεντρο την Αταλάντη…

Ο κ. Συμεών τόνισε για μία ακόμη φορά προς τους ιερείς τους ότι απολαμβάνουν της εμπιστοσύνης του, εξέφρασε την ευαρέσκειά του για την διακονία τους και τους ευχήθηκε να έχουν δύναμη και κουράγιο στην αποστολή τους.

Σημείωσε δε με έμφαση: «η Εκκλησία μας υποφέρει από ψευτοαγίους, διάφορους θαυματοποιούς και δήθεν σουπερορθόδοξους, οι οποίοι με πρόφαση ευσεβείας κρίνουν, κατακρίνουν και συκοφαντούν κληρικούς όλων των βαθμών ιερωσύνης αλλά και λαϊκούς αδελφούς και πολλοί εξ αυτών καταλήγουν να ηγούνται σχισματικών ομάδων διαιρώντας και διχάζοντας την εκκλησιαστική κοινότητα και πολλές φορές εκμεταλλεύονται τον πόνο, τις δοκιμασίες και τις δυσκολίες των συνανθρώπων τους προσποριζόμενοι ίδια οφέλη.

Στο ίδιο έργο θεατές με εύθυνη όλων όσων διέσπασαν τον αντιαιρετικό αγώνα και συνέχισαν την εκκλησιαστική κοινωνία με τέτοιου είδους επισκόπους και ιερείς.

Και μετά το Κολυμπάρι οι ιερείς αυτά έλεγαν. Και τότε έλεγαν να κοιτάζουμε τις αμαρτίες μας και να μη μιλάμε. Και τότε χαρακτήριζαν τους αντιδρούντες "φασίστες και ταλιμπάν".

Σκανδαλισμένος ενορίτης απαντά σε συγχυσμένο ιερέα.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΛΟΓΙΑ κάποιων Ιερέων. (Για να προετοιμαζόμαστε)

Από σκανδαλισμένο ενορίτη…

Αγαπητοί μου ….

Ήρθα σε ρήξη, εχθές με τον Πάτερ της ενορίας μας (σε κεντρικό Ναό)….έλεγε στην σύναξη που είχαμε, πώς όλοι τώρα έγιναν ειδήμονες και κρίνουν τους γκέι.

Μπλέχτηκα στη συζήτηση για να πω ότι καταλαβαίνω τί εννοεί αλλά δεν κρίνουμε τον άνθρωπο γκέι αλλά το κράτος που το νομιμοποιεί και θέλει να μας το περάσει ως φυσιολογικό.

Τότε ο Πατέρ μου είπε την ιστορία του Τελώνη και του Φαρισαίου που δεν έβλεπε τον εαυτό του.

Εγώ ξανά… Πάτερ μου δεν κρίνω τον γκέι. Και φυσικά έχω αμαρτίες. Αλλά να μη μιλήσω για το σύστημα που θέλει να μάθει τα παιδιά μας ότι μεθαύριο μπορούν να διαλέξουν στη ζωή τους άντρα ή γυναίκα;

Για όσους μπέρδεψαν την αγαπολογία με την αγάπη του Θεού.

Γέροντας π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: πᾶσα φυτεία ποὺ δὲν ἐφύτευσε ὁ Θεὸς «ἐκριζωθήσεται» (Ματθ. 15, 13)

        

Μιὰ Ἐκκλησία ποὺ ἐξυπηρετεῖ ἕνα ἄθεο καθεστώς, ὑπηρετεῖ, ὄχι ἁπλῶς ὑπάρχει, …ὑπηρετεῖ στοὺς σκοπούς του. Ἕνα ἄθεο καθεστώς, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι ἐκ Θεοῦ φυτεία.

Καὶ ὅπως λέγει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος: πᾶσα φυτεία ποὺ δὲν ἐφύτευσε ὁ Θεὸς «ἐκριζωθήσεται»

(Ματθ. 15, 13).

https://agonasax.blogspot.com/

Τὰ δύο προσωπεῖα τῆς ἀγαπολογίας καὶ ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος

 

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Εἶναι πιὰ φανερό καὶ γιὰ τοὺς πιὸ ἀδαεῖς, ὅτι οἱ ὀπαδοὶ τῆς παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τίς πράξεις τους διαστρεβλώνουν καὶ διαστρέφουν τὴν κορυφαία ἔκφραση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, τὴν ἀγάπη ἀναπτύσοντας μία νέα «ἀγάπη», τὴν «ἀγαπολογία». Τὸ κύριο ἐπιχείρημά τους εἶναι, ὅτι ὁ ὁ νόμος τῆς ἀγάπης μας διδάσκει, ὅτι δὲν πρέπει νὰ κοιτᾶμε, τί μᾶς χωρίζει ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ βλάσφημους, ἀλλὰ τί μᾶς ἑνώνει. Ἔτσι χρησιμοποιοῦν ἀποκομμένα χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τίς πράξεις τους καὶ νὰ πλανέψουν τοὺς πιστούς, ὅπως «ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν», «ἵνα ἑν ὦσιν», «ἡ ἀγάπη ὅλα τὰ ὑπομένει» κλπ. ὑποκρύπτοντας παράλληλα τὸν πραγματικὸ χαρακτῆρα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ὅπως μᾶς τὸν παρέδωσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες. 

Τὸ ὅτι ἡ «ἀγαπολογία» ἀποτελεῖ διαστρέβλωση καὶ διαστροφὴ φανερώνει τὸ γεγονός, ὅτι ἐνῶ φοροῦν τὸ προσωπεῖο τῆς ἀγάπης ὡς πρὸς τοὺς αἱρετικούς, ὡς πρὸς τοὺς ὀρθόδοξους φοροῦν ἕνα ἄλλο προσωπεῖο, αὐτὸ τῆς ἀκραίας αὐστηρότητας καὶ τοῦ χλευασμοῦ, καταδικάζοντας, ὑβρίζοντας καὶ διώκοντας μὲ ἀκραῖο παράδειγμα τὴν Οὐκρανία, ὁποιονδήποτε τολμήσει νὰ ἀμφισβητήσει καὶ νὰ ἀπορρίψει αὐτήν τους τὴν στάση.

Ὁ ἐπιφανῇς γέροντας π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος σὲ ἐπιστολή του τοῦ ἔτους 1969 πρὸς τὸν τότε Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη Ἀθηναγόρα, τονίζει ἀκριβῶς καὶ μὲ μεγάλη εὐστοχία τὰ δύο προσωπεῖα τῆς «ἀγάπης» τοῦ Οἰκουμενισμοῦ:

Περὶ ἀτιμωρησίας καὶ ἀγαπολογίας

 «Ἐγώ εἰμί Κύριος ὁ τύπτων» [Ιεζ. 7,6]  – (περὶ ἀτιμωρησίας καὶ ἀγαπολογίας) – π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

Πηγή