ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΩΝ ΑΚΥΛΑ ΚΑΙ ΠΡΙΣΚΙΛΛΑΣ
ΟΜΙΛΙΑ ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
με θέμα το εδάφιο «Ἀσπάσασθε Πρίσκιλλαν καὶ Ἀκύλαν»[Ρωμ.16,3]
Σκέπτομαι πως πολλοί από σας απορείτε για την περικοπή αυτού του αποστολικού αναγνώσματος, ή καλύτερα θεωρείτε ασήμαντο και περιττό αυτό το μέρος της επιστολής, γιατί έχει μόνο χαιρετισμούς συνέχεια και μάλιστα τον ένα ύστερα από τον άλλο. Γι΄αυτό λοιπόν κι εγώ, ξεκινώντας από αλλού σήμερα, άφησα εκείνο το θέμα και ετοιμάζομαι να ασχοληθώ με αυτό, για να μάθετε ότι από τις θείες Γραφές τίποτε δεν είναι περιττό ούτε ασήμαντο, έστω και αν είναι ένα γιώτα ή μία οξεία αλλά και ένας απλός χαιρετισμός μας ανοίγει μεγάλο πέλαγος νοημάτων.
Και γιατί λέγω ένας απλός χαιρετισμός; Πολλές φορές και η προσθήκη ενός γράμματος πρόσφερε ολόκληρη δύναμη νοημάτων. Και αυτό μπορεί να το δει κανείς στο όνομα του Αβραάμ[βλ. Γέν.17,5: «Καὶ οὐ κληθήσεται ἔτι τὸ ὄνομά σου Ἅβραμ, ἀλλ᾿ ἔσται τὸ ὄνομά σου Ἁβραάμ, ὅτι πατέρα πολλῶν ἐθνῶν τέθεικά σε (:Και το όνομά σου δεν θα είναι όπως μέχρι τώρα ‘’Άβραμ’’ –το οποίο σημαίνει πατέρας μεγάλος ή υψηλός· ή περάτης, διότι πέρασες από την Μεσοποταμία στην γη Χαναάν- · από τώρα και στο εξής θα ονομάζεσαι ‘’Αβραάμ’’(:πατέρας λαών) διότι σε κατέστησα πατριάρχη και σε όρισα γενάρχη πολλών εθνών)»]. Γιατί, πώς δεν είναι παράλογο, όταν παίρνει κανείς επιστολή από φίλο να μη διαβάζει μόνο το κύριο μέρος της επιστολής, αλλά και τον χαιρετισμό που βρίσκεται στο τέλος, και από εκεί μάλιστα να συμπεραίνει την διάθεση εκείνου που την έγραψε, όταν όμως γράφει ο Παύλος, ή, καλύτερα, όχι ο Παύλος, αλλά όταν η χάρη του Πνεύματος υπαγορεύει την επιστολή σε ολόκληρη πόλη και τόσο λαό και μέσω εκείνων σε όλη την οικουμένη, να θεωρεί πως είναι περιττό κάτι από τα περιεχόμενα και να το προσπερνάει επιπόλαια και να μην καταλαβαίνει ότι όλα αυτά έχουν κάνει τα άνω κάτω;
Γιατί αυτό, πραγματικά αυτό είναι που μας γέμισε πολλή αδιαφορία, το ότι δηλαδή δεν εξετάζουμε με ακρίβεια τις Γραφές, αλλά αφού διαλέγουμε αυτά που θεωρούμε πως είναι σαφέστερα, για τα άλλα δεν κάνουμε κανένα λόγο. Αυτό εισήγαγε και τις αιρέσεις, το να μη θέλουμε να εξετάσουμε όλο το σώμα, το να θεωρούμε πως υπάρχει κάτι περιττό και ασήμαντο. Γι' αυτό όλα τα άλλα τα φροντίζουμε πάρα πολύ, όχι τα περιττά μόνο, αλλά και τα ανώφελα και βλαβερά, ενώ έχουμε παραμελήσει και παραβλέψει την γνώση των Γραφών. Και όσοι συγκινούνται από το θέαμα των ιπποδρομιών μπορούν να πουν με κάθε ακρίβεια και για τα ονόματα, την αγέλη, το γένος, την πατρίδα και την εκπαίδευση των αλόγων, για την ηλικία τους και για τους αγώνες τους, και σε ποιο στηριζόμενος κανείς μπορεί για να κερδίσει την νίκη, και ποιο άλογο από ποια αφετηρία ξεκινώντας και ποιον έχοντας αναβάτη θα νικήσει στον δρόμο και θα ξεπεράσει τον αντίπαλο. Και όσοι ασχολούνται με τη σκηνή, όχι λιγότερη από αυτούς αλλά περισσότερη μανία δείχνουν γι’ αυτούς που ασχημονούν στα θέατρα, εννοώ τους ηθοποιούς και τις χορεύτριες, αναφέροντας και την καταγωγή τους και την πατρίδα τους και την εκπαίδευσή τους και όλα τα άλλα.
Εμείς, όμως, όταν μας ερωτούν πόσες και ποιες είναι οι επιστολές του Παύλου, ούτε τον αριθμό τους ξέρουμε να πούμε. Και αν μερικοί γνωρίζουν τον αριθμό, όταν τους ερωτούν για τις πόλεις που έλαβαν τις επιστολές, δεν ξέρουν να απαντήσουν στην ερώτηση. Αντίθετα, κάποιος ευνούχος και βάρβαρος, αν και είχε άπειρες φροντίδες για άπειρα πράγματα, τόσο ασχολούνταν με τα βιβλία, ώστε ούτε και κατά την ώρα του ταξιδιού του δεν ησύχαζε, αλλά καθισμένος επάνω στην άμαξα είχε συγκεντρωμένη όλη την αφοσίωση και την προσοχή του στην ανάγνωση των θείων Γραφών[βλ. Πράξ. 8,27-28: «Καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ Αἰθίοψ εὐνοῦχος δυνάστης Κανδάκης τῆς βασιλίσσης Αἰθιόπων, ὃς ἦν ἐπὶ πάσης τῆς γάζης αὐτῆς, ὃς ἐληλύθει προσκυνήσων εἰς Ἱερουσαλήμ. ἦν τε ὑποστρέφων καὶ καθήμενος ἐπὶ τοῦ ἅρματος αὐτοῦ, καὶ ἀνεγίνωσκε τὸν προφήτην Ἡσαΐαν (:Και να, ένας άνθρωπος Αιθίοπας, ευνούχος, ανώτερος αξιωματικός και αυλικός της Κανδάκης, της βασίλισσας των Αιθιόπων. Αυτός ήταν διευθυντής και διαχειριστής σε όλο τον θησαυρό και τα οικονομικά της, και είχε έλθει για να προσκυνήσει στην Ιερουσαλήμ, διότι φαίνεται ότι ήταν προσήλυτος. Επέστρεφε λοιπόν τη στιγμή εκείνη στην πατρίδα του. Καθόταν πάνω στην άμαξά του και διάβαζε μεγαλόφωνα τον προφήτη Ησαΐα)»· για τη συνέχεια, βλ. Πράξ.8,29-39]. Εμείς όμως, αν και δεν έχουμε ούτε στο ελάχιστο μέρος από την ασχολία εκείνου, παραξενευόμαστε και από τα ονόματα των επιστολών, και αυτό παρόλο που συγκεντρωνόμαστε εδώ κάθε Κυριακή και απολαμβάνουμε θεία ακρόαση.
