ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΥ - ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

Αναδημοσίευση: Εκ του τεύχους "Εν συνειδήσει" - Ι.Μ. Μεγάλου Μετεώρου 

   

Οι διαφορές ανάμεσα στη Ορθοδοξία και τον παπισμό είναι πολλές και μεγάλες, παλαιές και νεότερες και αφορούν τόσο σε δογματικά ζητήματα όσο και σε θέματα εκκλησιαστικής εμπειρίας, λατρείας, τέχνης και γενικώτερα αντιλήψεων και βιοθεωρίας. Θα επιχειρήσουμε εδώ μία συνοπτική παρουσίασή τους αντλώντας από τα κείμενα των Αγίων Πατέρων και συγχρόνων θεολόγων, Μητροπολιτών και Γερόντων της Εκκλησίας μας, οι οποίοι με ενάργεια και ορθόδοξο φρόνημα αναδεικνύουν την παρεκτροπή από την ορθή πίστη και τις κακοδοξίες του παπισμού. Για την καλύτερη κατανόηση των διαφορών ορθοδοξίας και παπισμού είναι απαραίτητο να εξετάσουμε συνολικά τον εκκλησιαστικό, κοινωνικό και πολιτικό περίγυρο της εποχής. Για τον σκοπό αυτό παραθέτουμε πολύ σύντομα κάποια ιστορικά γεγονότα που στάθηκαν σταθμοί στην γέννηση του παπισμού και στην πορεία του προς την διαίρεση και το σχίσμα.

Ιστορική αναφορά

Η αρχαία Ορθόδοξη Λατινική Εκκλησία της Δύσεως στην παλαιά Ρώμη είχε πάντοτε κοινωνία με την Ορθόδοξη Ανατολή και τα πατριαρχεία της. Το γεγονός που ανέτρεψε την αρμονική αυτή κοινωνία μεταξύ Ανατολής και Δύσεως είναι η κατάληψη της δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τους Φράγκους κατά την διάρκεια του 5^ου και 6^ου αι., όταν η Δυτική Ευρώπη ζει τον καταιγισμό των βαρβαρικών επιδρομών που μετέβαλαν ριζικά τα πολιτιστικά και θρησκευτικά δεδομένα της.

 

Οι Φράγκοι, λαός πρωτόγονος και απολίτιστος την εποχή εκείνη, από την πρώτη στιγμή του εκχριστιανισμού τους εξέλαβαν και αφομοίωσαν με λανθασμένο τρόπο την χριστιανική διδασκαλία. Η χριστολογία και η τριαδολογία τους υπήρξε ανέκαθεν προβληματική, καθώς οι αντιλήψεις τους για την Αγία Τριάδα ήταν έντονα επηρεασμένες από τον αρειανισμό.

 

Στην φραγκική Σύνοδο του Τολέδο το 589, παρά την φαινομενική καταδίκη του αρειανισμού, υιοθετούν μία άλλη μορφή λανθασμένης τριαδολογίας, την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος και εκ του Υιού, την οποία αργότερα προσέθεσαν και στο Σύμβολο της Πίστεως.

Καὶ τὸ ποίμνιο;

Κάποιες ἀναγκαῖες ἐξηγήσεις/ἀπαντήσεις σχετικὰ μὲ τὰ δύο κείμενα ποὺ δημοσιεύθηκαν γιὰ τὴν κακοδιδασκαλία τοῦ π. Εὐαγγέλου Παπανικολάου.

«Τὰ δημοσίως λεγόμενα καὶ πραττόμενα,

        δημοσίως νὰ ἐλέγχονται…» ἅγ. Ἰωάννης Χρυσόστομος

τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Πρὶν ἀπὸ λίγες μέρες δημοσιεύθηκαν δύο κείμενα μὲ τὴν ὑπογραφή μου σχετικὰ "μὲ τὰ δημοσίως λεγόμενα καὶ πραττόμενα" τοῦ π. Εὐαγγέλου Παπανικολάου (ἐδῶ κι ἐδῶ). Τὰ κείμενα αὐτὰ προκάλεσαν δύο εἰδῶν ἀντιδράσεις: 

Ὑπῆρχαν αὐτοὶ πού, ὅπως κι ἐγώ, στεναχωρήθηκαν ἀλλὰ πολὺ περισσότερο ἔφριξαν ἀπὸ τὰ λεγόμενα τοῦ π. Εὐαγγέλου, τὰ ὁποῖα -μέχρι στιγμῆς τουλάχιστον- δὲν ἀνακαλεῖ. Δηλ. τὴν μετάδοση τῆς Θείας Κοινωνίας μετὰ τὸ Μυστήριο μὲ τὸ σάλιο μέσῳ "γλωσσόφιλου" καὶ μάλιστα σὲ ἄνθρωπο ποὺ δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ κοινωνήσει, τὴν σύγκριση τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς "μεθόδου" αὐτῆς μὲ τὸ μαρτύριο τῶν Ἁγίων, τὴν νέα "διδαχή", ὅτι ὁ Χριστός στήν παιδική Του ἡλικία φοροῦσε σκουλαρίκι καὶ ὅτι ὁ Σταυρὸς μένει πίσω κι ἀσχολούμαστε μόνο μὲ τὴν Ἀνάσταση, θεωρώντας ὅσους διαφωνοῦν μαζί του "φανατικούς" καὶ "θεούσους"! Ὅλοι αὐτοί, κι ἐγὼ προσωπικά, μένουν ἄφωνοι, γιὰ τὸ πῶς ἕνας ἱερέας τολμάει νὰ λέει ἐκ τοῦ ἄμβωνος καὶ μάλιστα μὲ τρόπο ποὺ ἀνήκει σὲ σάτυρα καὶ ὄχι Ἐκκλησία ἀτιμώρητος τέτοια βλάσφημα πράγματα. Φυσικὰ ἂν τὰ ἔλεγε λαϊκός, ὅλοι οἱ εὐσεβεῖς ὑποστηρικτές/χειροκροτητὲς τοῦ π. Εὐαγγέλου θὰ τὸν εἶχαν "λιθοβολήσει".

Ὑπῆρχαν ὅμως καὶ πολλοὶ ποὺ ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὴν προβολὴ τοῦ π. Εὐαγγέλου σὲ ὅλων τῶν εἰδῶν τὰ μέσα ἐνημέρωσης καὶ φυσικὰ άπὸ τὴν προηγούμενη ὁμολογουμένη προσφορά του στὴν ἱεραποστολὴ καὶ στὴν ἰατρικὴ καταδίκασαν ἐμμέσως πλὴν σαφῶς τὶς ἀναρτήσεις αὐτὲς χρησιμοποιώντας κατὰ περίεργο τρόπο ὅλοι (ἀνεξαρτήτως τόπου καὶ φύλου) τὰ ἴδια ἐπιχειρήματα: "Εἶναι ντροπὴ νὰ μιλοῦμε ἔτσι γιὰ κάποιον ποὺ ἔχει προσφέρει τόσα πολλά", "δὲν πρέπει να μιλοῦμε γιὰ ἀνθρώπινα λάθη, ἀλλὰ νὰ προσευχόμαστε", ποιός εἶσαι ἐσὺ καὶ μιλᾶς καὶ τί ἔχεις προσφέρει ἔως τώρα"  κλπ.

Σ' αὐτοὺς λοιπόν, τοὺς ἀδελφοὺς ἀπαντῶ πρὸς ἀποφυγὴ σκανδαλισμοῦ, ἀλλὰ καὶ ὡς αὐτόκλητος ἀντιπρόσωπος ὅλων ὅσων ἀκοῦν συνεχῶς τὰ ἴδια ἐπιχειρήματα τὰ ἑξῆς,ἀρχίζοντας μὲ ἕνα χωρίο τοῦ ἁγ.Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου:

"Τί κάνεις ἄνθρωπε; Παραβιάστηκε ὁ νόμος, περιφρονήθηκε ἡ σωφροσύνη, τόσα πολλὰ παραπτώματα τόλμησε καὶ ἔκανε ἱερέας... τὰ ἄνω κάτω ἔγιναν, καὶ δὲν φρίττεις... δὲν πονᾶς, δὲν ἐπιτιμᾶς, δὲν γίνεσαι φοβερὸς τιμωρὸς τῶν νόμων τοῦ Θεοῦ... ἀλλὰ συμμετέχεις; Καὶ ποιά συγγνώμη εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχεις; Μήπως ὁ Θεὸς δηλαδὴ χρειάζεται ἐκδικητή; Μήπως χρειάζεται βοηθούς; Ἀλλὰ θέλει νὰ γίνεις ὑπηρέτης Του, γιὰ νὰ μὴν πέσεις στὰ ἴδια παραπτώματα... γινόμενος σωφρονέστερος μὲ τὴν ἀγανάκτηση σου μὲ τὸν ἄλλον, ὥστε καὶ ἀπὸ αὐτὸ νὰ δείξεις τὴν εὐσέβεια σου πρὸς τὸν Θεό..." ἅγ. Ἰωάννης Χρυσόστομος (ΕΠΕ 6, 275, Ρ.G. 55, 252)

Μετά την βλασφημία ενάντια στην Θεία Κοινωνία με τα "γλωσσόφιλα¨ ακολουθεί η κακοδιδασκαλία κατά του Εσταυρωμένου Χριστού

Από τον ένα μεταπατερικό δεσπότη στον άλλο ο π. Ευάγγελος για να μεταδίδει κακοδοξίες λέγοντας "ὅτι ὁ Χριστός στήν παιδική Του ἡλικία φοροῦσε σκουλαρίκι!" και συμβουλεύοντας το ποίμνιο σχετικά με τα έντυπα διαμαρτυρίας των Περιστεριωτών πιστών: "νά μήν διαβάσουν καθόλου τά ἔντυπα μέ τά ὁποῖα γνωστοποιόταν ἡ διαμαρτυρία αὐτή καί ὄχι μόνο νά μήν τά διαβάσουν, ἀλλά καί ὅσα ἔβρισκαν πάνω στά παρμπρίζ τῶν αὐτοκινήτων νά τά σκίσουν ὡς μιαρά γραπτά".

Ερώτηση προς τον ξαφνικά εχθρό του Σταυρού π. Ευάγγελο: Ο Σταυρός στην παρακάτω φωτογραφία που βρίσκεται; Τότε ήταν ο π. Ευάγγελος φανατικός και ακατήχητος και δια (επισκοπικής) μαγείας άλλαξε;

Α.Τ.

Ἡ ἀν-ὀρθόδοξη κατήχηση τῆς προκλήσεως ἀπό τόν π. Εὐάγγελο Παπανικολάου.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΙΣΤΩΝ Ι. Μ. ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ

«Δημοφιλῆ ἱεροκήρυκα» προσκάλεσε ὁ μητροπολίτης Περιστερίου Γρηγόριος γιά νά διδάσκει τόν λαό «ὀρθοδοξία» κάθε Τρίτη στό ἐπισκοπεῖο… Οἱ ὁμιλίες του ἔχουν λίγο ἀπ’ ὅλα: λίγο ἀλήθεια, λίγο ψέμα, λίγο κατάκριση, λίγο φαντασία, λίγο μυθοπλασία, λίγο ἀνακρίβειες, λίγο συκοφαντίες, λίγο θέατρο, λίγο «πικάντικα»… καί φυσικά ἀρκετό γέλιο…Ἕνα πλούσιο πότ πουρί – δοκιμασμένη συνταγή ἐπιτυχίας – ὅ,τι πρέπει γιά νά παραμείνει ὁ λαός νωθρός, ὑπνωμένος καί ἀνυποψίαστος γιά τόν συντελούμενο πόλεμο κατά τῆς Πίστης.

Γιά τόν Ἐσταυρωμένο Κύριο μας, ὁ π. Εὐάγγελος Παπανικολάου πῆρε θέση ὑπέρ τῆς βλάσφημης ἀποβολῆς Του [[1]], συντασσόμενος μέ τόν «δεσπότη», ἀποκαλώντας τό σύνολο τοῦ πιστοῦ λαοῦ πού ἀντιδρᾶ, «θεούσους», «φανατικούς» καί ἐπιστρατεύοντας δυστυχῶς ψευδεῖς πληροφορίες, ὅπως αὐτή ὅτι στό Ἅγιον Ὄρος δέν ὑπάρχει πουθενά Ἐσταυρωμένος ! Καί ὅτι ἐκεῖ, ὁ Σταυρός βρίσκεται στόν Νάρθηκα, ἐνῶ μέσα στό Ἱερό εἶναι «σκέτη» ἡ Ἁγία Τράπεζα.

Φαίνεται ὁ πατήρ δέν ἔχει ἐπισκεφθεῖ ποτέ τήν Μονή Ἁγίου Παύλου, τήν Φιλοθέου, τήν Κωνσταμονίτου, τήν Ξενοφῶντος, τό Βατοπαίδι, τήν Σκήτη Ἁγίου Ἀνδρέα, τό Κυριάκο τῆς Σκήτης τῆς Ἁγίας Ἄννης, τό Πρωτάτο τῶν Καρυῶν καί ἀναρίθμητα ἄλλα Κελλιά πού ἔχουν Ἐσταυρωμένο.

Ἐπιπλέον δε, δίδαξε μέ τό ἀπίστευτα ἀθεολόγητο (γιά νά μήν ποῦμε αἱρετικό): «Τήν Σταύρωση τήν ἀφήσαμε πίσω! Δέν εἶναι ἡ Σταύρωσις τό μυστήριο πού μέ σώζει…Η Ἀνάστασις εἶναι αὐτή!…. Δέν μπορεῖ τήν ὥρα πού προσκυνᾶς τήν Ἀνάσταση νά βάζεις ἀπό πίσω ξανά τήν Σταύρωση» (στο ἴδιο βίντεο). Πουθενά, δηλαδή, ἐπιχειρήματα ἐπί τῆς οὐσίας τοῦ θεολογικοῦ ζητήματος πού δημιούργησε ὁ π. Γρηγόριος Παπαθωμᾶς.

“Κακοῦ κόρακος κακὸν ᾠόν ” – Ανοικτή επιστολή στο Μητροπολίτη Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας Ειρηναίο.

Αλεξανδρούπολη, 1η Αυγούστου 2024

Πρόοδος του Τιμίου Σταυρού, Μνήμη Αγίων Επτά Μακκαβαίων

Βασιλική Οικονόμου

Ανοικτή Επιστολή

Προς το Μητροπολίτη Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας Ειρηναίο

Κοινοποίηση: Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμο

❈

«Ἐάν ὁ ἐπίσκοπος ἤ ὁ πρεσβύτερος, οἱ ὄντες ὀφθαλμοί τῆς Ἐκκλησίας, κακῶς ἀναστρέφονται καί σκανδαλίζωσι τόν λαόν, χρή αὐτούς ἐκβάλλεσθαι. Συμφέρον γάρ ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον ἤ μετ’ αὐτῶν ἐμβληθῆναι ὡς μετά Ἄννα καί Καϊάφα εἰς τήν γέενναν τοῦ πυρός.» Μέγας Αθανάσιος

❈

κ. Ειρηναίε

Από έναν Αρχιερέα που έχει μαθητεύσει δίπλα σε έναν από τους πλέον κακόδοξους Μητροπολίτες της εν Ελλάδι Εκκλησίας δεν περιμένουμε παρά αντιγραφή των κακοδοξιών του δασκάλου του. Θρεμμένος με τη νοθευμένη διδασκαλία του παναιρετικού και κατά τους Ιερούς Κανόνες καθαιρετέου και αφοριστέου Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμου, αρχίσατε ήδη και εσείς να εκχέετε πνευματικό δηλητήριο στο ποίμνιό σας, απηχώντας γνωστότατες θέσεις των Οικουμενιστών.

Όπως πληροφορηθήκαμε, εμφανιστήκατε ανήμερα του Πάσχα 2024 στην αναστάσιμη εκπομπή “Λόγια Αγάπης”, με οικοδεσπότη τον π. Αθανάσιο Καμπούρη [1]. Στην εκπομπή αυτή διατυπώσατε θέσεις όπως:

– το Πάσχα «το γιορτάζει ακόμα και ο άπιστος κόσμος, ο αλλόθρησκος κόσμος». Θα θέλατε να μας εξηγήσετε πώς γιορτάζουν κατά τη γνώμη σας το αναστάσιμο, χριστιανικό Πάσχα οι άπιστοι και οι αλλόθρησκοι; Ελπίζουμε να μην έχετε κατά νου την προοδοποίηση ενός οικουμενιστικού εορτασμού της σημαντικότερης εορτής της αγίας Πίστης μας.

– «Όλοι μέσα μας έχουμε έναν Εβραίο, είπε κάποτε ένας Επίσκοπος. Και τι εννοούσε; Ότι είμαστε πλάσματα του Θεού, βαπτιστήκαμε, έχουμε τον Μεσσία, ας το πω έτσι, για να κατανοηθώ, όμως δεν τον αποδεχόμαστε μέσα από τον τρόπο της ζωής μας, τα πάθη μας και τις αμαρτίες. Επιλέγουμε την αμαρτία και όχι την αγιότητα. Είμαστε, δηλαδή, Εβραίοι, που ήρθε ο Μεσσίας τους, Τον είδανε και Τον σταυρώσανε».

Η διδασκαλία των Πατέρων είναι σαφέστατη!

Μ. Βασίλειος: Να εξετάζεις τα λεγόμενα κάθε διδασκάλου (λαϊκού, ιερέως και επισκόπου). Ό,τι λέει αντίθετο από την εκκλησιαστική διδασκαλία να το αποστρέφεσαι. Κι αν αυτός παρά τις νουθεσίες επιμένει να κακοδιδασκαλεί, να αποστρέφεσαι και τον ίδιο με μεγαλύτερη σφοδρότητα!

        

Ο αδιόρθωτος Μεσσηνίας Χρυσόστομος συνεχίζει με την ανοχή των «ευσεβών» επισκόπων τα κακόδοξα κηρύγματα!

Μεσσηνίας Χρυσόστομος:  «Οι θρησκείες (σσ. και μέσα σ’ αυτές εννοεί και εξισώνει τον Χριστιανισμό) υπάρχουν από και για τους ανθρώπους όχι μόνο για τον Θεό».

Ευλόγως αναρωτιόμαστε: Τελικά πιστεύει ο Μεσσηνίας στον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό; 

Οι θρησκείες για ειρήνη

Του Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσοστόμου - (Ελεύθερος Τύπος)

---

Στο πολεμοφόρο γεωπολιτικό κάδρο των καιρών μας κυρίως στο χώρο της Μέσης Ανατολής αλλά και ευρύτερα και στην υφιστάμενη τάση αναθεωρητισμού των συνόρων, οι θρησκείες, ως διδράσκουσες, καλούνται εμπράκτως να συνεισφέρουν στην οριζόντια εμπέδωση των πολιτισμικών αγαθών της ειρήνης, της καταλλαγής, της αλληλεγγύης μεταξύ των λαών. 

Να αναλάβουν πρωταγωνιστικό ρόλο ευαισθητοποίησης των ισχυρών της Γης προς την αποτροπή τρομοκρατικών ενεργειών, την κατάπαυση του πυρός, το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της αυτοδιάθεσης και αυτοάμυνας των λαών. 

Οι θρησκείες υπάρχουν από και για τους ανθρώπους όχι μόνο για τον Θεό, γι' αυτό και καθίστανται οι αδιαμφισβήτητοι, ισχυρότεροι, αλλά και οι πλέον διαδραστικοί παράγοντες του δημόσιου χώρου, μοχλοί κοινωνικής και θεσμικής μεταβολής σε πολλά επίπεδα.