Mητροπολιτης Φλωρινης Αυγουστινος: «Ακουω τη φωνη των πατερων σαν σαλπιγ­γα να ᾽ρχεται απο την Καισαρεια, την Αντιοχεια, την Αρ­μενια· Αγωνισθητε να καθαριστη η Εκκλη­σια!

Ορίστε τι λεει ένας, όχι λαϊκός, αλλά πραγματικός επίσκοπος στους νανουριστες πνευματικούς που λένε κοίτα την ψυχή σου και άσε την ομολογία σε άλλους: Διαφωνώ με τους πνευματικούς που λένε· Εμείς να κοιτάξουμε την ψυχούλα μας· μη μας νοιάζει τι κάνει ο διάκος, ὁ πα­πᾶς, ὁ δεσπότης!… 

Αν είσαι Χριστιανός, κοντά στον αγώνα για την ψυχή σου, θα αγωνιστής & για την Εκκλησία σου. Η ανοχή που δείχνουμε, είναι ένοχη, αμαρτία, έγκλημα!»

        

«Πασα επιστημη, χωριζομενη δικαιοσυνης και της αλλης αρετης, πανουργια, ου σοφια φαινεται» (Μενέξ. 247Α)

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΗ απο τους τσοπαναραιους, απο τους εργατες & τους αγραμματους· κινδυνευει απο τους επιστημονας, χωρις Θεο.

Διαφωνω με τους πνευματι­κους που λενε· Εμεις να κοιταξουμε την ψυχουλα μας· μη μας νοιαζει τι κανει ο διακος, ὁ πα­πᾶς, ὁ δεσποτης!… 

Αν εισαι Χριστι­ανος, κον­τα στον αγωνα για την ψυχη σου, θα αγωνιστης & για την Εκκλησια σου. Η ανο­χη που δειχνουμε, ειναι ενοχη, αμαρτια, εγκλημα!»

Οι Τρεις Ιεραρχαι και η εκκλησιαστικη ζωη Η στασι τους απεναντι στα σκανδαλα

Τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν

Πέμπτη 30 Ἰανουαρίου 2020

Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Καὶ πάλι, ἀδελφοί μου, ἡ ἑορτὴ τῶν Τριῶν Ἱ­­­­εραρχῶν ζωντανεύει μπροστά μας τὴ ζωὴ καὶ τοὺς ἀγῶνες τους. Ἡ ἐποχή τους χαρα­κτη­ρί­ζε­ται ὡς χρυσὸς αἰώνας, ἡ ἐκκλησιαστι­κὴ ζωὴ ὅ­μως παρουσίαζε καὶ σκιές. Σοβαρὲς κα­­κί­ες ῥα­σοφό­­­ρων (ἀμάθεια, αὐθάδεια, ἀνη­θικό­της, φιλαρ­γυρία, καὶ πρὸ παν­τὸς ἀ­­θε­ο­φοβία – θεομπαιξία) σκαν­­δάλιζαν. Ἀπέναντι σ᾽ αὐτὴ τὴ φαυλό­τητα οἱ ἱ­εροὶ πατέρες δὲν ἔμειναν ἀδιάφοροι. Καὶ ἀξίζει νὰ δοῦμε ποιά ἦταν ἡ ἀντίδρασί τους.

* * *

Μὲ δύο τρόπους, ἀγαπητοί μου, καταπολέ­μησαν τὰ σκάνδαλα οἱ Τρεῖς Ἱ­εράρχαι.

⃝ Ἀντέδρασαν πρῶτον μὲ τὸν πύρινο λόγο τους.

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνὸς στὸν «Ἀπολογητι­κὸν τῆς εἰς τὸν Πόντον φυ­γῆς καὶ περὶ ἱερωσύνης» (βλ. Ἑ.Π. Migne 38,407-514), δίνει ζωη­ρὴ εἰκόνα τῆς ἀθλιότητος τῶν ἐπισκό­πων καὶ ἐ­λέγ­­χει τὴν κακία τους. Ὅποιον ἀλ­­λοίωνε τὴν πί­στι σὲ ἕνα ἢ σὲ ἄλλο σημεῖο, γιὰ τὴν ἀ­στάθειά του τὸν παρωμοίαζε μὲ τὸ ῥεῦ­μα τοῦ Εὐ­­ρίπου (βλ. Ἑ.Π. Migne 38,529).

Ποιοί, πότε καὶ πόσο νὰ θεολογοῦν

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

Τὶς πρωινὲς ὧρες βγῆκε ἀπὸ τὸ κελλί του. Φώναξε δυὸ διάκους καὶ τοὺς μίλησε. Ἔπρεπε νὰ εἰδοποιήσουνε παντοῦ. Τὸ ἀπόγευμα ἐκεῖνο θὰ κήρυττε, φυσικὰ στὴν Ἀναστασία. Οἱ διάκοι φύγανε ἀμέσως. Ἀπὸ στόμα σὲ στόμα ἡ Πόλη ἔμαθε. Τὸ ἀπόγευμα οἱ ὀρθόδοξοι μαζεύτηκαν. Μαζὶ καὶ μερικοὶ κακόδοξοι, ἀρειανοί, πνευματομάχοι καὶ ἀπολιναριστές.

Γέμισε ἡ Ἀναστασία, πλημμύρισε ὁ γυναικωνίτης, ἔξω ἀπὸ τὸ ναὸ κι ἄλλος κόσμος.

Καμμιὰ φορὰ ἦρθε καὶ ὁ Γρηγόριος. Μικρόσωμος σκελετωμένος, λίγο κυρτός, μὲ τὰ μάτια χαιρετοῦσε τοὺς πιστούς, τοῦ κάνανε διάδρομο νὰ περάσει. Μπῆκε στὸ ἱερὸ Βῆμα. Γονάτισε στὴν ἁγία Τράπεζα κι ἔμεινε  ἀκίνητος γιὰ λίγα λεπτά. Σηκώθηκε, τράβηξε τὸ βῆλο τῆς Ὡραίας Πύλης καὶ βγῆκε. Στάθηκε στὸ μεγάλο σκαλοπάτι, κοίταξε μὲ ἀγάπη τὸ ἐκκλησίασμα, ἔδωσε τόνο αὐστηρὸ στὴ φωνὴ καὶ ἄρχισε:

-Ἀρκετά, τὸ κακὸ ἔχει πολὺ προχωρήσει. Πολλοὶ μιλᾶνε γιὰ τὰ θεία χωρὶς περίσκεψη. Ἐνδιαφέρονται μόνο γιὰ ὡραῖες φράσεις, νὰ ἐντυπωσιάζουν οἱ λόγοι τους… καὶ νὰ χειροκροτοῦνται. Ἡδονίζονται μὲ τὶς λογομαχίες, εἶναι χειρότεροι κι ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους σοφιστές.

Πιὸ κάτω ἔγινε πιὸ αὐστηρὸς καί, κοιτάζοντας ὅλους στὰ μάτια, συνέχισε:

-Μάθατε ὅλοι νὰ μιλᾶτε γιὰ ὅλα, κι ἂς ἔχετε βουνὸ τὴν ἀμάθεια. Τὸ θράσος εἶναι μεγάλο. Διδάσκετε χωρὶς νὰ γνωρίζετε καὶ τὸ μυστήριο τῆς ἀλήθειας πέφτει χαμηλά, πέφτει στὰ μάτια τοῦ κόσμου…

Οἱ πιὸ τολμηροὶ κινήθηκαν νὰ τὸν διακόψουν. Συνηθιζόταν στὴν ἐποχὴ ἐκείνη νὰ διακόπτουνε τὸν ὁμιλητή, νὰ τοῦ φέρνουν ἀντιρρήσεις ἢ νὰ τοῦ ζητοῦν ἐξηγήσεις. Ἤσαν ἐκεῖ καὶ «κατάσκοποι», νὰ παίρνουν λόγια κι ἐπιχειρήματα, νὰ τὰ πηγαίνουν στοὺς ἀντιπάλους τοῦ Γρηγορίου καὶ μάλιστα στὸν Εὐνόμιο, ποὺ ζοῦσε τότε στὴ Χαλκηδόνα ἀπέναντι ἀπὸ τὴν Πόλη.

Ανάγκη κάθαρσης στην Εκκλησία μας

Κι όμως παρόλη την κρυστάλλινη πατερική διδασκαλία δεν γίνεται κατανοητό: Όταν στην Εκκλησία επικρατεί η αίρεση και τους θρόνους κατέχουν λύκοι με δορά προβάτου, κάθαρση δεν μπορεί να γίνει. Αντιθέτως όλα θα γίνουν χειρότερα.

 

      Η υπόθεση με τον διεστραμμένο αρχιμανδρίτη που έστελνε πρόστυχα βίντεο σε δωδεκάχρονο παιδάκι έχε      σοκάρει το πανελλήνιο, ενώ αποκαρδιώνει και εξοργίζει τους πιστούς, οι οποίοι άλλα περιμένουν από τους ιερωμένους – και όχι αθλιότητες και ανωμαλίες αυτού του είδους.

Ο ιερός Χρυσόστομος εναντίον των ανάξιων ιερέων και τα συμπεράσματα για τους σημερινούς διαδόχους του.

Βλέποντας τί έκανε ο μέγας Πατήρ ερωτούμε: Όποιος σημερινός επίσκοπος δεν μιμείται τον Χρυσόστομο ως προς την κάθαρση της Εκκλησίας από τα ζιζάνια, τί είναι;

Ο ΚΛΕΙΝΟΣ ΠΑΤΗΡ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΑΛΗΘΗΣ ΚΑΙ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ 

Ο αδέκαστος και ακατάβλητος μαχητής για την πνευματική ανύψωση του ιερού κλήρου της Εκκλησίας - Ο Ιεράρχης που δεν κάμφθηκε από τη δύναμη της πολιτικής εξουσίας και κατεδίκασε δημοσίως τις αυθαιρεσίες των πολιτικών αρχόντων - Ο ανυπότακτος Επίσκοπος της Εκκλησίας που δέχθηκε αυτοθυσιαστικά τον φθόνο και τις διώξεις αρνούμενος να κρατήσει ζηλότυπα το θρόνο του και να προκαλέσει σχίσματα στο σώμα της Εκκλησίας Aληθής και ασυμβίβαστος επίσκοπος της Εκκλησίας του Χριστού υπήρξε ο θεοφόρος και κλεινός Πατήρ και Οικουμενικός Διδάσκαλος Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, ο οποίος, όπως εύστοχα γράφει ο πολύς Πατρολόγος, αοίδιμος Καθηγητής Παναγιώτης Χρήστου, 

«… υπήρξε ρήτορας που συνάρπαζε τα πλήθη και σπουδαίος οργανωτής του εκκλησιαστικού και κοινωνικού έργου. Σε μία επαρχιακή μεγαλούπολη, όπως ήταν η Αντιόχεια, σαν Αρχιεπίσκοπος θα μεγαλουργούσε˙ αλλά στην πρωτεύουσα (εννοεί την Κωνσταντινούπολη), δεν μπόρεσε να χρησιμοποιήσει όλες τις ικανότητές του, διότι στερούνταν το προσόν της ελαστικότητας και προσαρμοστικότητας απέναντι στους πολιτικούς άρχοντες. Σφοδρός τιμητής των πάντων, μετέβαλλε τους φίλους σε εχθρούς. Γι’ αυτό δεν του επιτράπηκε ν’ ασκήσει επί μακρό χρόνο τα αρχιεπισκοπικά του καθήκοντα και όσο χρόνο ποίμανε δεν ήταν αδιατάραχτος στα έργα του. Εξ αιτίας αυτού η Εκκλησία στερήθηκε την αναμενόμενη προσφορά απ’ αυτόν, αλλά κέρδισε αιώνια από το παράδειγμα της ακατάβλητης ηθικής αντιστάσεώς του».   

Πρώτιστο ποιμαντικό μέλημα του Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννου του Χρυσοστόμου υπήρξε η πνευματική ανύψωση του ιερού κλήρου με την παράλληλη εκρίζωση των κακώς κειμένων στο σώμα των κληρικών της Εκκλησίας. Ο ίδιος γνώριζε άριστα ότι στην προαγωγή του εκκλησιαστικού έργου δεν συμβάλλει μόνο η προσπάθεια, αλλά και το ήθος των κληρικών. Έτσι κατά την εποχή εκείνη, όπως συμβαίνει πάντοτε, μαζί με τους ευσυνείδητους κληρικούς της Εκκλησίας υπηρετούσαν και μερικοί ασυνείδητοι ή απλώς αδιάφοροι. Πολλούς τους τάρασσε το πάθος της φιλαργυρίας και άλλους τους προσέλκυσε η καλοπέραση. Ο Ιερός Χρυσόστομος απαίτησε από όλους να μιμηθούν τη δική του ολιγάρκεια και πλήρη λιτότητα. Καταδίκασε επίσης σε ηθικό επίπεδο την επικίνδυνη και σκανδαλώδη συνήθεια της «συνοικήσεως» κληρικών μετά μοναστριών σε δύο περισπούδαστα δοκίμιά του.   

Για ποιο λόγο χρειάζονται η κάθαρση και ο φωτισμός;

 

π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος: Για ποιο λόγο χρειάζονται η κάθαρση και ο φωτισμός;

Ἡ Κάθαρση καὶ ὁ Φωτισμὸς γιὰ ποιὸ λόγο χρειάζονται; Γιὰ νὰ πάει ὁ ἄνθρωπος στὸν Παράδεισο καὶ νὰ ἀποφύγει τὴν κόλαση; Γι΄ αὐτὸ χρειάζονται; Σὲ τί συνίσταται αὐτὴ ἡ Κάθαρση καὶ ὁ Φωτισμός; Καὶ γιὰ ποιὸν λόγο ἐπιδιώκονται ἀπ΄ τοὺς Ὀρθοδόξους ὡς μοναδικὴ θεραπευτικὴ μέθοδος;

Γιὰ νὰ βρεῖ κανεὶς τὸν λόγο καὶ νὰ δώσει ἀπάντηση στὴν ἐρώτηση αὐτή, πρέπει νὰ κατέχει τὸ βασικὸ κλειδί, τὸ ὁποῖο εἶναι τοῦτο: Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴν γῆ ἔχουν τὸ ἴδιο τέλος ἀπὸ Ὀρθόδοξη θεολογικὴ ἄποψη. Εἴτε εἶναι κανεὶς Ὀρθόδοξος, εἴτε εἶναι Βουδιστής, εἴτε Ἰνδουιστὴς ἢ ἀγνωστικιστὴς ἢ ἄθεος, ὁτιδήποτε καὶ ἂν εἶναι, κάθε ἄνθρωπος πάνω στὴν γῆ εἶναι προορισμένος νὰ δεῖ τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ. Προσέξτε ἐδῶ, πρέπει νὰ κρατιέστε καλὰ καὶ νὰ μὴν παρανοεῖτε αὐτὰ ποὺ λέω, γιατί λίγο ἂν τὰ παρανοήσετε θὰ μᾶς βγάλετε ὅλους αἱρετικούς.