Ο άγ. Ιουστίνος Πόποβιτς είχε γράψει, ότι, όταν έρθει ο καιρός που η Εκκλησία θα απαγορέψει σε μία απλή γιαγιά να ελέγξει έναν επίσκοπο, αυτό θα σημαίνει το τέλος της Ορθοδοξίας. Ο Κισσάμου και Σελίνου το γνωρίζει αυτό;

σ.σ. «Ἔχετε βρὴ ποτὲ στὴν Ἁγία Γραφὴ κάποιο χωρίο πού νὰ μιλάη ξεχωριστὰ γιὰ πνευματικότητα λαϊκῶν ἢ γιὰ πνευματικότητα κληρικῶν; Δὲν ὑπάρχει τέτοιο πράγμα στὴν Ἁγία Γραφή... Ἡ ἐν Χριστῷ πνευματικότης εἶναι μία γιά ὅλους τούς πιστούς. Ἄρα, δὲν εἶναι ἡ Χάρις τῆς Ἀρχιερωσύνης ἐκείνη ποὺ ὁδηγεῖ τὴν Ἐκκλησία «εἰς πάσαν τὴν ἀλήθειαν».

"Πατερική Θεολογία" π. Ιωάννης Ρωμανίδης

Κισσάμου και Σελίνου Αμφιλόχιος: «Εσύ, μια λαϊκιά, θα κάνεις έλεγχο σε μένα, τον επίσκοπο;»

Λίγες μέρες μετά την είδηση της χειροτονίας της διακόνισσας στη Ζιμπάμπουε και πηγαίνοντας σε εκκλησία χωριού της επαρχίας Σελίνου και συγκεκριμένα στην Κάντανο, ήρθαμε αντιμέτωποι με το εξής θέαμα: Κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας βλέπουμε μια κυρία να μπαίνει μέσα στο ιερό. Φορώντας ένα ράσο, παραμένει στο ιερό εξυπηρετώντας τον ιερέα, παρόλο που βρίσκονταν εκεί άλλοι δύο άντρες που διακονούσαν.

Η αρχική σκέψη πως πρόκειται για κάποια…κουζουλή έφυγε και καταλάβαμε ότι κάτι άλλο συμβαίνει εδώ. Στην ερώτησή μου προς την ίδια γιατί βρίσκεται εκεί, απάντησε ότι εδώ και δέκα χρόνια ο δεσπότης της διάβασε μια ευχή και της επέτρεψε να διακονεί στο ιερό ακόμη και κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας.

Λίγο αργότερα κρατώντας τη λαμπάδα, βγήκε πρώτη πρώτη στη Μικρή και στη Μεγάλη Είσοδο και αργότερα την είδαμε να στέκεται δίπλα στον ιερέα, στη δεξιά πλευρά της Αγίας Τράπεζας βοηθώντας τον να ετοιμάσει τη Θεία Κοινωνία.

Μιλώντας αργότερα με τον ιερέα μου είπε πως δε θα μπορούσε αυτός να κρίνει την απόφαση του δεσπότη.

Ο Αρχιεπίσκοπός σας όμως, σεβασμιώτατε, άλλα λέει και χρειάζεται πρώτα την γνώμη των ψυχολόγων για να αποφασίσει.

«Παραμύθια της χαλιμάς ένα παιδί να μεγαλώνει με μαμά και μπαμπά»;;

«Παραμύθια της χαλιμάς ένα παιδί να μεγαλώνει με μαμά και μπαμπά»;;

Γράφει ο Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου κ. Αμφιλόχιος

Αυτό ισχυρίζεται, σε δήλωση του σε Ραδιοφωνικό Σταθμό, βουλευτής κόμματος που τάσσεται υπέρ του γάμου ομοφυλόφιλων ζευγαριών, καθώς άνοιξε και επίσημα πλέον ο δημόσιος διάλογος περί του θέματος.

Διάλογος που, στην Χώρα που γεννήθηκε η Δημοκρατία, δικαίωμα λόγου και άποψης έχουν και πρέπει να έχουν όλοι, καθώς το μείζονος σημασίας αυτό θέμα δεν αφορά μόνο μια ομάδα ανθρώπων, αφορά ολόκληρη την κοινωνία. Πρόκειται περί ενός θέματος βαθύτατα κοινωνικού.

Όσοι δε στοχοποιούν τους έχοντες διαφορετική άποψη από αυτούς ως δήθεν: «ομοφοβικούς», «οπισθοδρομικούς», «σκοταδιστές» κλπ. αυτά.. όντως είναι όχι μόνο παραμύθια της χαλιμάς! αλλά και έλλειψη δημοκρατίας.

«Ισότητα στον γάμο, που επιτρέπει την υιοθεσία, αλλά δεν θα περιλαμβάνει τεκνοθεσία μέσω παρένθετης μητρότητας» η εξαγγελία περί του θέματος, δηλώνοντας τις προθέσεις των νομοθετούντων.

Κι άλλος Οικουμενιστής εναντίον των ταυτοτήτων! Η ακύρωση των δογμάτων και των Ι. Κανόνων δεν τους πειράζει. Τους πειράζει όμως άλλα πράγματα!

Ερωτούμε τους/τις υβριστές και συκοφάντες  κάθε τύπου: Ο Οικουμενιστής και φανατικός υποστηρικτής του Βαρθολομαίου και του Κολυμπαρίου (εδώ), των σχισματικών Ουκρανίας και Σκοπίων, ο υμνητής του Καζαντζάκη και των εμβολίων (εδώ) Αμφιλόχιος είναι εναντίον των ταυτοτήτων. Είναι ομολογητής; Τον θεωρούν ομόδοξο μόνο και μόνο επειδή είναι εναντίον των ταυτοτήτων; Τελικά η ταυτότητα είναι υπεράνω της αιρέσεως και του σχίσματος; Η σύγχυση που προκαλούν δεν θα έχει τέλος; 

Μετεωρισμοί, πομφόλυγες και φληναφήματα των καιρών

Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου Αμφιλόχιος

                               

    Στο έργο του Ντοστογιέφσκι είναι εξαιρετικά σημαντική η σχέση του προσώπου με την ελευθερία αλλά και η σχέση της ελευθερίας με το ζήτημα της ευθύνης για τον άλλο. Σχετικά δε με την ολοκλήρωση του προσώπου, γίνεται αναφορά σε δύο πρόσωπα, στον Αλιόσα Καραμάζοβ και στον Γέροντα Ζωσιμά. 

Ο δεύτερος συμβουλεύει να αισθάνεται κανείς υπεύθυνος για τις αμαρτίες και τα παραπτώματα των άλλων. Πρόκειται για ένα παράλογο για την ανθρώπινη λογική κανόνα, που όμως δίνει τη λύση στη φιλοσοφική θεώρηση του Ιβάν και στον Μεγάλο του Ιεροεξεταστή. Συμπερασματικά, η ελευθερία του προσώπου, κατά τον Ντοστογιέφσκι, σημαίνει ότι η ανθρώπινη φύση διαθέτει την δυνατότητα αποδέσμευσης από το πεδίο ανάγκης και έχει την δυνατότητα υπέρβασης της αναγκαιότητας, με το να ορίζει τι θέλει, σε πείσμα αλλότριων επιταγών.