Ποιός είναι ο (τιμώμενος ...) συγγραφέας Νίκος Καζαντζάκης ; Ιδού η διαχρονική άποψη της του Χριστού Εκκλησίας

Ερώτηση για δυνατούς λυτές: Η Μητρ. Θεσσαλονίκης δεν έχει αίθουσα εκδηλώσεων; Γιατί διάλεξε τον Ι. Ναό ως χὠρο παρακολούθησης;

 

Ομάδα Ορθοδόξων Χριστιανών Θεσσαλονίκης 

Ποιός  είναι  ο  (τιμώμενος ...)  συγγραφέας  Νίκος  Καζαντζάκης ;

Ιδού  η  διαχρονική  άποψη  της  του  Χριστού Εκκλησίας

Επειδή σε ένα δισέλιδο δεν χωρούν ούτε τα αμέτρητα άτοπα και βλάσφημα που έγραψε ο Νίκος Καζαντζάκης κατά του Τριαδικού Θεού, κατά του Χριστού μας, της Εκκλησίας Του και της Πατρίδας μας, ούτε και οι αμέτρητες εναντίον του επικρίσεις, περιοριζόμαστε σε λίγες ενδεικτικές εκκλησιαστικές θέσεις και αξιολογήσεις:

¡ Ο Άγιος Αμφιλόχιος της Πάτμου γράφει σε ιδιόχειρες επιστολές του, το 1957: «Όσον για τα βιβλία [κατά] του Καζαντζάκη πρέπει να διαδοθούν. Εγώ, χάριν του Χριστού μας, που τόσον διαβολικώς αυτός ο άνθρωπος εβλασφήμησε, όσον ουδείς των θνητών, ανέλαβα τόσον κόπον, καθώς και ο π. Παύλος. Διότι ο Καζαντζάκης είναι αυτός ο Σατανάς ενσαρκωμένος ως Καζαντζάκης, και πρέπει όλοι οι Χριστιανοί να τον αποκηρύξουν». Και αλλού: «Ευχαριστώ πολύ διά τον κόπον που κάματε για την διάδοσιν του μικρού βιβλίου. Λυπούμαι που και πνευματικά πρόσωπα θαυμάζουν και εκτιμούν τον ενσαρκωμένον διάβολον που λέγεται Καζαντζάκης, διότι ουδείς των θνητών εβλασφήμησε τον Κύριόν μας και Θεόν μας  Ιησούν Χριστόν ως ο αντίχριστος Καζαντζάκης. Εγώ και ο π. Παύλος εκάμαμεν αυτήν την θυσίαν προς  δόξαν Χριστού»¹. 

¡ Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης δεν ήθελε να υπάρχει το όνομα του Καζ. χαραγμένο στο Άγιον Όρος Σινά, και το έξυσε από τον βράχο, ενώ ασκήτευε εκεί. Όπως μαρτυρεί ο βιογράφος του, Γέρων Ισαάκ ο Λιβανέζος (… 1998): «Ανέβηκε [ο άγιος Παΐσιος] κάποτε με δύο Σιναΐτες πατέρες στην κορυφή της αγίας Αικατερίνης για να κάνουν θεία Λειτουργία. Όταν τελείωσαν, άρχισαν να κατεβαίνουν οι άλλοι. Ο Γέροντας έχοντας φέρει μαζί του κοπίδι, πήγε στον βράχο που είχε γράψει το όνομά του ο Καζαντζάκης, και έσβησε το όνομα αυτού του δεδηλωμένου αθέου. Το θεωρούσε αταίριαστο σε εκείνο τον άγιο τόπο οι προσκυνητές να βλέπουν όνομα ενός βλασφήμου· να υπάρχη “τό βδέλυγμα της αθεΐας εν τόπω αγίω” ... Ο π. Παΐσιος αποστρεφόταν τον Καζαντζάκη, λόγω της αθεΐας και των βλασφημιών του και δεν ήθελε ούτε να βλέπη, ούτε να ακούη το όνομά του»².

Αχιλλέως Β. Πιτσίλκα, Δρ, Θ.: Μασονικαί επιδράσεις εις τα έργα του Ν. Καζαντζάκη Μέρος (Α',Β', Γ')

                                                            Επιμέλεια: Στυλιανή

                                        

Του κ. Αχιλλέως Β. Πιτσίλκα, Δρ, Θ.

Προλεγόμενα

Είπαν κάποιοι ότι ο Ν. Καζαντζάκης ήταν δήθεν μεγάλος συγγραφέας και διανοητής, γιατί τα έργα του κυκλοφόρησαν μεταφρασμένα σε όλο τον κόσμο, αλλά δεν είχαν δίκιο, γιατί, κατά τον Κ. Παπαρρηγόπουλο, «μέγας δεν είναι ποτέ ο μη ευεργετήσας την ανθρωπότητα ή τουλάχιστον το έθνος αυτού» (Ιστορία… Β, 445). Όπως, δηλ., ο Ιουλιανός ο Παραβάτης δεν υπήρξε αληθινά μεγάλος, διότι, κατά τον μνημονευθέντα συγγραφέα, «δεν ευηργέτησε τον κόσμον» (όπ.π.), κατά παρόμοιο τρόπο και ο Ν. Καζαντζάκης δεν υπήρξε αληθινά μεγάλος ή και απλώς μεγάλος, αλλά μεγάλος αιρετικός ή ακριβέστερα αντίχριστος, που έκανε πολύ μεγάλο κακό στην πατρίδα μας και στην ανθρωπότητα ολόκληρη, εξαιτίας των παγανιστικών και μηδενιστικών αντιλήψεων που είχε, ως μασόνος, και που εγκατέσπειρε «τεχνηέντως» και «εν γνώσει» σε όλα τα έργα του, από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο. Εξαιτίας της τέχνης, δηλ., με την οποία εγκατέσπειρε τις αντιχριστιανικές αντιλήψεις σε όλα τα έργα του, υπάρχει κίνδυνος να εξαπατηθούν κάποιοι αστήρικτοι  πνευματικά και να ακολουθήσουν τις ιδέες και τον τρόπο της ζωής του, οδηγούμενοι κατά τον τρόπο αυτό μακρυά από το Χριστό-Σωτήρα, που για τους πιστούς χριστιανούς είναι «ἡ Ὁδὸς καὶ ἡ Ἀλήθεια καὶ ἡ Ζωή» (Ιω. 14, 6), και να θεοποιήσουν τον εωσφόρο ή και το ίδιο το ίνδαλμά τους, που θέλησε σε κάποια στιγμή να ιδρύσει τη νέα θρησκεία (!) του πανσεξουαλισμού, που θα είχε ως σύμβολο το άνθος και ως κέντρο τον ίδιο τον εαυτό του.

Για να μη οδηγηθούν, λοιπόν, κάποιοι στην έσχατη πλάνη, τη «χείρονα» της πρώτης (Ματθ. 27, 34), αγαπώντας, σαν το Ν.Κ., «μᾶλλον τὸ σκότος ἢ τὸ φῶς» (Ιω. 13, 19), γράφουμε τις σκέψεις αυτές, με τις οποίες θα φανερώσουμε τις μασονικές επιδράσεις στα έργα του Ν. Καζαντζάκη, ώστε να καταστεί ηλίου φαεινότερο ότι δεν αποτελεί εθνικό σύμβολο, αλλά, όπως έλεγε ο ανεψιός του Βενιζέλου Σαριδάκης, «Το αίσχος της Ελλάδος» (Βλ. Πρεβελάκη, 400 γράμματα, Αθήνα 1984, 174), όσον αφορά τις αντιχριστιανικές και ανθελληνικές θέσεις του, εφόσον διαστρεβλώνει κυριολεκτικά τις πιο θεμελιώδεις αρχές της χριστιανικής πίστης (Πρβλ Εφημ. «Ελεύθ. Τύπος» της 19.10.1988). Η πιο πάνω  επίδραση, άλλωστε ήταν αναπόφευκτη, διότι ο Καζαντζάκης, κατά τη μαρτυρία του φίλου του Πρεβελάκη, έγινε μέλος της μασονικής Στοάς των Αθηνών τον Ιούνιο του 1907 (400 γρ., σ. 4). Όπως, επομένως, ένας φιλόλογος δεν είναι δυνατόν να σκέπτεται και να γράφει διαφορετικά, παρά μονάχα ως φιλόλογος, κατά παρόμοιο τρόπο και ο Ν. Καζαντζάκης σκεπτόταν και έγραφε πάντοτε ως μασόνος, δηλ., σαν ένας σύγχρονος σατανιστής και «εν γνώσει» ειδωλολάτρης, έργα αποκλειστικά αντιχριστιανικά και ταυτόχρονα αντινομιστικά, για να μεταφέρει το μίασμα του δαιμονισμού στις αστήρικτες ψυχές των νέων, επιτελώντας κυριολεκτικά έργο σατανά.

Για να φανεί δε καλύτερα η επίδραση αυτή, θα χωρίσουμε το όλο θέμα σε δύο μέρη.

Το βαρέλι δεν έχει πάτο

Ρωτάει ο αρθρογράφος, που καταντήσαμε. απαντάμε ότι αυτά δεν θα συνέβαιναν αυτό  αντί για χαρτοπόλεμο εφαρμόζαμε τους Ι. Κανόνες της Εκκλησίας στα φαινόμενα αίρεσης και εκκοσμίκευσης που την ταλανίζουν. Άρα όλοι ευθυνόμαστε

Ι.Μητρ. Θεσσαλονίκης, Λατρευτική εβδομάδα: Οδοιπορικό στο Θείο Δράμα με Καζαντζάκη

Αλλά ποιός ήταν ο Θεός του Καζαντζάκη;

 youtube.com

Πού καταντήσαμε,σεβαστοί πατέρες και αδελφοί ως ποιμένες και ως ποίμνιο; Πώς κατάντησε έτσι η Εκκλησία ως προς το ανθρώπινο μέρος; 

"ἱνατί καθεῖλες τὸν φραγμὸν αὐτῆς καὶ τρυγῶσιν αὐτὴν πάντες οἱ παραπορευόμενοι τὴν ὁδόν; ἐλυμήνατο αὐτὴν ὗς ἐκ δρυμοῦ, καὶ μονιὸς ἄγριος κατενεμήσατο αὐτήν";

 Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΙΤΣΕ

Η Συμβολή του στην Εδραίωση της Παγκοσμιοποίησης, και γιατί ο «Νέος Τραγικός Πολιτισμός θα Αναπηδήσει απο την Γερμανία»

Δάφνη Βαρβιτσιώτη,

Στο προηγούμενο άρθρο μας, με τίτλο «Νίκος Καζαντζάκης: Η συμβολή των ιδεών του στο «κοινωνικό ολοκαύτωμα» που συντελείται στην σύγχρονη Ελλάδα », είχαμε επικεντρωθεί στα περιεχόμενα του προλόγου του “ταξιδογραφήματός” του, «Ταξιδεύοντας-Αγγλία» (1940), το οποίο προσέφερε, σε κυριακάτικο φύλλο της, εφημερίδα πανελλαδικής εμβέλειας.

«Φυσική» Ηθική και Μετάλλαξη: Στό άρθρο αυτό, είχαμε αναλύσει τους τρόπους με τους οποίους η μεταφυσική αντίληψη του Καζαντζάκη οδηγεί τον ανυποψίαστο αναγνώστη στην αποδοχή ενός κόσμου ιερχαρχημένου βάσει της «φυσικής» ηθικής, όπου κυριαρχεί ο δυνατώτερος και επιζεί ο πλέον προσαρμοζόμενος, και όπου δεν υπεισέρχεται το έλεος έναντι των αδυνάμων, πόσον μάλλον θέμα ελευθερίας τους (όπως συμβαίνει και στον σατανισμό, όπου, για τους Δυνατούς, «Το “Θέλω” είναι ο Νόμος», άρα «οι σκλάβοι πρέπει να υπηρετούν».

«Να Ενωθούμε με τον Θεό»: Στην συνέχεια, η ίδια εφημερίδα προσέφερε τα βιβλία «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται» και «Ο Τελευταίος Πειρασμός»- που είχαν, προ πεντηκονταετίας, προκαλέσει σάλο και τον παρ’ ολίγο αφορισμό του συγγραφέα απο την Ορθόδοξη Εκκλησία- διαφημίζοντας τηλεοπτικώς ένα εξ αυτών ως λογοτεχνικό έργο διά του οποίου ο Καζαντζάκης μας παροτρύνει «να ενωθούμε με το Θεό».

Όταν η ευσέβεια γίνεται ασέβεια! Αθώωνει τον εαυτό του, κόβοντας και ράβοντας το Ευαγγέλιο και λέγοντας ότι δεν ήταν εκεί την ώρα της βεβήλωσης.

Αυτά φέρνει η κοινωνία με "ρεζίλιδες"!!!

Στο ιστολόγιο "τας Θύρας" (εδώ) διαβάζουμε για την : "«θρησκευτική συναυλία με ύμνους της Μεγάλος Εβδομάδος» που θα ελάμβανε χώρα εντός του Ιερού Ναού του Αγίου Νικολάου Πατρών. Την εκδήλωση διοργάνωσε η «Πύλη Πολιτισμού «Εν Πάτραις»» υπό την αιγίδα της Ιεράς Μητροπόλεως. Η παράσταση περιλάμβανε ενορχηστρωμένα κομμάτια και ποίηση. Μεταξύ των άλλων ακούστηκε και ο Καζαντζάκης (σσ. απαγγέλθηκε το βλάσφημο ποίημά του «Μαγδαληνή», που παρουσιάζει την Αγία ως την πόρνη) μέσα στον Ιερό Ναό και ο «εκλεπτισμένος» και «αρχοντικός» λαός της Πάτρας, όπως τον θεωρεί ο επίσκοπος Κερνίτσης, δεν κατάλαβε τίποτα. Αντιθέτως, στο τέλος της συναυλίας χτύπησε και παλαμάκια! Αυτή είναι η πνευματική ανυδρία των ανθρώπων που φέρνει τον θάνατο στην Πατρίδα μας."

Στα πολλά σχόλια που καταδίκασαν το γεγονός, συμπεριλαμβάνεται και το σχόλιο του π. Αναστασίου Γκοτσόπουλου που γράφει τα εξής: "Επειδή δέχομαι πολλά τηλεφωνήματα διαμαρτυρίας για τη μουσική εκδήλωση με απαγγελία και Καζαντζάκη, στον Ι. Ναό Αγ. Νικολάου, στην ενορία μου, μου επιτραπεί να δηλώσω ότι δεν είχα την οποιαδήποτε συμμετοχή στο προπασχάλιο ενοριακό event! Μάλιστα, πληροφορήθηκα τη διοργάνωση της εκδηλώσεως αυτής από την αφίσα που αναρτήθηκε στην πόρτα του Ναού. Ασφαλώς δεν συμφώνησα και βέβαια δεν παρακολούθησα την εκδήλωση". ΄

Δηλαδή ο π. Αναστάσιος, θεωρεί ότι έπραξε το καθήκον του ως ευσεβής ιερέας, επειδή δεν συμφώνησε και δεν παρακολούθησε την εκδήλωση. Το ίδιο κάνει και στο θέμα του ουκρανικού σχίσματοςκαι της αιρέσεως. Ενώ ο μητροπολίτης του και το Κολυμπάρι προωθεί και τους Ουκρανούς σχισματικούς αναγνώρισε και συλλειτουργεί μαζί του, ο π. Αναστάσιος συνεχίζει να τον μνημονεύει ως ορθοτομούντα και να του αφιερώνει ως δώρο και ομιλίες του στην ονομαστική του εορτή. Έτσι αυτοαθωώνεται ο π. Αναστάσιος και υπερασπίζεται το "ομολογιακό του" προφίλ λέγοντας "Ἀσφαλώς" , οι δε πιστοί επαινούν την "ομολογιακή" στάση του.

Γονατιστός στον τάφο του Αρχιβλάσφημου Καζαντζάκη ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης.

γράφει ο Χρήστος Βλαμάκης

Σήμερα, το σημαντικότερο για αρκετούς αρχιερείς (και λοιπούς ρασοφόρους) είναι το τι γνώμη θα σχηματίσει η κοινωνία για εκείνους. Όχι ο Χριστός μας, ή έστω το ποίμνιο, αλλά η ευρύτερη μάζα, η οποία δυστυχώς δεν δίνει και δεκάρα τσακιστή για την πίστη μας. Λυπάμαι που το λέω, αλλά ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης φαίνεται να ηγείται της συγκεκριμένης λίστας. 

Το να γονατίσεις στον τάφο ενός αγίου ή έστω ενός ήρωα είναι ευάρεστο. Το να γονατίσεις (με ευλάβεια) στον τάφο ενός ανθρώπου που εβλασφήμησε τον Χριστό όσο ουδείς των ανθρώπων, είναι εξωφρενικό. Είναι απαράδεκτο, είναι βλάσφημο, είναι αισχρό. (βίντεο ΕΔΩ)

Δεν είναι τυχαίο πως οι δύο που «μονομάχησαν» για την θέση του Αρχιεπισκόπου Κρήτης είναι θαυμαστές του μεγάλου αυτού υβριστή και το δηλώνουν με κάθε ευκαιρία (η ΟΑΚ έφτασε να χρηματοδοτεί και την ταινία για το πρόσωπο του).  Του συγγραφέα που δεν μίσησε μόνο τον Χριστό μας, αλλά μίσησε και την ίδια του την χώρα. Που έφτασε να βγάλει τον άγιο Παϊσιο εκτός αγίου όρους, και μάλιστα να φτάσει να διαδηλώσει για την ταινία που βασίστηκε πάνω στο αισχρό βιβλίο του. Που μέχρι και τον πιο πράο άνθρωπο του προηγούμενου αιώνα, άγιο Αμφιλόχιο Μακρή, έκανε να συγγράψει και διανείμει βιβλιαράκια, ώστε να προφυλάξει το ποίμνιο από τα δηλητηριώδη του συγγράμματα. 

Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΙΤΣΕ, Η Συμβολή του Καζαντζάκη στην Εδραίωση της Παγκοσμιοποίησης

Δάφνη Βαρβιτσιώτη, Ἱστορικός

 Πηγή: katanixis

 Στὸ προηγούμενο ἄρθρο μας, μὲ τίτλο «Νίκος Καζαντζάκης. Ἡ Συμβολὴ τῶν Ἰδεῶν του στὸ “Κοινωνικό Ολοκαύτωμα” ποὺ Συντελεῖται στὴν Σύγχρονη Ἑλλάδα», εἴχαμε ἐπικεντρωθεῖ στὰ περιεχόμενα τοῦ προλόγου τοῦ “ταξιδογραφήματός” του, «Ταξιδεύοντας-Αγγλία» (1940), τὸ ὁποῖο προσέφερε, σὲ κυριακάτικο φύλλο της, ἐφημερίδα πανελλαδικῆς ἐμβέλειας.

«Φυσική» Ἠθικὴ καὶ Μετάλλαξη: Στὸ ἄρθρο αὐτό, εἴχαμε ἀναλύσει τοὺς τρόπους μὲ τοὺς ὁποίους ἡ μεταφυσικὴ ἀντίληψη τοῦ Καζαντζάκη ὁδηγεῖ τὸν ἀνυποψίαστο ἀναγνώστη στὴν ἀποδοχὴ ἑνὸς κόσμου ἱερχαρχημένου βάσει τῆς «φυσικής» ἠθικῆς, ὅπου κυριαρχεῖ ὁ δυνατώτερος καὶ ἐπιζεῖ ὁ πλέον προσαρμοζόμενος, καὶ ὅπου δὲν ὑπεισέρχεται τὸ ἔλεος ἔναντι τῶν ἀδυνάμων, πόσον μᾶλλον θέμα ἐλευθερίας τους (ὅπως συμβαίνει καὶ στὸν σατανισμό, ὅπου, γιὰ τοὺς Δυνατούς, «Το “Θέλω” είναι ο Νόμος», ἄρα «οι σκλάβοι πρέπει να υπηρετούν».

«Να Ενωθοῦμε με τον Θεό»: Στὴν συνέχεια, ἡ ἴδια ἐφημερίδα προσέφερε τὰ βιβλία «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται» καὶ «Ο Τελευταίος Πειρασμός» ποὺ είχαν, πρό πεντηκονταετίας, προκαλέσει σάλο καὶ τὸν παρ’ ὀλίγο ἀφορισμὸ τοῦ συγγραφέα ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία- διαφημίζοντας τηλεοπτικῶς ἕνα ἐξ αὐτῶν ὡς λογοτεχνικὸ ἔργο διὰ τοῦ ὁποίου ὁ Καζαντζάκης μᾶς παροτρύνει «να ενωθούμε με το Θεό».

Αὐτὸ μᾶς προβλημάτισε ἰδιαίτερα, διότι, ἤδη ἀπὸ τὸ 1940, ὁ Καζαντζάκης χαρακτήριζε ὡς παρωχημένο τὸν Χριστό, καὶ ἐξωθοῦσε τοὺς ἀναγνῶστες του νὰ Τὸν ἀντικαταστήσουν μὲ κάποιον ἄλλον θεό, πιὸ σύγχρονο καὶ πιὸ ἀποτελεσματικό: «Γιατί γυρίζετε πίσω; (…) Έκαμε ο Χριστός το χρέος του, έδωκε μιαν απάντηση σε άλλες εποχές, σε άλλα προβλήματα (…) Τώρα άλλαξε το πρόσωπο της αγωνίας, γύρισε ο τροχός».

Ὁ «Μεγάλος Ανθρωποφάγος Κεραυνός»: Ἐξάλλου, ὅταν ὁ Καζαντζάκης ἀναφέρεται στὸν «μεγάλο ανθρωποφάγο κεραυνό που ονομάζουμε “Θεό”», ὁπωσδήποτε δὲν ἐννοεῖ τὸν Ἐλεήμονα Τριαδικὸ Θεό· Τὸν Ὁποῖον σαφῶς ἀπορρίπτει μὲ ρήσεις ὅπως, π.χ.: «Κι είναι μεγάλο ατύχημα που η λέξη «Πνέμα» στην ελληνική γλώσσα είναι ουδέτερου γένους· αν ήταν θηλυκού, θα ‘χαμε τη σωστή πανανθρώπινη, βαθύτερη απο κάθε θρησκευτικό δόγμα Άγια Τριάδα: Πατέρα, Μάνα, Γιο». Τὸν Τριαδικὸ Θεό, ὡς δημιουργὸ τοῦ κόσμου ἐκ τοῦ μηδενός, ἀπορρίπτει ὁ Καζαντζάκης καὶ «όταν, τανύζοντας στο ακρότατο σημεῖο –όπου αρχίζει να τρίζει ο εγκέφαλος– την μνήμη, μάχεται να θυμηθεί πώς ήταν το πρωτόγονο Χάος, πριν να ‘ρθει ο νους να το στενέψει και να το νοικοκυρέψει σε “κόσμο”, δηλαδή, σε ανθρώπινη τάξη».

Τὸν Προσωπικὸ Θεὸ καὶ τὴν μοναδικότητα τοῦ ἀνθρωπίνου Προσώπου καταργεῖ ὁ Καζαντζάκης σὲ ρήσεις ὅπως π.χ.: «Όλοι είμαστε ένα. Όλοι είμαστε Θεός», ἢ «ο Θεός –θέλω να πω: η σημερινή ανώτατη λαχτάρα του ανθρώπου» κ.α., ποὺ ὁδηγοῦν τὸν ἀποίμαντο ἀναγνώστη στὴν αὐτοθέωση, τὴν ὁποίαν, ἡ μὲν Ὀρθόδοξη Πατερικὴ Παράδοση ἀπορρίπτει ὡς ἑωσφορική, οἱ δὲ ὁμάδες τῆς «Νέας Ἐποχῆς» προωθοῦν στοὺς δυτικοὺς ὀπαδούς τους, ὥστε νὰ τοὺς μεταλλάξουν καταλλήλως, ἐν ὄψει τῆς παγκοσμιοποίησης.

Θεὸς καὶ Παγκοσμιοποίηση: Ἀπὸ τὴν πλευρά τους, οἱ ἐκδόσεις «Καζαντζάκη», στὶς ὁποῖες ἀνήκει τὸ σύνολο τῶν ἔργων του, ἔχουν ἐπιλέξει ὡς ἔμβλημά τους τὸ σύμβολο Γὶν-Γιὰνγκ τοῦ Ταοϊσμοῦ, ὁ ὁποῖος «οδήγησε στην ανακάλυψη μιας ανώνυμης κοσμικής αρχής», ἐνῶ ἀργότερα ἐνσωμάτωσε, μεταξὺ ἄλλων, τὸ δόγμα τῆς μετενσάρκωσης καὶ τὴν γιόγκαⁱⁱ. Στὸν Ταοϊσμό –διευκρινίζουμε ἐμεῖς– δὲν ὑπεισέρχονται, οὔτε κἂν ὡς ἁπλὲς ἔννοιες, ὁ Προσωπικὸς Τριαδικὸς Θεός, τὸ Μέγα Ἔλεός Του καὶ ἡ «ένθεη λογικότητα του κόσμου»ⁱⁱⁱ, οὔτε ὑπεισέρχονται ὡς αὐταξίες, ὁ ἄνθρωπος καὶ ἡ μία καὶ μόνη ζωή του, πόσον μᾶλλον ἡ κοινωνικὴ ἐλευθερία καὶ ἄλλες ἀνάλογης σημασίας δυτικογενεῖς ἠθικο-θρησκευτικὲς ἔννοιες.

Δοθέντος, λοιπόν, ὅτι, ὁ θεὸς τοῦ Καζαντζάκη δὲν εἶναι ὁ Ἐλεήμων Τριαδικὸς Θεός, καὶ δοθέντος ὅτι «ἃ θύει τὰ ἔθνη, δαιμονίοις θύει»^iv σὲ ὅτι ἀφορᾶ στὸν Ταοϊσμό, ἐγείρεται τὸ ἑξῆς ἐρώτημα: μὲ ποιόν «θεό» καλούμεθα νὰ ἑνωθοῦμε, μέσῳ τοῦ Καζαντζάκη, στὴν ἐποχὴ τῆς παγκοσμιοποίησης καὶ γιατί;

Ἀναζητώντας τὴν «Ἀλήθεια»: Πάντως, σὲ διάσπαρτες ἀναφορές του στὸ ἴδιο “ταξιδογράφημα” –καὶ ἰδίως στὸ ἐνδεκασέλιδο ἀφιέρωμά του