Κυριακή της Ορθοδοξίας και Οικουμενισμός. Για να μην ξεχνάμε.

 

Λόγος επί τη εορτή της Κυριακής της Ορθοδοξίας (Α’ Κυριακή των Νηστειών)(†Αρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ι. Μ. Γρηγορίου Αγίου Όρους)

Aι ψυχές μας γεμίζουν ευγνωμοσύνη προς τον εν Τριάδι προσκυνούμενο Θεό μας, διότι μας αξίωσε να παραλάβουμε και να διακρατούμε τον ατίμητο θησαυρό της Ορθοδόξου Πίστεως «εν οστρακίνοις σκεύεσι» (Β’ Κορ. δ’ 7), στις ταπεινές και αμαρτωλές μας υπάρξεις.

Κοιτάζουμε τον εαυτό μας και λυπούμεθα, διότι με τις αμαρτίες μας φέρουμε κατάστικτο τον χιτώνα της ψυχής. Αλλά κοιτάζουμε και τον θησαυρό τής Ορθοδόξου Πίστεως που μας ενεπιστεύθη ο Κύριος και χαιρόμεθα.

Αυτός ο θησαυρός δεν είναι κάποιο ιδεολόγημα. Είναι αυτός ο Θεάνθρωπος Χριστός. Η κεφαλή και το Σώμα Του, η Αγία μας Ορθόδοξος Εκκλησία. Είναι ο αληθής Θεάνθρωπος των Προφητών, των Αποστόλων, των Πατέρων. Ο Θεάνθρωπος ο ακαινοτόμητος. Ο «αεί ων» και ο «ωσαύτως ων». Ο «χθες και σήμερον ο Αυτός και εις τους αιώνας» (Εβρ. ιγ 8).

«Οι Προφήται ως είδον, οι Απόστολοι ως εδίδαξαν, η Εκκλησία ως παρέλαβεν, οι ∆ιδάσκαλοι ως εδογμάτισαν, η Οικουμένη ως συμπεφρόνηκεν, η χάρις ως έλαμψεν· η αλήθεια ως αποδέδεικται, το ψεύδος ως απελήλαται, η σοφία ως επαρρησιάσατο, ο Χριστός ως εβράβευσεν· ούτω φρονούμεν, ούτω λαλούμεν, ούτω κηρύσσομεν, Χριστόν τον αληθινόν Θεόν ημών».

Αυτόν τον Θεάνθρωπο δεν θέλουμε να προδώσουμε αποδεχόμενοι τους ψευδοθεανθρώπους του δυτικού Χριστιανισμού, του αλαθήτου “Παπα”, του “αλαθήτου” Προτεστάντου, τον ψευδοθεάνθρωπον του δυτικού ανθρωποκεντρισμού.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Κυριακή Α΄Νηστειών -Μια ματιά στο Συνοδικό της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου

 

Μια ματιά στο Συνοδικό της Ζ΄

 Οικουμενικής Συνόδου

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΝΟΔΙΚΟ

ΤΗΣ Ζ΄ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ»

               [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 3-3-1996]         (Β 331)

    Σήμερα, αγαπητοί μου, πρώτη Κυριακή των Νηστειών, η Εκκλησία μας γιορτάζει την ορθοδοξότητά της. Κατόπιν πολλών κόπων και αγώνων. Γι΄αυτό και την Κυριακή αυτή, την ονόμασε Κυριακή της Ορθοδοξίας. Βέβαια όλαι αι Σύνοδοι συνέβαλαν εις την Ορθοδοξίαν. Όμως κατ’ εξοχήν προβάλλεται η 7^η Οικουμενική Σύνοδος, που έλαβε χώρα στη Νίκαια της Μικράς Ασίας, απέναντι από την Κωνσταντινούπολη, το 787, μετά Χριστόν φυσικά, από 24 Σεπτεμβρίου έως 13 Οκτωβρίου.

     Το Συναξάριον της ημέρας μάς πληροφορεί: «Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Κυριακῇ πρώτῃ τῶν Νηστειῶν, ἀνάμνησιν ποιούμεθα τῆς ἀναστηλώσεως τῶν ἁγίων καὶ σεπτῶν Εἰκόνων, γενομένης παρὰ τῶν ἀειμνήστων Αὐτοκρατόρων Κωνσταντινουπόλεως, Μιχαὴλ καὶ τῆς μητρὸς αὐτοῦ Θεοδώρας, ἐπὶ τῆς Πατριαρχείας τοῦ ἁγίου καὶ Ὁμολογητοῦ Μεθοδίου».

      Όμως, εκτός του κυρίου θέματος, που ήταν η προσκύνησις ή μη, των αγίων εικόνων, γιατί αυτό ήταν το κύριο θέμα της 7^ης Οικουμενικής Συνόδου και μάλιστα της εικόνος του Ιησού Χριστού, διότι εκεί ήταν το επίμαχο θέμα: «Δυνάμεθα να εικονίσουμε το πρόσωπο του Χριστού;» Απάντησις πολύ απλή. Εφόσον έγινε άνθρωπος… 

ΟΙ ΔΗΘΕΝ ΥΒΡΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

             

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

       Η Αγία μας Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία καθόρισε, ως όφειλε, επακριβώς τα όρια της αλήθειας και της πλάνης, διότι πιστεύει ότι η αλήθεια είναι συνώνυμη με τη σωτηρία. Οι αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων περιχαρακώνουν την βιβλική αλήθεια και την αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας μας, ώστε να αποτελούν την αλάνθαστη πυξίδα πλεύσης του νοητού σκάφους της ως τα έσχατα της ιστορίας.
             

       Μελετώντας με προσοχή το «Συνοδικό» Της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, το οποίο διαβάζεται την Κυριακή της Ορθοδοξίας στους ναούς, κατά την τελετή της περιφοράς των Ιερών Εικόνων, μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα τη μέριμνα των Πατέρων να καθαρθεί η πίστη της Εκκλησίας από περιρρέουσες ιδέες του παρελθόντος, τις οποίες κάποιοι αναμίγνυαν με την διδασκαλία Της, με στόχο να επικρατεί σύγχυση στους πιστούς.
   Κάποιοι, όμως περίεργοι τύποι, τα τελευταία χρόνια, που αρέσκονται να παριστάνουν τους «ελληναράδες», ασκούν σκληρή κριτική κατά των «όρων» της αγίας Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, ότι δήθεν μέσω αυτών …υβρίζεται ο Ελληνισμός, επειδή απορρίπτονται από αυτή ορισμένες δοξασίες των αρχαίων προγόνων μας ως αντίθετες με τη χριστιανική διδασκαλία! Δεν κάνουν όμως τον κόπο να μελετήσουν, τι είδους δοξασίες είναι αυτές και την αντιφατικότητα και το ξεπερασμένο τους, ακόμη και στην αρχαία Ελλάδα. 

       Αναφέρουμε ως παραδείγματα τις δοξασίες της προΰπαρξης των ψυχών και της αϊδιότητας του κόσμου, τις οποίες η πλειοψηφία των αρχαίων σοφών (π.χ. σοφιστές, επικούρειοι, κλπ) τις απέρριπτε, αν και είχαν διατυπωθεί από μεγάλους σοφούς (π.χ. Πλάτων). Την ύπαρξη και κατά συνέπεια την προΰπαρξη της ψυχής την είχαν απορρίψει οι περισσότεροι των αρχαίων φιλοσόφων. Η δοξασία περί της αιωνιότητας του υλικού κόσμου, αν και είχε διατυπωθεί από ορισμένους φιλοσόφους (υλοζωιστές), εν τούτοις την απέρριψαν πάμπολλοι άλλοι σοφοί, όπως οι νεοπλατωνικοί, διότι ερχόταν σε κραυγαλέα αντίθεση με την πίστη τους στο «Ένα», την πρωταρχική, κατ’ αυτούς, «άυλη» αρχή του κόσμου! Έστω επίσης οι  αρχαιοελληνικές πίστεις στην ειμαρμένη καθώς και η πίστη στη «θεότητα» των άστρων των στωικών, όχι μόνο απορρίφτηκαν από την πλειοψηφία των αρχαίων σοφών, αλλά πολεμήθηκαν με σφοδρότητα από τους ατομικούς φιλοσόφους, τον Αναξαγόρα, τον Καρνεάδη, τον  Ίππαρχος, κ.α.   

      Αφού λοιπόν οι θεωρίες αυτές ήταν απορριπτέες από άλλους σοφούς της αρχαίας Ελλάδος, γιατί να τις υιοθετήσει η Εκκλησία, αφού οι δοξασίες αυτές ήταν αντίθετες  με τη διδασκαλία Της; Ας μην ξεχνάμε επίσης πως υπάρχουν διδάγματα, δοξασίες και θεσμοί των αρχαίων προγόνων μας απόλυτα απαράδεκτες, όπως λ.χ. ο θεσμός της δουλείας, η θέση της γυναίκας στην κοινωνία, η κοινοκτημοσύνη των γυναικών (Πλάτων), η «ιερή πορνεία», οι φρικτές ανθρωποθυσίες καθ’ όλη τη διάρκεια της αρχαιότητας και ως τον 4^ο μ. Χ. αιώνα, κ.α. τα οποία κρινόμενα με το πνεύμα του Χριστιανισμού και με τη σημερινή πραγματικότητα, είναι σαφώς αποβλητέα. Υπήρχε περίπτωση να υιοθετήσει κάτι τέτοια η Εκκλησία, για να μη θεωρηθεί «υβρίστρια» των Ελλήνων; Και για ποιο λόγο άλλωστε να το κάνει, αφού ήλθε να απελευθερώσει καθολικά τον άνθρωπο από τη δεισιδαιμονία και την κακοδαιμονία του προχριστιανικού κόσμου και όχι να τον διαιωνίσει!  

Κυριακή της Ορθοδοξίας - Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

                                 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ [:Εβρ.11,24-26 και 32-40]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

    Έπειτα πάλι αναφέρει άλλο γνωστό στους Εβραίους παράδειγμα και μάλλον ανώτερο από το προηγούμενο. Ποιο λοιπόν είναι αυτό; «Πίστει Μωϋσῆς μέγας γενόμενος ἠρνήσατο λέγεσθαι υἱὸς θυγατρὸς Φαραώ(:εξαιτίας της πίστεώς του ο Μωυσής, όταν μεγάλωσε και έγινε άνδρας, αρνήθηκε να ονομάζεται βασιλόπουλο, γιος της κόρης του Φαραώ·),μᾶλλον ἑλόμενος συγκακουχεῖσθαι τῷ λαῷ τοῦ Θεοῦ ἢ πρόσκαιρον ἔχειν ἁμαρτίας ἀπόλαυσιν(:θεώρησε καλύτερο και προτίμησε να κακοπαθεί μαζί με τον λαό του Θεού, παρά να έχει τις πρόσκαιρες απολαύσεις της αμαρτίας, να ζει δηλαδή άνετα και με τιμές ως Αιγύπτιος άρχοντας με τους ειδωλολάτρες που καταπίεζαν τους Ισραηλίτες), μείζονα πλοῦτον ἡγησάμενος τῶν Αἰγύπτου θησαυρῶν τὸν ὀνειδισμὸν τοῦ Χριστοῦ· ἀπέβλεπε γὰρ εἰς τὴν μισθαποδοσίαν(:Θεώρησε μεγαλύτερο πλούτο από τους θησαυρούς και τα αγαθά της Αιγύπτου τις περιφρονήσεις που έμοιαζαν με τον ονειδισμό και την περιφρόνηση που αργότερα θα υπέμενε ο Χριστός. Και αυτά όλα διότι είχε καρφωμένα τα μάτια του στις ουράνιες ανταμοιβές)»[Εβρ.11,24-26].

Σαν να τους έλεγε: «κανείς από σας δεν άφησε ανάκτορα και μάλιστα ανάκτορα λαμπρά, ούτε τέτοιους θησαυρούς, ούτε περιφρόνησε τον τίτλο του υιού του βασιλιά, όπως έκανε ο Μωυσής». Και ότι δεν τα άφησε τυχαία, το φανέρωσε λέγοντας:«ἠρνήσατο(:αρνήθηκε)»· δηλαδή, τα μίσησε, τα αποστράφηκε· εφόσον ο ουρανός ήταν μπροστά του, ήταν περιττό να θαυμάζει τα ανάκτορα της Αιγύπτου.

Κυριακή της Ορθοδοξίας – Ο Ιερός Χρυσόστομος για την κλήση του Φιλίππου και του Ναθαναήλ

                             

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ [:Ιω. 1,44-52]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΑΘΑΝΑΗΛ

     «Τῇ ἐπαύριον ἠθέλησεν ὁ Ἰησοῦς ἐξελθεῖν εἰς τὴν Γαλιλαίαν· καὶ εὑρίσκει Φίλιππον καὶ λέγει αὐτῷ· ἀκολούθει μοι. ἦν δὲ ὁ Φίλιππος ἀπὸ Βηθσαϊδά, ἐκ τῆς πόλεως Ἀνδρέου καὶ Πέτρου(:την άλλη μέρα αποφάσισε ο Ιησούς να αναχωρήσει για τη Γαλιλαία. Βρίσκει τότε τον Φίλιππο και του λέει: “Ακολούθησέ με στο ταξίδι που πρόκειται να κάνω”. Ο Φίλιππος μάλιστα καταγόταν από τη Βηθσαϊδά, την πατρίδα του Ανδρέα και του Πέτρου)»[Ιω.1,44-45].

    «Εκείνος που φροντίζει επιμελώς για κάτι, το λαμβάνει με περίσσεια», λέγει κάποια παροιμία. Ο Χριστός υπαινίχθηκε ωστόσο και κάτι επιπλέον, όταν είπε: «Ὁ ζητῶν εὑρίσκει(:όποιος αναζητεί, βρίσκει)»[Ματθ.7,8]. Από αυτό λοιπόν γεννιέται η απορία μου από ποια αιτία παρακινούμενος ο Φίλιππος ακολούθησε τον Χριστό· διότι ο μεν Ανδρέας ακολούθησε τον Χριστό, αφού πληροφορήθηκε γι’ Αυτόν από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή και ο Πέτρος αφού παρακινήθηκε από τα λόγια του Ανδρέα, ενώ ο Φίλιππος πείστηκε αμέσως και Τον ακολούθησε· και όχι μόνο δεν έφυγε, αλλά και κήρυξε γι’ Αυτόν και σε άλλους, χωρίς να ακούσει και να μάθει τίποτε από κανένα, παρά μόνο τον λόγο «Ακολούθησέ με», που του είπε ο Χριστός· διότι έτρεξε αμέσως στον Ναθαναήλ και του είπε: «ὃν ἔγραψε Μωϋσῆς ἐν τῷ νόμῳ καὶ οἱ προφῆται, εὑρήκαμεν(:εκείνον για τον Οποίο έγραψε ο Μωυσής στο νόμο και προανήγγειλαν οι προφήτες, Τον βρήκαμε. Είναι ο Ιησούς, ο γιος του Ιωσήφ, και κατάγεται από τη Ναζαρέτ)»[Ιω.1,46]. Βλέπεις πόσο καλά πληροφορημένος και κατατοπισμένος ήταν και συνεχώς μελετούσε όσα έγραψε ο Μωυσής και προσδοκούσε την έλευσή Του; Διότι το «εὑρήκαμεν» φανερώνει ότι πάντοτε Τον αναζητούσαν.

Οι ηττημένοι εορτάζουμε την Νίκη της Ορθοδοξίας! Video: Ο ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΕΙ και τον ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ;

Ἡ Ἀναστήλωση τῶν Εἰκόνων ποὺ ἑορτάζουμε, ἦρθε μετὰ τὴν νίκη τῆς Ὀρθοδοξίας κατὰ τῆς αἱρέσεως τῆς Εἰκονομαχίας. Ἡ ἀπομάκρυνση μιᾶς Εἰκόνας ἀπὸ ἕνα τοῖχο, δὲν ἀποτελεῖ αἵρεση, αὐτὴ καθεαυτή· ἀλλ’ ὅμως, τὰ κίνητρα, οἱ προθέσεις, οἱ σκοπιμότητες ποὺ ὑπηρετοῦσε μιὰ τέτοια ἐνέργεια καὶ οἱ θεολογικὲς συνέπειες αὐτῆς τῆς ἀπομάκρυνσης, σαφῶς καὶ ἀποτελοῦσε αἵρεση, ὅπως ἀπέδειξαν ἁγιοπνευματικὰ οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Καὶ τὸ πλήρωσαν αὐτὸ μὲ τὸ αἷμα τους! Ἀγωνίστηκαν εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς κατὰ τῆς αἱρέσεως, ἀπομακρύνθηκαν πιστοὶ καὶ διέκοψαν τὸ Μνημόσυνο τῶν αἱρετικῶν οἱ ἱερωμένοι, πολὺ πρὶν συγκληθεῖ ἡ Ζ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, πολὺ πρὶν ἀποδείξει περίτρανα τὴν μωρία καὶ τὴν πλάνη τῶν Εἰκονομάχων· πολὺ πρὶν δηλαδή, δικαιώσει τὶς θέσεις τους καὶ τὴν ἀποτείχισή τους ἡ Σύνοδος τοῦ 787 καὶ ἔρθει ἡ τελικὴ νίκη κατὰ τῆς αἱρέσεως μὲ τὴ Σύνοδο τοῦ 843.

Σήμερα, ὅμως, ἐμεῖς ποὺ ἑορτάζουμε αὐτὴ τὴν νίκη κατὰ τῆς αἱρέσεως τῆς Εἰκονομαχίας, καὶ ἐναντίων ὅλων τῶν αἱρέσεων (σύμφωνα μὲ τὸ Συνοδικὸ τῆς Ὀρθοδοξίας) εἴμαστε ἀντιμέτωποι μὲ μιὰ μεγαλύτερη αἵρεση, τὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πίσω ἀπὸ τὴν ὁποία κρύβονται ποικίλες, παλαιὲς καὶ νέες, αἱρέσεις. Καὶ ἡ Παναίρεση αὐτὴ ἐκδηλώνεται μὲ συνειδητὲς συμπροσευχές, μὲ Διαλόγους ποὺ συνειδητὰ δὲν σκοπεύουν καὶ δὲν ζητοῦν τὴν μετάνοια καὶ ἐπιστροφὴ τῶν αἱρετικῶν, ἀλλὰ (τὸ ἐπιδιωκόμενο καὶ ἐπιτυγχανόμενο –ἕως τώρα) τὸν συμβιβασμὸ καὶ τὸν συγκριτισμό.

 Μήπως κάποιος ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους (δὲν ρωτᾶμε βέβαια τοὺς Οἰκουμενιστές, συνειδητοὺς ἢ ἀσυνεί-δητους), ἔχει ἀντίρρηση μὲ τὸν χαρακτηρισμὸ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὡς παναιρέσεως; Ἔτσι τὸν χαρακτήρησε ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς καὶ τὸν ἀποδέχονται οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοί.

Εὔλογο καὶ πρέπον δὲν θὰ ἦταν, λοιπόν, ἐφ’ ὅσον στὴν Ἐκκλησία ὑπάρχει μιὰ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ, οἱ Ἐπίσκοποι, οἱ Ποιμένες καὶ οἱ πιστοὶ νὰ μιμηθοῦν τοὺς Χριστιστιανοὺς τῆς ἐποχῆς τῆς Εἰκονομαχίας; Νὰ ἀντισταθοῦν κατὰ τῆς αἱρέσεως, νὰ διακόψουν τὸ Μνημόσυνο τῶν Οἰκουμενιστῶν Πατριαρχῶν καὶ Ἐπισκόπων, νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ αὐτούς, νὰ ζητήσουν φανερά (κι ἂς καγχάσουν οἱ αἱρετικοὶ καὶ οἱ ἐκκοσμικευμένοι Χριστιανοί)  τὴν σύγκληση Συνόδου γιὰ τὴν καταδίκη τῶν αἱρετικῶν Ἐπισκόπων!

Δυστυχῶς δὲν συμβαίνει αὐτό. Πρὸς τί, λοιπόν, ὁ ἑορτασμός;

Τὸ πλέον ἀνησυχητικό. Οἱ θεωρούμενοι ὡς ἀντι-Οἰκουμενιστές, ἀντὶ νὰ ἀπαιτήσουν τὴν ἐφαρμογὴ τῶν Ἱερῶν Κανόνων, συμβιβάζονται μὲ τὴν αἵρεση, καὶ ρίχνοντας κάποιες ἄσφαιρες βολές (χαρτοπόλεμος), δικαιολογοῦν τὴ συνείδησή τους καὶ τοὺς πιστοὺς ποὺ τοὺς ἀκολουθοῦν, ὅτι ἀγωνίζονται.

Αὐτοῦ, ὅμως, τοῦ εἴδους ὁ ἀγώνας ἀποτελεῖ καινοτομία,  ἀλλαγὴ πορείας· ἄλλη γραμμή· ἀλλαγὴ τῆς ποιμαντικῆς ἁγιοπατερικῆς στάσεως ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν. Στὴν οὐσία, συμπόρευση μὲ τοὺς αἱρετικούς, οἱ ὁποῖοι (ὅπως στὴν προηγούμενη ἀνάρτηση γράψαμε) ὄχι μόνο πορεύονται ὑλοποιοῦντες καὶ σταδιακὰ ἐφαρμόζοντες τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλὰ παρουσιαζόμενοι ὡς οἱ ἐπρόσωποι τῶν Ὀρθοδόξων καὶ συγκροτοῦντες Σύναξη Ὀρθοδόξων Προκαθημένων, καὶ προετοιμάζοντες τὴν Πανορθόδοξο Σύνοδο γιὰ τὸ 2016, ἐρήμην τοῦ Λαοῦ τοῦ Θεοῦ (κλήρου καὶ λαοῦ), ἀφοῦ ὁ Οἰκουμενισμὸς κατάφερε νὰ ναρκώσει τὶς συνειδήσεις μὲ τὶς ἐπισκοποκεντρικὲς θέσεις του καὶ τὴν κακόδοξη περὶ ὑπακοῆς διδασκαλία του.

Μᾶς κακίζουν πολλοὶ γιατὶ τὰ βάζουμε μὲ τοὺς ἀντι-Οἰκουμενιστὲς Ἐπισκόπους καὶ ἰδίως μὲ τὸν Πειραιῶς. Δυστυχῶς ὅμως, ὁ ἴδιος ὁ Πειραιῶς τὰ βάζει μὲ τὸν ἑαυτό του καὶ ἀποκαλύπτει μὲ τὶς παλιμβουλίες του τὴν ἀβουλία γιὰ ἀγώνα τῶν λεγόμενων ἀντι-Οἰκουμενιστῶν.

Δὲν θὰ ἐπαναλάβουμε ὅσα ἔχουμε κατὰ καιροὺς γράψει γιὰ τὴν ἀντιπατερικὴ στάση του. Σᾶς παραπέμπουμε στὸ παρακάτω Video, στὸ ὁποῖο φαίνεται ὅτι τὸ 2011 καὶ 2012 «ἀναθεματίζει» (ἐδῶ) τοὺς Οἰκουμενιστὲς Ἀρχιερεῖς (ἄρα τὸν πατρ. Βαρθολομαῖο, τὸν Περγάμου Ἰωάννη Ζηζιούλα, τὸν Μεσσηνίας Χρυσόστομο, τὸν Δημητριάδος Ἰγνάτιο, τὸν Σύρου Δωρόθεο κ.ἄ.), ἀλλὰ στὴ συνέχεια συλλειτουργεῖ μαζί τους ἀναιρώντας τὸν ἑαυτό του!