Ποτὲ δὲν θὰ τὸν συγχωρήσω

 

Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov 

Ἐπίσκοπος Καυκάσου καί Μαύρης Θάλασσας 

Μνησικακία

Στὴν Λαύρα τῶν Σπηλαίων του Κιέβου ζοῦσαν δύο μοναχοί, ὁ ἱερομόναχος Τίτος καὶ ὁ διάκονος Εὐάγριος. Ἦταν φίλοι. Καὶ ὁμόφρονες. Ἡ μεταξύ τους ἀγάπη ἦταν παράδειγμα. Οἱ ἄλλοι ἀδελφοί, ποὺ τοὺς ἔβλεπαν, ὠφελοῦντο, οἰκοδομοῦνταν καὶ τοὺς θαύμαζαν.

Ὅμως ὁ ἐχθρὸς κάθε καλοῦ, συνηθισμένος νὰ σπέρνει ζιζάνια ἀνάμεσα στὸ σιτάρι καὶ νὰ μεταμορφώνει τὸ σιτάρι σὲ ζιζάνια, τότε ποὺ οἱ ἄνθρωποι κοιμοῦνται, δηλαδὴ τότε ποὺ δὲν παρακολουθοῦν μὲ προσοχὴ τὴν πνευματική τους πορεία, καὶ δὲν φοβοῦνται μήπως τοὺς «κλέψει» ὁ διάβολος, μὲ τὸ νὰ θεωρήσουν τὴν ἀγάπη τους δεδομένη καὶ ἀναφαίρετη, προσωπικό τους ἀπόκτημα καὶ ἐπίτευγμα, τὴν μετέβαλαν σὲ ἔχθρα. Καὶ τόσο ξεχύθηκαν ὁ Τίτος καὶ ὁ Εὐάγριος, ὁ ἕνας ἐναντίον τοῦ ἄλλου, ὥστε δὲν μποροῦσαν πιά, οὔτε νὰ κοιτάζει ὁ ἕνας τὸν ἄλλον στὰ μάτια.

Οἱ ἀδελφοί τους παρεκάλεσαν πολλὲς φορὲς νὰ συμφιλιωθοῦν. Μὰ αὐτοὶ δὲν ἤθελαν, οὔτε λέξη νὰ ἀκούσουν γιὰ συμφιλίωση.

Πέρασε πολὺς καιρός. Ὁ ἱερομόναχος Τίτος ἀρρώστησε βαριά. Ἡ ἀρρώστια ἦταν τόσο δύσκολη καὶ βαριά, ὥστε ὅλοι ἀπογοητεύθηκαν, ἂν θὰ γινόταν καλά. Τότε ἄρχισε νὰ κλαίει πικρὰ γιὰ τὶς ἁμαρτίες του. Καὶ ἔστειλε κάποιον στὸν διάκονο Εὐάγριο, ζητῶντας του νὰ τὸν συγχωρήσει, παίρνοντας μὲ πολλὴ ταπείνωση πάνω του ὅλη τὴν εὐθύνη. Ἐκεῖνος ὅμως ὄχι μόνο δὲν δέχθηκε νὰ τὸν συγχωρήσει, ἀλλὰ καὶ ξεστόμισε εἰς βάρος τοῦ ἱερομόναχου πολλὰ ἄσχημα λόγια- ἀκόμη καὶ κατάρες. Οἱ ἀδελφοὶ βλέποντας τὸν παπα-Τίτο νὰ πεθαίνει, ἐπῆραν τὸν διάκο-Ευάγριο καὶ τὸν πῆγαν κοντά του μὲ τὸ ζόρι, γιὰ συμφιλίωση. Ὁ ἄρρωστος, ὅταν τὸν εἶδε νὰ πηγαίνει πρὸς τὸ μέρος του σηκώθηκε, κατέβηκε ἀπὸ τὸ κρεβάτι, τὸν προσκύνησε καὶ ἀφοῦ ἀγκάλιασε τὰ πόδια του, τοῦ εἶπε:

Πρόσεχε μήπως ἡ μνησικακία σου σέ ὁδηγήσει στή χαράδρα.

                                                    

Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

«Ὅποιος μισεῖ τόν ἀδερφό του εἶναι ἀνθρωποκτόνος. Καί κανένας φονιᾶς δέν ἔχει συμμετοχή στήν αἰώνια ζωή » (1 Ἰω. 3:15).

Ὁ Ἅγιος Διονύσιος Ἐπίσκοπος Ἀθηνῶν (μνήμη του 3 Ὀκτωβρίου), ἐπισκέφθηκε τήν Κρήτη, καί φιλοξενήθηκε ἀπό ἕναν Ἱερέα, ὀνοματι Κάρπο, μετέπειτα Ἐπίσκοπο Τρωάδος. Μ. Ἀσίας. (2 Τιμ. 4: 13). Καί ὁ Ἱερέας διηγήθηκε στόν Ἅγιο τό ἀκόλουθο περιστατικό:

Εἶχε στήν ἐνορία του ἕνα φανατικό εἰδωλολάτρη, πού παρέσυρε τήν εἰδωλολατρεία ἕναν χριστιανό. Ὁ Ἱερέας ἄρχισε νά τρέφει ἔχθρα ἐναντίον τους. Τό βράδυ ἔπεσε γιά ὕπνο.

Τά μεσάνυκτα σηκώθηκε γιά προσευχή. Ἦταν ἀκόμα ἀνάστατος. Παρακαλοῦσε Χριστό, νά στείλει ἐξοντώσει τούς εἰδωλολάτρες. Καί ὁ Χριστός τοῦ ἀπάντησε, ἀλλά μέ τό δικό Του τρόπο· τρόπο ἀγαπης καί σωτηρίας.

Η ..."αμνησικακία" στο χώρο των αποτειχισμένων!

Η ..."αμνησικακία" στο χώρο

των αποτειχισμένων!

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου:

 Ἡ  Μνησικακία,  ἕνα  ἀπὸ  τὰ  κυρίαρχα  πάθη  τῆς  ἐποχῆς  μας,  ποὺ  καταδυναστεύει  καὶ  τὸν  ἀντιαιρετικὸ  ἀγῶνα

Πολλοὶ πιστοὶ ποὺ ἀνησυχοῦν γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ παρακολουθοῦν τὰ ἐκκλησιαστικῶς τεκταινόμενα, ἀναρωτιοῦνται δικαίως, γιατί δὲν προχωράει ὁ ἀντιαιρετικὸς ἀγῶνας, γιατί ὑπάρχει τέτοια στασιμότητα, γιατί δὲν ὑπάρχει ἑνότητα ἀνάμεσα στοὺς πιστούς; Ἰδιαίτερα στὶς τάξεις τῶν ἀποτειχισμένων πιστῶν ὑπάρχουν πολλοί, κυρίως λαϊκοί, ποὺ θλίβονται πραγματικὰ γιὰ τὴν ὑπάρχουσα κατάσταση καὶ ἐπαναλαμβάνουν μὲ θλίψη τὰ παραπάνω ἐρωτήματα.

Ὅποιος ὅμως θέλει νὰ μένει στὴν ἀλήθεια, πρέπει νὰ ἀποδέχεται καὶ τὶς δυσάρεστες πτυχές της. Καὶ ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἐνῶ μιλοῦμε –καὶ πρέπει νὰ μιλοῦμε– γιὰ τὸ καθῆκον τῆς διακοπῆς μνημόνευσης καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὲ τοὺς αἱρετικοὺς ὡς εὐαγγελικὴ ἐντολή, ἀμελοῦμε τὶς  ἄλλες ἐξίσου σημαντικὲς γιὰ τὴν σωτηρία μας εὐαγγελικὲς ἐντολές, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐπικρατοῦν τὰ πάθη, νὰ λείπει ἡ ὁμόνοια καὶ ἡ ἀγάπη ἐν ἀληθείᾳ καὶ νὰ ἀδρανεῖ ὁ ἀντιαιρετικὸς ἀγῶνας.

Ἔτσι καὶ στὶς τάξεις τῶν ὀρθοδόξων ἐπικρατοῦν ἡ φιλαρχία, ὁ ἐγωϊσμός, ἡ ἔπαρση, ἡ διχόνοια, ἡ μισαδελφία καὶ μέσα σὲ ὅλα αὐτὰ τὸ ὀλέθριο γιὰ τὴν ψυχὴ πάθος τῆς μνησικακίας. Διότι «πᾶς ὁ μισῶν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ ἀνθρωποκτόνος ἐστί, καὶ οἴδατε ὅτι πᾶς ἀνθρωποκτόνος οὐκ ἔχει ζωὴν αἰώνιον ἐν ἑαυτῷ μένουσαν» (Α΄ Ἰω. 3,15).

Τί σημαίνει ὅμως μνησικακία;

Κατὰ τὸν ἅγ. Ἰωάννη τῆς Κλίμακος: