Ιερωμένοι: Χειροτονία από ανθρώπους ή από το Θεό;

ΑΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

 

 ΛΟΓΟΣ 79ος, Απόσπασμα

    "...Αλλά και με όλον όπου δέν ιξεύρομεν το Μυστήριον της ενσάρκου οικονομίας του Χριστού, ουδέ γνωρίζομεν κατα ακρίβειαν τα μυστήρια των χριστιανών, επιχειριζόμεθα χωρίς εντροπήν να διδάσκωμεν άλλους περί του φωτός της γνώσεως. Η γνώσις δέν είναι το φώς, αλλά το φώς είναι η γνώσις, επειδή και εν αυτώ τω φωτί και δι’ αυτού και εξ αυτού έγιναν τα πάντα. Του οποίου φωτός την θεωρίαν αρνούμενοι ημείς φανερώνομεν τον εαυτόν μας πώς ούτε εγεννηθήκαμεν ακόμι, ούτε ευγήκαμεν εις το άνωθεν φώς αμή όντες ακόμι έμβρυα μέσα εις την κοιλίαν, ή να ειπώ αληθέστερα νεκροτόκια αποβάλματα, αναβαίνομεν εις ιερατικά αξιώματα χωρίς εντροπήν, και το πλέον χειρότερον οι περισσότεροι με μεγάλην αθεοφοβίαν αγοράζομεν την ιερωσύνην με άσπρα, και ζητούμεν να προεστεύωμεν εις το βασιλικόν ποίμνιον, ημείς όπου δέν εγενήκαμεν ακόμι ουδέ αρνία και αυτά τα κάμνομεν όχι δια άλλο τί, πάρεξ δια να κάμνωμεν τα θελήματα μας.

     Έτζι ήσαν, αδελφοί, εξ αρχής οι Απόστολοι; Έτζι ήσαν οι διάδοχοι των Αποστόλων; Έτζι ήσαν οι θεοφόροι Πατέρες ημών, και διδάσκαλοι; Αλλοίμονον δια την φοβεράν τόλμην τούτων, ότι εκείνοι όπου αποβλέπουν μόνον εις τα άσπρα, δέν γίνονται μονάχα προδόται, και ιερόσυλοι εις τα εκκλησιαστικά πράγματα αμή κατατολμούσιν να εγγίξουν και αυτόν τον Θείον πλούτον ήγουν να πωλήσουν, και να αγοράσουν και αυτήν την χάριν του Αγίου Πνεύματος. Όθεν ουδέ αισχύνονται να λέγουν, εδικόν μας είναι το δεσμείν και λύειν, και το ελάβαμεν εις ταύτην την ζωήν άνωθεν απο τον Θεόν, ώ της αναισχυντίας δια να μή λέγω της εσχάτης παραφροσύνης.

Τα Σιμωνιακά. Ένα ιστορικό παράδειγμα προς αποφυγή, η οποία όμως μέχρι σήμερα δεν πραγματοποιήθηκε.

«Η νύχτα βγάζει επίσκοπο και η αυγή μητροπολίτη…..».

Όλες οι φωτισμένες μορφές των τελευταίων δεκαετιών με τελευταίων τον μακαριστό Αυγουστίνο Καντιώτη ζήτησαν λόγω αυτών των γεγονότων κάθαρση στην Εκκλησία και επιστροφή στην ζωντανή ορθοδοξία. Δυστυχώς δεν εισακούστηκαν. Όπως είπε ο αείμνηστος π. Ιωάννης Ρωμανίδης η Παναίρεση του Οικουμενισμού στηρίζεται πάνω στα σκάνδαλα των Επισκόπων και των υποστηρικτών τους.

 Το έργο του Σπύρου Παπαλουκά: «Λιτανεία

Η ρήση «η νύχτα βγάζει επίσκοπο και η αυγή μητροπολίτη» προήλθε από τα ιστορικά γεγονότα του 1875.

Έτσι ονομάστηκε η σκανδαλώδης υπόθεση στην οποία θεωρήθηκαν αναμεμιγμένοι οι υπουργοί της τότε κυβέρνησης, Δ. Βούλγαρης, Β. Νικολόπουλος και Δ. Βαλασόπουλος σε Αρχιερατικές εκλογές.

Οι παραπάνω κατηγορήθηκαν ότι κατόπιν δωροδοκίας και σε συνεννόηση με υποψηφίους προς Αρχιερατεία και πέτυχαν να εκλεγούν ως Μητροπολίτες   και όχι εκείνοι που διέθεταν τα τυπικά και ουσιαστικά  προσόντα. Έτσι, ενώ άλλους περίμενε ο λαός στα εκκλησιαστικά αξιώματα, άλλοι προέκυψαν.

Το σκάνδαλο που ξέσπασε τότε  ήταν άνευ προηγουμένου.

Έγιναν ανακρίσεις και υπήρξαν παραπομπές.

Οι ένοχοι καταδικάστηκαν κι ο λαός μας αποτύπωσε τα περιστατικά αυτά στη φράση «η νύχτα βγάζει επίσκοπο και η αυγή μητροπολίτη».

Από το 1875 ωστόσο μέχρι σήμερα έχουν παρέλθει 146 χρόνια!

Τα ίδια γεγονότα   μπορεί να επαναλαμβάνονται μερικές φορές στην εποχή μας , απλά αλλάζουν τα πρόσωπα και οι καταστάσεις.

Και ασφαλώς δεν οδηγείται κανείς ενώπιον της Δικαιοσύνης. Οι θεσμοί έχουν χαλαρώσει πλέον  για τέτοια θέματα ίσως γιατί λογαριάζουν την Εκκλησία ως έναν χώρο στον οποίο παρόμοια  γεγονότα και ίντριγκες αποτελούν συνήθη πρακτική.

Σήμερα θα ανατρέξω με λεπτομέρειες   σε αυτή παλιά ιστορία για να την φωτίσω και να βγάλουμε τα κατάλληλα συμπεράσματα. Τέσσερις αρχιμανδρίτες, οι Σπυρίδωνας Κομποθέκρας, Αβέρκιος Λαμπίρης, Καλλίνικος Τερζόπουλος και Στέφανος Αργυριάδης, δωροδόκησαν το 1875 δυο υπουργούς της κυβέρνησης του διεφθαρμένου Βούλγαρη, για να γίνουν Μητροπολίτες  στις χηρεύουσες έδρες Κεφαλληνίας, Πατρών και Ηλείας, Αργολίδας και Μεσσηνίας. Η τελευταία μάλιστα από αυτές κενώθηκε όταν ο δεσπότης Προκόπιος Γεωργιάδης  που την «κοσμούσε», εκλέχτηκε με την έγκριση του βασιλιά αρχιεπίσκοπος με το όνομα Προκόπιος ο Α΄.

Ὁ Ἅγ. Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης σχετικὰ μὲ τὴν κατάσταση ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν Ἐκκλησία

Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

«Τιμὴ Ἁγίων, μίμησις Ἁγίων». Αὐτὴ εἶναι ἡ διδαχὴ τῆς Ἐκκλησίας μας σχετικὰ μὲ τὸν τρόπο ποὺ πρέπει νὰ τιμοῦμε τοὺς Ἁγίους Της: «μιμηταί μου γίνεσθε, καθὼς κἀγὼ Χριστοῦ. Ἐπαινῶ δὲ ὑμᾶς, ὅτι πάντα μου μέμνησθε καὶ καθὼς παρέδωκα ὑμῖν τὰς παραδόσεις κατέχετε» (Α΄ Κορ. 11). Νὰ μιμηθοῦμε λοιπὸν τοὺς Ἁγίους μας σημαίνει ὄχι μόνο νὰ ἔχουμε συνέχεια στὴν μνήμη μας τὸν τρόπο ποὺ ζοῦσαν, ἀλλὰ καὶ νὰ ἀκολουθοῦμε καὶ νὰ ἐφαρμόζουμε τὶς διδαχές τους, ὅπως αὐτοὶ μᾶς τὶς παρέδωσαν. Ἰδίως σήμερα μὲ τὴν ἐπικράτηση τῆς παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὴν σύγχυση καὶ τὴν χαώδης κατάσταση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐπικαιρότητας ὁ λόγος τῶν Ἁγίων καὶ ἡ παραδοχή του ἐκ μέρους μας εἶναι παραπάνω ἀπὸ ἐπιτακτική. Τί θὰ ἔλεγαν γιὰ τὴν σημερινὴ χαοτικὴ ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση, ἂν ζοῦσαν σήμερα οἱ Ἅγιοι μας;

Ἂς πάρουμε ἕνα παράδειγμα ἀπὸ τὶς ἐπιστολές τοῦ Ἁγ. Ἰσιδώρου τοῦ Πηλουσιώτου, ὁ ὁποῖος ἤδη ἀπὸ τὴν ἐποχή του καὶ ἐνῶ ἀκόμα ζοῦσε, φαινόταν ὁμολογουμένως νὰ εἶναι αὐτὸ ποὺ ἀναφέρει χαρακτηριστικὰ ὁ ὑμνογράφος: «Βίβλος γνώσεως διδασκαλίας, πλούτῳ πίστεως συντεταγμένη, τῷ πανάγνῳ ἀνεδείχθης ἐν πνεύματι, ἀνακαλύπτων τὰ θεῖα τοῖς χρῄζουσι καὶ τὴν ζωήν θησαυρίζων τοῖς θέλουσι». Ἡ γλώσσα τοῦ ἁγίου εἶναι γεμάτη ἀγάπη, εἶναι παραινετική, συμβουλευτική, ἀλλὰ παράλληλα καυστικὴ καὶ ἀκριβοδίκαιη, μὴ λαμβάνοντας ὑπόψη ἀξιώματα καὶ σκοπιμότητες, ἀλλὰ ἀποσκοπώντας μόνον στὴν σωτηρία τῶν ψυχῶν καὶ στὴν δόξα τῆς Ἐκκλησίας. Ὡς κείμενο χρησιμοποιῶ τὴν νεοελληνικὴ μετάφραση τῶν ἐπιστολῶν του ἀπὸ τό: Ἰσιδώρου Πηλουσιώτου, Ἅπαντα τὰ ἔργα, ἐκδ. «Τὸ Βυζάντιον», Θεσσαλονίκη, 2000.

Περὶ ὁμονοίας καὶ γιὰ ὅσους λόγῳ ἀνθρωπίνων παθῶν δὲν μποροῦν νὰ ὁμονοήσουν.

Άγιοι Γεννάδιος και Μάξιμος Πατριάρχες Κωνσταντινούπολης

Τότε ἐργαζόντουσαν γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τῶν αἱρετικῶν στὴν Ὀρθοδοξία. Σήμερα ἐργάζονται γιὰ τὴν ἀνάδειξη τῶν αἱρετικῶν ὡς ἐκκλησία.

Τότε ἐπισκοποῦσαν γιὰ τὴν χειροτονία ἀξίων ποιμένων καὶ κατὰ τῆς σιμωνίας. Σήμερα κλείνουν τὰ μάτια στὴν ἀνάδειξη λυκοποιμένων μὲ τὸ... ἀζημίωτο.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Eις τον Γεννάδιον.

Ὁ Γεννάδιος εὗρε τὴν Ἐδὲμ στέφος,

Φανεὶς νοητὴν πρὸς παλαίστραν γεννάδας.

Eις τον Mάξιμον.

Μάξιμος ὠδίνησε, καὶ τεκὼν τέκνα,

Πράξεις ἁγνάς, ἄπεισιν ἁγνὸς ἐκ βίου.

Άξιοι κατά πάντα και οι δύο ποιμενάρχες της Εκκλησίας!

Ο Γεννάδιος Α’, διαδέχτηκε το έτος 458 μ.Χ. τον Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης Ανατόλιο. Προηγούμενα ήταν πρεσβύτερος στην ίδια Εκκλησία. Ο Πατριάρχης αυτός, εργάστηκε καρποφόρα για την επιστροφή πολλών αιρετικών στην Ορθοδοξία. Μεταξύ αυτών, επέστρεψε μέσω του Γενναδίου και ο ασπαζόμενος τις πλάνες των Ναβατιανών Μαρκιανός, τον όποιο και έκανε οικονόμο της Μεγάλης Εκκλησίας. Επίσης ο Γεννάδιος Α’, έπεισε τον αυτοκράτορα Λέοντα τον Θράκα, να εξορίσει τον αιρετικό Πέτρο τον Κναφέα, όταν αυτός άρπαξε το θρόνο της Αντιόχειας από τον ορθόδοξο Πατριάρχη Μαρτύριο. Άλλα επί Γενναδίου ο αυτοκράτορας Λέων ο Μακέλλης, νομοθέτησε τον αγιασμό της Κυριακής. Ο Γεννάδιος κανένα δεν χειροτονούσε Ιερέα, αν αυτός δεν γνώριζε καλά την ερμηνεία των Ψαλμών. Επίσης συγκάλεσε Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη, όπου εκδόθηκε εγκύκλιος «κατὰ τῆς χρηματολογίας πρὸς χειροτονίαν». Μετά από αυτή την ευσυνείδητη και ιεροπρεπή πολιτεία, ο Γεννάδιος Α’ πέθανε το 471 μ.Χ.

Ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη φοβερὴ καὶ τρομερὴ πληγὴ στὴν Ἐκκλησία, γιὰ τὴν ὁποία κανεὶς σχεδὸν δὲν μιλάει: Ἡ Σιμωνία!

Ἀπὸ τὸν βίο  ἑνὸς ἀγνώστου στὸ ποίμνιο Πατριάρχη: ὁ ἀγώνας του γιὰ τὴν προφύλαξη τοῦ ποιμνίου ἀπὸ τοὺς κάθε εἴδους προβατόσχημους λύκους - Ἐγκύκλιος κατὰ τῶν Σιμωνιακών!

Ἔχουμε παρουσιάσει κι ἄλλη φορὰ κείμενα ἐναντίον τῆς Σιμωνίας (ἐδῶ). Θὰ ἐπιμείνουμε στὸ θέμα αὐτό, διότι ἀποτελεῖ μία μεγάλη πληγὴ ποὺ τρώγει τὶς σάρκες τῆς Ἐκκλησίας, ἐμποδίζει τὴν κάθαρση στοὺς χώρους Της καὶ προπάντων προωθεῖ τὴν αἵρεση ἔναντι πληρωμῆς. Δυστυχῶς ὅμως σχεδὸν κανεὶς δὲν ἀγγίζει αὐτὸ τὸ θέμα ποὺ σήμερα ἀνθεῖ καὶ βασιλεύει καὶ σχεδὸν κανεὶς δὲν ἐκφράζει τὴν ἀνάγκη καταστολῆς του. Παρουσιάζουμε ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸν βίο ἑνὸς αγνώστου Ἁγίου, τοῦ ἁγ. Γενναδίου, πατριάρχου Κων/πόλεως (ἐδῶ), συγχρόνου τῶν μεγάλων ἀσκητῶν Δανιὴλ τοῦ Στυλίτη καὶ τοῦ Ἀνδρέα τοῦ διὰ Χριστὸν Σαλοῦ. Ὁ βίος καὶ οἱ ἀγῶνες του νὰ προστατεύσει τὸ ποίμνιο του ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τοὺς Σιμωνιακοὺς ἀποτελεῖ κόλαφο γιὰ τοὺς σημερινοὺς ποιμένες.

... Στὴν ἅγια μορφὴ τοῦ ἱεροῦ Γενναδίου ὁ πιστὸς λαὸς τῆς Βασιλεύουσας βρῆκε τὸν ἄξιο καὶ στοργικὸ ποιμένα του. Γιὰ δέκα τρία χρόνια καὶ δυὸ μῆνες (458 – 471) ὁ συνετὸς καὶ φλογερὸς Ἱεράρχης ἀνέλαβε καὶ διεξήγαγε ἕνα σταθερὸ καὶ ἀσταμάτητο ἀγώνα γιὰ τὴν πνευματικὴ ἄνοδο τοῦ ποιμνίου του, τὴν φύλαξή του ἀπὸ τὶς αἱρέσεις καὶ τὴν προσήλωσή του στὴν ὀρθὴ πίστη τῶν Πατέρων... Γνώριζε ὁ ἄγρυπνος καὶ πολύπειρος ἱεράρχης, πὼς ὁ χρόνος ποὺ πέρασε εἶχε σκορπίσει πολλὰ ξένα σώματα στὸ καθαρὸ καὶ ἄδολο χρυσάφι τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ. Οἱ αἱρετικοὶ μὲ πεῖσμα καὶ φανατισμό, μὰ καὶ ἔντεχνα εἶχαν κατορθώσει ἀπὸ καιρὸ νὰ σπείρουν τὰ ζιζάνια τῆς πλάνης τους στὸν ἀγρὸ τῆς «μίας, ἁγίας, καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας»... Ὡς δόκιμος καὶ καλὸς γεωργὸς φρόντιζε νὰ περιποιεῖται καὶ νὰ κρατᾶ τὸ «γεώργιόν» του μακριὰ ἀπὸ τὶς ἐπιβουλὲς τῶν κακῶν γεωργῶν, ποὺ σὰν λύκοι μὲ ἔνδυμα προβάτου ἐρχόντουσαν νὰ σκορπίσουν τὰ ζιζάνια τῶν αἱρέσεών τους στὸν ὀρθόδοξο χριστιανικὸ ἀγρό.

Σιμωνία, μία φοβερή ἁμαρτία ποὺ ἀποτελεῖ τὸ γνωστὸ μυστικὸ στὶς σημερινὲς τάξεις τῆς Ἐκκλησίας

                                                                                    Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Ἡ περίπτωση τῆς Σιμωνίας ἀποτελεῖ μια τρομερὴ ἁμαρτία καὶ ὅπως θὰ δοῦμε παρακάτω τρομερὴ αἵρεση καὶ ὕβρις κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὅσοι εἶναι ἔνοχοι τῆς Σιμωνίας, ὅπως καὶ οἱ Οἰκουμενιστές, πρέπει ὁπωσδήποτε να κριθοῦν συνοδικά. Μέχρι τὴν συνοδικὴ κρίση καὶ καταδίκη τους, ἀποτελοῦν κι αὐτοὶ τὰ σαπρὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ Σιμωνία ἀποτελεῖ σοβαρότατο διαχρονικὸ πρόβλημα μέσα στὴν Ἐκκλησία ποὺ ἄρχισε ἅμα τῇ ἱδρύσῃ Της καὶ μέχρι σήμερα παραμένει ἄλυτο, καθὼς τὶς πιὸ πολλὲς φορὲς οἱ Σιμωνιακοὶ παραμένουν γνωστοὶ ἄγνωστοι καὶ δυστυχῶς ἀτιμώρητοι (πολλὰ ἀπὸ τὰ στοιχεῖα ποὺ θὰ ἀκολουθήσουν εἶναι ἀπὸ τὴν ἐργασία τῆς Μαρίας Καμπούρη «Η Σιμωνία κατά τους Ιερούς Κανόνες» Θεσσαλονίκη, 2011). Δυστυχῶς σήμερα, ὅλοι γνωρίζουν, ὅτι ἡ Σιμωνία βασιλεύει στὶς τάξεις τῶν κληρικῶν (πολλὲς φορές ἔχουν γίνει καταγγελίες), ἀλλὰ δὲν ἐλήφθη κανένα μέτρο ἐναντίον της, ἀντιθέτως ἰσχύει τὸ «ὁ κόσμος τὸ ἔχει τούμπανο κι ἐμεῖς κρυφὸ καμάρι».