30η Οκτωβρίου. Ημέρα Μνήμης των εκατομυρίων βάναυσα δολοφονημένων Χριστιανών/θυμάτων του «φιλάνθρωπου» κομμουνισμού

Στην Ρωσία η 30η Οκτωβρίου είναι η Ημέρα Μνήμης όλων των αθώων βασανισθέντων και δολοφονηθέντων Ορθοδόξων Χριστιανών, στα χρόνια των διώξεων, της εξορίας, των βασανιστηρίων και των φυλακίσεων από το κομμουνιστικό/σοβιετικό καθεστώς. 

Με βάση τα δεδομένα της Κυβερνητικής Επιτροπής «Αποκατάστασης των Θυμάτων του Κομμουνιστικού Καθεστώτος», προκύπτουν μόνο για το 1937 και 1938 τα εξής στοιχεία: το 1937 φυλακίστηκαν 136.900 ορθόδοξοι ιερείς, μοναχοί και εκκλησιαστικοί υπάλληλοι, από τους οποίους 85.300 εκτελέστηκαν ή πέθαναν από τις κακουχίες. Το 1938 φυλακίστηκαν 283.000, από τους οποίους 21.500 εκτελέστηκαν ή πέθαναν από τις κακουχίες. Οι έρευνες συνεχίζονται και ο αριθμός των θυμάτων αυξάνεται συνεχώς σε πολλά εκατομύρια.

ΡΩΣΟΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ

Οἱ Νεομάρτυρες, ἡ δόξα τῆς Ἐκκλησίας μας

Τὸ νὰ μιλᾶ κανένας σήμερα καὶ νὰ γράφει γιὰ κάποια πράγματα τῆς θρησκείας, ὁ πολὺς κόσμος τὸ νομίζει γιὰ ἀνοησία. Καὶ ἀκόμα μεγαλύτερη ἀνοησία ἔχει τὴν ἰδέα πώς εἶναι τὸ νὰ γράφει γιὰ τοὺς ἅγιους μάρτυρες, καὶ μάλιστα γιὰ κείνους πού μαρτυρήσανε κατὰ τὰ νεότερα χρόνια πού βασιλεύανε οἱ Τοῦρκοι ἀπάνω στὴ χριστιανοσύνη, ἐπειδῆ ὁ λίγος καιρὸς πού μᾶς χωρίζει ἂπ’ αὐτοὺς κάνει ὥστε νὰ τοὺς νοιώθουμε πολὺ κοντά μας, ἀνθρώπους σὰν κι ἐμᾶς, ἐνῶ τοὺς ἀρχαίους μάρτυρες τοὺς βλέπουμε μέσα ἀπὸ τοὺς αἰῶνες πού περάσανε ἀπὸ τότε πού μαρτυρήσανε καὶ στὴ φαντασία μας παρουσιάζονται εὐκολότερα μὲ τὸν φωτοστέφανο τοῦ ἁγίου.

Κανένας λαὸς δὲν ἔχυσε τόσο αἷμα γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, ὅσο ἔχυσε ὁ δικός μας, ἀπὸ καταβολὴ τοῦ χριστιανισμοῦ ἴσαμε σήμερα. Κι αὐτὸς ὁ ματωμένος ποταμὸς εἶναι μία πορφύρα πού φόρεσε ἡ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, καὶ πού θὰ’ πρεπε νὰ τὴν ἔχουμε γιὰ τὸ μεγαλύτερο καύχημα, κι ὄχι νὰ τὴν καταφρονοῦμε καὶ νὰ μὴ μιλοῦμε ποτὲ γι’ αὐτή, καὶ μάλιστα νὰ ντρεπόμαστε νὰ μιλήσουμε γι’ αὐτή, σὲ καιρὸ πού δὲ ντρεπόμαστε γιὰ τὶς πιὸ ντροπιασμένες καὶ σιχαμερὲς παραλυσίες πού κάνουνε οἱ ἄνθρωποι στὸν ἀδιάντροπο καιρό μας.

ΣΤΗ ΔΙΝΗ ΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΥ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΕ

                            Οι νεομάρτυρες του Μπερντιάσκ

                                    

Στό βιβλίο αὐτό ξετυλίγονται οἱ ζωές, οἱ ἐξορίες καί τά βασανιστήρια τῶν νεομαρτύρων τοῦ Μπερντιάνσκ. Ἁπλῶν καθημερινῶν ἀνθρώπων, ἰερέων καί χωρικῶν, πού ὑπέφεραν τά πάνδεινα, ἀναγκάστηκαν νά ἀφήσουν οἰκογένειες καί φίλους καί πέθαναν στήν ἐξορία. Κοινός τους παρονομαστής, ἡ πίστη στόν Θεό.

Από την εισαγωγή του βιβλίου

Ὀδησσός 2002. Σέ θάλαμο μεγάλου κρατικοῦ νοσοκομείου τῆς οὐκρανικῆς πόλης ἀκούγονται τά βογκητά ἑνός ἡλικιωμένου ἀρρώστου. Ὁ καρκίνος διάσπαρτος. Οἱ πόνοι φρικτοί. Τά παυσίπονα δέν ἐπαρκοῦν, μέρες καί νύχτες ἄγρυπνος. Ὁ ἀσθενής περιμένει τό θάνατο σάν λύτρωση. Πολλές φορές φτάνει στό χεῖλος τοῦ θανάτου, ἀλλά αὐτός σάν νά ἀδιαφορεῖ. Μῆνες τώρα παλεύει μεταξύ ζω­ῆς καί θανάτου. Οἱ ἁπλοί ἄνθρωποι θά ἔλεγαν: 

«Δέν τοῦ βγαίνει ἡ ψυχή».

Κάποια μέρα ὁ ταλαίπωρος αὐτός ἄνθρωπος σάν νά ἀνένηψε. Ζήτησε ἀπεγνωσμένα ἕναν ἱερέα. Οἱ δικοί του ἔτρεξαν σέ κάποια ἐκκλησία καί παρακάλεσαν τόν ἐφημέριο νά ἔρθει στό νοσοκομεῖο. Ὁ ἱερέας, χωρίς χρονοτριβή, ἐπισκέφθηκε τόν ἀσθενή. Σοκαρίστηκε ἀπό τή θλιβερή ὄψη καί κατάστασή του, περισσότερο ὅμως ἀπό ὅσα ἄκουσε. Ὁ ἡλικιωμένος ἄρρωστος, χωρίς προλόγους καί εἰσαγωγές, σάν νά πιεζόταν ἀπό κάτι, ἄρχισε νά ξεδιπλώνει τά κρίματά του στόν ἄγνωστο ἱερέα.

– Ἄκουσε, παπά μου. Ἐγώ ἀπ’ τά νιάτα μου ἤ­μουν ἄθεος, μαχητικός ἄθεος. Ἤμουν μέλος τοῦ κόμ­ματος, ἀνέβηκα στήν ἱεραρχία καί κάποτε ἔγινα διοικητής σέ στρατόπεδο «ἀναμορφωτικῆς ἐργασίας» στή Σιβηρία. Μισοῦσα τούς χριστιανούς καί περισσότερο τούς παπάδες. Στό στρατόπεδο εἶχα πολλούς κρατούμενους, ἀρχιερεῖς, ἱερεῖς, μοναχούς καί μοναχές. Ἔκανα ὅ,τι μποροῦσα γιά νά τούς δυσκολέψω τή ζωή. Τούς ἔστελνα στίς πιό βαριές ἐρ­γασίες, τούς τιμωροῦσα, τούς βασάνιζα. 

Γιατί είναι σημαντική η ομολογία και το μαρτύριο; Αναφορά προς οικοδομήν όλων ημών που ζητούμε ομολογία εκ του ασφαλούς.

Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος: "είναι προτιμότερον να υποφέρετε δια την αγάπην του Χριστού, αλλά και θαυμασιώτερον και ανώτερον από το να ανασταίνετε νεκρούς και να κάνετε θαύματα".

σχόλιο: Δεν ομολογούμε και αγωνιζόμαστε μόνο για εμάς. Το κάνουμε για όλη την Εκκλησία και προς δόξα Θεού, ως μίμηση των Αγίων και μετάδοση της μιμήσεως αυτής από γενεά σε γενεά. Εδώ έγκειται η αναγκαιότητα και όχι δυνητικότητα την ομολογίας και αν ο Θεός θελήσει του μαρτυρίου. Και όταν λέμε μαρτύριο, ας μην σκεφτούμε κάτι τρομερό. Σήμερα δεν μας κόβουν χέρια, πόδια, δεν μας μαστιγώνουν και δεν μας αποκεφαλίζουν. Δεν μας στέλνουν στην εξορία και δεν μας κλείνουν σε μπουντρούμια. Το μόνο που σήμερα μπορεί να συμβεί είναι ο χλευασμός και η απομόνωση. Και όμως αυτό αρκεί να μας φοβίσει.

Α.Τ.

Απόσπασμα από

ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΟΣ - ΧΡΙΣΤΟΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΙΩΝ ΤΩΝ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΩΝ

ΕΙΣΗΓΗΣΗ κ. ΧΡΙΣΤΟΥ Θ. ΚΡΙΚΩΝΗ,

ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ,

ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΕΝΩΣΕΩΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ Β. ΕΛΛΑΔΟΣ

...Η ενσυνείδητη θυσία των Νεομαρτύρων απέβη μοναδικό παράδειγμα προς μίμηση για εκείνους που ήταν διατεθειμένοι να ακολουθήσουν τη θυσία των Νεομαρτύρων.

Όπως άλλωστε είναι γνωστό, οποιαδήποτε μεγάλη θυσία και προσφορά έχει απαραιτήτως αγαθά αποτελέσματα και καλούς καρπούς. Στην περίπτωση των Νεομαρτύρων ήταν ευνοϊκότερη η μίμηση της θυσίας τους, γιατί σχεδόν σε όλες τις περιοχές του ελληνικού χώρου υπήρξαν Νεομάρτυρες, οι οποίοι εθυσιάζοντο για την ορθόδοξη πίστη τους και παράλληλα για την εθνική συνείδησή τους, ήτοι για την απελευθέρωση της πατρίδος τους...

Και όπως χαρακτηριστικά παρατηρεί ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, η εμφάνιση των Νεομαρτύρων αναζωογονεί την κλονιζομένη πίστη των συγχρόνων χριστιανών, οι οποίοι βλέπουν και, κατά κάποιο τρόπο, ζουν και αυτοί τα μαρτύρια των Νεομαρτύρων. Ο Θεός οικονομεί κατά τέτοιο τρόπο τα πράγματα ώστε οι Νεομάρτυρες όχι μονο να επιβεβαιώνουν την ακράδαντη πίστη στον Τριαδικό Θεό με τα βασανιστήρια - μαρτύρια, αλλά και να επισφραγίζουν την όλη ορθόδοξη πίστη των χριστιανών με τον ίδιο μαρτυρικό θάνατό τους.

Σχετικά και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος επιβεβαιώνει τούτο λέγοντας: "δια τούτο και ανέμειξεν (ο Θεός) τω πλήθει τους αυτώ πιστεύοντας, ίνα μεταδώμεν αλλήλους της ημετέρας συνέσεως".