Κοινοποίηση επιστολής:
-Περιοδικό «Σταγόνες Πίστεως», υπ’ όψιν υπεύθυνου έκδοσης και σύνταξης Πρωτοσυγκέλλου Ι.Μ. Αλεξανδρουπόλεως Αρχιμ. Ειρηναίου Λαφτσή
-Ενορίες: Αγίου Νικολάου, Αγίου Ελευθερίου, Αγίας Κυριακής, Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, Αγίου Νεκταρίου, Αγίου Βασιλείου
-Ιερές Μονές: Παναγίας του Έβρου (Μάκρη), Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου (Αετοχώρι)
-Εκκλησιαστικό Μουσείο (υπ’ όψιν του εκεί υπεύθυνου Ιεροκήρυκα της Μητρόπολης)
-Χριστιανική Εστία (υπ’ όψιν του εκεί υπεύθυνου Ιεροκήρυκα της Μητρόπολης)
Αλεξανδρούπολη, 13 Μαρτίου 2023
Μνήμη ανακομιδής Ιερών Λειψάνων Αγίου Νικηφόρου του Ομολογητού, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως
Βασιλική Οικονόμου
κάτοικος Αλεξανδρούπολης
Ανοικτή επιστολή
«Παιδία, ἐσχάτη ὥρα ἐστί, καὶ καθὼς ἠκούσατε ὅτι ὁ ἀντίχριστος ἔρχεται, καὶ νῦν ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασιν· ὅθεν γινώσκομεν ὅτι ἐσχάτη ὥρα ἐστὶν. ἐξ ἡμῶν ἐξῆλθον, ἀλλ᾿ οὐκ ἦσαν ἐξ ἡμῶν· εἰ γὰρ ἦσαν ἐξ ἡμῶν, μεμενήκεισαν ἂν μεθ᾿ ἡμῶν· ἀλλ᾿ ἵνα φανερωθῶσιν ὅτι οὐκ εἰσὶ πάντες ἐξ ἡμῶν.(…) οὗτός ἐστιν ὁ ἀντίχριστος, ὁ ἀρνούμενος τὸν πατέρα καὶ τὸν υἱόν. πᾶς ὁ ἀρνούμενος τὸν υἱὸν οὐδὲ τὸν πατέρα ἔχει.» Α’ Ιω. β’ 18-19, 22-23.
«Ἔχομεν θυσιαστήριον ἐξ οὗ φαγεῖν οὐκ ἔχουσιν ἐξουσίαν οἱ τῇ σκηνῇ λατρεύοντες» Εβρ. ιγ’ 10
«Κατηργήθητε ἀπὸ τοῦ Χριστοῦ οἵτινες ἐν νόμῳ δικαιοῦσθε, τῆς χάριτος ἐξεπέσατε» Γαλ. ε’ 4
«αὐτὸς δὲ ἦν ὑποχωρῶν ἐν ταῖς ἐρήμοις καὶ προσευχόμενος» Λουκ. ε’ 16
«Φως Μοναχοίς Άγγελοι, φως κοσμικοίς Μοναχοί».
Κ. Άνθιμε
«Πολυμερώς και πολυτρόπως» σάς έχουμε δει και ακούσει επί σειρά ετών να ενεργείτε αντίθετα στην Αγία Γραφή και τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας, προσβλητικά προς την Ορθοδοξία, βλάσφημα προς τον Άγιο Τριαδικό Θεό μας [1]. Ως Οικουμενιστής, προοδοποιείτε απροκάλυπτα την έλευση και υποδοχή του «βδελύγματος της ερημώσεως», του «Μεσσία» των Εβραίων, δηλαδή του ίδιου του Αντιχρίστου – και «πιθήκου του Χριστού» κατά τον Ιερό Αυγουστίνο -, αφού κατά τον μακαριστό διδάσκαλό μας π. Αθανάσιο Μυτιληναίο,«ο Οικουμενισμός είναι μία προδοσία του Χριστιανισμού, είναι ο πιο γνήσιος πρόδρομος του ερχομένου Αντιχρίστου. Αυτός είναι ο Οικουμενισμός, έτσι χαρακτηρίζεται και είναι διάχυτος γύρω μας και επικαλείται παραπλανητικά συνθήματα: «αγάπη», «αγαπισμός», «ένωση όλων των λαών», «ειρήνη όλων των λαών σε μια κοινή θρησκεία», «ανοχή σε ό,τι προσφέρεται» κτλ…» [2]. Και εφ’ όσον έχετε πλέον επανειλημμένως και αναισχύντως αποδείξει και επιδείξει τις θέσεις σας, αναμενόμενο είναι να επευλογείτε – αν όχι και να κατευθύνετε – ο,τιδήποτε αντίθεο εξυπηρετεί τους σκοτεινούς σκοπούς υμών και των εντολέων σας σε τούτη τη Μητρόπολη.
Η παρούσα επιστολή μας αφορά κυρίως ένα κείμενο που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό της Μητρόπολης Αλεξανδρούπολης «Σταγόνες Πίστεως». Υπεύθυνος έκδοσης και σύνταξης του περιοδικού αυτού, όπως διαβάζουμε, είναι ο Πρωτοσύγκελλός σας Αρχιμ. Ειρηναίος Λαφτσής, ο οποίος, ως γνωστόν, υπήρξε προσφάτως και υποψήφιος για το Μητροπολιτικό Θρόνο Δράμας [3]. Την δε επιμέλεια έκδοσης του περιοδικού έχει κάποιος κ. Χρήστος Παπαναστασίου, Θεολόγος. Το εν λόγω δημοσίευμα έχει τον τίτλο «Ποιος από εμάς είναι ο Μεσσίας;» (!) [4].
Το μυθοπλαστικό αυτό κείμενο αναφέρεται σε μια μοναστική αδελφότητα που «πνέει τα λοίσθια» λόγω «παλαιότερων αντιμοναστικών διωγμών και εκκοσμίκευσης». Αν η αδελφότητα είναι ορθόδοξη χριστιανική ή όχι δεν αναφέρεται, αλλά διαβάζοντας το κείμενο σε ένα υποτιθέμενο ορθόδοξο περιοδικό εκδιδόμενο από μια υποτιθέμενη ορθόδοξη Μητρόπολη, αυτομάτως ο αναγνώστης θεωρεί μάλλον αυτονόητα ορθόδοξη την αδελφότητα αυτή.
Σίγουρα τέρπονται οι διεστραμμένες ψυχές και οι ακόμα πιο διεστραμμένες διάνοιες των εχθρών του Χριστού στη σκέψη ότι θα εκλείψει κάποτε ο ορθόδοξος Μοναχισμός, το προπύργιο της αγίας Πίστης μας, εκ του οποίου μάλιστα προήλθαν τα οκτώ δέκατα των Αγίων της Εκκλησίας μας, γι’ αυτό και ήδη από τα βάθη των αιώνων τον πολεμούν λυσσαλέα. Και αφού είδαν ότι η φυσική βία δεν μπορεί να τον νικήσει – το μαρτυρούν αυτό πάντες οι Οσιομάρτυρες της Ορθοδοξίας, μαζί τους και οι σχεδόν σύγχρονοί μας διωχθέντες Άγιοι Κολλυβάδες Πατέρες του Άθωνος, οι και «αλείπτες» πολλών Νεομαρτύρων, κατά τον χαρακτηρισμό του σεβαστού μας ομότιμου καθηγητή Θεολογίας του ΑΠΘ πρ. Θεοδώρου Ζήση [5] –, έθεσαν οι σκοτεινές δυνάμεις σε εφαρμογή άλλες μεθόδους, δόλιες, ύπουλες, καταχθόνιες. Τα αργύρια φάνηκαν ισχυρότερα του πυρός και του σιδήρου. Οι «τερμίτες» – που σιγοτρώνε το ξύλο από μέσα…- αποδείχθηκαν δραστικότεροι του ξίφους και της αγχόνης. Προφανώς σε τέτοιους «τερμίτες» αναφερόταν ο «μάρτυρας της ορθοδόξου παραδόσεως στο Ελληνικό Κράτος», όπως τον χαρακτήρισε ο μακαριστός π. Γεώργιος Μεταλληνός [6], Μοναχός Κοσμάς Φλαμιάτος – που εν τέλει φυλακίστηκε και δολοφονήθηκε στη φυλακή -, όταν έγραφε το 1840 επιστολή στους Αγιορείτες Μοναχούς, προειδοποιώντας τους ότι μεθοδεύεται παγκόσμια και δολιότατη ενέργεια προς «κατάργησιν τοῦ Μοναδικοῦ τάγματος· καὶ πρὸ πάντως τοῖς οὖσιν εἰς τὸ ἅγιον ὄρος τοῦ Ἄθωνος (…). Εἰς τοῦτον τὸν σκοπὸν τείνουσιν, καὶ οἱ εἰς τὸ ἐκεῖσε καθιδρυθὲν σχολεῖον προσλαμβανόμενοι διδάσκαλοι, καὶ τόσα παλαιὰ καὶ νέα ζιζάνια ἐξεπίτηδες ἐκεῖσε ἐπερχόμενα, καὶ ζητοῦντα ἀναδεχθεῖναι τὸν Μοναδικὸν βίον, ἵνα μορφώσωσι κατὰ τὸ πνεῦμα τῆς πλάνης πολλοὺς νέους ρασοφόρους ὑποκριτάς, καὶ μετὰ ταῦτα, ἐξ αὐτῆς τῆς ζύμης, ψηφισθῶσιν ἡγούμενοι εἰς ὅλα τὰ Μοναστήρια τοῦ ἁγίου Ὄρους, καὶ οὕτως ἀνεπαισθήτως, ἄνευ τινὸς ὑποψίας, παύση καὶ καταργηθῇ ὅλη ἡ τάξις τοῦ ἁγίου Ὄρους» [7].
Γιατί ο Μητροπολίτης ένιωσε την ανάγκη να δώσει θεσμικό κύρος σε μια εκδήλωση που, πέρα από βιβλιοπαρουσίαση, λειτουργεί και ως προπομπός πολιτικής 
