«Οι Πυγμάχοι», τοιχογραφία 1500 π.Χ., στο ακρωτήρι της Θήρας.
Ο Μέγας Βασίλειος αναφέρει στην εισαγωγή του στην έκτη ομιλία του στην Εξαήμερο τα εξής: «Ο θεατής των αθλητικών αγώνων έπρεπε να έχει και ο ίδιος κάποια σωματική δύναμη. Τούτο διαπιστώνεται από τους κανονισμούς των αγώνων, που ορίζουν όσοι παρακολουθούν στο στάδιο να κάθονται με γυμνό το κεφάλι. Το ορίζουν κατά τη γνώμη μου για να είναι ο καθένας όχι μόνο θεατής των αθλητικών αλλά και αθλητής καθ’ όσο τον αφορά».
Τι σημαίνει αυτό;
Μα προφανώς, πως οι φίλαθλοι που βρίσκονται στην εξέδρα και παρακολουθούν τους αγώνες ως φίλοι των αθλημάτων θα πρέπει, όπως και οι αθλητές που βρίσκονται μέσα στον στίβο, να εμφορούνται από την ίδια αθλητοπρέπεια!
Που δεν είναι μόνον η ρώμη, η ανδρεία, η επιδεξιότητα και οποιαδήποτε άλλη αθλητική δεινότητα, αλλά και το ευ αγωνίζεσθαι.
Εάν μάλιστα προσθέσουμε στη συζήτησή μας και τα λόγια του Αποστόλου Παύλου στη Β’ προς Τιμόθεο Επιστολή ο οποίος γράφει: «Εάν και αθλή τις ου στεφανούται εάν μη νομίμως αθλήση», και σε μετάφραση «Εάν δε και συμμετέχει κανείς εις αθλητικούς αγώνας, δεν παίρνει ως βραβείον τον στέφανον, εάν δεν αγωνισθεί κατά τρόπον νόμιμον» (Β’ Τιμ. 2,1-10), γίνεται φανερό πως η ευρύτερη νομιμότητα, δηλαδή το ήθος είναι και αυτό ένα χαρακτηριστικό του αθλητικού ανταγωνισμού και μάλιστα και της επίσημης βράβευσής του.
