Πάτερ Ἡλία, εὐχαριστοῦμε γιὰ τὸν κόπο ποὺ κάνεις, γιὰ νὰ μᾶς ἐνημερώσεις. Ἐσὺ ὅμως τί συμπεράσματα βγάζεις ἀπὸ ὅσα καταγγέλεις; Πότε συνέβη αὐτὸ στὴν ἐκκλησία, νὰ κατέχουν λύκοι τοὺς ἐπισκοπικοὺς θρόνους, καὶ οἱ ἱερεῖς νὰ περιορίζονται σὲ κάποιες ἀναφορές καὶ διαμαρτυρίες μᾶλλον γιὰ νὰ διαφυλάξουν τὴν δημοσιότητά τους; Δὲν γνωρίζεις, πάτερ, ὅτι οἱ Πατέρες ἐντέλλονται τὴν ἄμεση ἀπομάκρυνση ἀπὸ λύκους καὶ αἱρετικούς, καταδικασμένους ἢ ὄχι; Δὲν γνωρίζεις τὴν ἐντολὴ τοῦ Μ. Φωτίου: «Αἱρετικός ἐστίν ὁ ποιμήν; Λύκος ἐστί. Φύγε τήν κοινωνίαν αὐτοῦ καί τήν πρός αὐτόν ὁμιλίαν ὡς ἰόν ὄφεως» (ΕΠΕ 12, 400,31);
Ἂν ἐσὺ ὡς ὀρθόδοξος ἱερεάς δὲν ἐφαρμόζεις τὶς ἐντολὲς τῶν Ἁγίων, τί νόημα ἔχουν οἱ καταγγελίες σου; Τὸ ποίμνιο δὲν χρειάζεται συγγραφεῖς, χρειάζεται ποιμένες!
Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου
Παπα-Ηλίας Υφαντής
Η Κυριακή (των Πατέρων), είναι η Κυριακή των τσοπάνηδων και των λύκων. Και, για να μην πείτε ότι λέω υπερβολές, σας διευκρινίzω ότι τα λόγια αυτά είναι του Παύλου.
Ο Παύλος, μας λέει η σημερινή περικοπή του αποστολικού αναγνώσματος (Πράξεων: Κ: 16-18, 28-36), πηγαίνει στα Ιεροσόλυμα, όπου τον περιμένει, για να τον κατασπαράξει, η εβραϊκή λυκόστανη. Δεν φαίνεται ωστόσο να τον απασχολεί τόσο η εβραϊκή λυκόστανη, που θα βρει μπροστά του, όσο η “χριστιανική” λυκόστανη, που θ’ αφήσει πίσω του.
Κι αυτό τον απασχολεί πολύ περισσότερο, γιατί δεν θα έχει πλέον την δυνατότητα να επανέλθει. Αφού θα συλληφθεί και θα παραμείνει δέσμιος, μέχρι το μαρτυρικό του τέλος. Γι’ αυτό και κάλεσε το ιερατείο της Εφέσου και της περίγυρα περιοχής να ‘ρθουν στη Μίλητο, για να τους δώσει τις τελευταίες του συμβουλές:
«Σας κάλεσα, τους είπε, γιατί προβλέπω ότι, μετά την αναχώρησή μου, θα κάμουν την εμφάνισή τους λύκοι αχόσταγοι. Που θα χρησιμοποιήσουν την Εκκλησία, για να καταπιέζουν και να λεηλατούν το λαό. Και σας καλώ να θυμηθείτε τον τρόπο, με τον οποίο πολιτεύτηκα ανάμεσά σας.
Θυμηθείτε πως ποτέ δεν ζήτησα αργύρια και χρυσάφι. Αλλά ούτε και ενδύματα. Αντίθετα μάλιστα. Για τις ανάγκες, τις προσωπικές και των ανθρώπων της συνοδείας μου εξοικονομούσα τα απαραίτητα με την προσωπική μου εργασία.
Γιατί πιστεύω ότι οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας δεν πρέπει να αργυρολογούν. Αλλά και τις τυχόν προσφορές των πιστών να τις προσφέρουν σ’ εκείνους, που έχουν ανάγκη. Αφού άλλωστε και ο Χριστός είπε πως αυτό, που κάνει ευτυχισμένο κάποιον δεν είναι το να παίρνει, αλλά να προσφέρει»….
