πηγή
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χριστός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χριστός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Πού είναι ο Χριστός; Αντί να ρωτάτε τους άλλους, ρωτήστε πρώτα τον εαυτό σας;
Ἀντὶ νὰ χρησιμοποιεῖτε τὸ δεύτερο πληθυντικό, πάτερ, καὶ νὰ κατηγορεῖτε τὸ ποίμνιο γιὰ τὴν παραμέριση τοῦ Χριστοῦ, καλὸ θὰ ἦταν νὰ χρησιμοποιήσετε τὸ πρῶτο πληθυντικό, νὰ ἀσκήσετε πρωτίστως αὐτοκριτικὴ καὶ μετὰ νὰ ἀπευθυνθεῖτε στοὺς ἐπισκόπους, μετὰ στὰ μοναστήρια καὶ τέλος στὸ ποίμνιο. Διότι τὸ ποίμνιο δὲν ἔφερε μάσκες στοὺς ναούς, δὲν ἔκλεισε Ἐκκλησίες, δὲν ἀμφισβήτησε τὴν Θεία Κοινωνία καὶ χρησιμοποίησε κουταλάκια, δὲν συμπροσευχήθηκε μὲ αἱρετικούς, δὲν ἀναγνώρισε Μυστήρια καὶ ἐκκλησιαστικότητα στοὺς ἐχθροὺς τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Παναγίας, δὲν ἄνοιξε σοῦπερ μάρκετ γιὰ μοναχούς, δὲν συμβαδίζει μὲ τοὺς ἰσχυρούς, δὲν τρώει μὲ χρυσᾶ κουτάλια, ὅταν οἱ ἄλλοι πεινοῦν, δὲν κάνει συναυλίες σὲ ναούς, δὲν πάει ταξίδια ἀπὸ μητρόπολη σὲ μητρόπολη, ἀντὶ νὰ κηρύττει σὲ κάθε ἐνορία, ὅσο φτωχὴ καὶ νὰ εἶναι. Δῶστε πρῶτα ἐσεῖς, ὡς ποιμένες, τὸ καλὸ παράδειγμα καὶ τὰ πρόβατα θὰ ἀκολουθήσουν.
Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου
Πηγή
Χωρίς Χριστό υπάρχει ευτυχία;
Χωρίς Χριστό υπάρχει ευτυχία;;
Μυργιώτης Παναγιώτης, Μαθηματικός
Η ανθρώπινη ζωή δεν είναι στατική. Εξελίσσεται. Προχωρά. Η εντύπωση πολλών ανθρώπων είναι ότι προχωρά προς τα εμπρός. Ο άνθρωπος μαθαίνει περισσότερα πράγματα, εμπλουτίζει τις γνώσεις του. Ζει περισσότερα χρόνια και πιο άνετα. Οι πρόγονοί μας, όχι οι πολύ μακρινοί, ας πούμε οι παππούδες μας πχ πριν από εξήντα χρόνια δεν είχαν τηλεόραση ή σταθερό τηλέφωνο, καλλιεργούσαν την γη με ένα αλέτρι το οποίο έσερναν βόδια ή άλογα. Δεν είχαν ηλεκτρικό ρεύμα. Ίσως στερούνταν και αυτό το ραδιόφωνο. Τα σπίτια μικρά με λίγα δωμάτια και εις τα οποία συγκατοικούσαν ο παππούς και η γιαγιά. Τα παιδιά ήταν ευλογία και οι περισσότερες οικογένειες ήταν πολύτεκνες. Χρόνια φτώχειας, στερήσεων και ευλογημένα. Άκουγες και ένα «Δόξα σοι ο Θεός». Ευχαριστούσαν τον Θεό για αυτά τα λίγα, τα οποία μοίραζαν με τους συνανθρώπους των, τους εμπερίστατους.
Ο Χριστός είναι «σημείον αντιλεγόμενον» και «ρομφαία» και όχι αυτό που λένε οι σημερινοί αγαπολόγοι!
ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΕΙΣ ΤΟ:
ἰδοὺ οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν
ἐν τῷ Ἰσραὴλ καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον
ΑΓΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ
Λουκ. 2:34-35 καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς Συμεὼν καὶ εἶπε πρὸς Μαριὰμ τὴν μητέρα αὐτοῦ· ἰδοὺ οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραὴλ καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον. καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ῥομφαία, ὅπως ἂν ἀποκαλυφθῶσιν ἐκ πολλῶν καρδιῶν διαλογισμοί.
Οι δε λόγοι του Συμεών προς την Μαρίαν δεν έχουν τίποτε το πολύπλοκον ή σκοτεινόν. «Ευλόγησεν αυτούς Συμεών και είπε προς Μαρίαν την μητέρα αυτού· «ιδού ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών εν τω Ισραήλ και εις σημείον αντιλεγόμενον. Και σού δε αυτής την ψυχήν διελεύσεται ρομφαία, όπως αν αποκαλυφθώσιν εκ πολλών καρδιών δια λογισμοί». Εκείνο δε εθαύμασα εις αυτά, πως, παραμερίσας τα προηγούμενα ως σαφή, ένα μόνον εζήτησες, το «και σού δε αυτής την ψυχήν διελεύσεται ρομφαία». Εις εμέ όμως δεν φαίνεται ολιγώτερον άξιον απορίας, πως ο ίδιος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν, και τι είναι το αντιλεγόμενον σημείον, και τρίτον πως θα διέλθη ρομφαία την ψυχήν της Μαρίας.
Νομίζω λοιπόν ότι ο Κύριος είναι εις πτώσιν και ανάστασιν όχι υπό την έννοιαν ότι άλλοι πίπτουν και άλλοι ανίστανται, αλλ’ υπό την έννοιαν της καταπτώσεως του εντός μας χειροτέρου στοιχείου και της αναστάσεως του καλυτέρου. Διότι η ενανθρώπησις του Κυρίου είναι καθαιρετική των σωματικών παθών και διεγερτική των ιδιωμάτων της ψυχής. Όπως όταν λέγη ο Παύλος, «όταν ασθενώ, τότε δυνατός ειμί», ο ίδιος και ασθενεί και είναι δυνατός, αλλά ασθενεί μεν κατά την σάρκα, δυνατός δε είναι κατά το πνεύμα, ούτω και ο Κύριος δεν παρέχει τας αφορμάς εις άλλους μεν να πίπτουν, εις άλλους δε να ανίστανται. Διότι οι πίπτοντες είναι φανερόν ότι καταπίπτουν από την στάσιν εις την οποίαν κάποτε ήσαν. Ποτέ δε δεν ίσταται ο άπιστος που σύρεται πάντοτε κάτω μαζί με τον όφιν.
Ἐκεῖνος, ὁ Ἰησοῦς Χριστός!
Ὁ Ἰησοῦς Χριστός «ὀνομάστηκε ἄνθρωπος, ὀνομάστηκε υἱός τοῦ ἀνθρώπου, ὀνομάστηκε ὁδός, ὀνομάστηκε θύρα, ὀνομάστηκε πέτρα…
Γιατί ὀνομάστηκε ὁδός; Γιά νά μάθεις ὅτι μέ Αὐτόν ἀνεβαίνουμε στόν Πατέρα.
Γιατί ὀνομάστηκε πέτρα; Γιά νά μάθεις τή χρησιμότητα καί τή σταθερότητα τῆς πίστης!
Γιατί ὀνομάστηκε θεμέλιο; Γιά νά μάθεις ὅτι ὅλα τά βαστάζει!
Γιατί ὀνομάστηκε ρίζα; Γιά νά μάθεις ὅτι ἀνθίζουμε μέσα σέ Αὐτόν.
Γιατί ὀνομάστηκε βοσκός; Ἐπειδή μᾶς ποιμαίνει.
Μυροφόρος είναι εκείνος που φέρει μέσα στην καρδιά του το μύρο το ακένωτο, τον Χριστό...
Μυροφόροι δεν είναι μόνο οι γυναίκες εκείνες, που πήγαν στον Τάφο του Χριστού με μύρα, αλλά είναι όλη η ανθρώπινη φύση και ιδιαιτέρως όσοι ζουν μυστηριακά μέσα στην Εκκλησία. Αυτοί δεν κρατούν απλώς στα χέρια τους τα μύρα, αλλά έχουν μέσα στην καρδιά τους το μύρο το ακένωτο, τον Χριστό. Δεν έχουν απλώς τις αρετές της καλωσύνης, της αγάπης, της αληθείας, αλλά τον Ίδιο τον Χριστό, που είναι η Καλωσύνη, η Αγάπη και η Αλήθεια. Η Χάρη του Χριστού που υπάρχει στην καρδιά τους ξεχύνεται και στο σώμα, ώστε δεν είναι απλά μυροδοχεία, αλλά και αυτά τα σώματά τους μεταμορφώνονται σε μύρα. Μυροφόρος είναι εκείνος που έχει εσωτερική αδιάλειπτη προσευχή, που φέρει μέσα στην καρδιά του το μύρο το ακένωτο, τον Χριστό και τέτοιοι ήταν και είναι όλοι οι άγιοι... Κύριε, είσαι το μόνο άρωμα της ανθρώπινης ύπαρξης.
Βλέπουμε τον Χριστό όπως μας βολεύει…
Και τελικά αυτή η ψεύτικη όραση μας οδηγεί σε πνευματική τύφλωση.
Βλέπουμε αυτό που συμφέρει τον εγωισμό μας και όχι την πραγματική αλήθεια. Συνήθως η αλήθεια ενοχλεί , πονάει, ειναι εκτυφλωτική και σε προκαλεί. Σε προκαλεί και σε προσκαλεί να αλλάξεις.
Τα βάγια γίνανε καρφιά, τα χειροκροτήματα γίνανε ραπίσματα, τα Ωσαννά γίνανε Σταυρωθήτω!. Πόσες φορές το “Δόξα τω Θεώ” έγινε “Γιατί σ’ εμένα Θεέ μου” μέσα σε δευτερόλεπτα. Πόσες φορές το “Ότι θέλει ο Θεός” θέλουμε να γίνει σύμφωνα με αυτό που θεωρούμε μέσα μας σωστό; Πόσες φορές όταν μιλάμε για θέλημα του Θεού στην ουσία θέλουμε ο Θεός να ευλογήσει το δικό μας θέλημα;
Έχουμε λανθασμένη θέαση των πραγμάτων. Τότε οι άνθρωποι ήθελαν κάποιον επίγειο ελευθερωτή, έναν κοσμικό Βασιλιά, αλλά μόλις είδαν ότι μιλάει για ελευθερία από τα πάθη και για Βασιλεία των Ουρανών τον ανέβασαν στον Σταυρό διότι δεν πληροί τα κοσμικά κριτήρια.
Εσύ που νομίζεις πως είσαι χριστιανός, πιστεύεις πως ο Χριστός είναι η Ανάστασις και η Ζωή;
Ο Ιησούς είναι η Ανάσταση και η Ζωή
«Εἶπεν αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή. ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ, κἂν ἀποθάνῃ, ζήσεται· καὶ πᾶς ὁ ζῶν καὶ πιστεύων εἰς ἐμὲ οὐ μὴ ἀποθάνῃ εἰς τὸν αἰῶνα. πιστεύεις τοῦτο; λέγει αὐτῷ· Ναί, Κύριε, ἐγὼ πεπίστευκα ὅτι σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ ὁ εἰς τὸν κόσμον ἐρχόμενος.»
Διαβάστε καλά αυτόν τον διάλογο μεταξύ του Ιησού και της Μάρθας από το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα.
Ο Ιωάννης μας παραδίδει ένα «Σύμβολο της Πίστεως».
Ο Ιησούς είναι η Ανάσταση και η Ζωή. Έχει την εξουσία ως Θεός να αναστήσει τους ανθρώπους. Όλους ανεξαιρέτως. Και θα το πράξει αυτό διότι είναι Θεός ζώντων! Αλλά προσέξτε. Αυτός είναι και η Ζωή. Θα αναστήσει όλους τους ανθρώπους αλλά θα σεβασθεί απόλυτα την ελευθερία τους. Μόνο αυτοί που πιστεύουν σε Αυτόν θα ζήσουν την όντως ζωή μαζί Του! Οι υπόλοιποι θα ζήσουν τις συνέπειες των επιλογών τους μακριά από Αυτόν!
Εσύ που νομίζεις πως είσαι χριστιανός, πιστεύεις πως ο Χριστός είναι η Ανάστασις και η Ζωή;
Ο Χριστός όντας απαθής, δουλώθηκε στα πάθη για μας και διακόνησε τη δική μας σωτηρία
Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού
Έκδοσις ακριβής της ορθοδόξου πίστεως
(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
«Χριστός Παντοκράτορας, Η Σοφία του Θεού», 14ος αι. Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης, από τον Ιερό Ναό Αγίας Σοφίας Θεσσαλονίκης.
Απόδοση στην νέα ελληνική
Αρχιμανδρίτης Δωρόθεος Πάπαρης (νυν Μητροπολίτης Δράμας)
Συνέχεια από εδώ: http://www.pemptousia.gr/?p=397189
Για την άγνοια και τη δουλεία
Πρέπει να γνωρίζουμε ότι (ο Χριστός) προσέλαβε φύση την οποία διακρίνει
η άγνοια και η δουλικότητα· διότι η ανθρώπινη φύση είναι δούλη του Θεού
που την έπλασε και αγνοεί τα μέλλοντα.
Σύμφωνα με το Γρηγόριο το θεολόγο, «εάν ξεχωρίσεις αυτό που βλέπουμε απ’ αυτό που αντιλαμβανόμαστε με το νου», η σάρκα είναι δούλη και έχει άγνοια· αλλά, η ψυχή του Κυρίου, χάρη στην ταύτισή της με την υπόστασή του και την πλήρη ένωση μαζί του, έγινε πολύ πλούσια από τη γνώση των μελλόντων, όπως και από τις υπόλοιπες θεοσημίες.
Διότι, όπως η σάρκα των ανθρώπων σύμφωνα με τη φύση της δεν είναι ζωοποιά, ενώ η σάρκα του Κυρίου, επειδή ενώθηκε υποστατικά με το Θεό Λόγο, δεν έχασε τη φυσική της θνητότητα, αλλά έγινε ζωοποιός εξαιτίας της υποστατικής ενώσεως με το Λόγο· και δεν μπορούμε να πούμε ότι δεν ήταν και είναι πάντοτε ζωοοποιός.
Έτσι, λοιπόν, η ανθρώπινη φύση δεν έχει αποκτήσει από τη φύση της τη γνώση των μελλόντων, ενώ η ψυχή του Κυρίου εξαιτίας της ενώσεώς της με το Θεό Λόγο και την υποστατική ταύτιση έγινε πολύ πλούσια, όπως προανέφερα, στις υπόλοιπες θεοσημείες και στη γνώση για τα μέλλοντα.
Πρέπει, επίσης, να γνωρίζουμε ότι δεν μπορούμε (τον Χριστό) ούτε δούλο να τον λέμε· διότι τα ονόματα «δούλος» ή «δεσπότης» δεν είναι γνωρίσματα της φύσεως, αλλά των σχέσεων, όπως τα ονόματα «πατέρας» ή «υιός».
Τί θέλουμε ἀληθινά ἀπό τόν Χριστό;
Γιά νά μπορέσουμε νά προσευχηθοῦμε, πρέπει νά ζήσουμε στήν κατάστασι, ἡ ὁποία καθορίζεται σάν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
Anthony Bloom, Metropolitan of Sourozh (1914- 2003)
Ὁ Θεός εἶναι διατεθειμένος νά μείνη τελείως ἔξω ἀπό τήν ζωή μας, εἶναι ἕτοιμος νά τό σηκώση αὐτό σάν ἕναν σταυρό, ἀλλά δέν εἶναι καθόλου διατεθειμένος νά γίνη ἁπλῶς ἕνα μέρος τῆς ζωῆς μας.
Ἔτσι, ὅταν σκεπτόμαστε τήν ἀπουσία τοῦ Θεοῦ, δέν ἀξίζει νά ἐρωτήσουμε τόν ἑαυτό μας: ποιός φταίει γι’ αὐτό;
Πάντοτε ἀποδίδουμε τήν ἐνοχή στόν Θεό, πάντοτε κατηγοροῦμε Ἐκεῖνον, εἴτε κατ’ εὐθείαν εἴτε μπροστά στούς ἀνθρώπους, ὅτι εἶναι ἀπών, ὅτι ποτέ δέν εἶναι παρών ὅταν Τόν χρειαζόμαστε, ποτέ δέν ἀνταποκρίνεται ὁσάκις καταφεύγουμε σ’ Αὐτόν.
Εἶναι στιγμές, πού εἴμαστε περισσότερο «εὐσεβεῖς» καί λέμε εὐλαβικά: «ὁ Θεός δοκιμάζει τήν ὑπομονή μου, τήν πίστη μου, τήν ταπείνωσί μου». Βρίσκομε ἕνα σωρό τρόπους, γιά νά μεταβάλουμε τήν ἐναντίον μας κρίσι τοῦ Θεοῦ σέ ἔπαινό μας. Εἴμαστε τόσο ὑπομονετικοί, ὥστε μποροῦμε νά ὑποφέρουμε ἀκόμα καί τόν Θεό!
Ὅταν πᾶμε νά προσευχηθοῦμε, ὅλες τίς φορές θέλουμε ΚΑΤΙ ἀπό Ἐκεῖνον καί καθόλου ΕΚΕΙΝΟΝ. Μπορεῖ αὐτό νά λεχθεῖ σχέση; Συμπεριφερόμαστε μέ τόν τρόπο αὐτόν στούς φίλους μας; Ἀποβλέπουμε, κυρίως, σ’ αὐτό πού ἡ φιλία μπορεῖ νά μᾶς δώση ἤ ἀγαπᾶμε τόν φίλο; Συμβαίνει τό ἴδιο στίς σχέσεις μας μέ τόν Θεό;
Ἄς σκεφθοῦμε τίς προσευχές μας, τίς δικές σας καί τίς δικές μου. Σκεφθῆτε τήν θέρμη, τό βάθος καί τήν ἔντασι πού ἔχει ἡ προσευχή σας, ὅταν ἀφορᾶ κάποιον πού ἀγαπᾶτε, ἤ κάτι πού ἔχει σημασία γιά τήν ζωή σας. Τότε ἡ καρδιά σας εἶναι ἀνοιχτή, ὅλος ὁ ἐσωτερικός σας ἐαυτός εἶναι προσηλωμένος στήν προσευχή. Μήπως αὐτό σημαίνει, ὅτι ὁ Θεός ἔχει κάποια σημασία γιά σᾶς; ΟΧΙ, καθόλου! Ἁπλῶς σημαίνει, ὅτι τό θέμα τῆς προσευχῆς σᾶς ἀπασχολεῖ.
Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου: Ἐκεῖνος, ὁ Ἰησοῦς Χριστός!
Ὁ Ἰησοῦς Χριστός «ὀνομάστηκε ἄνθρωπος, ὀνομάστηκε υἱός τοῦ ἀνθρώπου, ὀνομάστηκε ὁδός, ὀνομάστηκε θύρα, ὀνομάστηκε πέτρα…
Γιατί ὀνομάστηκε ὁδός; Γιά νά μάθεις ὅτι μέ Αὐτόν ἀνεβαίνουμε στόν Πατέρα.
Γιατί ὀνομάστηκε πέτρα; Γιά νά μάθεις τή χρησιμότητα καί τή σταθερότητα τῆς πίστης!
Γιατί ὀνομάστηκε θεμέλιο; Γιά νά μάθεις ὅτι ὅλα τά βαστάζει!
Γιατί ὀνομάστηκε ρίζα; Γιά νά μάθεις ὅτι ἀνθίζουμε μέσα σέ Αὐτόν.
Γιατί ὀνομάστηκε βοσκός; Ἐπειδή μᾶς ποιμαίνει.
Γιατί ὀνομάστηκε πρόβατο; Ἐπειδή γιά χάρη μας θυσιάστηκε καί ἔγινε ἐξιλαστήριο θύμα.
Γιατί ὀνομάστηκε ζωή; Ἐπειδή μᾶς ἀνέστησε, ἐνῶ ἤμασταν νεκροί.
Αν ο Χριστός ερχότανε σήμερα στον κόσμο.
Αν ο Χριστός ερχότανε σήμερα στον κόσμο.
π. Σεραφείμ Ρόουζ
«Αν ο Χριστός ερχόταν σήμερα σ’ αυτόν τον κόσμο, ξέρετε τί θα Του συνέβαινε; Θα Τον έκλειναν σε ψυχιατρείο και θα Τον υπέβαλαν σε ψυχοθεραπεία και το ίδιο θα έκαναν στους αγίους Του. Ο κόσμος θα Τον σταύρωνε σήμερα ακριβώς όπως το έπραξε πριν από δύο χιλιάδες χρόνια, διότι ο κόσμος δεν έχει μάθει τίποτα πέρα από το να κατεργάζεται ακόμη δολιότερες μορφές υποκρισίας.
…. Λέμε ότι ζούμε σε χριστιανική κοινωνία, αλλά αυτό δεν ισχύει. Ζούμε σε μια κοινωνία πιο ειδωλολατρική και πιο εχθρική προς το Χριστό, από εκείνη στην οποία ο ‘ίδιος γεννήθηκε… οι άνθρωποι μισούν την αλήθεια και γι’ αυτό ευχαρίστως θα ξανασταύρωναν το Χριστό αν ερχόταν ανάμεσα τους. Είμαι Χριστιανός και θα προσπαθήσω να είμαι ένας έντιμος Χριστιανός… Μπορώ μόνο να ακολουθήσω τη συνείδησή μου. Δεν μπορώ να κοροϊδέψω τον εαυτό μου. Ξέρω ότι κάνω το σωστό. Αν αυτό πού κάνω μοιάζει ανόητο στα μάτια του κόσμου, μπορώ μόνο να απαντήσω με τα λόγια του αποστόλου Παύλου: όλη η σοφία αυτού του κόσμου, δεν είναι παρά μωρία στα μάτια του Θεού. Αυτό είναι κάτι πού ξεχνάμε πολύ εύκολα».
Ὁ πρῶτος καί ὁ δεύτερος Ἀδάμ
Ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα φωτισμένος ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς παρουσιάζει γι’ ἄλλη μιά φορά τά μυστήρια τοῦ Θεοῦ. Γράφοντας στούς Κορινθίους, μιλάει γιά δύοἀνθρώπους: «Ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ἐκ γῆς χοϊκός, ὁ δεύτερος ἄνθρωπος ὁ Κύριος ἐξ οὐρανοῦ. Οἷος ὁ χοϊκός, τοιοῦτοι καί οἱ χοϊκοί καί οἷος ὁ ἐπουράνιος, τοιοῦτοι καί οἱ ἐπουράνιοι· καί καθώς ἐφορέσαμεν τὴν εἰκόνα τοῦ χοϊκοῦ, φορέσομεν καί τὴν εἰκόνα τοῦ ἐπουρανίου».
Πρῶτος ἄνθρωπος εἶναι ὁ Ἀδάμ, πού ἔπλασε ὁ Θεός «χοῦν λαβών ἀπό τῆς γῆς», γι’ αὐτό καί ὀνομάστηκε χοϊκός. Αὐτόν τὸν ἄνθρωπο τὸν ἔβαλε ὁ Θεός μέσα στὸν παράδεισο, ὅπου μποροῦσε νά συναναστρέφεται μέ τούς ἀγγέλους Του, νά Τόν δοξολογεῖ μαζί μ’ αὐτούς καί νά δέχεται τὶς θεῖες ἐλλάμψεις Του. Εἶχε, ὅμως, πάρει θεϊκή ἐντολή, νά μή φάει «ἀπό τοῦ ξύλου τοῦ γινώσκειν καλόν καί πονηρόν», γιά νά μήν παραδοθεῖ στόν θάνατο. Ἀλλ’ αὐτός, παραβαίνοντας τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ, ἔφαγε ἀπό τό δέντρο τῆς γνώσεως τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ. Καί μόλις ἔφαγε, ἔχασε τήν ἀθωότητά του καί εἶδε τὴν γύμνωσή του. Ὕστερ’ ἀπ’ αὐτό στερήθηκε τ’ ἀγαθά τοῦ Θεοῦ. Μέ τήν ἀποδοχή τῆς δόλιας προτροπῆς τοῦ φιδιοῦ, τυφλώθηκε ψυχικά καί δέν εἶχε πιά τήν δυνατότητα νά βλέπει τήν ἀνέκφραστη θεία δόξα. Ἔπεσε, βλέπετε, θύμα τῆς πλάνης τοῦ διαβόλου, φιλοδοξώντας νά γίνει Θεός! Ἀλλ’ ἀντί γι’ αὐτό, ἔχασε καί τά θεῖα δῶρα πού εἶχε. Ἔγινε φθαρτός καί θνητός καί ἄλογος, σάν τ΄ ἄλογα κτήνη, ὅπως λέει ὁ προφήτης Δαβίδ: «Παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καί ὡμοιώθη αὐτοῖς». Ἀπό τὴν θεόσδοτη δόξα καί τὴν ἀπόλαυση τῆς ἀθάνατης ζωῆς, γκρεμίστηκε στήν ἀτιμία καί στήν φθορά. Ἔχασε τόν ἀνεκτίμητο πνευματικό του πλοῦτο κι ἔγινε τραγικά καί ἀξιοθρήνητα φτωχός. Αὐτός εἶναι ὁ χοϊκός ἄνθρωπος, ὁ πρῶτος Ἀδάμ.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: Ολόκληρη η αλήθεια ήταν κρυμμένη μέσα σε μια μόνο λέξη, στο Χριστό.
Ευλογημένος είναι εκείνος ο άνθρωπος που δεν θέλει να κάνει το δάσκαλο ούτε τον αρχηγό.
Τρία ουράνια χαρίσματα συνοδεύουν ένα τέτοιο άνθρωπο: το πρώτο ονομάζεται ειρήνη, το δεύτερο ονομάζεται σοφία, και το τρίτο ονομάζεται ευδοξία.
Ο Κύριος είπε στους μαθητές Του: «Μηδέ κληθήσετε καθηγηταί εις γαρ υμών εστιν ο καθηγητής, ο Χριστός» (Ματθ. 23, 10).
Εσείς που ανελλιπώς μελετάτε την Αγία Γραφή ίσως θα βρεθείτε σε αμηχανία, προκειμένου να φέρετε σε συμφωνία την παραπάνω σαφή εντολή με την επόμενη: «Πηγαίνετε να κηρύξετε και να διδάξετε όλους τους λαούς». (Ματθ. 28, 19-20).
Ο Κύριος στέλνει τους μαθητές Του να διδάσκουν, αλλά τους απαγορεύει να ονομάζονται δάσκαλοι. Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Πράγματι θα ήταν δύσκολο να το κατανοήσουμε, αν δεν έλεγε στο τέλος: «Εις γαρ υμών εστιν ο καθηγητής, ο Χριστός».
ΧΡΙΣΤΟΣ ή ΠΟΛΙΤΕΙΑ ;
Γέροντας Αθανάσιος Μυτιληναίος:
«Κλήθηκα να δώσω λόγο γιατί στράφηκα εναντίον της μασονίας»!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)