Στο ίδιο έργο θεατές: οι Γ.Ο.Χ. δημοσιεύουν μία συνέντευξη του μακαριστού π. Βασιλείου Βολουδάκη που δικαιώνει όλα όσα λέγαμε εδώ και χρόνια, και παρόλα αυτά δεν αλλάζουν στάση συνεχίζοντας την διάσπαση του αντιαιρετικού αγώνα.

"Ἦταν προτιμότερο τὸ Σχίσμα ἀπὸ τὴν διαφορετικότητα στόν ἑορτασμό;... τὸ ἀνυπέρβλητο ἐμπόδιό μας γιὰ νὰ ἔλθουμε σὲ ἐκκλησιαστικὴ Κοινωνία μὲ τοὺς πιστοὺς Χριστιανοὺς καὶ τὴν Ἱεραρχία τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου εἶναι καθαρὰ Ἐκκλησιολογικό: Ἡ δημιουργία ἐκ μέρους τῶν ἀκολούθων του Παλαιοῦ Ἡμερολογίου μιᾶς Ἱεραρχίας ἀποκεκομμένης ἀπό ὅλα τὰ Ὀρθόδοξα Πατριαρχεῖα καὶ τὶς Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες".

Ἐδῶ καὶ τόσα χρόνια γράφαμε, ὅτι ἦταν πράγματι κακὴ ἡ ἀλλαγὴ τοῦ ἡμερολογίου, ἀλλὰ δὲν δικαιολογεῖ σχίσμα καὶ κατηγορηθήκαμε γι' αὐτό. Γράφαμε ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς πρωτοεκφράστηκε στὴν Ἐκκλησἰα ὄχι τὸ 1924 ἀλλὰ τὸ 1902 καὶ ὅμως τότε δὲν ἔγινε σχίσμα καὶ κατηγορηθήκαμε γι' αὐτό. Γράφαμε ὅτι θὰ μπορούσαμε κάλλιστα νὰ ποῦμε ὅτι τὸ πρῶτο βῆμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἦταν ἡ Βαυαροκρατία καὶ κατηγορηθήκαμε γι' αὐτό. Γράφαμε ὅτι κι ἄλλες Ἐκκλησίες διατήρησαν τὸ Παλαιό, ἀλλὰ δὲν χωρίστηκαν. Γράφαμε ὅτι τὸ ἡμερολόγιο δὲν μᾶς ἐμποδίζει νὰ ἀγωνιστοῦμε ἀπὸ κοινοῦ ἐνάντια στὴν αἵρεση καὶ κατηγορηθήκαμε γι' αὐτό. Γράφαμε ὅμως παράλληλα, ὅτι ὁ κοινὸς ἀγῶνας δὲν εἶναι δυνατὸς ἐκκλησιολογικά, ὅσο οἱ Γ.Ο.Χ. ἐπιμένουν στὶς "ἱεραρχίες" τους, διότι δὲν μποροῦν νὰ ὑπάρχουν δύο ἱεραρχίες χωρίς κοινωνία μεταξύ τους καὶ κατηγορηθήκαμε γι' αὐτό. Γράφαμε ὅτι κοινὸς ἀγῶνας δὲν σημαίνει τὴν ἀναγνώριση τοῦ σχίσματος (ἡ ἐπιδίωξη τοῦ σκοποῦ αὐτοῦ ἀποτελεῖ πονηριά) καὶ κατηγορηθήκαμε γι' αὐτό. Γράφαμε ὅτι ἡ ὀρθὴ λύση εἶναι ἡ ἀποτείχιση μέχρι Θεοῦ θέλοντος ἀποκατασταθεῖ ἡ Ὀρθοδοξία καὶ κατηγορηθήκαμε γι' αὐτό. Ἡ παρακάτω συνέντευξη του μακαριστοῦ π. Βασιλείου δικαιώνει τὶς παραπάνω θέσεις μας. Καὶ ἐρωτοῦμε γιατί δημοσιεύετε αὐτὴ τὴν συνέντευξη πρὸς τιμὴν τοῦ π. Βασιλείου, ἀφοῦ δὲν ἀκολουθεῖτε ὅσα εἶπε; Μήπως γιατὶ θέλετε νὰ δείξετε ὅτι ὁ π. Βασίλειος σᾶς ἐκτιμοῦσε; Ὅμως στὴν συνέντευξη φαίνεται ξεκάθαρα  (γιὰ λογικοὺς ἀνθρώπους καὶ ὄχι ἄβουλους) ὅτι μπορεῖ μὲν ὁ π. Βασίλειος νὰ σᾶς ἀναγνωρίζει εὐσέβεια, ἀλλὰ σᾶς καταλογίζει τὸ σχίσμα καὶ λέει ξεκάθαρα, ὅτι αὐτὸ ποὺ κάνατε δὲν ὑπάρχει στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία, κι ὅτι δὲν δύναται ἡ ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μαζί σας, ὅσο ἐπιμένετε στὶς σχισματικές "συνόδους" σας, κάτι ποὺ εἴπαμε κι ἐμεῖς καὶ κατηγορηθήκαμε γι' αὐτό. Κι ἂν πεῖ κάποιος πότε τὰ εἴπατε, εὐτυχῶς ὑπάρχουν περίσσιες ἀποδεικτικὲς σελίδες. Ἁκόμα ὅμως ὑπάρχει ἡ δυνατότητα γιὰ τὸ καλὸ τῆς Πίστεως ὅλα αὐτὰ νὰ γίνουν πράξη.

Ὅποιος διαβάσει τὴν συνέντευξη θὰ καταλάβει τοῦ λόγου τὸ ἀληθές.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Εις μνήμην π. Βασιλείου Βολουδάκη (μια ανέκδοτη συνέντευξή του)

κ. Ν. Μάννης ιστολόγιο "κρυφό σχολειό"


                                                

Σήμερα πληροφορήθηκα με θλίψη την εκδημία του π. Βασιλείου Βολουδάκη, ενός αγωνιστού κληρικού της Εκκλησίας της Ελλάδος, με τον οποίο είχαμε άριστες σχέσεις. Το καλοκαίρι μάλιστα του 2015 είχαμε οργανώσει μία συνέντευξή του περί του ημερολογιακού στο παρόν ιστολόγιο, η οποία τελικά δεν ολοκληρώθηκε λόγω της έλλειψης χρόνου αμφοτέρων. Την θυμήθηκα και την δημοσιεύω σήμερα (έστω και λειψή) εις μνήμην του. Ο Θεός να τον αναπαύσει!

Ερώτηση 1:

Εκοιμήθη ο π. Βασίλειος Βολουδάκης. Ο Θεός να τον αναπαύσει.

 

Η Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών μετά θλίψεως αναγγέλλει την εκδημία του μακαριστού Πρωτοπρεσβυτέρου κυρού Βασιλείου-Ευαγγέλου Βολουδάκη του Εμμανουήλ, Εφημερίου και Προέδρου του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Πευκακίων της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών.

Ο μακαριστός γεννήθηκε στην Αθήνα στις 17 Ιουνίου 1951. Σπούδασε στην Θεολογική και την Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Διάκονος χειροτονήθηκε την 7η Ιουνίου 1971 υπό του τότε Μητροπολίτου Κισάμου και Σελίνου κυρού Ειρηναίου και Πρεσβύτερος την 4η Ιουνίου 1978 υπό του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών κυρού Σεραφείμ και έκτοτε έως σήμερα υπηρέτησε στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Πευκακίων.

Και όμως κύκλοι (Κύριος οίδε γιατί) θέλουν αυτόν τον άνθρωπο (συστρατιώτη του Βαρθολομαίου στην αίρεση) ηγέτη της Ορθοδοξίας και παρουσιάζουν τις πράξεις του ως αναγκαία διπλωματία!

Φρίκη! Από αυτόν, τον προωθημένο Οικουμενισμό της Μόσχας περιμένουν οι αντι-Οικουμενιστές την σωτηρία!

Κοινὴ Διακήρυξη

Πάπα Φραγκίσκου

Πατριάρχου Μόσχας Κυρίλλου

 «24. Ὀρθόδοξοι καὶ Καθολικοὶ εἴμεθα ἑνωμένοι ὄχι μόνον μὲ τὴν κοινὴ Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας τῆς πρώτης χιλιετηρίδος, ἀλλὰ ἐπίσης μὲ τὴν ἀποστολὴ νὰ κηρύξωμεν τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ εἰς τὸν κόσμον σήμερον. Ἡ ἀποστολὴ αὐτὴ ἀποκλείει κάθε μορφὴ προσηλυτισμοῦ. Δὲν εἴμεθα ἀνταγωνισταὶ ἀλλὰ ἀδερφοί. Παρακινῶμεν τοὺς Καθολικοὺς καὶ τοὺς Ὀρθοδόξους σὲ ὅλας τὰς χώρας νὰ μάθωσι νὰ ζῶσι μαζὶ μὲ εἰρήνη καὶ ἀγάπη, «προσλαμβάνεσθε ἀλλήλους» (Ρωμ. ΙΕ΄, 5). Ἑπομένως εἶναι ἀπαράδεκτον νὰ χρησιμοποιῶνται ἄνομα μέσα διὰ νὰ παρακινήσουν πιστοὺς εἰς τὸ νὰ περάσουν ἀπό τὴν μίαν Ἐκκλησίαν εἰς τὴν ἄλλην»!!!

Κοινὴ Διακήρυξη Φραγκίσκου - Κυρίλλου

 

Μετάφραση: Perseas Persiadis

 

Ὁ πάπας Φραγκίσκος συναντᾶται μὲ τὸν Πατριάρχη Κύριλλο στὴν Ἀβάνα τῆς Κούβας (ἐδῶ) 

 

–Εὐρωπαϊκὴ Ὑπηρεσία φωτογραφιῶν Τύπου (EPA: European Press Photo Agency)

 

(Vatican Radio).  -Ὁ πάπας Φραγκίσκος καὶ ὁ Ὀρθόδοξος Πατριάρχης Κύριλλος Μόσχας καὶ Πασῶν τῶν Ρωσσιῶν συναντήθηκαν στὴν Ἀβάνα τὴν Παρασκευὴ 12 Φεβρουαρίου γιὰ νὰ ὑπογράψουν μιὰ ἱστορικὴ κοινὴ διακήρυξη.

 

Κοινὴ Διακήρυξη

Πάπα Φραγκίσκου καὶ Πατριάρχου Μόσχας

καὶ Πασῶν τῶν Ρωσσιῶν Κυρίλλου.

 

«Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μετὰ πάντων ὑμῶν» (Β΄Κορινθ. ΙΓ:13).

 

1. Τῇ βουλήσει τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς, ἐκ τῆς ὁποίας προέρχονται ὅλες οἱ δωρεὲς, εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ τῇ συνεργείᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος Παρακλήτου, ἐμεῖς, ὁ Πάπας Φραγκίσκος καὶ ὁ Κύριλλος, Πατριάρχης Μόσχας καὶ Πασῶν τῶν Ρωσσιῶν, συναντηθήκαμε σήμερα στην Ἀβάνα. Εὐχαριστῶμεν τῷ Θεῷ δεδοξασμένῳ ἐν τῇ Τριάδι γιὰ τὴν συνάντηση αὐτή, τὴν πρώτη στὴν ἱστορία.

Μὲ ἀγαλλίαση συναντηθήκαμε σὰν ἀδερφοὶ στὴν Χριστιανικὴ πίστη ποὺ εὑρίσκουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον «στόμα πρὸς στόμα λαλῆσαι» (Ἰωάν. Β΄,12), ἀπὸ καρδίας εἰς καρδίαν, γιὰ νὰ συζητήσουμε τὰς ἀμοιβαίας σχέσεις μεταξύ τῶν Ἐκκλησιῶν, τὰ σημαντικὰ προβλήματα τῶν πιστῶν μας, καὶ τὴν μορφὴ τῆς προόδου τοῦ ἀνθρωπίνου πολιτισμοῦ.

2. Ἡ ἀδελφική μας συνάντηση ἔλαβε χῶραν εἰς τὴν Κοῦβαν, εἰς τὰ σταυροδρόμια τοῦ Βορρᾶ καὶ τοῦ Νότου, Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως. Καὶ εἶναι ἀπὸ αὐτὸ τὸ νησί, τὸ σύμβολο τῶν ἐλπίδων τοῦ «Νέου Κόσμου» καὶ τῶν δραματικῶν γεγονότων τῆς ἱστορίας τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνος, ποὺ ἀπευθύνωμε τοὺς λόγους μας σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους τῆς Λατινικῆς Ἀμερικῆς καὶ τῶν λοιπῶν ἠπείρων.

Εἶναι πηγὴ χαρᾶς τὸ ὅτι ἡ Χριστιανικὴ πίστις αὐξάνει ἐδῶ δυναμικά. Τὸ ἰσχυρὸ θρησκευτικὸ δυναμικὸ τῆς Λατινικῆς Ἀμερικῆς, ἡ Χριστιανικὴ παράδοσίς της αἰῶνων, θεμελιωμένη εἰς τὴν προσωπικὴν ἐμπειρίαν ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων, ἀποτελοῦν τὴν ὑπόσχεσιν ἑνὸς σπουδαίου μέλλοντος γιὰ τὴν περιοχή.

 3. Ἔχοντας συναντηθεῖ μακρυὰ ἀπὸ τὶς χρόνιες ἀντιδικίες τοῦ «Παλαιοῦ Κόσμου», βιώνωμεν μὲ ἰδιάζουσα αἴσθηση τοῦ ἐπείγοντος τὴν ἀνάγκη τοῦ κοινοῦ μόχθου Καθολικῶν καὶ Ὀρθοδόξων, οἱ ὁποῖοι ἐκλήθησαν, μετὰ πραότητος καὶ φόβου νὰ δώσουν τὴν ἀπολογίαν εἰς τὸν κόσμον περὶ τῆς ἐν ὑμῖν ἐλπίδος (πρβλ. Α΄ Πέτρ. Γ΄,15).

Να γιατί πρέπει να προσέχουμε περί τίνος και με ποιόν μιλάμε. Γιατί αλλιώς γινόμαστε αιτία σαρκασμού των αιρετικών!

Το φερέφωνο του πατρ. Βαρθολομαίου στην Ελλάδα και "Μέγας Ιεροεξεταστής" κατά των ορθοδόξων Παναγιώτης Ανδριόπουλος παίρνοντας αφορμή από την αδικαιολόγητη προσπάθεια του π. Βασιλείου Βολουδάκη (εδώ) να ανακηρύξει τον Κύριλλο Μόσχας ηγέτη της Εκκλησίας και μη Οικουμενιστή (!!!) παρουσιάζει (εδώ) με σαρκασμό (και δυστυχώς νιώθοντας δικαιομένος) άλλη μία οικουμενιστική δραστηριότητα του Κυρίλλου λέγοντας τα εξής εξίσου τραγικά, μιας και ο Βαρθολομαίος πράττει ακριβώς τα ίδια με τον Κύριλλο. Ο τσακωμός είναι για την ταμπακιέρα, δηλαδή το πρωτείο:

"Έχουμε επανειλημμένως επισημάνει την συνεχή και επίμονη πορεία του Πατριαρχείου Μόσχας προς το Βατικανό. Έχουμε αναφερθεί και στις διαθρησκειακές πρωτοβουλίες του εντός Ρωσίας. Όμως, αυτές δεν έχουν σύνορα, όπως φαίνεται. Επεκτείνονται και αναπτύσσονται πάση τη κτίσει, χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό. Και στην Ελλάδα υπάρχουν οι ρωσόπληκτοι αφελείς, οι οποίοι νομίζουν πως το Οικουμενικό Πατριαρχείο «προδίδει» την Ορθοδοξία με τους διαχριστιανικούς και διαθρησκειακούς διαλόγους, ενώ η Ρωσική Εκκλησία «ζηλώσασα» την δόξαν της οικουμενικότητος, προσπαθεί με νύχια και με δόντια, νυχθημερόν, να αισθητοποιήσει την παρουσία της όπου είναι – και δεν είναι – δυνατόν. Αλλά το Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι το «οικουμενιστικό», ενώ το Πατριαρχείο Μόσχας – με αμέριστη την κρατική υποστήριξη – κρατάει την «καθαρή Ορθοδοξία», ακόμα κι όταν διαλέγεται με τους βουδιστές!"

Δηλαδή ο ένας Οικουμενιστής που ζητάει πρωτεία παρουσιάζει τον εαυτό του ως ορθόδοξο καταγγέλλοντας τον άλλο Οικουμενιστή που κι αυτός ζητάει πρωτεία και παρουσιάζει τον εαυτό του ως ορθόδοξο. Κι όλα αυτά επειδή ο π. Βασίλειος και οι όμοιοί του κινούνται και μιλούν αδιάκριτα και ποιός ξέρει με τί συμφέρον! Να γιατί πρέπει να προσέχουμε περί τίνος και με ποιόν μιλάμε. Γιατί αλλιώς γινόμαστε αιτία σαρκασμού των αιρετικών!

Η Ρωσική Εκκλησία στον δρόμο προς τον Βουδισμό

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Το Πατριαρχείο Μόσχας μας πληροφορεί ότι στις 6 Μαΐου 2023, στο μοναστήρι Maha Nayaka στη Γιανγκόν, πραγματοποιήθηκε «συνάντηση της αντιπροσωπείας της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, με επικεφαλής τον Πατριαρχικό Έξαρχο, Μητροπολίτη Σιγκαπούρης και Νοτιοανατολικής Ασίας Σέργιο, με την ηγεσία του ανώτατου Βουδιστικού μοναστικού οργάνου της Μιανμάρ».

Η κορύφωση της υποκρισίας: Ο π. Βασίλειος Βολουδάκης αφού συκοφάντησε και διαστρέβλωσε την αποτείχιση, τώρα παρουσιάζει μαζί με ένα πρώην στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ (!!!) τον Αλεξάντρ Ντούγκιν ως ορθόδοξο και αντιοικουμενιστή και ζητάει την ηγεσία του Κυρίλλου Μόσχας:

Ἡ προώθηση τῆς σύγχυσης συνεχίζεται ἀπὸ τοὺς "εἰδικούς", στὴν προκειμένη καὶ πάλι ἀπὸ τὸν π. Βασίλειο Βολουδάκη (ἐδῶ).

Εἶναι δυνατὸν ὁ κ. Λαφαζάνης νὰ μᾶς ἐξηγήσει καλύτερα ἀπὸ τοὺς Αγίους, ποιὰ εἶναι ἡ πραγματικὴ Ὀρθοδοξία, τί εἶναι Οἰκουμενισμός καὶ πῶς πρέπει νὰ τὸν πολεμήσουμε; Ὁ κ. Λαφαζάνης ποὺ διαδηλώνει γιὰ τὰ δικαιώματα τῶν ὁμοφυλοφίλων θὰ προωθήσει τὰ ζητήματα Πίστεως; Καὶ ὁ π. Βασίλειος συμβάλλει γιὰ μία ἀκόμα στὸ θέατρο αὐτὸ τοῦ παραλόγου εἰς βάρος τοῦ ποιμνίου!

Μπλοκ της Λαϊκής Ενότητας, παρουσία του Παναγιώτη Λαφαζάνη, και μέλη της ομοφυλόφιλικης κοινότητας πραγματοποιούν συγκέντρωση διαμαρτυρίας εξω απο τον Ιερό Ναο της Αγίας Τριάδας στον Πειραιά, όπου τελείται η λειτουργία των Θεοφανείων (ἐδῶ)

Ἄραγε ἔχουν διαβάσει τὴν πολιτικὴ ἰδεολογία τοῦ Ντοῦγκιν ἢ εἶναι κι αὐτοὶ "ἐθνικιστὲς μπολσεβίκοι";

τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Ὁ Ντοῦγκιν τὸ 1996 σὲ συνέλευση τοῦ ἐθνικοῦ μπολσεβιστικοῦ κόμματος τῆς Ρωσίας, ἀπὸ τὸ ἄρθρο: Οἱ σχέσεις τοῦ Ντοῦγκιν μὲ τὸν ΣΥΡΙΖΑ (ἐδῶ) 

"η ιδέα της προσεγγίσεως του εθνικισμού από τα αριστερά και του μπολσεβικισμού από τα δεξιά είναι εκπληκτικά καρποφόρος και απρόσμενη" Ἀλέξανδρος Ντοῦγκιν

Χωρὶς νὰ ἀπαντοῦν στὸν τεκμηριωμένο ἀντίλογο οἱ "γεωπολιτικοὶ εἰδικοί" συνεχίζουν ἐγκληματικὰ νὰ προβάλλουν στὸ ὀρθόδοξο ποίμνιο πρότυπα ποὺ δὲν ἀνταποκρίνονται στὴν ὀρθόδοξη στἀση ζωῆς καὶ πολιτείας. Τώρα τὴν σκυτάλη πῆρε ὁ γνωστὸς π. Βασίλειος Βολουδάκης, ὁ ὁποῖος μαζὶ μὲ τὸν κ. Λαφαζάνη, γνωστὸ μέλος τῆς Ἀριστερᾶς διανόησης, δημοσίευσε συνέντευξη μὲ τὸν Ἀλεξάντρ Ντοῦγκιν. Εἶναι τυχαία ἡ ἐπιλογὴ τοῦ κ. Λαφαζάνη; Βεβαίως ὄχι, ὅπως διαβάζουμε στὸ "Οἱ σχέσεις τοῦ Ντοῦγκιν μὲ τὸν ΣΥΡΙΖΑ (ἐδῶ)". 

Ὁ π. Βασίλειος θὰ πρέπει νὰ ἐξηγήσει, γιατὶ παρουσιάζει στὸ ὀρθόδοξο ποίμνιο ἕναν ἀριστερὸ ὑβριστὴ τῆς Πίστεως, ὅπως ὁ κ. Λαφαζάνης, ποὺ ὑπεράσπισε ὅλους τοὺς ἀντίθρησκους νόμους, ἐπὶ κυβερνήσεως Σύριζα. Εἶναι δυνατὸν ὁ κ. Λαφαζάνης νὰ μᾶς ἐξηγήσει καλύτερα ἀπὸ τοὺς Αγίους, τί εἶναι Οἰκουμενισμός καὶ πῶς πρέπει νὰ τὸν πολεμήσουμε;

Καὶ θὰ πρέπει νὰ ἐξηγήσει, γιατὶ ζητάει τὴν ἡγεσία τοῦ οἰκουμενιστοῦ πατριάρχου Μόσχας Κυρίλλου, ὑποτίθεται ἐνάντια στὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ τὴν παγκοσμιοποίηση, ὅταν ὁ Κύριλλος εἶναι πρωτοπόρος, τόσο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὅσο καὶ τῆς παγκοσμιοποίησης. Εἶναι δυνατὸν νὰ θέλει νὰ μᾶς πείσει (μαζὶ μὲ τὸν Ντοῦγκιν), ὅτι ὁ Κύριλλος δὲν εἶναι πιὰ Οἰκουμενιστής; Τί συμφέροντα ἐξυπηρετεῖ ὁ π. Βασίλειος;

Διαβάζουμε κι ἀκοῦμε ἐδῶ γιὰ τὸν Ντοῦγκιν ὡς "ὀρθόδοξο", "ἀντινεοταξικό" ἰδεολόγο ποὺ μάχεται ἐνάντια στὴν Δύση καὶ στὴν Νέα Τάξη ποὺ ἡ Δύση προωθεῖ. Εἶναι ὅμως ἔτσι; Ἂς δοῦμε κάποια στοιχεῖα καὶ κάποιες θέσεις τοῦ κ. Ντοῦγκιν:

Ὁ σημερινὸς ρῶσος θεωρητικός, ἀγαπημένος κάποιων «παραδοσιακῶν» κύκλων, Ντοῦγκιν θεωρεῖται στοχαστὴς τοῦ ἐθνικισμοῦ. Διαβάζουμε σὲ ἐθνικιστικὸ ἱστολόγιο:

«Στόχος του Ντούγκιν είναι να ενώσει στοιχεία της δεύτερης και τρίτης πολιτικής θεωρίας, δηλαδή τις σοσιαλιστικές και «φασιστικές» ιδέες, και να δομήσει μία νέα θεωρία την τέταρτη πολιτική θεωρία, η οποία θα συνδυάσει όλες τις αντικαπιταλιστικές και αντιφιλελεύθερες θεωρήσεις, όπως και τις παραδοσιακές θρησκευτικές παραδόσεις, σε έναν κοινό αγώνα κατά του κοινού εχθρού» (ἐδῶ).

«Το ιδεολογικό υπόβαθρο με το οποίο κινείται ο πρόεδρος Πούτιν (αν και για πολλούς είναι ένας κυνικός ρεαλιστής) έχει ιδιαίτερο αμάλγαμα. Ιδεολογικός «γκουρού» του θεωρείται ο Αλεξάντερ Ντούγκιν, ο οποίος συνθέτει τον σοσιαλισμό, την Ακροδεξιά και τον ευρασιατισμό» (ἐδῶ).

Καὶ σὲ ἄρθρο τοῦ Dmitry Shlapentokh μὲ τίτλο «γιατὶ εἶναι δημοφιλὴς ὁ Ντουγκινισμός;» διαβάζουμε:

«Η συνύπαρξη ή η “συμβίωση“ των ισλαμιστών, των αντιαμερικανών αράβων εθνικιστών και των ορκωτών σιωνιστών καταδεικνύει μια από τις κύριες ιδέες του ωτουγκινιανικοῦ Εὐρασιανισμοῦ “Duginian Eurasianism“: Οι “παραδοσιακοί“ όλων των πλευρών έχουν πολύ περισσότερα κοινά μεταξύ τους από ό,τι θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί και οι συγκρούσεις τους ήταν απλώς ένα αποτέλεσμα των πλοκών της σύλληψης των “Atlantis“. Ο “ατλαντισμός“ εδώ ήταν δομικά παρόμοιος με την “αστική ιδεολογία“ στη μαρξιστική φιλοσοφία. Το προλεταριάτο είναι πειθήνιο και χωρισμένο σύμφωνα με εθνοτικές και εθνικές γραμμές επειδή βρίσκεται στα χέρια της “αστικής ιδεολογίας“. Ο στόχος του μαρξισμού ήταν να ανοίξει τα μάτια των εργατών στον πραγματικό τους στόχο - την καταστροφή της καπιταλιστικής τάξης. Ο μαρξισμός έδειξε επίσης στους εργάτες ότι οι εχθροί τους δεν είναι συνεργάτες διαφορετικών εθνοτήτων ή εθνικοτήτων αλλά η εσωτερική κοινότητα των καπιταλιστών. Ο ίδιος θα πρέπει να είναι ο στόχος των “Ευρασιανών“. Θα πρέπει να αποκαλύψουν ότι οι Ορθόδοξοι Σιωνιστές, οι Άραβες εθνικιστές και οι Ρώσοι Ευρασιανιστές δεν έχουν κανένα λόγο να βρίσκονται σε σύγκρουση μεταξύ τους. Η σύγκρουση είναι το αποτέλεσμα της εξευτελιστικής πλύσης εγκεφάλου των “ατλαντιστών“ που εμποδίζουν αυτές τις ομάδες να ενώσουν τα χέρια για να πολεμήσουν τον κοινό εχθρό» (ἐδῶ).

Ἐξ ἄλλου καὶ τὰ σύμβολα ποὺ συνδέονται μὲ τὸν Ντοῦγκιν καὶ τὸ κίνημά του κάθε ἄλλο παρὰ ὀρθόδοξα εἶναι:

Διαβάζουμε γιὰ τὸν κ. Ντοῦγκιν:

«Ενδιαφέρουσα είναι η ανάλυση περί εθνικομπολσεβικισμού, που αποτελεί κράμα του παραδοσιακού Ρωσικού εθνικισμού και μπολσεβικισμού, θυμίζοντας την μεγάλη τσαρική ισχύ και τις ρωσοκεντρικές παραδόσεις. Και ενώ αυτή πατριωτική ιδεολογία στην δεκαετία του '30, θεωρείτο ότι ανήκε στον κομμουνισμό, σήμερα υπό την ηγεσία των Ντούγκιν και Λιμόνωφ είναι μέρος του επαναστατικού εθνικισμού. Χαρακτηρίζεται δε, από «λατρεία του Ρωσικού λαού στα όρια του ρατσισμού, λατρεία του ηρωισμού και της στρατιωτικής πειθαρχίας και άσβεστο μίσος κατά της Δύσης και των Εβραίων» (Τζων Ντάνλοπ) (ἐδῶ)

Την δεκαετία του 1980 και μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού ήταν συνιδρυτής του Εθνικού Μπολσεβικικού Κόμματος, με χρώματα και σύμβολα που παρέπεμπαν στην Ναζιστική Γερμανία. Ο διεθνής Τύπος και άλλοι αναλυτές τον περιγράφουν ως «αιρετικό φασίστα», μέχρι και «μυστικιστή ιμπεριαλιστή». Μέσα από το κύριο βιβλίο του «Η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία» υποστηρίζει ότι οι τρεις κύριες πολιτικές ιδεολογίες της Νεωτερικότητας (Φιλελευθερισμός, Κομμουνισμός, Φασισμός) είναι πλέον ξεπερασμένες και προωθεί την ιδέα μιας νέας πολιτικής θεωρίας που παντρεύει, ουσιαστικά, τον κομμουνισμό με τον φασισμό σε ένα είδος εθνικο-μπολσεβικισμού (ἐδῶ).

«Το Κέντρο αναλύσεων ‘Κατέχον’ του οποίου ηγείται ο Αλεξάντρ Ντούγκιν, είναι ένα ακροδεξιό think tank... εξαιτίας των παραλληλισμών με την φασιστική ιδεολογία ο Ντούγκιν διατηρεί καλές σχέσεις με διάφορες δεξιές-εξτρεμιστικές και δεξιές-ριζοσπαστικές ομάδες , κόμματα και πρόσωπα στην Ευρώπη και την Γερμανία» (ἐδῶ).

"Το ερμηνευτικό σχήμα της Ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία περιλαμβάνεται στο μανιφέστο του «Ευρασιανισμού» του συμβούλου της Κρατικής Δούμας, καθηγητή Αλεξάντερ Ντούγκιν. Στο βιβλίο του «4η Πολιτική Θεωρία» του 2009, ο Ντούγκιν ασκεί δριμεία κριτική στην φθίνουσα Αμερικανική Παγκοσμιοποίηση και σ’ όλες τις πολικές ιδεολογίες του 20ου αιώνα που οδήγησαν στο σημερινό τέλμα τον Δυτικό κόσμο: Φιλελευθερισμό, Μαρξισμό/Κομμουνισμό, Φασισμό/Ναζισμό, προτείνοντας την υπέρβαση τους με μια νέα 4η πολιτική ιδεολογία: τον εθνικο-μπολσεβικισμό. Η νίκη κατά της διεφθαρμένης Δύσης προϋποθέτει μια νέα παγκόσμια αρχιτεκτονική «Ηπειρωτική Πολιτική», με την συνεργασία Ρωσίας, Κίνας, Ινδίας και με σφαίρες επιρροής σε Ιράν και Τουρκία, με πρωταγωνιστικό το ρόλο της Ρωσίας. Ήδη στο βιβλίο του «Οι βάσεις της Γεωπολιτικής», που είχε ιδιαίτερη επιρροή στους Ρωσικούς στρατιωτικούς κύκλους, στα 1997 ο Ντούγκιν περιγράφει την στρατηγική της ανάκτησης της Ρωσικής ισχύος στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Ειδικότερα για την Ουκρανία αναφέρει:

«…θα πρέπει να προσαρτηθεί από την Ρωσία! Η Ουκρανία ως Κράτος δεν έχει γεωπολιτική σημασία, καμία γεωγραφική ιδιαιτερότητα, καμία εθνική αποκλειστικότητα, ενώ ορισμένες εδαφικές της φιλοδοξίες αντιπροσωπεύουν τεράστιο κίνδυνο για την Ευρασία. Χωρίς να «επιλυθεί» το Ουκρανικό ζήτημα είναι γενικά παράλογο να μιλάμε για Ηπειρωτική Πολιτική…».

Στο ίδιο βιβλίο περιγράφεται η ανάγκη στρατηγικής σχέσης Ρωσίας- Τουρκίας γεγονός που εξηγεί την προσέγγιση Πούτιν –Ερντογάν στους στρατιωτικούς εξοπλισμούς και καταλήγει με την «Φιλανδοποίηση» της Ευρώπης (ἐδῶ).

Και γιὰ νὰ μὴν θεωρηθοῦν αὐτὰ προπαγάνδα ἂς δοῦμε τί λέει ὁ ἴδιος ὁ Ντοῦγκιν:

Η μεταφυσική του Εθνικομπολσεβικισμού, του Αλεξάντερ Ντούγκιν

Μετάφραση - επιμέλεια κειμένου: Λόεγκριν

"η ιδέα της προσεγγίσεως του εθνικισμού από τα αριστερά και του μπολσεβικισμού από τα δεξιά είναι εκπληκτικά καρποφόρος και απρόσμενη, ανοίγοντας απολύτως νέους ορίζοντες στην κατανοήση της ιστορικής λογικής, της κοινωνικής αναπτύξεως, της πολιτικής σκέψεως". (ὁλόκληρο τὸ κείμενο ἐδῶ).

Εἶναι ξεκάθαρο ὅτι στὴν διδασκαλία καὶ πολιτικὴ θεωρία τοῦ Ντοῦγκιν γρύβεται ἡ διαφωτιστική, μηδενιστικὴ διδασκαλία τοῦ ἐθνικισμοῦ ποὺ λειτουργεῖ ξεκάθαρα κι αὐτός (ὅταν τοῦ πέσουν τὰ προσωπεῖα), ὅπως κι ὁ Κομμουνισμός, ὡς πρόδρομος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Πουθενὰ δὲν ὑπάρχει ὁ Χριστὸς ὡς ἡ μόνη Ἀλήθεια ποὺ ἀγαπᾶ καὶ θέλει νὰ σώσει ὅλο τὸν κόσμο κι ἂς μιλάει γι' Αὐτόν. Πρότυπο  τοῦ Ντοῦγκιν δὲν ὑπῆρξε ὁ Χριστὸς ἀλλὰ οἱ ἐχθροί του, ἐθνικιστές, σοσιαλιστές, ἀναρχικοί, διεθνιστές. Καὶ πῶς νὰ ὑπάρξει, ὁ Ντοῦγκιν εἶναι ἐσωτεριστής, μυστικιστής, μέλος διαφόρων ὀργανώσεων καὶ ἐντύπων, ὅπως τὸ «μυστικὸ βουνό» (Volshebnaia Gora=magic mountains), «ἡ ἐποχὴ τοῦ χαλκοῦ» (Bronzovyi Vek =Bronze Age) κι ὰς μιλάει ὑποτίθεται ὀρθόδοξα. 

Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἡ Ὀρθοδοξία, δέχεται τὸν πατριωτισμὸ καὶ καταδικάζει τὸν ἐθνικισμό/ἐθνοφυλετισμό (βλ. καὶ Σύνοδο τοῦ 1872). Ἡ Ἐκκλησία δέχεται τὴν ἰδιαιτερότητα τοῦ κάθε ἀνθρώπου καὶ τοῦ κάθε ἔθνους, διδάσκει τὸν λόγο Της σὲ κάθε ἔθνος, ἀναδεικνύει Ἁγίους ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη. Ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι ἐθνοκεντρική, δὲν εἶναι παποκεντρική, δὲν εἶναι ἀτομοκεντρική (Προτεσταντισμός). Δὲν ἐπιδιώκει τὴν δημιουργία ὀρθοδόξων τόξων καὶ δὲν θυσιάζεται γιὰ τὴν δημιουργία ἀνίερων συμμαχιῶν (π.χ. Ποῦτιν ὡς πρότυπο ὀρθοδόξου ἡγέτη, Δύση ὡς πρότυπο ἐλευθερίας, Λατινοφιλία). Ἡ Ὀρθοδοξία δὲν δέχεται δικαιολογίες γιὰ ἐπεκτάσεις καὶ δὲν ὑποδέχεται μὲ χαρὰ οὔτε ὀνομάζει ἱερὸ τὸν κάθε πόλεμο (παρόλο ποὺ κατ’ οἰκονομία δὲν καταδικάζει τὸν πόλεμο γιὰ τὴν πίστη καὶ τὸ δίκαιο). Ὅταν οἱ αὐτοκράτορες Νικηφόρος Φωκᾶς καὶ Ἰωάννης Τσιμισκῆς ζήτησαν ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Πολύευκτο νὰ συμφωνήσει μὲ τὸ διάταγμα, μὲ τὸ ὁποῖο θὰ ἀνακηρύσσονταν ἅγιοι μάρτυρες οἱ πεσόντες στρατιῶτες στὸν πόλεμο κατὰ τῶν Μουσουλμάνων, αὐτὸς ἀρνήθηκε καταδικάζοντας κάθε εἴδους πολέμου (Steven Runciman, Η Βυζαντινή Θεοκρατία, 2005 σελ. 105).

Τὸ κακὸ ποὺ προκαλεῖται μὲ τὴν προώθηση τέτοιων ἰδεῶν καὶ ἀνθρώπων εἶναι μεγάλο καὶ πρέπει νὰ σταματήσει. Ἡ δεδομένη πτώση τῆς Δύσης δὲν δικαιολογεῖ τὴν ἀνάδυση καὶ προώθηση ἐξίσου βλαβερῶν καὶ καταστρεπτικῶν ἰδεῶν.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Δηλητηριώδης τροφή από τον π. Β. Βολουδάκη!

 

Του Παναγιώτη Σημάτη

 «Λυπεῖ δὲ ἡμᾶς καὶ ταράσσει τὰ παρὰ τῶν ὁμοψύχων καὶ ὁμοδόξων γινόμενα»! (*)

«Λυπεῖ δὲ ἡμᾶς καὶ ταράσσει», γράφει ὁ Μ. Βασίλειος, ὄχι τὰ παρὰ τῶν αἱρετικῶν, ἀλλὰ «τὰ παρὰ τῶν ὁμοψύχων καὶ ὁμοδόξων γινόμενα»! Καὶ στὴν πρὸς «Δυτικοῖς» ἐπιστολή του γράφει ὅτι, ζητοῦμεν ἀπὸ σας, νὰ γνωστοποιηθοῦν δημοσίως καὶ ὀνομαστικῶς εἰς ὅλους οἱ διαστρέφοντες τὴν ἐκκλησιαστικήν μας Παράδοση, ὥστε νὰ διατηροῦν μεταξύ των μόνον τὴν βλάβην καὶ νὰ μὴν τὴν μεταδίδουν εἰς ὅσους τοὺς πλησιάζουν. Καὶ ἐπίσης νὰ γνωρίσετε ὅτι γιὰ τὴν ἀλήθεια κι ὄχι γιὰ προσωπικὲς διαφορὲς γράφουμε αὐτά.

Αὐτὰ τὰ παράδοξα καὶ λυπηρὰ ἀντιμετωπίζουμε καὶ σήμερα, ὅταν ὀρθόδοξοι καὶ ἀγωνιστὲς κατὰ τὰ ἄλλα ἱερωμένοι, ὄχι μόνον ἐκφράζουν ἀντιπατερικὲς κακοδοξίες, ἀλλά, ἐνῶ τοὺς ὑπεδείχθησαν τὰ λάθη τους, τὰ ἐπαναλαμβάνουν, δηλητηριάζοντες ψυχές. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι ὁ κατὰ τὰ ἄλλα ὀρθόδοξος διδάσκαλος καὶ ἀγωνιστὴς π. Βασίλειος Βολουδάκης.

Ὁ π. Βασίλειος καυχιέται ὅτι εἶναι πνευματικὸ παιδὶ τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωρόπουλου σὲ τόσο μεγάλο βαθμό, ὥστε νὰ τὸν ὀνομάζει ἅγιο(!) καὶ νὰ ἀκολουθεῖ τὸν π. Ἐπιφάνιο ὡς πατέρα, ποὺ ἔδειξε το δρόμο στὰ σύγχρονα προβλήματα, παρακάμπτοντας παράλληλα τοὺς Ἁγίους Πατέρες ἄλλων ἐποχῶν. Ἐπίσης καυχιέται ὅτι εἶναι γνώστης τῶν ἔργων του, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα τὸν διαστρέφει καὶ τὸν χρησιμοποιεῖ γιὰ νὰ ἀναδείξει τίς θέσεις του.

Τὸ ὅτι ὁ π. Βασίλειος διαστρέφει τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας θὰ φανεῖ παρακάτω. Ἐδῶ θὰ δοῦμε ὅτι ὁ π. Βασίλειος διαστρέφει συνειδητὰ καὶ τὴ θέση τοῦ π. Ἐπιφανίου, ἐνῶ τὴν γνωρίζει ἄριστα!

Λέει ὁ π. Βασίλειος (3/9/2014, δεῖτε ἐδῶ): «Ὁ ὅρος "Ἀποτείχιση" εἶναι ἀπορριπτέος, διότι ὅταν ἀποτειχίζεται κάποιος, βγαίνει ἀπὸ τὰ τείχη τῆς Ἐκκλησίας. Δηλαδή, ἐκτὸς τῶν τειχῶν, εἶσαι ἐξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Τί θὰ πεῖ "ἀποτειχίζομαι"; Μόνος σου, δηλαδή ὁμολογεῖς ὅτι εἶσαι ἐκτὸς Ἐκκλησίας. Ἄρα, τί ἐπιδιώκεις; Ἡ λέξη αὐτὴ εἶναι ἀδόκιμη». 

Καὶ τί ἔχει γράψει ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος;  Ὁ π. Ἐπιφάνιος εἶχε ἀποφανθεῖ περὶ ἀποτειχίσεως ξεκάθαρα, πριν από δεκαετίες, τότε μάλιστα ποὺ ὁ Οἰκουμενισμὸς ἦταν στὰ σπάργανα: ἡ ἀποτείχιση εἶναι κανονικὴ πράξη ποὺ προβλέπεται ἀπὸ τοὺς Ἱ. Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας! Εἶχε συγκεκριμένα γράψει: