Παπικοί και Ορθόδοξοι ολοταχώς προς την ψευδοένωση

Και αντιοικουμενιστές στον ύπνο του δικαίου

………………..Ἡ συνάντησις διωργανώθη ὑπὸ τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Σμύρνης, καὶ περιελάμβανε τὴν τέλεσιν Ὀρθοδόξου Ἑσπερινοῦ, τοῦ Μ. Ἑσπερινοῦ τοῦ Σαββάτου, χοροστατοῦντος τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Σμύρνης κ. Βαρθολομαίου. Μετὰ τὴν ἀπόλυσιν αὐτοῦ ὁ Ρωμαιοκαθολικὸς Ἀρχιεπίσκοπος Σμύρνης Σεβ. κ. Martin Kmetec, συμπαραστατούμενος ὑπὸ κληρικῶν αὐτοῦ, ἐτέλεσε Λειτουργίαν, καθ’ ἣν ὡμίλησε καταλλήλως………………………

Παπικοί και Ορθόδοξοι ολοταχώς προς την ψευδοένωση

Ας φεύγομεν τους παπιστάς ως μίασμα…

Άρθρο της Ευαγγελίας Ζουλάκη

Προς τιμήν του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου πραγματοποιήθηκε την 2α Μαΐου «διαχριστιανική συνάντηση» στην Έφεσο, στην πρωτοχριστιανική Βασιλική όπου βρίσκεται και ο τάφος του Ευαγγελιστή Αγίου Ιωάννη [1].

Η συνάντηση διοργανώθηκε από την παπική αρχιεπισκοπή Σμύρνης. Αφού τελέστηκε ο Ορθόδοξος Εσπερινός χοροστατούντος του Μητροπολίτη Σμύρνης Βαρθολομαίου, ο παπικός Αρχιεπίσκοπος Σμύρνης Martin Kmetec, συμπαραστατούμενος από κληρικούς του, τέλεσε παπική «λειτουργία». Στην εκδήλωση παρέστησαν Ορθόδοξοι και αιρετικοί παπικοί και Αγγλικανοί.

Άκουσον, άκουσον! Ένα βήμα πριν το κοινό ποτήριο με τους αιρετικούς και δεν κουνιέται φύλλο στον Ορθόδοξο κόσμο…

ΗΜΕΡΙΔΑ 3 ΜΑΪΟΥ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ: ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: ΗΜΕΡΙΔΑ 3 ΜΑΪΟΥ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ: ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

Ἡ συνάντηση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου μὲ τὸν Πάπα στὴν Νίκαια τῆς Βιθυνίας, οἱ ἀνταλλαγὲς ἐπισκέψεων ὀρθοδόξων καὶ ἑτεροδόξων, ἡ πύκνωση τῶν συμπροσευχῶν μὲσα σὲ ὀρθοδόξους Ναοὺς κι άκόμη ἡ μετάδοση τῶν ἀχράντων μυστηρίων σὲ αἱρετικοὺς εἶναι δείγματα τῆς ὲπίμονης προσπάθειας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῆς λεγομένης «ὁρατῆς ἑνότητας τῶν ἐκκλησιῶν» ποὺ ἀποτελεῖ τὸ ὅραμα τῶν ἁπανταχοῦ οἰκουμενιστῶν.

Ἡ ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ ἀπέναντι σ΄αὐτὴ τἠ βίαιη προπαγανδιστικὴ προσπάθεια ἀμβλύνσεως τῆς συνειδήσεως τῶν ὀρθοδόξων ὀργανώνει τὴν Κυριακὴ 3 Μαΐου καὶ ὥρα 16.30  στὸ Πολεμικὸ Μουσεῖο ἡμερίδα μὲ θέμα :

ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

Δύο Ὁσιολογιώτατοι ἁγιορεῖτες Πατέρες,  καὶ 4 ἐκλεκτοὶ καὶ διακεκριμένοι θεολόγοι θὰ ἀναπτύξουν ἀφ’ἑνὸς ὅλες τῆς πτυχὲς τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀφ΄ἑτέρου τὶς ἀποκλίνουσες καὶ αἱρετικὲς παρεκτροπὲς τῶν οικουμενιστῶν ποὺ τραυματίζουν τὴν ἑνότητα τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Σκοπός τῆς ἡμερίδος εἶναι :

α) ἡ βαθύτερη κατανόηση τῆς Ἀλήθειας τῆς Ἐκκλησίας ἐκ μέρους τῶν συμμετεχόντων καὶ τῆς σημασίας τῆς Μοναδικότητος καὶ Ἑνότητός Της.

β) ἡ ἐνημέρωση  γιὰ τὸ τί εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός, ποιοὶ εἶναι οἱ στόχοι του καῖ οἱ μέθοδοί του καὶ πληροφόρηση  γιὰ ὅσα συμβαίνουν σήμερα στὶς ποικίλες συναντήσεις τῶν φορέων  τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ

 γ) ἡ ἐπιβεβλημένη στάση τῶν πιστῶν ἀπέναντι στὴν περιφρόνηση τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καὶ παραδόσεως καὶ τὴν ἐπιθετικότητα τῶν οικουμενιστῶν.

Ἀντίρρησις καὶ ἀνατροπὴ τοῦ «Συμφώνου» τῶν ἐν Ἰταλίᾳ «χριστιανικῶν ἐκκλησιῶν»

Ἀντίρρησις καὶ ἀνατροπὴ τοῦ «Συμφώνου» τῶν ἐν Ἰταλίᾳ «χριστιανικῶν ἐκκλησιῶν»

Τοῦ κ. Nikolò Ghigi: Ὑποψηφίου διδάκτορος εἰς τάς Ἐπιστήμας τῆς Ἀρχαιότητος εἰς τό Πανεπιστήμιον Ca’ Foscari τῆς Βενετίας, μέ ἑστίασιν εἰς τήν θρησκευτικήν διαμάχην τοῦ Θ΄ αἰῶνος

  Στὶς 23 τοῦ περασμένου Ἰανουαρίου, στὸ Μπάρι, πόλι τῆς νότιας Ἰταλίας ἐπιφανὴς, διότι ὑπεδέχθη τὰ λείψανα τοῦ ἁγίου Νικολάου, ἔλαβε χώρα στὸ πλαίσιο τῆς λεγόμενης «ἑβδομάδας προσ­ευχῆς γιὰ τὴν ἑνότητα τῶν χριστιανῶν» μιὰ οἰκουμενιστικὴ συνάντησι ὑπὸ τὴν ὀνομασία «Συμπόσιον τῶν ἐν Ἰταλίᾳ Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν». 

Σὲ αὐτὴ συμμετεῖχαν ἐκπρόσωποι τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς (παπικῆς) ὁμολογίας, τῆς Ἀγγλικανικῆς, Προτεστάντες διαφόρων δογμάτων, ἀκόμη καὶ Ὀρθόδοξοι. Μετὰ τὸ τέλος τῶν ἐργασιῶν, ὑπεγράφη ὑπὸ τῶν ἐκπροσώπων τῶν παρισταμένων ὁμολογιῶν ἕνα ἔγγραφο ποὺ ὀνομάστηκε «Σύμφωνον». Ἂν καὶ αὐτὸ τὸ κείμενο εἶναι πολὺ σύντομο καὶ ἐστερημένο ὑψηλοῦ θεολογικοῦ περιεχομένου – οὔτε ἄλλωστε ἐπεδίωκε νὰ τὸ ἔχη, ἀφοῦ ὁ χαρακτήρας του εἶναι καθαρῶς πρακτικός, διπλωματικὸς καὶ πολιτικός – ἐντούτοις περιέχει θέσεις λίαν ἐπικίνδυνες καὶ ἀντίθετες πρὸς τὴν ὀρθὴ διδασκαλία, πρὸς ἐντροπὴ τῶν Ὀρθοδόξων ποὺ συνυπέγραψαν αὐτὸ.

  Στὸ πρῶτο ἄρθρο διακηρύσσεται ὅτι «ἡ ἑνότητά μας ἔχει τὴν πηγήν της ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, μόνῳ Κυρίῳ καὶ Σωτῆρι, καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μᾶς ὁδηγεῖ στὴν οἰκοδόμησι σχέσεων ἀληθινῆς κοινωνίας» καὶ ὅτι «κάθε διαίρεσις καὶ παρεξήγησις μεταξὺ τῶν Ἐκκλησιῶν μας εἶναι μιὰ πληγὴ στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ φανερώνει τὴν ἁμαρτία τῶν Ἐκκλησιῶν». Τὸ κείμενο δὲν εἶναι ἐξ  ἑαυτοῦ ἐπικίνδυνο, ἀλλὰ εἶναι ἀνοικτὸ σὲ ἐπικίνδυνες ἑρμηνεῖες: τὸ δεύτερο μέρος θὰ μποροῦσε νὰ ὑποδηλώνη τὴν ἐσφαλμένη θεωρία ὅτι οἱ διάφορες χριστιανικὲς ὁμολογίες εἶναι ὅλες τμήματα τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, τὸ ὁποῖον αὐτή τὴ στιγμὴ εἶναι δῆθεν διαιρεμένον, καταλήγοντας ἔτσι στὴν «θεωρία τῶν κλάδων». Ἐπίσης, καὶ τὸ πρῶτο μέρος εἶναι ἀμφίσημο: ἡ «ἑνότητά μας» προϋποθέτει κάτι ποὺ ἤδη ὑφίσταται, καὶ δὲν γίνεται κατανοητὸ τί εἶναι οἱ «σχέσεις ἀληθινῆς κοινωνίας» ποὺ θέλουν νὰ ἐγκαθιδρύσουν τὴν στιγμὴ ποὺ δὲν ὑπάρχει κοινωνία πίστεως. Ἀκόμη καὶ ἡ δήλωσι ὅτι πηγή τῆς ἑνότητας εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ πηγὴ τῆς κοινωνίας τὸ Πνεῦμα, εἶναι λόγια μὲν ἀληθινά, ἀλλὰ μόνο στὴν περίπτωσιν ποὺ ἀναφέρονται εἰς τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, δηλαδὴ εἰς τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, καὶ ὄχι στὸ σύνολο τῶν χριστιανικῶν ὁμολογιῶν, ποὺ σφετερίζονται τὸ ὄνομα τῶν χριστιανῶν, ἀλλὰ δὲν μποροῦν νὰ θεωροῦνται τέτοιοι ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Θὰ μπορούσαμε ἐπίσης νὰ ἀναρωτηθοῦμε γιὰ ποιὸ Πνεῦμα μιλοῦμε, ἐκεῖνο ποὺ ἐκπορεύεται ἐκ τοῦ Πατρός ἢ ἐκεῖνο ποὺ ἐκπορεύεται ἐκ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ; Ἢ ἀκόμη καὶ γιὰ ποιὸν Χριστόν, ἀφοῦ μεταξὺ τῶν ὑπογραψάντων ὑπῆρξαν μονοφυσίτες, ἀλλὰ καὶ ριζοσπάστες προτεστάντες ποὺ φθάνουν νὰ ἀρνοῦνται τὴ θεότητα τοῦ Σωτῆρος!

Ο Μέγας Φώτιος για αυτούς που οι Οικουμενιστές ονομάζουν "αγαπημένους αδελφούς"

Ἂν ὑπῆρχε σήμερον πάλιν ἕνας Μ. Φώτιος; Τί τάχα θὰ ἔκαμνεν εἰς τὴν ἐποχὴν τῶν διαλόγων, τῶν ἑνώσεων, τῆς «ἀγάπης», τῆς τάσεως τοῦ κόσμου νὰ γίνη ἕνα, ἐν ἀδιαφορίᾳ πρὸς τὰς ἀληθείας τοῦ Θεοῦ;  Καὶ ἂν ἀκόμη ἔβλεπεν Ὀρθοδόξους καὶ Λατίνους ἡνωμένους, θὰ ἀνελάμβανε τὴν εὐθύνην δι’ ἕνα δεύτερον χωρισμόν, ποὺ εἶναι ἡ μόνη ἐλπὶς τοῦ κόσμου. Ὁ Μ. Φώτιος θὰ ἔκοπτε πάλιν τὴν Δυτικὴν Ἐκκλησίαν, διά νὰ σώση τὴν Ἐκκλησίαν" Μακαριστός π. Θεόκλητος Διονυσιάτης

                    

Ὁ Μέγας Φώτιος καὶ οἱ αἱρετικοὶ Λατῖνοι

Τοῦ μακαριστοῦ Ἁγιορείτου μοναχοῦ Θεοκλήτου Διονυσιάτου

«ΟΣΟΙ μελετοῦν τὰ αἴτια τοῦ σχίσματος, βλέπουν τὸν Μ. Φώτιον ὡς πρωταγωνιστήν, ὡς δογματικὸν διδάσκαλον, ἀντιτεθέντα εἰς τὰς καινοτομίας τῆς Ρώμης. Καὶ πολλοὶ μένουν μὲ τὴν ἐντύπωσιν ὅτι, ἐπειδὴ ὁ παπισμὸς παρουσιάζει τάσεις καταδυναστείας ἐφ’ ὁλοκλήρου τῆς Ἐκκλησίας καὶ εἰσῆγε νέαν διδασκαλίαν ἐπὶ τῆς κυρίως Θεολογίας τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὁ Μ. Φώτιος, κατὰ ἕνα τρόπον ἐντελῶς δογματικόν, ἀντέδρασε προετοιμάσας τὸ σχίσμα, τὸ ὁποῖον τόσον ἐταλαιπώρησε τὴν Ἐκκλησίαν.

Ἡ ἑρμηνεία αὕτη εἰς τὴν στάσιν τοῦ Μ. Φωτίου ἔναντι τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης, δὲν στερεῖται βεβαίως ποιᾶς τινος ἀληθείας. Ἀλλὰ δὲν ἐξαντλεῖται ἡ ἀλήθεια. Θὰ πρέπει νὰ μελετήση κανεὶς βαθύτατα τὴν ζωὴν καὶ τὰ φρονήματα τοῦ θειοτάτου καὶ σοφωτάτου Φωτίου, διά νὰ ἀντιληφθῆ ὅτι τὰ αἴτια τοῦ σχίσματος, τὸ ὁποῖον ἐπεδίωξεν ὁ ἅγιος Φώτιος, εὑρίσκοντο πολὺ βαθύτερα ἀπὸ τὰ φαινόμενα, τὰ ὁποῖα ἀπατοῦν καὶ ἐνίοτε ἀδικοῦν.

Ἡ Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία κατὰ τὸν δέκατον αἰῶνα, εἶχε δημιουργήσει μίαν μακρὰν πνευματικὴν παράδοσιν. Εἶχε βιώσει τὴν δογματικήν της διδασκαλίαν. Ἔζη ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι. Ἐτρύγα τοὺς καρποὺς τῆς μυστικῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς. Ἦτο προσανατολισμένη πρὸς τὸ πνεῦμα τῆς ἀκριβείας τῶν ἑπτὰ Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Καὶ ὁ Μ. Φώτιος, εὑρεθεὶς μέσα εἰς τὸ πνευματικὸν κλῖμα τῆς Ἐκκλησίας, ζῶν μὲ συνέπειαν, μὲ μέθεξιν, μὲ σεβασμόν, τὸν βίον, τῶν πρὸ αὐτοῦ ἁγίων Πατέρων, εἶδεν εἰς τὰς καινοτομίας τῶν Λατίνων, ἕνα πνεῦμα ξένον πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ.

Ιταλία - Υπεγράφη στο Μπάρι το πρώτο Οικουμενιστικό Σύμφωνο για μια κοινή πορεία μαρτυρίας.

"Μόνον μία συντονισμένη μαρτυρία εντός της     ποικιλομορφίας μπορεί να αποτελέσει αξιόπιστη έκφραση της αγάπης του Χριστού." Αυτά είναι λόγια της Μίας Εκκλησίας ή μίας "προοδευτικής" ΜΚΟ;.

"Δεν πρόκειται για έναν κανονισμό συγκατοίκησης, αλλά για την πλήρη κοινωνία" τὸ λένε ξεκάθαρα! Κι ὅμως, παρόλα αὐτὰ ἀντὶ νὰ σηκωθεῖ ἐπί τέλους ἕνα κῦμα ἀντίστασης, τὰ ἱστολόγια ἀρκοῦνται στὴν ἀνάρτηση τοῦ γεγονότος (ἂν φυσικὰ τὸ δημοσιεύει κάποιος ἀπὸ τοὺς δικούς τους, γιατί ἡ ἀλήθεια πιὰ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ μὲ ποιόν εἶσαι) καὶ κάποιες ὕβρεις ἐντυπωσιασμοῦ π.χ. "ἀχυράνθρωποι", οἱ "εὐσεβεῖς" διαρρηγνύουν τὰ ἱμάτια τοὺς ἀλλὰ δὲν κάνουν τίποτα μιλῶντας ἀκόμα γιὰ "κόκκινες γραμμές", ἀφοῦ τάχα "ἡ ἕνωση δὲν ἔχει γίνει" (!!!), οἱ θεολόγοι μιλοῦν μόνο χωρὶς νὰ διδάσκουν τὸν ἐκκλησιαστικὰ ὀρθὸ τρὀπο ἀντίστασης, ὡσὰν αὐτὰ νὰ γίνονται ὄχι ἐδῶ καὶ δεκαετίες ἀλλὰ μόλις ἐχθές, οἱ ἐπίσκοποι νανουρίζουν τὸ ποίμνιο μιλῶντας γιὰ ἀγάπη καὶ ὑπακοή, λαλίστατοι διαδικτυακὰ ἱερεῖς ξαφνικὰ χάνουν ἀπὸ φόβο τὴν φωνὴ τοὺς μὴ λέγοντας ἀκόμα καὶ ποὺ λειτουργοῦν, ἄλλοι δὲ ὑπογράφουν ὁμολογίες, ἀλλὰ ἐξαίφνης ξεχνοῦν τί ὑπεγραψαν, οἱ δὲ πιστοὶ τὰ βλέπουν, ἀλλὰ δὲν κάνουν τίποτα γιατὶ φοβοῦνται μὴν γίνουν ἀποσυνάγωγοι, μιᾶς καὶ δὲν ὑπάρχουν ποιμένες νὰ ἀκολουθήσουν. Ἕτσι οἱ Οἰκουμενιστὲς προχωροῦν ἀκάθεκτοι διαλύοντας κυριολεκτικὰ τὰ πάντα. 

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Υπεγράφη στο Μπάρι το πρώτο Οικουμενικό Σύμφωνο μεταξύ των Χριστιανικών Εκκλησιών στην Ιταλία. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης, κ.κ. Πολύκαρπος, ήταν ο δεύτερος μεταξύ των 18 υπογραφόντων...

Στις 23 Ιανουαρίου 2026, στον καθεδρικό ναό του Μπάρι, με την ευκαιρία του πρώτου Συμποσίου των Χριστιανικών Εκκλησιών, υπεγράφη με κάθε επισημότητα ένα ιστορικό κείμενο: το πρώτο εθνικό Οικουμενικό Σύμφωνο μεταξύ των Χριστιανικών Εκκλησιών που βρίσκονται στην Ιταλία.

Το κείμενο, με τίτλο «Σύμφωνο για μια κοινή πορεία μαρτυρίας», αποτελείται από έξι άρθρα και αντιπροσωπεύει ένα θεμελιώδη σταθμό για την αποκαλούμενη «ιταλική οδό διαλόγου».

«Παρουσίαση καί ἀνάλυση τοῦ ἀντιπαπικοῦ ἔργου τοῦ Θεοδώρου Ἀγαλλιανοῦ ” Ἱερομνήμονός τινος διάλογος μετά Μοναχοῦ τινος κατά Λατίνων” τῆς δεκαετίας τοῦ 1440»

                        

«Παρουσίαση καί ἀνάλυση τοῦ ἀντιπαπικοῦ ἔργου τοῦ Θεοδώρου Ἀγαλλιανοῦ ” Ἱερομνήμονός τινος διάλογος μετά Μοναχοῦ τινος κατά Λατίνων” τῆς δεκαετίας τοῦ 1440»

Ὁ πλασμένος διάλογος αὐτός εἶναι ἔργο ἀνωνύμου (κατ΄ ἀρχήν) λογίου συγγραφέως τοῦ 15ου αἰῶνος, ὁ ὁποῖος – σύμφωνα μέ τήν πλοκή τοῦ διαλόγου, ὡς πρωταγωνιστής του – ἦταν εὐρέως καί διεθνῶς γνωστός ὡς ὁμολογητής τῆς Ὀρθοδοξίας, τελοῦσε δέ ὑπό διωγμό ἀπό τίς ἐκκλησιαστικές καί αὐτοκρατορικές ὑπηρεσίες ἐντός τῆς Βασιλευούσης Κωνσταντινουπόλεως. 

Ὅπως προκύπτει ἀπό ἔγκυρα στοιχεῖα, συντάκτης τοῦ κειμένου ὑπῆρξε ὁ Ἱερομνήμων Θεόδωρος Ἀγαλλιανός (1400-1474), γνωστός ὀρθόδοξος λόγιος, τῆς μερίδος τῶν κατά τοῦ λατινισμοῦ “ἐνισταμένων” (κατά τήν ἔκφραση τοῦ κειμένου του) Ὀρθοδόξων τῆς Κωνσταντινουπόλεως στά μέσα τοῦ 15ου αἰῶνος.

Ὁ διάλογος λοιπόν διαμείβεται μεταξύ κάποιου “Ἱερομνήμονος” (12ου τῆ τάξει ἀξιωματούχου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου) καί κάποιου Μοναχοῦ προσκυνητοῦ-ἐπισκέπτου, προερχομένου ἀπό τά Εὐχάιτα (τήν Θεοδωρούπολη), ὁ ὁποῖος ἔχει ζῆλο ὑπέρ τῆς Πίστεως καί κατά τῶν προδοτῶν Κληρικῶν πού συνήνεσαν στήν ψευδο-ένωση Φερράρας-Φλωρεντίας· ὁ διάλογος εἶναι γραμμένος στήν λογία, ἀττική, διάλεκτο καί τοποθετεῖται στήν περίοδο μετά τήν παρέλευση δύο ἐτῶν ἀπό τήν ἑνωτική Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας (1438-1439), δηλαδή γύρω στό ἔτος 1442, καί μέχρι τήν πτώση (Ἅλωση) τῆς ΚΠόλεως (1453) [b].

«Αν δεν μετανοήσει ο Παπισμός, δεν δύναται να γεφυρωθεί το χάσμα και να γίνει η ένωση μαζί τους»

                

https://www.youtube.com/watch?v=uGm9rkXjiLk&t=163s

Οι προφάσεις εν αμαρτίαις των σημερινών κληρικών και θεολόγων σχετικά με την πρόσφατη επίσκεψη του Πάπα στο Φανάρι.

    

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Ὁ μακαριστὸς Παναγόπουλος ἔλεγε: "Ὅσο θὰ τιμωρηθεῖ ἐκεῖνος ποὺ ἁμάρτησε, ἄλλο τόσο θὰ τιμωρηθεῖ καὶ ἐκεῖνος, ποὺ ὑπέπεσε στὴν ἀντίληψή του ἡ ἁμαρτία αὐτὴ καὶ ἀδιαφόρησε, ἐνῷ θὰ μποροῦσε κάτι νὰ πεῖ, κάτι νὰ καταγγείλει, κάτι νὰ ὑπενθυμίσει, κάτι νὰ προλάβει, κάτι νὰ θεραπεύσει". Ἐμεῖς προσθέτουμε σ' αὐτούς κι ἐκείνους ποὺ βρίσκουν συνέχεια "προφάσεις ἐν ἁμαρτίας", δηλ. ὅλο βρίσκουν κάτι καινούργιο γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὴν ἀναποφασιστικότητά τους ἢ τὴν δειλία τους νὰ πράξουν τὸ σωστό. 

Αὐτὸ τὸ βιώνουμε γιὰ μία ἀκόμα φορὰ πρόσφατα, μὲ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα καὶ τὴν ἀναγνώρισή του ἀπὸ τὸν πατρ. Βαρθολομαῖο ὡς κανονικὸ ἐπίσκοπο τῆς Ἐκκλησίας (καὶ μάλιστα μὲ πρωτοκαθεδρία), μὲ ἱερωσύνη καὶ μυστήρια. Ὁ Βαρθολομαῖος πονηρὸς ὤν δὲν ἔκανε φανερὸ συλλείτουργο, ἀλλὰ γιὰ νὰ ρίξει στάχτη στὰ μάτια, ὅσων δὲν θέλουν νὰ δοῦν τὰ ἐμφανέστατα, ἔκανε ἕνα τρόπον τινά συγκαλυμμένο συλλείτουργο. Διότι τὸ Πιστεύω, ὁ ἀσπαγμὸς ἀγάπης πρὶν τὴν προετοιμασία τῆς Θείας Κοινωνίας και τα πολυχρόνια μετὰ ἀπὸ Αὐτήν δὲν σημαίνουν τίποτα ἄλλο παρὰ συλλείτουργο καὶ τὴν πλήρη ὁμόνοια των συλλειτουργούντων. Λέει ὁ ἄγ. Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς στὴν ἑρμηνεία τῆς Θείας Λειτουργίας: 

 Η ομολογία πάλι του θείου συμβόλου της πίστεως, που γίνεται από όλους, προδηλώνει τη μυστική ευχαριστία... ο ασπασμός είναι πρότυπο και προδιαγραφή της ομόνοιας, της ομοφροσύνης όλων μεταξύ τους και της λογικής ταυτότητας, που θα πραγματοποιηθεί τον καιρό της αποκάλυψης των μελλοντικών άρρητων αγαθών, που αποτελεί προσδοκία πίστης κι αγάπης. (εδώ).

Κι ὅμως, τί κι ἂν τὰ λέει αὐτὰ ὁ Ἅγιος; Οἱ σημερινοὶ κληρικοὶ καὶ θεολόγοι, ἐπειδὴ γνωρίζουν ὅτι ἂν τὰ παραπάνω γίνουν παραδεκτά, πρέπει νὰ διακόψουν τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τὸν Βαρθολομαῖο καὶ ὅσους τὸν ἀκολουθοῦν, ἐφηῦραν καινούργια δικαιολογία: Δὲν ἦταν συλλείτουργο, λένε, ἀλλὰ ἁπλὴ συμπροσευχή.  Ὅμως μέσα στὴν ἀπεγνωσμένη προσπάθεια νὰ καλύψουν τὴν δειλία (;) ξεχνοῦν ὅτι ἡ ἐκκλησία ἀπαγορεύει ὄχι μόνο τὰ συλλείτουργα μὲ αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ τὶς συμπροσευχὲς καὶ ἐπιφέρει βαρύτατες ποινές, σὲ ὅσους τὶς διαπράττουν. Οἱ δὲ πιστοὶ ὀφείλουν νὰ μὴν ἔχουν κοινωνία μὲ αὐτοὺς τοὺς κληρικούς. Τρανὸ παράδειγμα τῶν παραπάνω ἀποτελεῖ τὸ ἀκόλουθο γεγονὸς ἀπὸ τὴν ἐποχὴ πρὶν τὴν ἅλωση, ὅπου οἱ τὀτε Βαρθολομαῖοι γιὰ νὰ σὠσουν τάχα τὴν Πόλη προώθησαν τὴν ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν. 

Τὸ παρακάτω ἀπόσπασμα ἀπὸ τὰ ἀπομνημονεύματα τοῦ Σιλβέστρου Συρόπουλου (σελ. 556) «ὥσπερ ἥδυσμά τι» δείχνει, ὅτι οἱ πιστοὶ τότε δὲν ἔπαιζαν μὲ τὴν πίστη καὶ ὅτι ἀπὸ τὸν αὐστηρό τους ἔλεγχο δὲν γλύτωναν οὔτε κἂν οἱ ἱερεῖς ποὺ ἦταν εὐσεβεῖς. Παρατηρητέον δὲ ὅτι οἱ ἱερεῖς, ἀντὶ νὰ ἀγανακτοῦν, ἐπαινοῦσαν μία τέτοια στάση καὶ ὑπεράσπιζαν τὸν ἐαυτό τους μὲ ἐπιχειρήματα, ποὺ ἔπειθαν τὸ ποίμνιο. Σήμερα φυσικά, τὸ ξανατονίζω, μία τέτοια στάση, θὰ καταδικαζόταν ἀπὸ τὸ ἱερατεῖο ὡς ἔνδειξη ἔπαρσης καὶ ἀνυπακοῆς. Ὅσοι τολμοῦν νὰ ἐλέγχουν (πάντα μὲ ἐπιχειρήματα) καταδικάζονται στὴ νῆσο τῶν πλανεμένων ἄνευ ὅμως ἐπιχειρημάτων:

  «Ἱερεύς τις ἠθέλησεν ἰδεῖν ὅπως γίνεται ἡ τοῦ πατριάρχου πρόβλησις (σσ. ἐκλογὴ καὶ τελετὴ ἐγκατάστασης τοῦ Πατριάρχου)· ὄνομα τῷ ἱερεῖ Θεοφύλακτος. Ἐδανείσατο οὖν ἵππον, οὐδέ γάρ ἐκέκτητο, καί ἦλθεν εἰς τά βασίλεια, καί ἰδών τήν πρόβλησιν, ἦλθε μεθ' ἡμῶν μέχρι καί τοῦ πατριαρχείου. Εἶτα ὑπέστρεψεν εἰς τό ἴδιον οἴκημα, καί κατά τήν ὥραν τοῦ ἑσπερινοῦ ἐσήμανεν (ἦν γάρ ἡ ἑορτή τῆς Ἀναλήψεως), καί οὐδείς ἦλθεν εἰς τόν ναόν αὐτοῦ· ὡσαύτως καί εἰς τόν ὄρθρον, καί οὐδείς ἦλθε· ἐξεδέχετο δέ καί εἰς τήν ὥραν τῆς λειτουργίας, ἵνα φέρῃ τις αὐτῷ λειτουργίαν, καί οὐκ ἔφερε· διό οὐδέ ἐλειτούργησεν. Ἀγανακτήσας προσῆλθε τοῖς εἰωθόσιν ἐκκλησιάζεσθαι ἐν τῷ ναῷ καί ἠρώτα τίνος χάριν οὐκ ἦλθον ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ ἑορτῆς οὔσης; Οἱ δέ ἔλεγον αὐτῷ· Διότι ἠκολούθησας καί σύ τῷ πατριάρχῃ καί ἐλατίνισας. Ἔλεγεν οὖν ὁ ἱερεύς· Καί πῶς ἐλατίνισα; ἐγώ ἀπῆλθον ἁπλῶς ἵνα ἴδω τήν τάξιν μόνον ἥν οὐδέποτε εἶδον, καί οὔτε ἐφόρεσα οὔτε ἔψαλα οὔτε τι ἱερατικόν ἐποίησα. Πῶς οὖν ἐλατίνισα; Οἱ δέ εἶπον· Ἀλλ' ἀνεμίχθης καί συνωδοιπόρεις μετά τῶν λατινισάντων ἔμπροσθεν τοῦ λατινόφρονος πατριάρχου καί ἔφθανέ σοι ἡ εὐλογία αὐτοῦ. Τότε ἠγανάκτησεν, ἵνα δυσωπῇ αὐτούς μεθ' ὑποσχέσεων ἐνόρκων, ὡς οὐκέτι ἀπελεύσεται εἰς τόν πατριάρχην ἤ εἰς τούς πλησιάζοντας αὐτῷ, καί μόλις ἠδυνήθη καταπεῖσαι αὐτούς συνέρχεσθαι πάλιν εἰς τήν ἐκκλησίαν. Εἰ οὖν ὥσπερ ἥδυσμά τι προσετέθη τοῦτο τῷ λόγῳ, ἀλλ' οὖν καί ἐκ τούτου ἔξεστι τοῖς βουλομένοις τεκμαίρεσθαι ὁποίαν τινά διάθεσιν ἔχει Θεοῦ χάριτι περί τά ὑγιῆ τῆς Ἐκκλησίας δόγματα ὁ χριστιανικώτατος ὅδε λαός καί ὅπως ἀποστρέφεται καί μισεῖ τά νόθα τε καί ἀλλότρια».

Βλέπουμε, λοιπόν, ὅτι οἱ προφάσεις ποὺ ἐφευρίσκουν ἐκ νέου οἱ σημερινοὶ διάδοχοι τῶν τότε Χριστιανὼν ὄχι μόνο δὲν ὠφελοῦν ἀλλὰ ἀποκαλύπτουν ἀκόμα περισσότερο τὴν λανθασμένη καὶ ὀλέθρια στάση τους. Μακάρι νὰ ἀλλάξουν ὅσον τὸ γρηγορότερον γίνεται στάση.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Όποιος δεν πείθεται σήμερα με αυτά που βλέπει και ακούει, ας προσέξει τα παρακάτω που ειπωθηκαν πολλές δεκαετίες πριν και ας καταλάβει τί διδάσκει η Εκκλησία και τί οι σημερινοί ψευδοποιμένες, όπως ο σημερινός Φλωρίνης!

              

https://www.youtube.com/watch?v=gv9jnaveABE&t=1s

O πάπας Λέων μνημονεύθηκε ως ορθόδοξος επίσκοπος ενώπιον του Πατριάρχη Βαρθολομαίου και των άλλων αρχιερέων! Καi αυτοi που το καταγγέλουν συνεχίζουν σαν να μην συνέβη τίποτα.

                        

Κατά τη διάρκεια της εκτενούς δέησης στο Φανάρι, ο διάκονος ανέκραξε: «Έτι δεόμεθα υπέρ του αγιωτάτου επισκόπου και πάπα Λέοντος και αρχιεπισκόπου και Πατριάρχου ημών Βαρθολομαίου».

Στις 29 Νοεμβρίου 2025 στον ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι πραγματοποιήθηκε δοξολογία με τη συμμετοχή του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου και του Ρωμαιοκαθολικού πάπα Λέοντα. Κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας έγινε ειδική δέηση για την υγεία των δύο εκκλησιαστικών ηγετών, με το όνομα του ποντίφικα να αναφέρεται πρώτο με την ένδειξη «αγιώτατος».

Κατά τη διάρκεια της εκτενούς δέησης, ο διάκονος είπε τα εξής:

«Έτι δεόμεθα υπέρ του αγιωτάτου επισκόπου και πάπα Ρώμης Λέοντος και του Αρχιεπισκόπου και Πατριάρχου ημών Βαρθολομαίου, και υπέρ του κατευθυνθήναι τα διαβήματα αυτών εις παν έργον αγαθόν». Μετά από αυτό, η χορωδία έψαλε τρεις φορές: «Κύριε, ελέησον».

Τον προσκύνησαν, τον θυμίασαν, τον αγκάλιασαν, του έψαλλαν, τον ανέβασαν στον αρχιερατικό θρόνο, τον αναγνώρισαν και οι Ορθόδοξοι αναζητούν ακόμα... κόκκινες γραμμές!!!

SS Leone XIV Viaggio Apostolico in Türkiye e Libano

"Έρχονται τέτοιες κακές ημέρες όλοι θέλουν να πάμε στον πάπα". Μας τα είπαν αλλά εμείς δεν ακούσαμε

«Το γράψαμε στον Αθηναγόρα είμεθα έτοιμοι και το θρόνο και τη ζωή μας να χάσουμε, παρά να προσκυνήσουμε τον πάπα»

Του μακαριστού επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη

Απομαγνητοφώνηση:

«(Ο Μάρκος ο Ευγενικός) πάλεψε με το μεγάλο θηρίο, τον πάπα, που τόσα χρόνια βασανίζει τον κόσμο. Και τώρα στα χρόνια μας, τι θα δούνε τα ματάκια μας! Προτιμότερο να μας πάρει ο Θεός από τον κόσμο τούτο, παρά να δούμε τις κακές ημέρες που έρχονται, κακά σημάδια έχομε. Ας γλεντάνε ας διασκεδάζουν, ας βγάζουν τα μάτια τους έρχεται, έρχεται η οργή του Θεού! Μεγάλη οργή! Χειρότερη από κείνη που ζήσαμε το 1940. Θυμάστε την πείνα, θυμάστε τη δυστυχία, θυμάστε τη σκλαβιά; Θυμάστε τις κρεμάλες; Θυμάστε όλα αυτά που ζήσαμε όλοι όσοι μείναμε πιστοί στην πατρίδα και την Εκκλησία; Έρχονται πάλι τέτοιες ημέρες.

Θεολόγοι, παπάδες, δεσποτάδες, πατριαρχάδες μας λένε να πάμε να προσκυνήσουμε τον πάπα. ΟΧΙ! Είμαθα ένας, δύο, τρεις… όσοι είμεθα. Και λιγότεροι. Πέφτουμε από το θρόνο μα τον πάπα δεν τον προσκυνάμε.

Το μνημόσυνο του Αθηναγόρα το παύσαμε! Και τρεις μητροπόλεις, της Ελευθερουπόλεως, της Φλωρίνης και της Παραμυθιάς παύσαμε το μνημόσυνο του πατριάρχου Αθηναγόρα. Γιατί; Θέλει με το ζόρι να μας κάνει Φράγκους. Δεν θα γίνουμε Φράγκοι. Το γράψαμε στον Αθηναγόρα είμεθα έτοιμοι και το θρόνο και τη ζωή μας να χάσουμε, παρά να προσκυνήσουμε τον πάπα.

Οι επιστολές του Φώτη Κόντογλου προς τον πατρ. Αθηναγόρα. Ένα παράδειγμα ορθόδοξης ομολογίας.

Παρουσιάζουμε τις δύο επιστολές του μακαριστού κ. Φώτη Κόντογλου προς τον πατρ. Αθηναγόρα μετά τις οικουμενιστικές ενέργειες του δευτέρου. Οι επιστολές αυτές αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση ορθοδόξου ομολογίας. Η πρώτη είναι σε ύφος μειλίχια καυτηριάζοντας όμως ξεκάθαρα την φιλοπαπική στάση του Αθηναγόρα και φέρει την ελπίδα ότι ο πατριάρχης ίσως αλλάξει (τέτοιες επιστολές γράφτηκαν πολλές πριν το Κολυμπάρι). Η δεύτερη όμως, η οποία γράφτηκε, αφού αποδείχθηκε ότι ο πατριάρχης δεν πρόκειται να αλλάξει την αιρετική προδοτική του στάση, είναι κόλαφος και καυτηριάζει και καταδικάζει, όχι μόνο  τον πατριάρχη, αλλά και όσους αρχιερείς και ιερείς τον ακολουθούν. Θα τολμήσει κανείς από τους σημερινούς «διακριτικούς» να τον καταδικάσει για αυτή του την γενίκευση; 

Μην ξεχνάμε ότι οι επιστολές αυτές γράφτηκαν σε καιρούς που ο Οικουμενισμός δεν είχε ακόμα τόσο προχωρήσει όσο σήμερα. Και παρόλα αυτά τότε το Άγιον Όρος είχε σύσσωμο (τι διαφορά αλήθεια με σήμερα!) μαζί με τους τρεις επισκόπους διακόψει το μνημόσυνο του Αθηναγόρα και οι διαμαρτυρίες εκφράζονταν ακόμα και με την εμφάνιση μίας φωτογραφίας ή ενός δημοσιεύματος (βλ. Την πρώτη επιστολή αλλά και την επιστολή του μητρ. Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου εδώ). Πόση διαφορά αλήθεια με σήμερα που όλα αντιμετωπίζονται με μία αναισθησία ή με κοινωνία, με φιλοφρονήσεις και εκδηλώσεις αγάπης προς τους πρόδότες της Πίστεως, λες και εμείς είμαστε καλύτεροι Χριστιανοί από τους τότε. Στις επιστολές αυτές ο κυρ Φώτης επιλέγει την ομολογία και το μαρτύριο από την συμπόρευση με την αίρεση και την απραξία και χρησιμοποιεί το λεξιλόγιο που και σήμερα χρησιμοποιούν όσοι κατηγορούνται ως ζηλωτές και φανατικοί. Ας τις διαβάσουμε και ας αναλογισθούμε.

Α.Τ.

                                

Α΄ Επιστολή 

Παναγιώτατε,

Ἡ εὐμένεια καὶ ἡ συγκατάβασις μεθ’ ἢς συμπεριεφέρθητε εἰς ἐμέ, τὸν

ἀσήμαντον, κατὰ τὴν κατ’ ἐπιθυμίαν Ὑμῶν συνάντησίν μας ἐν Ἀθήναις, μοὶ δίδει τὸ θάρρος ὅπως σᾶς ὑποβάλω τὰς κάτωθι σκέψεις καὶ ὑπομνήσεις σχετικῶς μὲ τὸ μέγιστον καὶ φοβερὸν θέμα τῶν σχέσεων μεταξύ της Ὀρθοδόξου καὶ τῆς Παπικῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Ὑμετέρα Παναγιότης, ἄλλως τέ, μὲ παρώτρυνε πρὸς τοῦτο.

Ορθόδοξοι κληρικοί στην οικουμενιστική “λειτουργία” του Βατικανού

 Ο Ο.Τ. μας ενημερώνει ως μία από τις πολλές εφημερίδες, πως η Εκκλησία έχει υποταγεί στον Πάπα και στην Ν.Τ.Π. (ας μας πουν όσοι υποστηρίζουν τέτοια πράγματα, ποιούς Μάρτυρες του 21ου αιώνα έχουμε εμείς κοινούς με τον Παπισμό και τον Προτεσταντισμό; Άρα γίναμε μία εκκλησία;) . Και παράλληλα δεν σχολιάζει τίποτα, δεν καλεί τους πιστούς σε αντίσταση και στην ευλογημένη σε αυτή την περίπτωση ανυπακοή, δεν παραθέτει ούτε μία πατερική ρήση του τι πρέπει να κάνουμε ως πιστοί σε τέτοιες περιπτώσεις. Και δεν το κάνει αυτό, διότι στην πραγματικότητα ο Ο.Τ. και οι όμοιοί του αντιοικουμενιστές είναι ηθικοί αυτουργοί της προδοσίας αφού ως σφουγγάρι απορρόφησαν με ψέμματα και ανούσιες υποσχέσεις όλες τις αντιδράσεις που θα είχαν σίγουρα σταματήσει την κατρακύλα. Όμως οι εκκλησιαστικοί Πατέρες είναι ξεκάθαροι: Κανὼν ΜΕ´ Ἀποστόλων: Ἐπίσκοπος, ἢ πρεσβύτερος, ἢ διάκονος, αἱρετικοῖς συνευξάμενος μόνον, ἀφοριζέσθω· εἰ δὲ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς ὡς κληρικοῖς ἐνεργῆσαί τι, καθαιρείσθω. Μ. Βασίλειος: «Οἵτινες τὴν ὑγιᾶ ὀρθόδοξον πίστιν προσποιούμενοι ὁμολογεῖν, ΚΟΙΝΩΝΟΥΣΙ δὲ τοῖς ἑτερόφροσι, τοὺς τοιούτους, εἰ μετὰ παραγγελίαν μὴ ἀποστῶσιν, μὴ μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλὰ μηδὲ ἀδελφοὺς ὀνομάζειν» (Βλ. Ν. Βασιλειάδη, Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς καὶ ἡ Ἕνωσις τῶν Ἐκκλησιῶν, Ἔκδ. «Σωτήρ», Ἀθῆναι, 1972, σελ. 95).

Φωτογραφία: youtube vatican news

Ιεράρχες και κληρικοί εκπρόσωποι από τουλάχιστον εννέα Ορθόδοξες Εκκλησίες παρευρέθηκαν στην οικουμενιστική λειτουργία του Πάπα Λέοντα, αφιερωμένη στη μνήμη των Μαρτύρων και των Μαρτύρων της Πίστης στον 21ο αιώνα, η οποία πραγματοποιήθηκε στην παπική Βασιλική του Αγίου Παύλου Εκτός των Τειχών την Κυριακή 14 Σεπτεμβρίου.

Η εκδήλωση μεταδόθηκε από το Vatican News:

Η λειτουργία περιελάμβανε ύμνους, αναγνώσματα και προσευχές με επικεφαλής Ορθόδοξους, Καθολικούς, Προτεστάντες και Ανατολίτες εκπροσώπους, συμπεριλαμβανομένων αρκετών γυναικών Προτεσταντών ιερέων.

Κατά τα άλλα η ένωση Εκκλησιών δεν έχει γίνει!

Καρδινάλιος διαβάζει το Πιστεύω στον ορθόδοξο ναό! 

Δείτε στο 1:31;00 τον Καρδινάλιο να διαβάζει το Πιστεύω ανήμερα της εορτής του Προφήτη Ηλία, και συμπεράνετε αν δεν έχει γίνει ανεπίσημα η ένωση με τους Παπικούς! Κανείς δεν αντιδράει, η εικόνα παπικού καρδιναλίου στον επισκοπικό θρόνο είναι πια γνωστή και αποδεκτή από το ποίμνιο!

Θεία Λειτουργία της Κυριακής από τον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου

            

–https://youtu.be/fO216d3i-L0 –  Ecumenical Patriarchate – Οικουμενικό Πατριαρχείο

Για όσους ψάχνουν ακόμα κόκκινες γραμμές!

Αρχ. Ελπιδοφόρος προς Πάπα “Είθε αυτή η συνάντηση να είναι η αυγή εκείνης της ευλογημένης και φωτεινής ημέρας”

              

Με τον Πάπα Λέοντα ΙΔ’ συναντήθηκε σήμερα στο Βατικανό ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος, στα πλαίσια προσκυνηματικής επίσκεψης από την Αρχιεπισκοπή Αμερικής και από τη Ρωμαιοκαθολική Αρχιεπισκοπή του Νιούαρκ, με την ονομασία «Από τη Ρώμη στη Νέα Ρώμη», που συνδέει τρεις σταθμούς-σύμβολα ιστορικής και πνευματικής σημασίας για τον Χριστιανισμό: τη Ρώμη, την Κωνσταντινούπολη και τη Νίκαια. (orthodoxianewsagency)

Συνάντηση Ελπιδοφόρου – Πάπα Λέοντος ΙΔ’ στο Βατικανό

Η συνάντηση του Ποντίφικα με τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής την Πέμπτη στο Βατικανό χαρακτηρίστηκε ιστορικής σημασίας. Ο Πάπας Λέων ΙΔ’ συνομίλησε με τον Ελπιδοφόρο στο πλαίσιο της κοινής προσκυνηματικής αποστολής.

Η επίσκεψη έχει ισχυρό συμβολισμό για τον διάλογο μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών και αποσκοπεί στην ενίσχυση της πνευματικής ενότητας των Εκκλησιών.

O κ. Ελπιδοφόρος έγραψε στο Facebook:

«Σήμερα, σταθήκαμε ενώπιον της Αυτού Αγιότητας του Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ως προσκυνητές, ταξιδεύοντας μαζί όχι μόνο μέσα από τους ιερούς τόπους της Ρώμης, της Κωνσταντινούπολης και της Νίκαιας, αλλά και κατά μήκος της πνευματικής πορείας της θεραπείας και της συμφιλίωσης.

π. Θ. Ζήσης, Η ψευδοένωση στην Φερράρα-Φλωρεντία στα «Απομνημονεύματα» του Σιλβέστρου Συροπούλου» (Δ΄)

–https://youtu.be/dPHTmNelTus – katihisis

Ο ένας μετά τον άλλο οι ορθόδοξοι ποιμένες σπεύδουν να υμνήσουν τον "άγιο" Πάπα. Τα τρομερά σκάνδαλα που κάλυψε ο "ἀγιος" Πάπας δεν τα γνωρίζουν;

Όλα στον βωμό της σκοπιμότητας για την ένωση των Εκκλησιών

Πριν παρουσιάσουμε τους μιμητές του Βαρθολομαίου στον έπαινο του αποθανέντος Πάπα δημοσιεύουμε παραδειγματικά κάποιους τίτλους από άρθρα για να καταλάβουμε ποιόν επαινούν οι Ορθόδοξοι ταγοί:

                                            

Ο Πάπας Φραγκίσκος των ΛΟΑΤΚΙ που μιλούσε για τους φτωχούς και κάλυπτε βιαστές – Άφησε πίσω του χάος, σκάνδαλα και σύγχυση (εδώ)

Το Βέλγιο «κατακεραύνωσε» τον πάπα Φραγκίσκο για τα σκάνδαλα παιδεραστίας της Καθολικής Εκκλησίας (εδώ)

Πάπας Φραγκίσκος: Καρότο και μαστίγιο, οι αντιφάσεις μιας διχαστικής θητείας (εδώ)

Πέθανε ο πάπας Φραγκίσκος, ο «πολιτικός ποντίφικας»... Το «αγκάθι» των σκανδάλων παιδικής κακοποίησης από ιερείς (εδώ)

Και τώρα οι γεμάτες "αγάπη" και θαυμασμό δηλώσεις των ορθοδόξων μιμητών του Βαρθολομαίου

Απίστευτες δηλώσεις του πατρ. Βαρθολομαίου για τον αποθανέντα πάπα, τον οποίο ως θεσμό και ως εκάστοτε πρόσωπο (δηλ. και ως Φραγκίσκο) έχουν καταδικάζει όλοι οι Άγιοι άνευ εξαιρέσεως (από το σχίσμα και μετά) ως μέγα αιρετικό και εχθρό της Εκκλησίας και του Χριστού

"συνοδοιπόρος και συμπαραστάτης του Οικουμενικού Πατριαρχείου, γνήσιος φίλος της Ορθοδοξίας,... πορεία των αδελφών Εκκλησιών μας προς το κοινό ποτήριο... δεόμεθα όλοι μαζί, «εν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ», για την ανάπαυση της ψυχής του εν χώρα ζώντων και εν σκηναίς δικαίων. Προσευχόμεθα να τον ανταμείψει ο Κύριος της ζωής και του θανάτου για τους πολλούς κόπους του για την Εκκλησία"

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης για την εκδημία του Πάπα Φραγκίσκου

Η Α.Θ. Παναγιότης ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, την Δευτέρα της Διακαινησίμου, δέχθηκε την εν Τουρκία σεβασμία Ιεραρχία του Θρόνου, με την ευκαιρία του Αγίου Πάσχα, και στην ομιλία του αναφέρθηκε στην εκδημία του αειμνήστου Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου, η οποία είχε γίνει μόλις λίγο νωρίτερα γνωστή.

Ο Πατριάρχης αναφέρθηκε στη αδελφική φιλία που τον συνέδεε με τον Πάπα Φραγκίσκο, στην συνεργασία τους και στην επιθυμία τους να συναντηθούν στην Νίκαια της Βιθυνίας για να τιμήσουν από κοινού την 1700ή επέτειο από την σύγκληση της Α’ Οικουμενικής Συνόδου.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της δηλώσεως του Παναγιωτάτου:

“Μέσα στην ατμόσφαιρα της μεγάλης πασχαλινής χαράς, σήμερα το πρωί, Δευτέρα της Διακαινησίμου εβδομάδας, ήρθε το μόρσιμον άγγελμα της κοιμήσεως του Πάπα Φραγκίσκου, ενός πολυτίμου εν Χριστώ αδελφού, με τον οποίο από την πρώτη στιγμή της αναρρήσεως του εις τον παπικόν θρόνον, είχαμε μία αδελφική φιλία και συνεργασία για το καλό των Εκκλησιών μας, για την περαιτέρω προσέγγιση των Εκκλησιών μας, για το καλό της ανθρωπότητος.

Οι Οικουμενιστές ξαναγράφουν την ιστορία διαχωρίζοντας εαυτούς από τους Αγίους!

Βαρθολομαίος: Δεν υπήρξε σχίσμα μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινούπολης το 1054.

Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως πιστεύει ότι ο διαχωρισμός μεταξύ Ορθοδόξων και Καθολικών θα εκλείψει τα επόμενα χρόνια.

Στις 12 Μαρτίου 2025, κατά τη διάρκεια συνάντησης στην Κωνσταντινούπολη με τον Ελληνοκαθολικό Μελκίτη Πατριάρχη Γρηγόριο Γ’, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίος μίλησε για την θεωρία ότι δεν υπήρχε πραγματικό σχίσμα μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινούπολης το 1054, γράφει το catholicnewsagency.

Μάλλον, είπε, «υπήρχαν εντάσεις που ενισχύθηκαν με την πάροδο του χρόνου». Ωστόσο, όπως τόνισε ο κ. Βαρθολομαίος, αυτές οι εντάσεις «δεν είναι ανυπέρβλητες».

Ο Γρηγόριος Γ’ έφτασε στην Κωνσταντινούπολη με ομάδα προσκυνητών που συμμετείχαν στο προσκύνημα της Γερμανικής Εταιρείας των Αγίων Τόπων. Αφορμή για το προσκύνημα ήταν η 1700η επέτειος της Συνόδου της Νίκαιας, που έγινε το 325.