ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ
Εἴμεθα περαστικοὶ εἰς αὐτὴν τὴν ζωὴν
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (Ἐφεσ. δ΄ 17) γράφει: «Τοῦτο οὖν λέγω καὶ μαρτύρομαι ἐν Κυρίῳ, μηκέτι ὑμᾶς περιπατεῖν καθὼς καὶ τὰ λοιπὰ ἔθνη περιπατεῖ ἐν ματαιότητι τοῦ νοὸς αὐτῶν». (:Αὐτὸ λοιπὸν λέω καὶ σᾶς τὸ ζητῶ ἔντονα ὡς ἄνθρωπος συνδεδεμένος μὲ τὸν Κύριο:νὰ μὴ συμπεριφέρεστε πλέον ἐσεῖς, ὅπως συμπεριφέρονται οἱ ἄλλοι ἐθνικοί, ποὺ βαδίζουν σύμφωνα μὲ τὶς ψεύτικες καὶ μάταιες ἰδέες τοῦ νοῦ τους).
Στὴν ἐξόδιο ἀκολουθία ἀκοῦμε: «πάντα ματαιότης τὰ ἀνθρώπινα, ὅσα οὐχ ὑπάρχει μετὰ θάνατον». Ναὶ εἶναι μάταιη κάθε ἐνέργειά μας, ὅταν δὲν γίνεται γιὰ τὴν σωτηρία μας· «ὅλη ἡ δόξα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι σὰν ἄνθος χόρτου» (Ἡσ. 40, 65). Ὁ θεῖος Χρυσόστομος τονίζει σχετικά:
«Κανένας δὲν φέρνει ποτὲ στὸ νοῦ τὴν ἡμέρα ἐκείνη, κανένας δὲν καταλαβαίνει ὅτι τὰ παρόντα περνοῦν, ὅτι αὐτὰ εἶναι πρόσκαιρα. Ἂν καὶ τὰ πράγματα βοοῦν κάθε ἡμέρα καὶ ἀφήνουν φωνή. Οἱ πρόωροι θάνατοι, οἱ μεταβολὲς τῶν πραγμάτων, ποὺ γίνονται ὅταν ἀκόμη ζοῦμε, οἱ ἀρρώστιες καὶ τὰ λοιπὰ νοσήματα, δὲν μᾶς διδάσκουν. Δὲν γίνονται οἱ μεταβολὲς μόνο στὰ δικά μας σώματα, ἀλλὰ μπορεῖ νὰ τὶς δῆ κανένας καὶ στὰ ἴδια τὰ στοιχεῖα. Παρατηροῦμε κάθε μέρα τὸν θάνατο στὶς διάφορες ἡλικίες, καὶ σ’ ὅλα παντοῦ χαρακτηρίζεται τὸ ἄστατο μὲ τὰ ἴδια τὰ πράγματα. Ποτὲ δὲν παρέμεινε ὁ χειμώνας, ποτὲ τὸ καλοκαίρι, οὔτε ἡ ἄνοιξη, οὔτε τὸ φθινόπωρο, ἀλλ’ ὅλα τρέχουν καὶ φεύγουν καὶ χάνονται».
