Οφειλομένη απάντηση προς σχολιογράφους για Χριστοΰφαντο

Ἐπειδὴ δέχτηκα ἐπίθεση ἀπὸ κάποιους σχολιογράφους (ἐλάχιστους ὡς φαίνεται, ἀλλὰ ποὺ κάνουν ντόρο πολύ), μὲ διάφορες κατηγορίες, γιὰ τὴ στάση μας ὡς ἱστολογίου καὶ τὴ δική μου στάση μὲ σχόλιο ἀπέναντι στὸ ἄρθρο «Το ἀντιοικουμενιστικὸν "λαλεῖν" καὶ τὸ "σιγᾶν"» (ἐδῶ) τῆς Χριστοϋφάντου, ἀναγκάζομαι νὰ ἀπαντήσω.

Πέρα ἀπὸ τὸ δικό μου ἄρθρο, εἶναι γνωστὸ ὅτι ἔγραψε ἕνα ἄρθρο καὶ ὁ κ. Πανταζῆς, «Ερμηνευτικό Σφάλμα Χριστοϋφαντου» (ἐδῶ) ἡ ἀνάρτηση τοῦ ὁποίου δὲν ὀφείλεται σὲ μένα. Ὅμως οἱ συγκεκριμένοι ἐλάχιστοι σχολιογράφοι, μὲ σχόλια ἐπαναλαμβανόμενα, ἀπευθύνθηκαν σὲ μένα καί, ἐπισημαίνοντας ὅτι ἀποτελεῖ ἑρμηνευτικὸ λάθος τὸ ἄρθρο του, μὲ ρωτοῦσαν ἂν ἀποδέχομαι τὴ θέση τοῦ κ. Πανταζῆ. Δὲν θέλησα ἐξ  ἀρχῆς νὰ ἀπαντήσω, ἀφοῦ ξέρω ὅτι ὁ κ. Πανταζῆς ἀπαντᾶ σὲ ὅ,τι τὸν ἀφορᾶ. Ἐπειδὴ ὅμως ἐπέμεναν φορτικά, προστέθηκε δὲ καὶ ἕνα μεγάλο σχόλιο τοῦ σεβαστοῦ μου μοναχοῦ π. Δαμασκηνοῦ, ἔρχομαι νὰ σημειώσω τὰ ἑξῆς:

1. Ἡ Χριστοΰφαντος γράφει: «Ἡ Ἐκκλησία μας δέεται καί προσεύχεται ἀκαταπαύστως σέ κάθε Θεία Λειτουργία γιά τήν ἐπιστροφή καί συνένωσιν ὅλων τῶν μακράν καί ἐκτός Αὐτῆς εὑρισκομένων:  «Ὑπέρ…τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ ἐκκλησιῶν καί τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως» καί «τούς πεπλανημένους ἐπανάγαγε καί σύναψον τῇ Ἁγίᾳ σου Καθολικῇ καί Ἀποστολικῇ Ἐκκλησίᾳ» (εὐχή τῆς Θ. Λειτουργίας τοῦ Μ. Βασιλείου), δηλαδή γιά τήν ἕνωσι ὅλων καί τήν ἐν μετανοίᾳ ἐπιστροφή πάντων τῶν αἱρετικῶν εἰς τήν Μίαν Ἁγίαν Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν».

Ὁ κ. Πανταζῆς ἑρμηνεύει αὐτὴ τὴν τοποθέτησή της: «Η δεύτερη Αίτηση είναι ορθή και επιθυμητή. Η χρήση της πρώτης Αιτήσεως όμως: "Υπέρ... των Αγίων του Θεού Εκκλησιών..." είναι πολύ λαθεμένη και πολύ σοβαρή. Εύχομαι να είναι εν παραδρομή και εν τη δεινή πάντως ρύμη του λόγου.

Ο Πληθυντικός εδώ δηλώνει τις ήδη Ορθόδοξες κατά τόπους εκκλησίες οι οποίες ήδη ανήκουν στο Θεό (κτητική "του Θεού") όθεν και αποκαλούνται "άγιες". Οι Αιρετικοί δεν έχουν καμία αγιότητα ούτε καν Αποστολική Διαδοχή».

Ὅπως βλέπουμε ἡ θέση τῆς Χριστοϋφάντου εἶναι ὀρθή. Εἶναι σαφέστατο ὅτι ἡ Χρ., δὲν θεωρεῖ τοὺς αἱρετικοὺς ὡς Ἐκκλησίες μὲ Μυστήρια καὶ Ἀποστολικὴ διαδοχή, ὅπως τὸ κατάλαβε ὁ κ. Π., ὁπότε (ἂν ἦταν ἔτσι) δικαιολογημένα ἀντέδρασε. Ἡ παρεξήγηση ἔγινε, διότι (ὅπως συμπέρανα καὶ ἀπὸ τὶς δευτερολογίες τοῦ κ. Πανταζῆ) δὲν ἀντελήφθη ὅτι, ὅταν παραθέτουμε ἕνα κείμενο (ὅπως κάνει ἐδῶ ἡ Χρ.) δὲν σημαίνει ὅτι ὁλόκληρο τὸ κείμενο ἀναφέρεται στὸ θέμα μας. Παραθέτουμε μιὰ ἑνότητα, μέσα στὴν ὁποία ὑπάρχει ἡ ἐπὶ μέρους ἔννοια ποὺ θέλουμε νὰ ἐπισημάνουμε. Ὡς ἐκ τούτου, οἱ λέξεις «Ὑπέρ…τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ ἐκκλησιῶν» δὲν περιλαμβάνουν καὶ τὶς αἱρέσεις (ὅπως συνάγεται ἀπὸ τὰ συμφραζόμενα), ἀλλὰ ἀναφέρονται στὶς Ὀρθόδοξες τοπικὲς Ἐκκλησίες. Ἐξαλλου ἡ Χρ. στὴ συνέχεια τὸ ἐπεξηγεῖ, μιλώντας γιὰ «ἕνωσι ὅλων καί τήν ἐν μετανοίᾳ ἐπιστροφή πάντων τῶν αἱρετικῶν εἰς τήν Μίαν Ἁγίαν Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν». Ἡ παρεξήγηση γίνεται γιατὶ ὁ κ. Π. δίδει ἄλλη ἑρμηνεία καὶ νόημα, ἀπὸ αὐτὸ ποὺ δίνει ἡ συγγραφέας.

2. Ὡς πρὸς τὸ θέμα ποὺ ἔχει σχέση μὲ τὸ σχόλιο-ἄρθρο μου «Πατερικό ή μετα-πατερικό "λαλείν" και "σιγάν";» (ἐδῶ) στὸ ὁποῖο ὁ σεβαστὸς καὶ ἀγαπητὸς μοναχὸς Δαμασκηνὸς εἶχε τὴν καλωσύνη νὰ γράψει ἔχω νὰ ἐπισημάνω τὰ ἑξῆς:

α) Πρὶν ἀπὸ μερικοὺς μῆνες, μοῦ μίλησε –φιλικό μου πρόσωπο– μὲ θαυμασμὸ καὶ μὲ πολλοὺς ἐπαίνους περὶ τοῦ Χριστοϋφάντου, τὸν ὁποῖο ἀγνοοῦσα παντελῶς. Στὴ συνέχεια μοῦ πρότεινε νὰ δημοσιεύσουμε στὴν «Πατερικὴ Παράδοση» κάποιο ἄρθρο του καὶ μοῦ ἀποκάλυψε ἐμπιστευτικὰ τὴν ταυτότητά της. Ὡς ἐκ τούτου, ὅταν ἔγραψα «ὁ ἄγνωστος “Χριστοΰφαντος” (λαϊκὸς ἢ κληρικός, γυναῖκα ἢ ἄνδρας)» τὸ ἔγραψα ἔτσι, ἀκριβῶς γιὰ νὰ μὴν προδώσω τὴν ταυτότητά της στὸ εὐρύτερο κοινό, νομίζοντας ὅτι θέλει νὰ μείνει κρυφὴ ἡ ἰδιότητά της. Αὐτὰ γιὰ τὴν κατηγορία ὅτι ἐσκεμμένα καὶ εἰρωνικά, ἢ ὑποτιμητικά, ἀσχολοῦμαι μὲ τὴν ἰδιότητα τῆς Χριστοϋφάντου. Ὁ π. Δαμασκηνός (γιὰ νὰ μὴν ἀσχοληθῶ μὲ τοὺς ἀνώνυμους) ἔγραψε σχετικά: «Ὁ δέ ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΣ δέν εἶναι ''ὁ'' ἤ ''ἡ'', οὔτε ἄγνωστος, οὔτε ἀνώνυμος, ἀλλά εἶναι ἡ ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΣ».

β) Ὁ π. Δαμασκηνὸς μὲ κατηγορεῖ: ὅτι παρεννόησα «τά γραφόμενα τοῦ ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΥ» καὶ ἀπορεῖ πῶς τὸ ἔκανα αὐτό! Θὰ φανεῖ ἀμέσως ὅτι δὲν παρεννόησα, ἀλλὰ ἀντίθετα, ὁ π. Δαμασκηνός, προσεγγίζει τὸ θέμα παραπειστικά. Ἂν εἶχα παρανοήσει θὰ ἔπρεπε νὰ μᾶς ἐξηγήσει ἡ ἴδια, ἢ ἐσεῖς πάτερ, ποὺ ἀναλάβατε τὴν ὑπεράσπισή της, τί ἀκριβῶς ἐννοεῖ. Αὐτὸ δὲν ζητοῦσα μὲ ἀφορμὴ τὸ ἄρθρο αὐτό; Κάποιος νὰ μᾶς ὑποδείξει τὸ λάθος μας. Ἔγραφα: «Δηλαδή, μὲ ἄλλα λόγια, ὁ/ἡ «Χριστοΰφαντος» ἀκολουθεῖ τὴ γραμμὴ τοῦ π. Θεόδωρου Ζήση, τοῦ Τελεβάντου, τοῦ π. Ἰωὴλ Κωνστάνταρου, οἱ ὁποῖοι ἀπορρίπτουν τὴν Πατερικὴ γραμμὴ περὶ ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, ταυτίζοντάς την μὲ σχίσμα! Ἂν κάνουμε λάθος, ἂς μιλήσει καθαρὰ καὶ ἂς διευκρινίσει  τὴ θέση του».

γ) Μὲ πληροφορεῖ στὴ συνέχεια ὁ π. Δ. ὅτι ἡ Χρ. «ἔχει ἀναρτήσει πολλά κείμενα ἀντιοικουμενιστικοῦ περιεχομένου μέ μαχητικό ὕφος».

Παρότι πρόσφατα ἔμαθα γιὰ τὸ ἱστολόγιό της, στὸ ὁποῖο δὲν μπαίνω (πλὴν 2 ἢ 3 ὅλο κι ὅλο φορές), οὐδόλως ἀμφισβητῶ ὅτι εἶναι ἀντι-Οἰκουμενιστής, γι’ αὐτὸ καὶ ἔχουμε ἀναρτήσει στὸ ἱστολόγιό μας ἕνα ἀξιόλογο ἄρθρο της, τὸ ἄρθρο δὲ γιὰ τὸ ὁποῖο συζητᾶμε, τὸ χαρακτηρίζω (στὸ κρινόμενο ἄρθρο μου): «τὸ θαυμάσιο αὐτὸ ἄρθρο τοῦ “Χριστοΰφαντου”». Ὅπως, ἀκριβῶς, π. Δαμασκηνέ, καὶ ἡ Σύναξή σας κάνει ἀντι-Οἰκουμενιστικὲς «συνάξεις»· κι ἐκδίδει κείμενα ἀντι-Οἰκουμενιστικά· καὶ γίνονται ὁμιλίες ἀντι-Οἰκουμενιστικὲς ἀπὸ μέλη της. Δὲν καταλάβατε, ὅμως, πάτερ, μετὰ ἀπὸ ἑκατοντάδες κείμενα ποὺ ἔχουμε ἐκδώσει, μετὰ τὰ βιβλία περὶ Διακοπῆς Μνημοσύνου ποὺ σᾶς ἔδωσα, ὅτι γιὰ μᾶς, αὐτὸ μὲν καθαυτὸ τὸ γεγονὸς τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστικῶν σας ἐνεργειῶν εἶναι ἐπαινετό, προσβλέπουμε δέ, νὰ προχωρήσετε στὸ παραπάνω βῆμα ποὺ διδάσκουν οἱ Πατέρες; Ἢ μήπως δὲν εἶναι ξεκάθαρη καὶ διαχρονικὴ Πατερικὴ Διδασκαλία ἡ Διακοπὴ Μνημοσύνου, ἐκπεφρασμένη μὲ λόγους, Ἱ. Κανόνες καὶ θυσιαστικὲς πράξεις τῶν Ἁγίων;

γ) Γράφετε: «Στά σχόλιά σας λέτε ὅτι ὁ ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΣ ''διστάζει νά ἀκολουθήση τήν γραμμή τῶν Πατέρων''.

Νομίζω, ὅτι εἶσθε τελείως ἄδικος. Ἐπανειλημμένως ἀποδεικνύει ὅτι ἀκολουθεῖ τήν γραμμή τῶν Πατέρων».

π. Δαμασκηνέ, γιατί καμώνεστε πὼς δὲν καταλαβαίνετε τί ἐννοῶ; Δὲν ἀμφιβάλλω ὅτι κι  ἐσεῖς, κι ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης, καὶ οἱ ἄλλοι Πατέρες τῆς Συνάξεως εἶστε ἀντι-Οἰκουμενιστές. Ἀλλά –τόσα χρόνια– ἐπισημαίνουμε ὅτι εἶστε ἀντι-Οἰκουμενιστὲς μὲ ἕνα σοβαρὸ ἔλλειμμα. Προβαίνετε σὲ ἕνα ἀτελεύτητο (καὶ μόνο) χαρτοπόλεμο (κατὰ τον ἀείμνηστο καθηγητὴ Κορναράκη). Δὲν ἀκολουθεῖτε τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας περὶ Διακοπῆς Μνημοσύνου καὶ Ἀποτειχίσεως, ἡ ὁποία γιὰ τοὺς Ποιμένες ποὺ γνωρίζουν, εἶναι ἡ πρώτη ἐνστικτώδης κίνηση ὁμολογίας. Καὶ ὅπως διαβάζετε στὰ κείμενά μας, κατὰ 90% στρεφόμαστε πρὸς τοὺς Ποιμένες, γιατὶ αὐτοὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ θὰ τήν διδάξουν καὶ θὰ τὴν πραγματοποιήσουν.

Ξεχάσατε, πάτερ, ὅτι ξεκινήσατε νὰ κάνετε Ἀποτείχιση, ὁρίσατε καὶ ἡμερομηνία τὸ 2006 στὴν Ἱ. Μ. Μελισσοχωρίου (δὲν θυμᾶμαι ἐὰν εἶσθε κι ἐσεῖς, μὰ ἐγὼ ἤμουν παρὼν ἐκεῖ καὶ ἄκουσα τὰ ἐνθουσιώδη χειροκροτήματά σας γιὰ τὸ γεγονός)· παρακινήσατε πολλοὺς ἀπὸ ἐμᾶς πρὸς αὐτὴν τὴν κατεύθυνση (κι ἐμένα προσωπικὰ μὲ πείσατε) καὶ κατόπιν ἀρνηθήκατε ἑαυτοὺς καὶ δὲν τὴν ἐφαρμόζετε μὲ διάφορες ἀνθρωπο-λογικὲς δικαιολογίες.

Ὁ Οἰκουμενισμὸς θριαμβεύει, ἔχει ὑπερβεῖ τὰ νηπιακὰ βήματα τοῦ Ἀθηναγόρα, κατὰ τοῦ ὁποίου, τότε, οἱ Ἁγιορεῖτες προχώρησαν σὲ «Ἀποτείχιση» κατόπιν προτροπῆς τοῦ γέροντος Παϊσίου· ἔχει ἀνδρωθεῖ καὶ σέρνεται γερασμένος σὲ κάθε γωνιὰ τῆς ἑλληνικῆς ἐπικράτειας· ἔχει ἁλώσει καὶ τὸ Ἅγιον Ὄρος (ὅπως ἡ προσφιλής σας Χριστοΰφαντος περιγράφει) καὶ δὲν κάνετε τὸ αὐτονόητο, δηλαδή τὴν Διακοπὴ Μνημοσύνου, αὐτὸ ποὺ ἔκανε ἡ προηγούμενη γενιὰ Ἁγιορειτῶν. Ἀλλοιώνετε τὴ συνείδηση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος, δὲν ἀφήνετε τοὺς συνειδητοὺς πιστοὺς ποὺ ἀσφυκτιοῦν —βλέποντας τὰ οἰκουμενιστικὰ καραγκιοζιλίκια τῶν Ποιμένων (ὅπως αὐτὸ στὰ Ἱεροσόλυμα ἢ τὸ χθεσινὸ στὴ Βέροια)— νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὴν αἵρεση, ἀπαιτώντας καὶ διδάσκοντας νὰ κάνουν ὑπακοὴ καὶ νὰ ἐπικοινωνοῦν μὲ αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστές, γιὰ νὰ μὴ φύγουν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία!

Δὲν ἔχετε διαβάσει, πάτερ μου, τὰ βιβλία τοῦ π. Εὐθυμίου; Ἡ ἁγιοπατερικὴ λογική του, ἀφοπλίζει κάθε καλοδιάθετο. Ἂν δὲν πειστήκατε, γιατὶ δὲν γράφετε μὲ πατερικὸ λόγο τὶς ἀντιρρήσεις σας; Βλέπουμε ὅτι δὲν στερεῖσθε τοῦ χαρίσματος τοῦ γράφειν ὀρθόδοξα κατὰ τὰ ἄλλα. Μόνο στὸ θέμα τῆς Διακοπῆς Μνημοσύνου τηρεῖτε κι ἐσεῖς παράξενη σιωπή!

Γράφετε: «Οἱ Πατέρες δέν ἀγωνίσθησαν ἐναντίον τῶν αἱρέσεων μέσα ἀπό σχίσματα, ἀλλά μέσα ἀπό τήν Ἐκκλησία ἐπολέμησαν ἐναντίον τῶν αἱρέσεων».

Δηλαδή, πάτερ, μᾶς λέτε κι ἐσεῖς κατάμουτρα, καὶ ἄρα ἐπιβεβαιώνετε τὴν ἐκτίμησή μας, αὐτὸ ποὺ ὑπεννοήσαμε ὅτι λέει ἡ Χρ.; Δηλαδή κατὰ τὴν τοποθέτησή σας, ἡ ἀποτείχιση ἰσοῦται μὲ σχίσμα; Καὶ δὲν ἀποτελεῖ αὐτὸ μετα-πατερικὴ θέση; Μᾶς λέτε ὅτι οἱ ἀποτειχισμένοι δὲν εὑρίσκονται μέσα στὴν Ἐκκλησία; Ὅτι ἡ Ἀποτείχιση δὲν ἀποτελεῖ τήρηση τῶν Ἱ. Κανόνων καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς Παραδόσεως;

Αὐτὸ φαίνεται ὅτι ἐννοεῖτε. Γιατί, ἂν δὲν ἐννοούσατε αὐτό, θὰ κάνατε τὴν διευκρίνηση ποὺ εἶναι φανερὸ ὅτι ζητούσαμε νὰ κάνει ἡ Χρ.

Ὁπότε, ποιά περαιτέρω συζήτηση νὰ γίνει; Ὁπότε, ποιός ἀποδεικνύεται ὅτι εἶναι «τελείως ἄδικος»; Ὁπότε, ποιός «ἀκολουθεῖ τὴν γραμμὴ τῶν Πατέρων»;

Ὅσο γιὰ τὸ τελευταῖο, περὶ δυνητικοῦ ἢ ὑποχρεωτικοῦ τοῦ Κανόνος, κάντε τὸν κόπο νὰ μελετήσετε τὰ βιβλία τοῦ π. Εὐθυμίου χωρὶς προκατάληψη. Ἀνοίξτε ἕνα διάλογο μαζί του, εἴτε διὰ ζώσης, εἴτε δι’ ἔντυπου (ἠλεκτρονικοῦ) λόγου, διάλογο ποὺ ζητᾶ χρόνια ὁ π. Εὐθύμιος, ἀλλὰ ὑπεροπτικὰ τὸν ἀποφεύγουν οἱ τῆς Συνάξεως, τοῦ ἀπαγόρευσαν μάλιστα (διὰ στόματος π. Θεοδώρου Ζήση) νὰ παρευρεθεῖ στὴ Σύναξη, γιατί κάποιοι Πατέρες δὲν τὸ ἐπιθυμοῦν! Καὶ ὁ π. Θεόδωρος, ἀντὶ νὰ προτιμήσει οἱ μὴ θέλοντες τὸν διάλογο καὶ τὴν ἁγιοπατερικὴ ἐξέταση τοῦ θέματος νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὴ Σύναξή σας, ἀπομάκρυνε ...τὸν π. Εὐθύμιο!!!

Νά, τί γράφετε καὶ γιὰ τὸ θέμα ἀποτειχίσεως=σχίσματος=ἐκτὸς Ἐκκλησίας:

«Ἀκόμη καί ἡ ἐνεργοποίησις τοῦ 15ου Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας, πού ἔχει δυνητική ἰσχύ καί ὄχι ὑποχρεωτική, δίνει τήν δυνατότητα, παιδαγωγικῶς, νά διακοπῆ τό μνημόσυνο τοῦ αἱρετίζοντος ἐπισκόπου, χωρίς ὁ μή μνημονεύων νά ἀποκόπτεται ἤ νά πρέπη νά ἀποκοπῆ ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἀφοῦ ἔχη τήν δυνατότητα νά μετέχη σέ ἀκολουθίες ὅπου μνημονεύεται ἀπό ἄλλους τό ὄνομα τοῦ αἱρετίζοντος ἐπισκόπου. Δηλαδή, ὅλος ὁ ἀγῶνας ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν, κατά τούς Πατέρας, πρέπει νά γίνεται «ἐντός Ἐκκλησίας», ὅπως τονίζει καί ὁ ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΣ».

Ἐπαναλαμβάνω (καὶ ξεκαθαρίστε το): Ὁ ἀποτειχισμένος (ἔστω δυνητικά), εἶναι ἐκτὸς Ἐκκλησίας;

Τὸ σχόλιο ποὺ μᾶς ἔστειλε ὁ π. Δαμασκηνός:

ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ 29/6/14 - 10:06 μ.μ.

Ἀγαπητέ κ. Σημάτη,

Ἄν μοῦ ἐπιτρέπετε, θά ἤθελα νά κάνω κάποια σχόλια ἐπάνω σέ αὐτά πού σχολιάζετε σχετικά μέ τά γραφόμενα ἀπό τόν ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟ.

Κατ᾽ ἀρχήν, ἀσφαλῶς καί γνωρίζετε καλά ποιός εἶμαι, ὁπότε θά γνωρίζετε καί τό πνεῦμα μου καί τίς θέσεις μου.

Μέ αὐτό μου τό μήνυμα θά ἤθελα ἁπλῶς νά σᾶς θέσω ὑπ᾽ ὄψιν ὅτι τά γραφόμενα τοῦ ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΥ ἀλλοιῶς τά καταλαβαίνω ἐγώ, καί ἀλλιῶς, ὡς φαίνεται, ἐσεῖς. Καί μάλιστα ἀπορῶ, ἐπειδή σᾶς θεωρῶ σοβαρό καί κατηρτισμένο θεολογικά πρόσωπο, πῶς παρεννοήσατε τά γραφόμενα τοῦ ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΥ.

Κατ᾽ ἀρχήν, ὁ ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΣ, στό ἱστολόγιό του, ἔχει ἀναρτίσει πολλά κείμενα ἀντιοικουμενιστικοῦ περιεχομένου μέ μαχητικό ὕφος, ὁπότε, καί μόνο ἀπό αὐτό, φαίνεται ὅτι ἀγωνίζεται ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, σαφῶς δηλώνει, ἐπανειλημμένως, ὅτι, σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία τῶν Πατέρων, τοποθετεῖται ἐναντίον τῆς δημιουργίας σχισμάτων μέσα στήν Ἐκκλησία καθώς καί ἐναντίον τῆς τάσεως δημιουργίας σχισμάτων. Προβάλλει ὅμως καί τήν ἀντικειμενική ἀλήθεια περί τῆς καταστάσεως μέσα στήν Ἐκκλησία, ὅσον ἀφορᾶ στήν παθητικότητα τῶν σημερινῶν Χριστιανῶν καί δή τῶν ρασοφόρων καί κληρικῶν, παντός βαθμοῦ, ἀπέναντι στήν λαίλαπα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Στά σχόλιά σας λέτε ὅτι ὁ ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΣ ''διστάζει νά ἀκολουθήση τήν γραμμή τῶν Πατέρων''.

Νομίζω, ὅτι εἶσθε τελείως ἄδικος. Ἐπανειλημμένως ἀποδεικνύει ὅτι ἀκολουθεῖ τήν γραμμή τῶν Πατέρων. Φυσικά δέ καί δέν ἀλλοιώνει, οὔτε ἄμεσα, οὔτε ἔμμεσα τήν γραμμή τῶν Πατέρων, οὔτε τούς ἀντιτίθεται, ὅπως ἐσφαλμένως, κατά τήν ταπεινή μου γνώμη, διατείνεσθε.

Οἱ Πατέρες δέν ἀγωνίσθησαν ἐναντίον τῶν αἱρέσεων μέσα ἀπό σχίσματα, ἀλλά μέσα ἀπό τήν Ἐκκλησία ἐπολέμησαν ἐναντίον τῶν αἱρέσεων.

Ἀκόμη καί ἡ ἐνεργοποίησις τοῦ 15ου Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας, πού ἔχει δυνητική ἰσχύ καί ὄχι ὑποχρεωτική, δίνει τήν δυνατότητα, παιδαγωγικῶς, νά διακοπῆ τό μνημόσυνο τοῦ αἱρετίζοντος ἐπισκόπου, χωρίς ὁ μή μνημονεύων νά ἀποκόπτεται ἤ νά πρέπη νά ἀποκοπῆ ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἀφοῦ ἔχη τήν δυνατότητα νά μετέχη σέ ἀκολουθίες ὅπου μνημονεύεται ἀπό ἄλλους τό ὄνομα τοῦ αἱρετίζοντος ἐπισκόπου. Δηλαδή, ὅλος ὁ ἀγῶνας ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν, κατά τούς Πατέρας, πρέπει νά γίνεται «ἐντός Ἐκκλησίας», ὅπως τονίζει καί ὁ ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΣ.

Μία προσεκτικώτερη μελέτη τῶν κειμένων τοῦ ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΥ θά ἦταν, κατά τήν ταπεινή μου γνώμη, σκόπιμη ἐκ μέρους σας, ὥστε νά ἀναθεωρήσετε τήν γνώμη σας γιά τό πρόσωπο καί τά γραφόμενά του.

Ὁ δέ ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΣ δέν εἶναι ''ὁ'' ἤ ''ἡ'', οὔτε ἄγνωστος, οὔτε ἀνώνυμος, ἀλλά εἶναι ἡ ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΣ, ὅπως φαίνεται ἀπό τό προφίλ τοῦ ἱστολογίου της, ὅπου δίνει ἐπί πλέον πληροφορίες. Ἐξ ἄλλου καί εἰς τήν ἀρχική σελίδα τοῦ ἱστολογίου της ἀναφέρει ''Ἡ διαχειρίστρια'' τοῦ ἱστολογίου. Οἱ διαχειριστές/διαχειρίστριες ὅλων σχεδῶν τῶν ἱστολογίων ἀναφέρουν ψευδώνυμο, γιά εὐνοήτους λόγους, καί ὄχι τό πραγματικό τους ὄνομα. Ὁπότε, πρός τί οἱ ὑπαινιγμοί περί τό ὄνομα ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΣ καί τοῦ φύλου του; Αὐτό εἶναι θέμα οὐσίας, ὅσον ἀφορᾶ στά γραφόμενα; Εἰλικρινά, δέν περίμενα ἀπό σᾶς μία τέτοια συμπεριφορά. Λυπᾶμαι.

Μετά τιμῆς

Δαμασκηνός μοναχός Ἁγιορείτης

Πατερικό ή μετα-πατερικό "λαλείν" και "σιγάν";

Ἕνα σημαντικῶν διαπιστώσεων κείμενο δημοσίευσε ὁ Χριστοΰφαντος, στὸ ὁποῖο περιλαμβάνονται θέσεις ὅπως ὅτι, ἐνῶ τὸ Ἅγιον Ὄρος ἐπὶ «Πατριαρχίας Ἀθηναγόρου σύσσωμον ἀντέδρασε καί ὡμολόγησε ἀπ᾽ ἄκρου εἰς ἄκρον τήν Ὀρθοδοξίαν», σήμερα καθεύδει, σήμερα παρατηροῦνται «παραλυσία, ὁμολογιακές ἀγκυλώσεις καί μερικές ἤ ὁλικές ναρκώσεις, ὄχι μόνον ἐκ μέρους τῶν Ἁγιορειτῶν, ἀλλά καί ἐκ μέρους ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν».

Πλήν, ὁ ἄγνωστος «Χριστοΰφαντος» (λαϊκὸς ἢ κληρικός, γυναῖκα ἢ ἄνδρας) διστάζει νὰ ἀκολουθήσει τὴ γραμμὴ τῶν Πατέρων. Καλύτερα τὴν ἀλλοιώνει ἔμμεσα, ἀντιτίθεται εἰς αὐτούς, ἐνῶ νομίζει ὅτι τοὺς ἀκολουθεῖ. Ἀκολουθεῖ τὴ γραμμὴ τῶν «σιγονταροΟἰκουμενιστῶν», ὅπως φαίνεται στὸ παρακάτω ἀπόσπασμα, ποὺ μᾶς θυμίζει Τελεβάντιες κακογνωμίες:

Γράφει: «Ἄς μήν ἰσχυρισθῇ, δικαιολογηθῇ κλπ. δέ κανείς ὅτι ὁ ἔλεγχος τῆς ἀληθείας θά ὁδηγήσῃ εἰς σχίσματα. Ὄχι, δέν συμβαίνει ἔτσι. Καί δέν συμβαίνει, διότι ἐννοεῖται ὅτι ἀπορρίπτομε κατηγορηματικῶς τίς σχισματικές καί ἀλλοπρόσαλλες καταστάσεις τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ κατακερματισμοῦ. ΟΧΙ, δέν θά κάνωμε τήν χάριν εἰς τούς αἱρετικούς καί εἰς τόν Διάβολον (''ὕπαγε ὀπίσω μου'') νά περιπέσωμε εἰς σχίσματα. Ἀγώνας καί ὁμολογία πάντοτε καί μόνον ἐντός Ἐκκλησίας... Καί, ἐπί τέλους, γιά νά δείξωμε καί νά ἀποδείξωμε ὅτι ἀπορρίπτομε τά ἐσωτερικά καί ἄκριτα ζηλωτικά σχίσματα, θά πρέπῃ νά διέλθωμε τά «Καυδιανά δίκρανα»;»!

Δηλαδή, μὲ ἄλλα λόγια, ὁ/ἡ «Χριστοΰφαντος» ἀκολουθεῖ τὴ γραμμὴ τοῦ π. Θεόδωρου Ζήση, τοῦ Τελεβάντου, τοῦ π. Ἰωὴλ Κωνστάνταρου, οἱ ὁποῖοι ἀπορρίπτουν τὴν Πατερικὴ γραμμὴ περὶ ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, ταυτίζοντάς την μὲ σχίσμα!

Ἂν κάνουμε λάθος, ἂς μιλήσει καθαρὰ καὶ ἂς διευκρινίσει  τὴ θέση του.

Μία σημείωση: Ἐπειδὴ πολλοὶ μᾶς γράφουν ὅτι πιέζουμε (ὅσους δὲν θέλουν νὰ ἀποτειχισθοῦν) πρὸς τὴν ἀποτείχιση, δηλώνουμε ὅτι δὲν κάνουμε τίποτε ἄλλο, ἀπὸ τὸ νὰ παρουσιάζουμε τὰ παραδείγματα καὶ τὶς διδασκαλίες τῶν Ἁγίων καὶ τῶν Πατέρων γιὰ τὸ θέμα τῆς Ἀποτειχίσεως. Καὶ «ὁ δυνάμενος χωρεῖν χωρείτω».

Ἂν ἐπιμένουμε νὰ παραθέτουμε διὰ πολλῶν τὶς θέσεις αὐτές, εἶναι γιατὶ οἱ, μὴ θέλοντες ἀκολουθεῖν, διαστρέφουν τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ νὰ δικαιολογοῦν τὴν συνείδησή τους.

Παρουσιάζουμε ὡρισμένα τμήματα ἀπὸ τὸ κατὰ ἄλλα θαυμάσιο αὐτὸ ἄρθρο τοῦ «Χριστοΰφαντου».

«Ὅταν ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ἐλάμβανε τήν φρικτήν ἀπόφασιν νά ποδοπατήσῃ τούς Θείους καί Ἱερούς Κανόνες, οἱ ἄγρυπνοι φρουροί  τῆς Ὀρθοδοξίας ἐσάλπιζαν τό «κίνδυνος ἐν ὄψει». Αὐτό δέ τό ἐγερτήριον σάλπισμα ἐφέρετο ὑπό τήν πνοήν τοῦ Πνεύματος ἀφυπνίζοντας τούς ἀγρύπνους φρουρούς, ἤτοι Κλῆρον καί λαόν, πρωτοστατούντων τῶν ὁμολογιακῶν καί ὁσιακῶν μορφῶν.

Εἰς τόν Ἑλλαδικόν χῶρον ὑπῆρχαν τότε μορφές, ὡς ὁ ὅσιος Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος, ὡς τοῦ ἀειμνήστου Γέροντος Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου, ὁ ὁμολογητής Ἀρχιμανδρίτης Χαράλαμπος Βασιλόπουλος, ὁ λαϊκός ἱεροκήρυξ Δημήτριος Παναγόπουλος καί ἄλλοι πολλοί. Θά ἀποτελοῦσε ὅμως παράλειψι μεγάλη ἐάν εἰς τό σημεῖον αὐτό δέν γινόταν εἰδική ἀναφορά εἰς τόν Ὅσιον Ἰουστῖνον Πόποβιτς, ὁ ὁποῖος, παρ᾽ ὅ,τι ἦτο κατ᾽ ἄνθρωπον παροπλισμένος λόγῳ τῆς ἐκτοπίσεώς του καί τοῦ ἐγκλεισμοῦ του εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Τσέλιε, ἐκρατοῦσε ὑψωμένο τό λάβαρο τῆς Ὀρθοδόξου ὁμολογίας.

Εἰδικῶς ὅμως θά πρέπῃ νά ἀναφερθοῦμε εἰς τήν μαρτυρίαν τοῦ Ἁγιωνύμου Ὄρους τοῦ Ἄθω. Εἰς τήν μαρτυρίαν καί ὁμολογίαν τῶν Ἁγιορειτῶν πατέρων, τήν καθολικήν ὁμολογίαν καί μαρτυρίαν εἰς ὅλην των τήν ἔκτασιν, ἀπό τούς κοινοβιάτας καί ἰδιορρυθμίτας ἕως τούς Κελλιώτας καί αὐτούς τούς μεμονωμένους ἡσυχαστάς, ὅπως τούς Γέροντες Παΐσιον, Γαβριήλ Διονυσιάτην, Θεόκλητον Διονυσιάτην, κ.λ.π.

Διαπιστώνομε λοιπόν πώς τότε οἱ Ἁγιορεῖτες πατέρες, σέ θέματα Πίστεως ...καί ὅσον ἀφορᾶ εἰς τήν συναναστροφήν τῶν Ποιμένων καί Πατριαρχῶν μέ τόν συρφετόν τῶν κακοδόξων καί αἱρετικῶν, οἱ Ἁγιορεῖτες πατέρες ἦσαν πολύ προσεκτικοί καί ἤλεγχαν τήν κατάστασιν προσέχοντας ἀκόμη καί ἐκεῖνα πού ἀρκετοί σήμερα θεωροῦν ὡς λεπτομέρειες καί ἀσήμαντα... οἱ ἀντιδράσεις καί τά μέτρα πού ἔλαβαν τότε οἱ πατέρες ἦσαν καθολικοῦ χαρακτῆρος καί ἐντός Ἐκκλησίας. Τό Ἅγιον Ὄρος τότε ἐπί Πατριαρχίας Ἀθηναγόρου σύσσωμον ἀντέδρασε καί ὡμολόγησε ἀπ᾽ ἄκρου εἰς ἄκρον τήν Ὀρθοδοξίαν!

Μελετῶντας λοιπόν κανείς τά γεγονότα τοῦ ἀντιοικουμενιστικοῦ ἀγῶνος πού ἔλαβαν χώραν, διαπιστώνει μέ χαρά γιά ἐκείνην τήν ἐποχήν καί μέ θλῖψιν γιά τήν ἰδικήν μας ὅτι οἱ ἀντιδράσεις τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν ἦσαν ὄχι κάτι τό σπάνιον καί ἡ ἐξαίρεσις, ὅπως συμβαίνει εἰς τίς ἡμέρες μας, ἀλλά ὁ κανόνας. Τότε, ἀντιδροῦσε ὁλόκληρο τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, κλῆρος καί λαός, διότι οἱ Ὀρθόδοξοι, καί μάλιστα εἰς τόν Ἑλλαδικόν χῶρον, ἐθεωροῦσαν ἱερή τους ὑποχρέωσι καί ἱερό τους καθῆκον νά ὁμιλήσουν, νά ἀντιδράσουν, νά ὁμολογήσουν, νά ἀγωνισθοῦν καί νά ὑπερασπισθοῦν τήν Πίστι πού παρέλαβαν ἀπό τούς προγόνους των...

Διερωτώμεθα, ἔχει καμμίαν σχέσιν ἐκείνη ἡ ἐποχή μέ τήν σημερινήν; Εὑρισκόμεθα εἰς ἄλλον ὄρος, ἤ εἰς ἄλλον πλανήτην; Ἄς ἀπαντήσουν οἱ Ἁγιορεῖτες πατέρες...

Ἐπίσης, ἐκτός τῶν ἄλλων ἔχομε τήν ἐμφάνιση νέου φαινομένου καί ἐκτός Ἁγίου Ὄρους: Πῶς, ἀλήθεια, νά ἑρμηνεύσῃ κανείς αὐτό τό φαινόμενο, ὅτι ἀπό τήν μία νά ξετυλίγωνται καί νά ξεφυλλίζωνται οἱ περγαμηνές τῆς «Παρακαταθήκης» ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀπό τήν ἄλλη ὅμως συγχρόνως νά διοργανώνουν ἐκδρομές καί ἐπισκέψεις εἰς οἰκουμενιστικά «πρωτοκλασάτα» στελέχη «σύν πᾶσι τοῖς τέκνοις», ὑπογραμμίζοντας τό «… ἰδού ἐγώ καί τά παιδία ἅ μοι ἔδωκεν ὁ Θεός».

Καί μέσα σέ ὅλα αὐτά τά ἀνερμήνευτα πού συμβαίνουν ἀναφύεται καί πάλιν τό ἐρώτημα: Ποῦ εἶναι σήμερα οἱ γνήσιες φωνές διαμαρτυρίας καί ὁμολογίας; Γιατί ἐσίγησαν αὐτές οἱ φωνές καί οἱ κατά τά ἄλλα λαλίστατοι ποιμένες τώρα ἔφραξαν τό στόμα τους; Τί συνέβη; Τόσο πολύ λοιπόν τό μίασμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἔχει ἀπονευρώσει ὅλους, καί τούς Ἁγιορείτες πατέρες, καί τόσο πολύ οἱ «ψεκασμοί» τῆς συμπροσευχῆς καί τῆς δῆθεν «ἀγάπης» παρέλυσαν τά νεῦρα τῆς Ὀρθοδόξου ἀντιστάσεως; Τόσο πολύ οἱ καρδιές ἄδειασαν ἀπό τόν ζῆλον τοῦ Θεοῦ καί ἔγιναν παγόβουνα, ἕνεκεν σεβασμοῦ καί «ἀγάπης» προσώπων ἕνεκεν τοῦ καταραμένου καί ἐνόχου ἐφησυχασμοῦ;

Ποιός ἀλήθεια τώρα θά ἀναδειχθῇ στρατιώτης, ἀγωνιστής καί ὁμολογητής τῆς Ὀρθοδοξίας; Ἄραγε τό Περιβόλι τῆς Παναγίας θά ἀναδειχθῇ ἀνάχωμα ἔναντι τῆς πλήμμυρας τοῦ ἐπαράτου Οἰκουμενισμοῦ; Ἀλλά, καί ἐντός καί ἐκτός Ὄρους, ποιοί ρασοφόροι θά ὑψώσουν τό ἀνάστημά των καί θά ποῦν σέ κάποιους τό Προδρομικόν «…οὐκ ἔξεστί σοι…» (Μαρκ. ΣΤ´18 ).

Γιατί αὐτή ἡ παραλυσία σήμερα, αὐτές οἱ ὁμολογιακές ἀγκυλώσεις καί οἱ μερικές ἤ ὁλικές ναρκώσεις, ὄχι μόνον ἐκ μέρους τῶν Ἁγιορειτῶν, ἀλλά καί ἐκ μέρους ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν;

Ἐρωτοῦμε λοιπόν καί πάλιν: Ποῦ εἶναι σήμερα οἱ γνήσιες φωνές διαμαρτυρίας καί ὁμολογίας ὄχι μόνον ἐκ μέρους τῶν Ἁγιορειτῶν, πού εἶναι φύσει καί θέσει φύλακες ἄγρυπνοι, ἀλλά καί ἐκ μέρους ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν ὅπου γῆς καί ἰδίως τῶν Ἑλλαδιτῶν; Καί ὅταν λέγωμε φωνή διαμαρτυρίας, δέν ἐννοοῦμε ξέψυχες φωνές καί ξεθωριασμένες ἀντιδράσεις. Δέν ἐννοοῦμε χλιαρές καταστάσεις, πού προκαλοῦν τήν διαμαρτυρία καί ἐπιφέρουν τήν ἀποστροφή τοῦ ἰδίου τοῦ Θεοῦ, ὅπως εἰς τήν περίπτωσι τοῦ ἐπισκόπου Λαοδικείας, γιά τόν ὁποῖον λέγει ἡ Γραφή «οὗτως ὅτι χλιαρός εἶ, καί οὔτε  ζεστός οὔτε ψυχρός, μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου» (Ἀποκ. Γ´16). Ἐννοοῦμε νά ὑψωθοῦν διαμαρτυρίες ἀπό ὅλους «…ὡς  φωνή ὑδάτων πολλῶν» (Ἀποκ. Ά 15) καί νά γραφοῦν κείμενα τά ὁποῖα  θά ἐκτινάσσουν καί θά κονιορτοποιοῦν τά νόθα κατασκευάσματα τῶν κοινῶν δηλώσεων μεταξύ Ὀρθοδόξων καί αἱρετικῶν (Σαμπεζύ, Μπαλαμάντ, κλπ.).

Ἄς μήν ἰσχυρισθῇ, δικαιολογηθῇ κλπ. δέ κανείς ὅτι ὁ ἔλεγχος τῆς ἀληθείας θά ὁδηγήσῃ εἰς σχίσματα. Ὄχι, δέν συμβαίνει ἔτσι. Καί δέν συμβαίνει, διότι ἐννοεῖται ὅτι ἀπορρίπτομε κατηγορηματικῶς τίς σχισματικές καί ἀλλοπρόσαλλες καταστάσεις τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ κατακερματισμοῦ. ΟΧΙ, δέν θά κάνωμε τήν χάριν εἰς τούς αἱρετικούς καί εἰς τόν Διάβολον (''ὕπαγε ὀπίσω μου'') νά περιπέσωμε εἰς σχίσματα. Ἀγώνας καί ὁμολογία πάντοτε καί μόνον ἐντός Ἐκκλησίας. Μᾶς λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «Ἕν σῶμά ἐσμεν, οὐ σῶμα κεφαλῆς, οὐ κεφαλή σώματος χωρίζεται» (P.G. 52, 430)

Καί, ἐπί τέλους, γιά νά δείξωμε καί νά ἀποδείξωμε ὅτι ἀπορρίπτομε τά ἐσωτερικά καί ἄκριτα ζηλωτικά σχίσματα, θά πρέπῃ νά διέλθωμε τά «Καυδιανά δίκρανα»; Δέν ἀρκεῖ λοιπόν ὅτι κατά τόν Ψαλμωδόν «…χείμαρρον διῆλθεν ἡ ψυχή ἡμῶν…»; (Ψαλμ. ΡΚΓ´ 4). Δέν ξεχείλισε ἀκόμη ὁ κρατήρας τῆς ἐν προκειμένῳ κακῶς νοουμένης Ἰωβείου ὑπομονῆς καί τῆς ἀδιακρίτου ὑπακοῆς; Χάσαμε ἀκόμη καί τό «καιρόν γνῶθι», πού ἐφήρμοζαν οἱ πρόγονοί μας; Μᾶς διαφεύγει λοιπόν ὅτι ὄχι ἁπλῶς εἶναι καιρός πού ἐπιβάλλεται ἡ ἀφύπνισις, ἡ διαμαρτυρία, ὁ ἔλεγχος καί ὅ,τι ἐπιτάσσουν οἱ Ἱεροί Κανόνες; Ἤ νομίζομε ὅτι θά εὑρισκώμεθα αἰωνίως ἐπάνω εἰς τήν γῆν καί ἔτσι θά ἔχωμε χρυσές εὐκαιρίες πρός ὁμολογίαν; Μᾶς ἀποκαλύπτει ὁ Χριστός: «Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοί ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγώ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς· ὅστις δ᾽ ἄν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτόν κἀγώ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς» (Ματθ. Ι´32-33).

Τονίζομε ὅτι βεβαίως εἰς τό Ἅγιον Ὄρος ὑπάρχουν καί ὡρισμένοι πατέρες οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζονται τόν καλόν ἀγῶνα τῆς Πίστεως καί ἀγωνιοῦν γιά τά τεκταινόμενα. Ποικιλοτρόπως διαμαρτύρονται καί ἡ φωνή τους ἀκουομένη στηρίζει ψυχές. Αὐτοί λοιπόν οἱ πατέρες, οἱ φάροι τῆς Πίστεως, ἀποτελοῦν τά στηρίγματα καί τούς ὁδηγούς μας εἰς τόν ἀντιοικουμενιστικόν καί ὄχι μόνον ἀγῶνα.

Τό ἴδιο δέ συμβαίνει καί ἐκτός Ἁγίου Ὄρους μέ ὡρισμένους ἐπισκόπους, πατέρες κλπ. Ὀλίγοι μέν ἀλλά ἡ φωνή τους ἀκούεται καί ἀφυπνίζει, ὅπως συμβαίνῃ καί μέ ὡρισμένους θεολόγους, λαϊκούς, κλπ.

Δυστυχῶς ὅμως πρέπει νά τό ὁμολογήσωμε ὅτι εἶναι ἐλάχιστοι αὐτοί οἱ γνήσιοι ὁμολογητές κολλυβάδες τῶν ὁποίων ὁ ἀνόθευτος καί ἀκέραιος λόγος ἀκούεται καί ἀφυπνίζει τίς συνειδήσεις τῶν πιστῶν.

Ἐκεῖνο πάντως πού χρειάζεται νά ἐπισημανθῇ εἶναι ἡ παγία τακτική τῶν «ὀρθοδόξων» οἰκουμενιστῶν. Καί αὐτή ἡ τακτική ἔγκειται εἰς τό νά ἑλίσσωνται ἀναλόγως τῶν προσώπων καί τῶν καταστάσεων μέ τελικό στόχο βεβαίως τήν ἐπικράτησιν αὐτοῦ, τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἐννοοῦμε δέ μέ αὐτό πώς ὅταν οἱ «Ὀρθόδοξοι» οἰκουμενιστές εὑρίσκονται ἐμπρός εἰς οἰκουμενιστικόν ἀκροατήριον δείχνουν νά ἰσοπεδώνουν τά πάντα, ξεκινῶντας ἀπό φιλοφρονήσεις καί δῶρα ἕως συμπροσευχές καί σχεδόν συλλείτουργα κλπ., πράγματα πού ἀπαγορεύουν καί καταδικάζουν ρητῶς καί κατηγορηματικῶς οἱ Ἱεροί Κανόνες. Ἐμφανίζονται λοιπόν ὄχι ἁπλῶς φέροντες τά «ἀρωματισμένα τους ράσα», ἀλλά ἐνδεδυμένοι καί αὐτά τά ἱερά ἄμφια, τά ὁποῖα ἕνεκεν τῶν ἀπαραδέκτων αὐτῶν ὀλισθημάτων τά καταντοῦν ἀνίερα, πού δέν θυμίζουν παρά κακόγουστες «θεατρικές στολές». Ὅταν πάλιν τά ἴδια αὐτά «ὀρθόδοξα» οἰκουμενιστικά πρόσωπα εὑρεθοῦν ἐμπρός σέ εὐσεβεῖς ψυχές, μέ φόβον Θεοῦ καί γνῶσιν τῶν θείων Δογμάτων καί τῶν Ἱερῶν Κανόνων, τότε ἀναδεικνύονται βασιλικώτεροι τοῦ Βασιλέως. Ὄντως, τούς ἀπονέμεται Ὄσκαρ ἠθοποιΐας… Ὅμως, εἰς αὐτούς ἁρμόζει ὁ λόγος τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «Οὐ δύνασθε ποτήριον Κυρίου πίνειν καί ποτήριον δαιμονίων· οὐ δύνασθε τραπέζης Κυρίου μετέχειν καί τραπέζης δαιμονίων. Ἤ παραζηλοῦμεν τόν Κύριον; μή ἰσχυρότεροι αὐτοῦ ἐσμεν;» (Α´ Κορ. ι´ 21-22 ). Εἶναι τόσο ξεκάθαρος καί συγκλονιστικός ὁ λόγος αὐτός ὥστε δέν χρειάζεται κἄν μετάφρασις.

Ἡ μαρτυρία μας, ἡ ὁμολογία μας καί ὁ ἀγῶνας μας δέν εἶναι γιά τόν θρίαμβο τῆς Ὀρθοδοξίας, γιατί ὁ θρίαμβος εἶναι δεδομένος, ἀλλά εἶναι γιά τήν σωτηρία τῶν ψυχῶν μας. Πρέπει ὅλοι μας, Κλῆρος καί λαός, νά ζοῦμε ἐν μετανοίᾳ, διά προσευχῆς, ἀγρυπνίας, συνεχοῦς ἐπαγρυπνήσεως, μέ Ὀρθόδοξο ἦθος, βιώνοντας τήν Πατερική παράδοσι καί τό ἀσκητικό ἰδεῶδες, ἔτσι ὥστε, ὅταν χρειάζεται, νά ἐργαζώμεθα καί τήν ἀρετήν τῆς ὁμολογίας. Κάθε Ὀρθόδοξος Χριστιανός ἔχει χρέος νά καταθέτῃ τήν Ὀρθόδοξον μαρτυρίαν καί ὁμολογίαν του, ἐννοεῖται πάντοτε καί μόνον ἐντός  Ἐκκλησίας.

Τονίζομε τέλος καί ὑπογραμμίζομε ὅτι ἡ εὐθύνη δέν βαρύνει ἀποκλειστικῶς καί μόνον τόν Κλῆρο καί τόν  Μοναχισμό. Ὅλος ὁ κόσμος, ὅλοι μας φέρομε μεγάλη εὐθύνη γιά ὅλα αὐτά πού συμβαίνουν, λόγῳ τῆς ἰδικῆς μας ἀδιαφορίας, ἀμετανοησίας καί ἀποστασίας.

Χριστοΰφαντος

Ὁλόκληρο τὸ ἄρθρο στὸ:

http://aktines.blogspot.gr/2014/06/blog-post_2596.html

 

Πηγή: Πατερική Παράδοση

ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ (Τεκνογονία, κωλύμματα Ιερωσύνης, Οικουμενισμός) ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΣ

 Πηγή: "Agonasax"

ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

 

ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ

 

 Πολύς λόγος γίνεται τόν τελευταῖον καιρόν εἰς τόν ἐκκλησιαστικόν χῶρον περί τῆς «Οἰκονομίας». Τῆς ἐκκλησιαστικῆς βεβαίως «Οἰκονομίας», ἡ ὁποία «Οἰκονομία» θά πρέπῃ, ὅπως ἀρκετοί ἰσχυρίζονται, κατά κανόνα νά ἐφαρμόζεται ἀπό τούς ποιμένας εἰς τήν σημερινήν ἐποχήν. Προβάλλουν δέ αὐτήν τήν πρόφασιν, διότι εἰς τήν ἐποχήν μας, εἰς τήν ὁποίαν τό κακό παρουσιάζει τόσην ἔξαρσιν, λέγουν ὅτι εἶναι δῆθεν ἀδύνατον νά ἐφαρμοσθῇ ἡ ἐκκλησιαστική «Ἀκρίβεια». Προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις...

Ἐπειδή λοιπόν ἡ ἄποψις αὐτή τείνει νά κυριαρχήσῃ ὡς ἡ μόνη ποιμαντικῶς σωστή, καλόν εἶναι, εἰς τήν συνέχειαν, ἁπλᾶ καί σύντομα, νά σκιαγραφήσωμε τί εἶναι ἡ «Ἀκρίβεια» καί τί εἶναι ἡ «Οἰκονομία». Ἐννοεῖται, ὅτι τό θέμα αὐτό ἀνήκει εἰς τήν ἁρμοδιότητα τῶν εἰδημόνων τῆς εἰδικότητος τοῦ «Κανονικοῦ Δικαίου», ἀπό ἐπιστημονικῆς καί θεολογικῆς ἀπόψεως, ἀλλά αὐτό δέν σημαίνει πώς δέν ἠμποροῦν νά ἀσχοληθοῦν μέ αὐτό καί νά ἔχουν λόγον καί οἱ ἁπλοί πιστοί. Ὅταν μάλιστα, εἰς ὅ,τι ἀφορᾶ τήν ὀρθή πνευματική μας ζωή, γνωρίζωμε πώς μέσα εἰς τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ὀφείλουν τά πάντα νά ἐναρμονίζωνται μέ τούς Ἱερούς Κανόνας, ὅπως μᾶς τούς παρέδωσαν οἱ Πατέρες, καί ὄχι σύμφωνα μέ νεωτεριστικές-νικολαϊτικές διδασκαλίες καί ἑρμηνεῖες, πού θέλουν νά περάσουν κάποιοι, οἱ ὁποῖες εἶναι ἀποκεκομμένες ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Παράδοσι, τότε γίνεται ἀπολύτως κατανοητό πώς εἶναι ὄντως ἀνάγκη νά ἀσχοληθοῦμε μέ τίς δύο αὐτές ἐκφράσεις τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, τόσον δηλαδή τῆς «Ἀκριβείας», ὅσον καί αὐτῆς τῆς «Οἰκονομίας». Ἄς περάσωμε λοιπόν νά δοῦμε

τό περιεχόμενο τῶν δύο αὐτῶν ὅρων εἰς τήν ἐκκλησιαστική μας γλῶσσα καί ζωή.

«Ἀκρίβεια» εἶναι ἡ ἀπόλυτος τήρησις τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ἀλλά καί αὐτῶν τῶν ἐκκλησιαστικῶν διατάξεων καί τῶν λειτουργικῶν τυπικῶν, τά ὁποῖα ἰσχύουν σέ μία ἐκκλησιαστική περιφέρεια. Φυσικά, ὁ σκοπός τῆς ἀκριβείας εἶναι ἡ διατήρησις τῆς ἑνότητος καί τῆς τάξεως εἰς τήν Ἐκκλησίαν καί μέσῳ αὐτῆς ἡ ἐπίτευξις τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου καί ἡ ἐν γένει πρόοδος καί προαγωγή τῶν πιστῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας.

«Οἰκονομία» εἶναι ἡ πρόσκαιρη, περιορισμένη καί ἔλλογος ἀπόκλισις ἀπό τήν ἐφαρμογή τῆς «Ἀκριβείας» τῶν Ἱερῶν Κανόνων πρός σωτηρίαν τῶν ψυχῶν. Ἐννοεῖται δέ, πώς αὐτό δέν εἶναι θέμα τοῦ καθενός, ἀλλά τῶν εἰδικῶν καί ὑπευθύνων, οἱ ὁποῖοι ἁρμοδίως χειρίζονται τίς λεπτές αὐτές καταστάσεις.

Κατά τήν «Οἰκονομίαν», λοιπόν, ἔχομε μέν τήν ἀπόκλισιν ἀπό τόν κανόνα, ἀλλά δέν ἐκφεύγομε ἀπό τόν σκοπό του. Ἔτσι, ἐπί τῆς οὐσίας, δέν γίνεται παρέκκλισις ἀπό τό πνεῦμα τοῦ κανόνος, ἀλλά ἀπό τό γράμμα αὐτοῦ. Εἰς τήν παράγραφον αὐτήν, ἄς προσθέσωμεν καί τόν σοφόν λόγον τοῦ ἀειμνήστου Γέροντος Θεοκλήτου Διονυσιάτου, ὁ ὁποῖος, γιά τό θέμα αὐτό, μεταξύ τῶν ἄλλων, ἔγραφε εἰς τόν «Ὀρθόδοξον Τύπον» (14/6/91) τά ἑξῆς: «Ἀναστολή, δέν σημαίνει κατάργησιν. Μόλις ξεπερνιέται ἡ δυσκολία, ἐφαρμόζεται πάλιν ἡ ἀκρίβεια τῶν Κανόνων». Ὁ δέ Γέροντας Παΐσιος, μέ τόν ἁπλό καί φωτισμένο λόγο του, σέ κάποια συζήτησι περί οἰκονομίας καί ἀκριβείας καί περί τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί τοῦ Πηδαλίου, εἶχε τονίσει τά ἑξῆς: «Τό Πηδάλιο κάποιες φορές χρειάζεται νά τό στρίβωμε, ἀρκεῖ αὐτό νά γίνεται γιά λόγους σωτηρίας τῆς ψυχῆς. Γι᾽ αὐτό ὀνομάζεται ''πηδάλιο''». Ὄντως παράδειγμα ἁπλό καί φωτισμένο. Εἶναι δηλαδή ὅπως τό τιμόνι στό πλοῖο, γιατί χωρίς πηδάλιο τό σκάφος δέν πηγαίνει πουθενά.

Μετά ἀπό τίς ἀναγκαῖες διευκρινήσεις ἐπί τοῦ θέματός μας καί τόν ὁρισμό τῆς «Ἀκριβείας» καί τῆς «Οἰκονομίας» (περισσότερα ἠμπορεῖ νά μελετήσῃ ὁ κάθε ἐνδιαφερόμενος εἰς τά ὑπάρχοντα ἐγχειρίδια καί εἰς τίς εἰδικές μελέτες τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου), ἄς ἔλθωμε νά ἀγγίξωμε κάποιες χαίνουσες πληγές πού καλύπτονται μέ τήν δῆθεν «Ἐκκλησιαστική Οἰκονομία». Διότι, ναί μέν εἴπαμε περί «Οἰκονομίας», ἀλλά ἄς μή καταντᾷ τελικῶς ἡ «Οἰκονομία» ἀνοικονόμητη καί ἰσοπεδωτική, ὅσον ἀφορᾶ εἰς τούς Ἱερούς Κανόνας καί εἰς τό Ὀρθόδοξον ἦθος, τά ὁποῖα εἶναι οἱ δύο πλευρές τοῦ γνησίου νομίσματος.

«Πόθεν ἄρξομαι θρηνεῖν»;

Ἄς δοῦμε ἀρχικά τό θέμα τῆς τεκνογονίας τῶν Ὀρθοδόξων ζευγαριῶν. Ἔχει διαμορφωθῆ καί τείνει νά παγιωθῇ, δυστυχῶς, μία κατάστασις, ἡ ὁποία ἀποσπᾶ τόν γάμο ἀπό τήν τεκνογονία. Ἀποτέλεσμα δέ αὐτοῦ εἶναι τά ζευγάρια (καί δέν ὁμιλοῦμε ἐδῶ περί τῶν ἀθέων) νά σταματοῦν εἰς τό ἕνα ἤ τό πολύ εἰς τά δύο παιδιά καί ταυτοχρόνως νά θέλουν νά ἔχουν τήν συχνή μυστηριακή ζωή, τήν Θεία Κοινωνία. Βεβαίως, ὑπάρχουν καί οἱ περιπτώσεις πού ὄντως χρειάζεται νά ἀντιμετωπίζεται τό θέμα αὐτό καί κατά περίπτωσιν ἀπό τόν ὑπεύθυνο πνευματικό καί πάντοτε ἐντός τοῦ πλαισίου τῆς σωστῆς «Οἰκονομίας».

Ὅταν, ὅμως, ἡ τακτική αὐτή κατευθύνεται ὑπό ὡρισμένων προσώπων πού ἔχουν κάποιο «ὄνομα» εἰς τόν ἐκκλησιαστικό χῶρο καί τείνῃ νά παγιώνεται πρός ὅλες τίς κατευθύνσεις, τότε τά πράγματα ξεφεύγουν μέ ἀποτέλεσμα ἡ «Οἰκονομία» νά καταντᾷ «Ἀκρίβεια» (δηλ. ἀκριβής παρανομία) καί τρόπος «ὀρθῆς χριστιανικῆς ζωῆς». Τό δέ πνευματικό ἐπίπεδο μεταπίπτει, ἀπό ὑψηλό καί ἀγωνιστικό, εἰς τό χαλαρό, εὔκολο, ἐπιπόλαιο, ὡσάν εἰς ἕναν ἄγευστο καί ἄκοπο προτεσταντισμό, ὁ ὁποῖος δέν ὁδηγεῖ εἰς νομάς σωτηρίους.

Οἱ ὑπεύθυνοι διά τήν διαμορφουμένην αὐτήν κατάστασιν εἶναι κάποιοι ἐκ τῶν κληρικῶν καί ὡρισμένοι λαϊκοί. Οἱ κληρικοί αὐτοί, ἐνδεχομένως, ἤ δέν ἔχουν μελετήσει σωστά καί ἀπό ὀρθοδόξου σκοπιᾶς τό ζήτημα τῆς τεκνογονίας, ἤ δέν ἔχουν ἀγωνισθῆ διά νά ἀποβάλουν ἀπό τήν καρδιά τους τό δέλεαρ καί τό φόβητρο τοῦ κόσμου καί ἔτσι διστάζουν νά ὀρθοτομήσουν τόν λόγον τῆς ἀληθείας κηρύσσοντας καί ἐφαρμόζοντας πρακτικές ὅλως ἀπαράδεκτες καί ἀντικανονικές. Οἱ δέ λαϊκοί «θεολόγοι», μᾶλλον κοινωνιολόγοι καί τοῦ κόσμου φιλόσοφοι, οἱ ὁποῖοι οὐσιαστικῶς οὐδέποτε ἐγνώρισαν τήν ζωντανή πίστι καί τήν ἀγωνιστική Ὀρθοδοξία, ἐνῶ ἔχουν κάποια χαρίσματα, ἔχουν καταφέρει, μέ τίς ποικίλες θεωρίες των, συσχετίζοντας τήν σαρκική πτῶσι μέ τόν ὑψηλό καί ἀγγελικό θεῖον ἔρωτα (ἐάν εἶναι ποτέ δυνατόν!), νά ἐπηρεάζουν ἀρνητικά τούς ρηχούς περί τήν θεολογίαν καί τούς ἀγεύστους τῆς συνειδητῆς πίστεως ἐγγάμους κληρικούς καί λαϊκούς.

Τό ἀποτέλεσμα εἶναι νά ἔχῃ ἤδη δημιουργηθῆ «σχολή» μέ ἄκρως ἀρνητικά ἀποτελέσματα («πονηροί δέ ἄνθρωποι καί γόητες προκόψουσιν ἐπί τό χεῖρον πλανῶντες καί πλανώμενοι» (Β´ Τιμοθ. γ´ 13)). Τούς λείπει δηλαδή ἡ ἐμπειρία τῆς θείας ἀγάπης-ἔρωτος καί ἔχουν ὡς ὑποκατάστατα αὐτές τίς νοοτροπίες καί, ἀντί νά χορταίνουν ἀπό τόν ἀκόρεστο κορεσμό τοῦ Θεοῦ, ἔχουν ὑπαρξιακή ἀνεπάρκεια. Εἶναι ἄνθρωποι, δυστυχῶς, πού ἀντί, μέ τά ὅποια τάλαντά τους, νά οἰκοδομοῦν τούς πιστούς βάσει τῆς Ὀρθοδόξου Πατερικῆς Παραδόσεως, αὐτοί, μέ τήν πεπλανημένη διδασκαλία τους, ἔχουν καταστῇ νεωτεριστές-νικολαΐτες-παρερμηνευτές, «φάροι ἐσβεσμένοι ἀντί τηλαυγεῖς», χλιαροί ἀντί θερμοί, ὄντες «φιλήδονοι μᾶλλον, ἤ φιλόθεοι» (Β´ Τιμόθ. γ´ 4). Δηλαδή, παρερμηνεύουν καί ἀποδομοῦν τό μυστήριον τοῦ γάμου (καί ὄχι μόνον), καί, ὅπως ἔλεγε ὁ ἀείμνηστος Γέροντας Γερβάσιος Παρασκευόπουλος, καταντοῦν τό μυστήριον τοῦ γάμου «ἔννομον παλλακείαν». Φυσικά, ἐδῶ δέν ἠμπορεῖ νά γίνεται λόγος περί «Οἰκονομίας», ἀλλά περί ὀλιγοπιστίας καί περί Νικολαϊτισμοῦ, κλπ., διότι καταστρατηγεῖται παντελῶς ἡ ἔννοια τῆς εὐλογημένης «Οἰκονομίας» καί χρησιμοποιεῖται ὁ ὅρος της ὡς ἐπικάλυμμα τῶν παθῶν καί τῶν ἐγκλημάτων κατά τῆς πίστεως.

Ἐπίσης, ὑπάρχει μία ἄλλη μεγάλη ἀνοικτή πληγή, ἡ ὁποία οὐδόλως εἶναι δυνατόν νά ἐπουλωθῇ ἕνεκεν «Οἰκονομίας», ἀλλά ἀντιθέτως αἱμορραγεῖ ἀκαταπαύστως. Καί ποιά εἶναι αὐτή; Μέ ὀδύνη καί θλῖψι τήν βλέπομε νά αὐτοαποκαλύπτεται, διότι ἀπό μόνος του «ὅταν ἔλθῃ ὁ ἀσεβής εἰς βάθος κακῶν καταφρονεῖ» μέ ἀποτέλεσμα νά «ἐπέρχεται αὐτῷ ἀτιμία καί ὄνειδος» (Παροιμ. ΙΗ´ 3). Βλέπομε δηλαδή αὐτήν τήν ὄζουσαν καί πυορροοῦσαν πληγήν εἰς τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, τήν ὁποίαν δημιουργοῦν οἱ ὑπεύθυνοι καί ἡ ὁποία ὀνομάζεται «κωλύμματα ἱερωσύνης». Ἀπᾴδει τό νά ἀναφέρωμε ἐμεῖς αὐτά τά ὁποῖα λαμβάνουν χώραν καί γίνονται ὄχι μόνον παγκόσμιον ρεπορτάζ, ἀλλά ἀναπαράγονται, κατά τό μᾶλλον ἤ ἧττον, ἀπό τούς χώρους, εἰς τούς ὁποίους θά ἔπρεπε νά εὐωδιάζουν τά κρίνα τῆς ἁγιότητος καί τά μῦρα τῆς Χάριτος.

Τοῦτο μόνον ἐρωτοῦμε τούς καθ᾽ ὕλην ἁρμοδίους: Ἀποτελεῖ πρᾶξιν «Οἰκονομίας» τό νά κυκλώνουν τό Ἱερόν Θυσιαστήριον μονάδες πού θά ἔπρεπε νά εὑρίσκωνται εἰς τάς τάξεις τῶν «προσκλαιόντων»; Χειρίζονται τήν εὐλογημένην «Οἰκονομίαν» ὅσοι θέτουν τάς χεῖρας των εἰς ἄτομα τά ὁποῖα χρήζουν ἀκόμη καί εἰδικῆς ψυχικῆς θεραπείας καί πού ἔχουν ξεφύγει ἀπό τά ἀνθρώπινα ὅρια;

Ἐδῶ, ἴσως ἀπαντήσουν κάποιοι ἀπό αὐτούς τούς ὑπευθύνους πώς δέν ἐγνώριζαν ἐξ ἀρχῆς. Ὅταν ὅμως γίνεται ἀντιληπτόν τοῖς πᾶσι τό φαινόμενον αὐτό, γιατί καί τότε συνεχίζουν νά βόσκουν μέσα εἰς τήν «κόπρον τοῦ Αὐγείου»; Γιατί καταντοῦν τά Ἱερά Θυσιαστήριά μας χώρους εἰς τούς ὁποίους πραγματοποιεῖται τό φρικτόν ὅραμα τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου;

Δόξα τῇ μακροθυμίᾳ σου, Κύριε!

Θέτομε ὅμως καί ἕνα γενικώτερο ἐρώτημα: Ὑπάρχει «Οἰκονομία» εἰς τά τῆς Ἱερωσύνης; Νομίζομε ναί, μόνον ὅσον ἀφορᾶ εἰς τήν ἡλικίαν τῶν κληρικῶν καί αὐτό ὑπό ὅρους καί κατά εἰδικές περιπτώσεις. Ἀλλά, τό νά ἀποδεχώμεθα «Οἰκονομία» εἰς τό θέμα τῶν κωλυμμάτων, αὐτό, μᾶλλον «κατάρα» εἶναι.

Ὅμως, κατά τήν Ὀρθόδοξη διδασκαλία καί τήν Πατερική Παράδοσι, τό νά ἐφαρμόσῃ ἕνας ποιμήν τήν κατά περίπτωσιν ἐπιτρεπτήν «Οἰκονομίαν», ἡ ὁποία φυσικά δέν θά προσκρούῃ εἰς τούς Ἱερούς Κανόνας καί εἰς τό ὀρθόδοξον ἦθος, εἶναι ἀνάγκη ὁ ἴδιος νά ἔχῃ ὑπερβῆ τό ἐπίπεδον τῆς καθάρσεως καί νά εὑρίσκεται, εἴτε εἰς τό ἐπίπεδον τοῦ φωτισμοῦ, εἴτε εἰς ἐκεῖνο τῆς θεώσεως. Ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει, ἡ ἀνοικονόμητος «Οἰκονομία» καί ἡ οἱαδήποτε κατάλυσις τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί Δογμάτων καταντᾶ ἕνα νυστέρι, ὄχι εἰς τά χέρια τοῦ εἰδικοῦ χειρουργοῦ, ἀλλά εἰς τά τρεμάμενα χέρια ἑνός ἀσχέτου. Τά δέ ἀποτελέσματα; Θά εἶναι, τό ὀλιγώτερον, τραγικά.

«Κύριε, μή μνησθῇς ἀνομιῶν ἡμῶν ἀρχαίων τε καί προσφάτων. Μή ἀντισταθμίσῃς τῷ βάρει τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν τήν προσήκουσαν ἀνταπόδοσιν...» (Ἐκ τῆς εὐχῆς ἐπί ἀπειλῇ σεισμοῦ-Μέγα Εὐχολόγιον, ἐκδόσεις Ἀστέρος, σελ. 539).

Βεβαίως, θά ἠμπορούσαμε νά ρίξωμε τήν ματιά μας, κρατῶντας τήν ὄσφρησί μας, καί σέ ἄλλες ἀνοικτές πληγές πού δέν λέγουν νά ἐπουλωθοῦν εἰς τό ὄνομα τῆς ταλαίπωρης «Οἰκονομίας», ὅπως τό ὅτι πνευματικοί ἐπιτρέπουν τίς προγαμιαῖες σχέσεις καί διάφορα ἄλλα ἀνεπίτρεπτα. Αὐτοί, εἶναι πνευματικοί τῆς «Διεθνοῦς Ἀμνηστίας», οἱ ὁποῖοι, ἐκτός τῶν ἄλλων, διά νά ἀποδείξουν εἰς τόν ἑαυτόν τους, ἀλλά καί εἰς ἄλλα πρόσωπα, ὅτι ἔχουν τήν ἀποδοχήν τῶν πιστῶν, καί μάλιστα τῶν νέων ἀνθρώπων (πνευματικῶν παιδιῶν-ὀπαδῶν..., Γεροντισμός, κλπ.), ἁμαρτάνουν μέ τό νά ρίπτουν «ὕδωρ εἰς τόν οἶνον των» μέ ἀποτέλεσμα νά πίπτουν εἰς θανάσιμα ἁμαρτήματα, τόσον οἱ ἴδιοι, ὅσον καί οἱ ψυχές τίς ὁποῖες ἔχουν χρεωθῆ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Καταστάσεις αὐτόχρημα τραγικές, γιά τίς ὁποῖες τό Ἱερόν Εὐαγγέλιον τονίζει πώς «τυφλός δέ τυφλόν ἐάν ὁδηγῇ ἀμφότεροι εἰς βόθυνον πεσοῦνται» (Ματθ. ΙΕ´ 14).

Τό ἀποκορύφωμα ὅμως ὅλων καί ἡ πληγή τῶν πληγῶν, ἡ Πλάνη τῶν Πλανῶν, εἶναι τά σχεδόν συλλείτουργα καί οἱ συμπροσευχές (καί ὄχι μόνον) τῶν «Ὀρθοδόξων» οἰκουμενιστῶν, τά ὁποῖα καταδικάζονται ἀπεριφράστως ἀπό τούς Θείους καί Ἱερούς Κανόνας, ἀλλά καί ἀπό τόν θεηγόρον ὅμιλον πάντων τῶν θεοφόρων Πατέρων.

Οὐδείς ἠμπορεῖ νά ἀρνηθῇ ὅτι ἡ μεγαλυτέρα διαστροφή εἰς τό θέμα τῆς «Οἰκονομίας» συντελεῖται μέσῳ τοῦ ἐπαράτου Οἰκουμενισμοῦ. Ἐντός αὐτῆς τῆς καμίνου ρευστοποιεῖται καί τήκεται τό σύνολον τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Τό δέ ἐκμαγεῖον τοῦ συγκρητισμοῦ ἀποκαλύπτει ἕνα τερατῶδες προσωπεῖον, τό ὁποῖον οὐδεμίαν σχέσιν δύναται νά ἔχῃ μέ τήν ἀκραιφνῆ Ὀρθοδοξίαν, τήν ὁποίαν βιώνουν οἱ ἐπίσημοι Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἐννοεῖται δέ, ὅτι τό θέμα τῶν συμπροσευχῶν, τόσον ἐκτός τῶν Ἱερῶν Ναῶν, ὅσον καί ἐντός αὐτῶν, μέ ἀρχιερατικά καί ἱερατικά ἄμφια, μέ ἐπιτραχήλια, ὠμοφόρια καί μανδύας, ὄχι μόνον δέν εἶναι ἁπλό, ἀλλά, δοθέντος ὅτι οἱ οἰκουμενιστές αὐτοί σχεδόν ὁλοκληρώνουν καί τό συλλείτουργον, ἀνεπιφυλάκτως τότε ἠμπορεῖ νά γίνῃ λόγος περί καταλύσεως τῶν Ἱερῶν Δογμάτων καί ἄρα περί προδοσίας τῆς ἁγιωτάτης ἡμῶν Ὀρθοδοξίας. Ἡ δέ δικαιολογία, ὅτι ὅλα αὐτά τά θέατρα τοῦ παραλόγου λαμβάνουν χώραν ἕνεκεν τῆς ἀγάπης καί τῆς προσεγγίσεως τῶν ἀνθρώπων, εἶναι τόσον φαιδρή πού ὅσοι τήν ὑποστηρίζουν καταπίπτουν εἰς χειροτέραν κατηγορίαν ἀπό ἐκείνην ἡ ὁποία ἤδη τούς ἀποδίδεται, τοὐτέστιν τῆς προδοσίας τῆς πίστεως.

Καί, φυσικά, ὅλα αὐτά, διότι ἐλλείπει ἐκ τῆς καρδίας ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ μέ ἀποτέλεσμα νά ἀποκορυφώνεται ἡ προσβολή καί ἡ περιφρόνησις τῶν Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων, οἱ ὁποῖοι, σύμφωνα μέ τόν ἀείμνηστον Γέροντα Ἐπιφάνιον Θεοδωρόπουλον, «ὅταν παραβιάζωνται, ἐκδικοῦνται». Καί ἐκδικοῦνται ὅσους «Ὀρθοδόξους» οἰκουμενιστάς καταρρίπτουν τά αἰώνια καί εὐλογημένα σύνορα μεταξύ ἀληθείας καί αἱρέσεως, οἱ ὁποῖοι ὑψώνουν χεῖρας ἀνόμους καί εὐλογοῦν καί ἐναγκαλίζονται τούς αἱρετικούς μετέχοντες καί αὐτοί εἰς τήν βλασφημίαν κατά τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Οἱ ἡμέτεροι αὐτοί «Ὀρθόδοξοι», οἱ ὁποῖοι συναγωνίζονται, ἀλλά καί ὡρισμένες φορές ὑπερακοντίζουν σέ εὐχητικές καί θεολογικές ἀμετροέπειες τούς πεπλανημένους καί κακοδόξους αἱρετικούς, ἄς προσέξουν, διότι, ἐννοεῖται, πώς ὁ Θεῖος Δομήτωρ τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Χριστός, ναί μέν ἀνέχεται ὡρισμένες καταστάσεις διά λόγους πού μόνον Ἐκεῖνος γνωρίζει, ἀλλά ὁ Χριστός ἔχει καί τόν τελευταῖον λόγον. Ὁ δέ πάντοτε ἐπίκαιρος λόγος τοῦ Θεοῦ «ποιμένες πολλοί διέφθειραν τόν ἀμπελῶνά μου, ἐμόλυναν τήν μερίδα μου...» (Ἱερ. ΙΒ´ 10) ἐκφράζει ἐπακριβῶς ὅλα αὐτά τά ὁποῖα λαμβάνουν χώραν εἰς τά οἰκουμενιστικά συνέδρια, μέ συμπροσευχές κλπ., μέ πρόφασι δῆθεν τήν ἀγάπη καί ὅ,τι ἄλλο, καί τά ὁποῖα οὐσιαστικό σκοπό ἔχουν νά ἀποδομήσουν τά θεμέλια, ἀλλά καί τό ὅλον οἰκοδόμημα τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Ἐκκλησίας, μέ τελικό σκοπό τήν ἕνωσι τῶν «ἐκκλησιῶν».

Ἄς γίνουν λοιπόν ὅλοι αὐτοί πολύ προσεκτικοί, διότι περιπίπτουν σέ πλάνη, καθ᾽ ὅσον ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι ξεκάθαρος πρός ὅσους προσβάλλουν τό Σῶμα Του, τήν Ἐκκλησία Του: «Φοβερόν τό ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος» (Ἑβρ. Ι´ 31).

Ὅμως, ἱκανόν ἐστι.

ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΣ