Απάντηση στους (κατα)δικαστές επισκόπους του π. Πέτρου και ιδιαίτερα στον μητρ. Μόρφου Νεόφυτο σχετικά με το αν υπάρχει κοινωνία με τους Παπικούς

Ὑπάρχει διαμυστηριακὴ ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία (intercommunio) μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Παπικῶν; Ναί!


                                      

Ρουμάνος Ἐπίσκοπος κοινωνεῖ μὲ παπικούς (ἐδῶ)

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Μία δικαιολογία τῶν "εὐσεβῶν" κληρικῶν, ὅπως ὁ Μόρφου καὶ  οἱ ἐπίσκοποι  ποὺ καταδίκασαν τὸν π. Πέτρο γιὰ τὴν ἀποφυγὴ διακοπῆς μνημόνευσης τῶν φιλενωτικῶν Οἰκουμενιστῶν εἶναι, ὅτι ἡ ἕνωση μὲ τοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς δὲν ἔχει ἀκόμη γίνει, δὲν ὑπάρχει ἀκόμα διαμυστηριακὴ κοινωνία μὲ αὐτούς. Ἄρα ἄχρι καιροῦ κάνουμε Οἰκονομία γιὰ τὸ καλὸ τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι ὅμως ἔτσι; Δὲν ἔχει γίνει πράγματι ἡ ἕνωση μὲ τοὺς Παπικούς;

Ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης εἶχε ἀποκαλύψει «ὅτι Ρωμαιοκαθολικὸς ἐπίσκοπος τοῦ εἶχε ἐκμυστηρευθῆ ὅτι κατὰ τὸ σχέδιο τοῦ Βατικανοῦ ἡ ἕνωσις δὲν θὰ γίνη ἐκ τῶν ἄνω, δηλαδὴ τῶν ἐπισκόπων, τῶν θεολόγων καὶ τῶν διαλόγων, ἀλλὰ μᾶλλον μέσῳ τοῦ λεγομένου λαϊκοῦ οἰκουμενισμοῦ, δηλαδὴ τῶν ἀμοιβαίων ἐπαφῶν καὶ τῆς σταδιακῆς ἐφαρμογῆς τῆς μυστηριακῆς διακοινωνίας (intercommunio), ἡ ὁποία τουλάχιστον ἀπὸ τὴν Ρώμη ἤδη ἐφαρμόζεται» (π. Γεωργίου Καψάνη, Ἡ κρίσις Θεολογίας καὶ Οἰκουμενισμοῦ ἐν Η.Π.Α., Ἀθήναι 1968).

Εἶχε δίκιο ὁ μακαριστὸς π. Ἰωάννης; Δυστυχῶς ὅπως θὰ δοῦμε παρακάτω, ναί!

Στὰ κείμενα ποὺ ἔχει δημοσιεύσει μέχρι τώρα ὁ «εὐσεβὴς» μητροπολίτης Ναυπάκτου Ἱερόθεος διαβάζουμε ὅτι ἡ ἕνωση ἔχει πράγματι γίνει. Τουλάχιστον ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἀναγνώριση μυστηρίων καὶ τὴν συμμετοχὴ σ’ αὐτά. Στὴν σελ. 196 τοῦ βιβλίου του «Ἡ «Ἁγία καὶ Μεγάλη» Σύνοδος», ὁ Ναυπάκτου ἀναλύει τὸ αἱρετικὸ κείμενο ποὺ ἐξέδωσε ἡ ἀρχιεπισκοπὴ Θυατείρων (μὲ τὴν ὁποία ἀκόμα ἔχει ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία ὁ μητροπολίτης τους). Τὸ κείμενο τὴς ἀρχιεπισκοπῆς Θυατείρων γράφτηκε τὸ 1975 καὶ ἀναφέρει (σελ. 180-184) ὅτι ἀπὸ τότε πραγματοποιοῦντο, καὶ μάλιστα συχνά, ἐπισκέψεις Χριστιανῶν σὲ αἱρετικοὺς ναοὺς, ὅτι ἀπὸ τότε ἐγίνοντο σ’ αὐτούς συμπροσευχὲς, ὅτι ἀπὸ τότε ἀναγνώριζαν τὸ βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν, ἀπὸ τότε ἀποδέχονταν ὅτι ἔχουν οἱ αἱρετικοὶ τὴν Χάριν καὶ ἐνέργεια τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ἀπὸ τότε ἀποδέχονταν διαίρεση τῆς Ἐκκλησίας, τὴν ἀναγνώριση ἐκκλησιολογίας στοὺς αἱρετικούς, καὶ ἄλλα τρομερὰ καὶ ἀνήκουστα. Μέ βάση αὐτὰ γράφει ὁ Ναυπάκτου τὰ ἑξῆς:

«Δὲν ἔχει σημασία ὅτι αὐτὸ τὸ «ὁμολογιακό» κείμενο κυκλοφόρησε πρὶν σαράντα (40) χρόνια, γιατὶ ἀπὸ τότε μέχρι σήμερα ἀφ’ ἑνὸς ἐπιβεβαιώθηκαν στὴν πράξη ὅλες αὐτὲς οἱ ἀπόψεις, ἀφ’ ἑτέρου δὲ προχώρησαν τὰ πράγματα σὲ χειρότερο βαθμό... Αὐτὸ δείχνει περίτρανα τὰ πράγματα στὴν λεγόμενη «οἰκουμενικὴ κίνηση» προχωροῦν πέρα ἀπὸ τοὺς θεολογικοὺς διαλόγους, ἀφοῦ ὑπάρχει πλήρης «μυστηριακὴ διακοινωνία!».

Καὶ ἐνῶ τὰ παραπάνω ποὺ συμπεριέλαβε στὸ βιβλίο του, εἶναι ἀναδημοσίευση ἄρθρου του τοῦ 2016, στὶς σελ. 92-94 μεταξὺ ἄλλων ἐπισημαίνει:

«Ὁ Μητροπολίτης Περγάμου Ἰωάννης... γράφει: “...ἐντὸς τοῦ βαπτίσματος κι ἂν ὑπάρχει μία διαίρεση, ἕνα σχίσμα, ἀκόμη μπορεῖς νὰ μιλᾶς γιὰ Ἐκκλησία... “

Ὁ Διοκλείας Κάλλιστος Γουέαρ (Ware) ἀναφέρεται στὸ ὅτι “ὄχι μόνον ὑπάρχει βάπτισμα στοὺς ἑτερόδοξους, ἀλλὰ καὶ θεία Εὐχαριστία... “

Ἐπίσης, ὁ Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ἱλαρίων (σσ. ναί, ὁ πρώην ἐκπρόσωπος τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, τὸ δεξὶ χέρι τοῦ Κυρίλλου, αὐτός ποὺ πολλοὶ θεωροῦν ὑπερασπιστὴ τῆς Ὀρθοδοξίας. Σημειωτέον αὐτὰ τὰ εἶπε πρὶν τὸ Κολυμπάρι, γεγονὸς ποὺ ἀποδεικνύει, ὅτι οἱ Ρῶσοι ἀπεῖχαν ἀπὸ τὴν Ψευτοσύνοδο κάθε ἄλλο παρὰ γιὰ λόγους πίστεως), τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας κάνει λόγο γιὰ ἀναγνώριση ὅλων τῶν Μυστηρίων μεταξὺ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ Ρωμαιοκαθολικοῦ κόσμου. Λέγει “...καὶ αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἀναγνωρίζουμε de facto τὰ Μυστήρια τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας“».

Καὶ μετὰ ὁ μητροπολίτης Ναυπάκτου Ἱερόθεος Βλάχος καταθέτει στὶς σελίδες 150 ἕως 154 τὴν μεγάλη ἀπάτη κατὰ τῆς Πίστεως ποὺ συντελέστηκε τὸ 1965 μὲ τὴν ὑποτιθέμενη ἄρση ἀναθεμάτων καὶ τὴν ὁποία ὁ ἴδιος καὶ οἱ ἀρχιερεῖς γνωρίζουν ἐδῶ καὶ καιρό, ἀλλὰ ποιοῦν τὴν ἀποδημοῦσα νήσσαν κοροϊδεύοντας τὸ ποίμνιο:

«Τὸ ἐκπληκτικὸ τῆς ὑπόθεσης εἶναι ὅτι ἐνῶ τὸ ἑλληνικὸ κείμενο κάνει λόγο γιὰ ἄρση τοῦ ἀναθέματος ποὺ ἔγινε τὸ 1054 μ.Χ., τὸ πρωτότυπο γαλλικὸ κείμενο καὶ τὸ ἀγγλικὸ κάνουν λόγο γιὰ ἄρση ἀκοινωνησίας. Συγκεκριμένα. Τὸ ἑλληνικὸ κείμενο γράφει: «4) Ὅθεν ὁ πάπας Παῦλος ὁ ΣΤ\ καὶ ὁ πατριάρχης Ἀθηναγόρας ὁ Α’ μετὰ τῆς;περὶ αὐτὸν Συνόδου... β) ἀποδοκιμάζουσιν... τὰ ἐπακολουθήσαντα ἀναθέματα...

Τὸ γαλλικὸ (πρωτότυπο) κείμενο γράφει: «C‘ est porqouoi le pape Paul VI et le patriarche Athenagoras Ier en son synode… b) regreter également et enlever de la memoire et du milieu de l‘ Eglise les sentences d‘ excommunication…

Τὸ ἀγγλικὸ κείμενο γράφει: «Pope Paul VI and Patriarch Athenagoras I whith his synod, in common agreement… b) They likewise regret and remove both from memory and from the midst of the Church the sentences of excommunication…

Φαίνεται σαφέστατα, ὅτι τὸ μὲν ἑλληνικὸ κείμενο κάνει λόγο γιὰ ἄρση ἀναθεμάτων, τὰ δὲ ἄλλα κείμενα, γαλλικὸ καὶ ἀγγλικό, κάνουν λόγο γιὰ ἄρση ἀκοινωνησίας».

Καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτὲς τὶς σημαντικὲς ἀποκαλύψεις στὴν σελ. 155:

«Τὸ γεγονὸς εἶναι ὅτι οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ ἰσχυρίζονται σὲ διάφορες συζητήσεις ποὺ ἔχω κάνει μαζί τους ὅτι ἔγινε ἡ ἄρση ἀκοινωνησίας τὸ 1965, γι’ αὐτὸ προέρχονται στοὺς Ὀρθοδόξους Ναοὺς γιὰ νὰ κοινωνήσουν τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ».

Καὶ μετὰ πάλι (σελ. 159): «Πάντως, οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ γνωρίζουν ὅτι ἤρθη ἡ ἀκοινωνησία μεταξὺ τῶν Ἐκκλησιῶν καὶ γίνεται διάλογος γιὰ νὰ βρεθοῦν λύσεις σὲ μερικὲς διαφορὲς ποὺ εἶναι λεπτομεριακές... Καὶ ἀπὸ τοὺς ὀρθόδοξους Κληρικοὺς ποὺ γνωρίζουν αὐτὴν τὴν ἱστορία, ἄλλοι τοὺς κοινωνοῦν, γιατὶ ἔτσι ἔχουν συμφωνήσει, καὶ ἄλλοι ποὺ ἀρνοῦνται νὰ τοὺς κοινωνήσουν βρίσκονται σὲ ἀμηχανία».

Τρομερὸ καὶ ἀνήκουστο! Ο Ναυπάκτου γνωρίζει ἀπὸ προσωπικὴ ἐμπειρία ὅτι παπικοί κοινωνοῦν σὲ ὀρθόδοξους ναούς, ὅτι ὀρθόδοξοι ἱερεῖς τοὺς κοινωνοῦν μὲ τὴν εὐλογία τῶν ἐπισκόπων τους καὶ ἀντὶ νὰ πράξει ὡς ἐπίσκοπος τὸ ὀρθὸ καὶ πρέπον, δηλ. νὰ καταδικάσει τοὺς ἐνόχους καὶ νὰ τοὺς ἀποκλείσει ἀπὸ τὸ ἱερὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, καταδικάζει αὐτοὺς ποὺ τὸ ἀγωνίζονται νὰ τὸ κάνουν. 

Καὶ εἶναι ἀπολύτων σίγουρο ὅτι ὄχι μόνο ὁ Ναυπάκτου, ἀλλὰ καὶ ὁ Πειραιῶς καὶ ὁ Κυθήρων, ὁ Μόρφου καὶ ὅλοι οἱ ἐπίσκοποι τὰ γνωρίζουν αὐτά, εἶναι γνωστὰ πᾶσι τοῖς παροικοῦσι τὴν Ἱερουσαλὴμ. Καὶ παρόλα αὐτά συνεχίζουν νὰ ἐφευρίσκουν δικαιολογίες καὶ ζητοῦν πληροφορία ἀπὸ τὸν Θεό, ὅταν τὰ στοιχεῖα εἶναι μπορστά τους καὶ ἄνευ ἀμφισβητήσεως.

Ἀκολουθεῖ ὅμως ἡ ἐπιβεβαίωση ὅλων τῶν παραπάνω κι ἀπὸ τοὺς Παπικοὺς τοὺς ἴδιους καὶ συγκεκριμένα ἀπὸ τὸ Augsburg τῆς Γερμανίας, ἐκεῖ ποὺ οἱ «Ὀρθόδοξοι» Οἰκουμενιστὲς εἶναι ἰδιαίτερα ἐνεργεῖς. Στὴν ἱστοσελίδα τῆς ἐπισκοπῆς τους καὶ σχετικὰ μὲ τὴν ἐρώτηση ἂν ἕνας πιστός τους μπορεῖ νὰ κοινωνήσει σὲ ἄλλο δόγμα, διαβάζουμε τὰ ἑξῆς:

«Ἀπὸ καθολικὴ ἄποψη μπορεῖ ἕνας καθολικὸς νὰ λάβει τὴν Θεία Μετάληψη ἀπὸ ὀρθόδοξο ἱερέα, ἂν δὲν ἀμφισβητήσει μὲ αὐτή του τὴν πράξη τὸ Πρωτεῖο τοῦ Πάπα, ποὺ δὲν δέχονται οἱ Ὀρθόδοξοι. Πρὶν ὅμως ἀπὸ τὴν μετάληψη καλὸ εἶναι νὰ ρωτήσει τὸν ὀρθόδοξο ἱερέα… Ἕνας ὀρθόδοξος πιστὸς ποὺ ζεῖ σὲ ἕνα χωριὸ τῆς Βαυαρίας καὶ θέλει νὰ συμμετέχει στὰ μυστήρια μπορεῖ σ’ ἐμᾶς νὰ ἐξομολογηθεῖ, νὰ κοινωνήσει καὶ νὰ λάβει τὸ ἱερὸ Εὐχέλαιο»!!! (ἐδῶ).

Βλέπουμε λοιπόν, ὅτι οἱ πληροφορίες τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη ἦταν ἀπόλυτα σωστές. Καὶ μᾶλλον γι’ αὐτὸ μιλοῦσε γιὰ κομπογιαννῖτες ἐπισκόπους και ἱερεῖς, ἀφοῦ ἀπὸ τότε ἔβλεπε τὴν προδοσία ποὺ συνέβαινε στὴν Ἐκκλησία. Οἱ πληροφορίες τοῦ Ναυπάκτου καὶ αὐτὲς ἐγκυρότατες. Ὅμως οἱ «εὐσεβεῖς»ἱερεῖς, ὁ Μόρφου καὶ  οἱ ἐπίσκοποι  ποὺ καταδίκασαν τὸν π. Πέτρο συνεχίζουν νὰ κάνουν πῶς δὲν γνωρίζουν. Καὶ διοργανώνουν ἡμερίδες καὶ ἡμερίδες καὶ γραφεῖα κατὰ τῶν αἰρέσεων, κάνουν οἰκονομίες γιὰ νὰ ἀνακαλύψουν… τὸν τροχό; Δηλ. ὅτι ἡ διαμυστηριακὴ κοινωνία ἔχει ἤδη ἀποφασιστεῖ, ἤδη συμβεῖ καὶ προωθεῖται ὅλο καὶ περισσότερο. Ἔως πότε θὰ κωφεύουμε ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι;

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Η άδικη καθαίρεση του π. Πέτρου στην Κύπρο και ο δικαστής του Μόρφου Νεόφυτος.

 Το «έγκλημα» του π. Πέτρου;  Δεν μνημονεύει για λόγους Πίστεως.

Ο Καλέκας δικαιολόγησε την καθαίρεση του αγ. Γρηγορίου του Παλαμά με την αιτιολογία ότι δεν τον μνημόνευε: 

«Τόν Παλαμᾶν καί τούς ὁμόφρονας αὐτοῦ, ...τολμήσαντας ἀκανονίστως καί ἀκρίτως ἀποκόψαι τό μνημόσυνόν μου, τῷ ἀπό τῆς ζωαρχικῆς καί ἁγίας Τριάδος δεσμῷ καθυποβάλλομεν, καί τῷ ἀναθέματι παραπέμπομεν. Ἡ ὑπογραφή Ἰωάννης ἐλέῳ Θεοῦ ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως νέας Ρώμης καί οἰκουμενικός πατριάρχης» (P.G. 150, 863D).

Ακούστε το ηχητικό από το επισκοπικό δικαστήριο που καταδίκασε τον π. Πέτρο Χριστοδούλου. Στο δικαστήριο αυτό ήταν δικαστής και ο μητρ. Μόρφου Νεόφυτος, ο οποίος σε όλη την διάρκεια της δίκης παρωδία, αλλά ιδιαίτερα από το 30:00 περίπου και μετά, σε έναν μακρύ μονόλογο (τον π. Πέτρο, αν και κατηγορούμενο δεν τον άφησαν σχεδόν  καθόλου να απολογηθεί) είπε μεταξύ άλλων: 

«Ο Οικουμενισμός είναι μία κίνηση (άρα όχι αίρεση) Άλλο ο οικουμενισμός κι άλλο ο οικουμενικός διάλογος» (Ποιός Άγιος των τελευταίων 100 χρόνων ονόμασε τον Οικουμενισμό ποτέ κίνηση; Αντιθέτως τον ονόμασαν αίρεση, διαβολική ενέργεια, δυσωδία, μολυσμό, πλάνη κλπ. Ποιός Άγιος επαίνεσε τους οικουμενιστικούς διαλόγους και ζήτησε την συνέχισή τους; Ποιός Άγιος είδε έστω και κάτι καλό στους οικουμενιστικούς διαλόγους και ποιός τους διαχώρησε από τον Οικουμενισμό;)

«Μία σύνοδος για να ανακηρυχθεί ληστρική, πρέπει να καταδικασθεί από άλλη σύνοδο» (άρα το επιχείρημα που κυριαρχούσε στην Εκκλησία ανά τους αιώνες, ότι μία σύνοδος πρέπει να γίνει αποδεκτή από τον λαό και αν δεν αυτό δεν γίνει είναι ψευτοσύνοδος, παύει κατα τον Μόρφου να ισχύει. Έτσι είχε άδικο -θα αναφέρουμε όχι έναν Άγιο αλλά έναν επίσκοπο που ήταν μάλιστα ενάντιος στην αποτείχιση- ο κεκοιμημένος πια Γόρτυνος Ιερεμίας, όταν έλεγε (μετά ξέχασε κι αυτός ό,τι έλεγε) «Κατά πρῶτον λέγω, ὅτι γιά νά γίνει δεκτή ἀπό τούς Ὀρθοδόξους ἡ Σύνοδος αὐτή και νά ἰσχύσουν ὡς δόγματα οἱ ἀποφάσεις της, πρέπει νά βαίνει στήν ἴδια γραμμή ὅλων τῶν προηγουμένων Συνόδων τῆς Ἐκκλησίας «Ἐπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατράσι»!.. Μία Σύνοδος, χριστιανοί μου, συγκαλεῖται γιά νά καταδικάσει τίς αἱρέσεις καί νά ρυθμίσει τήν εὐταξία τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, γιά τήν σωτηρία τῶν πιστῶν. Μαζί μέ τήν αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ, μιά ἄλλη μεγάλη αἵρεση, πού ἀπό χρόνια κάνει μεγάλη ζημιά, εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός. Ἐμεῖς οἱ Ἱερεῖς καί οἱ Ἀρχιερεῖς εἴμαστε φοβερά ἔνοχοι ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ καί τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, διότι δέν μιλᾶμε σέ σᾶς τούς χριστιανούς γιά τήν μεγάλη αὐτή αἵρεση, γιά νά σᾶς προφυλάξουμε ἀπό τόν κίνδυνο… ἄν οἱ ἀποφάσεις τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου δέν εἶναι σύμφωνες μέ τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων, τότε ἐμεῖς, ἁπλούστατα, δέν θά δεχθοῦμε τίς ἀποφάσεις αὐτές, ἀλλά θά τίς ἀπορρίψουμε. Γιατί ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογία μας  μᾶς διδάσκει ὅτι πάνω ἀπό τίς Συνόδους εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Καί ὅταν λέγουμε Ἐκκλησία ἐννοοῦμε ὄχι μόνο τούς Πατριάρχες καί Ἱεράρχες καί ὅλο τόν κλῆρο, ἀλλά καί τόν πιστό λαό τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος, κατά τήν Πατριαρχική Ἐγκύκλιο τοῦ 1848, ὁ λαός τοῦ Θεοῦ εἶναι «ὁ φύλαξ τῆς Ὀρθοδοξίας, τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας» εδώ). Τελικά αποφασίστε εσείς οι Επίσκοποι, μιλάτε με ένα στόμα ή λέτε ο καθένας ότι θέλει. Καταδικάσατε έναν ιερέα που είπε αυτά που είπε και ο Γόρτυνος, τον οποίο τότε τον επαινούσατε).

«Κι εγώ και άλλοι μητροπολίτες δεν υπογράψαμε, είμαστε Οικουμενιστές;» (άρα δεν υπογράψατε, γιατί οι αποφάσεις της συνόδου δεν ήταν ορθόδοξες. Τότε γιατί κατηγορείτε τον . Πέτρο που αυτό ακριβώς λέει. Μάλιστα αφού δεν υπογράψατε, γιατί δεν κατηγορήσατε τον τότε αρχιεπ. Κύπρου που πλαστογράφησε τις υπογραφές σας, διότι αυτές υπάρχουν στο κείμενο.

Κατηγορείτε στο ηχητικό τον π. Πέτρο ότι τάχα διέκοψε την μνημόνευση για εγκλήματα που δεν υπάρχουν. Η πλαστογραφία είναι έγκλημα;  Γιατί δεν την καταγγείλατε; Γιατί ανεχτήκατε την υπογραφή σας σε ένα κείμενο που δεν είναι, όπως λέτε, ορθόδοξο;)

«Εγώ πιστεύω στις προφητείες και θα γίνει μία σύνοδος» (άρα πρώτον παραδέχεστε, ότι η Ιεραρχία δεν λειτουργεί ορθόδοξα και χρειάζεται μία Σύνοδος για να επαναφέρει την Ορθοδοξία. Ερωτούμε όμως τον Μόρφου ως αφελείς πιστοί:  Οι Ορθόδοξοι περίμεναν σύνοδο να καταδικάσει τον Νεστόριο ή διέκοψαν αμέσως την κοινωνία μαζί του; Περίμεναν σύνοδο να καταδικάσει τους διώκτες του Χρυσοστόμου και να αναγνωρίσει την καταδίκη του ως άδικη ή διέκοψαν αμέσως την κοινωνία μαζί τους; Περίμεναν σύνοδο να καταδικάσει την ψευτοσύνοδο της Λυών και Φερράρας-Φλωρεντίας ή διέκοψαν αμέσως την κοινωνία με τους υπογράψαντες και έκλεισαν ακόμα και τα λιμάνια, ώστε αυτοί να μην πατήσουν το πόδι τους στην εκάστοτε πόλη; Και καταδικάσατε έναν ιερέα, παρόλο που κι αυτός λέει ότι η Ιεραρχία δεν λειτουργεί ορθόδοξα, όχι γιατί δεν τηρεί τους Κανόνες, όχι γιατί δεν είναι ορθόδοξος, αλλά γιατί πιστεύετε στις προφητείες; Είναι επιχείρημα καταδίκης μία προφητεία; Όλοι ελπίζουμε να γίνει μία σύνοδος που θα αποκαταστήσει την Ορθοδοξία. Αλλά αν τελικά δεν γίνει σύνοδος, που δυστυχώς έτσι προς στιγμής φαίνεται, θα πάρετε την καταδίκη πίσω;) 

«Λάθος του πατριάρχη Βαρθολομαίου η αναγνώριση του Επιφανίου στην Ουκρανία» (Ναι, λάθος. Και τώρα;  Δεχόμαστε το λάθος και συνεχίζουμε; Αποδεχόμαστε το σχίσμα, κοινωνούμε με τους σχισματικούς και αρνούμαστε τους Ορθόδοξους. διότι δεν μπορούν να υπάρχουν δύο αρχιεπίσκοποι, και ο Ονούφριος και ο Επιφάνιος στην Ουκρανία. Ή ο ένας ή ο άλλος! Δεν βλέπετε τους διωγμούς των Ορθοδόξων στην Ουκρανία; Και όποιος κοινωνεί με τους σχισματικούς διώκτες, τί είναι;).

«Που είδες κοινωνία με αιρετικούς;  Πότε κοινώνησε ο Πατριάρχης ή κάποιος από εμάς με αιρετικούς;» (άρα για τον Μόρφου δεν υπήρχε ποτέ συλλείτουργο του Βαρθολομαίου (και τόσων άλλων Επισκόπων κυρίως του εξωτερικού) με τον Πάπα και καρδινάλιους. Δεν εψάλλησαν ποτέ πολυχρόνια στον Πάπα, δεν είπε ποτέ ο Πάπας το Πιστεύω στην Θ. Λειτουργία, δεν τον θυμιάτησαν οι διάκονοι, όπως γίνεται σε επίσκοπο στην Θ. Λειτουργία. Άρα λένε ψέμματα, όσοι είδαν και κατήγγειλαν αυτά που ο Μόρφου και οι συνδικαστές του επίσκοποι δεν βλέπουν. άνθρωποι φωτισμένοι, Άγιοι και μή, κατήγγειλαν ψευδώς, αυτά που ο Μόρφου και οι συνδικαστές του αρνούνται. Τους υπενθυμίζουμε όμως κάτι το οποίο γνωρίζουν πολύ καλά. Οι Ι. Κανόνες δεν απαγορεύουν μόνο τα συλλείτουργα, αλλά και τις συμπροσευχές, τα δώρα, τις επισκέψεις σε αιρετικούς ναούς και συναγωγές, και την αθώωση αυτών που οι οικουμενικές σύνοδοι καταδίκασαν ως αιρετικούς. Διότι όταν ονομάζεις τον αιρετικό εκκλησία, τον αθωώνεις. Και όταν κάποιος δεν αντιστέκεται σ’ αυτήν την αθώωση, τότε την αναγνωρίζει εμμέσως πλην σαφώς).

«Είμαι ο πρώτος που θα αποτειχισθώ, αν δω συλλείτουργο. Μέχρι τότε η διακοπή μνημόνευσης είναι λάθος» (ώστε για τον Μόρφου η διακοπή μνημόνευσης του Αθηναγόρα από τους Αγιορείτες, τον Φλωρίνης Καντιώτη τον Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιο κλπ. ήταν λάθος, διότι δεν έχει γίνει ακόμα τίποτα (όταν ο Βαρθολομαίος έχει ξεπεράσει στην παρανομία και αυτόν τον Αθηναγόρα). Μάλιστα το δικαστήριο κατηγόρησε το π. Πέτρο ότι ήταν λάθος του, το ότι προχώρησε στην διακοπή μνημόνευσης, αφού ενημερώθηκε από το διαδίκτυο και βιβλία. Υπενθυμίζουμε λοιπόν στους μητροπολίτες αυτούς, ότι ο Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος διέκοψε αμέσως το μνημόσυνο του Πατριάρχη, αφού διάβασε στην εφημερίδα τις βλάσφημος δηλώσεις του).

Αδικήσατε τον π. Πέτρο και δυστυχώς δείξατε, ότι η λέξη δικαιοσύνη σας είναι άγνωστη.

                                                    Α.Τ.

Ακούστε το ακουστικό: https://www.youtube.com/watch?v=wLxhpl62xAU

Πέφτουν συνεχώς οι μάσκες και αποκαλύπτεται το προσωπείο της Δεσποτοκρατίας: Λεμεσσού Αθανάσιος και Μόρφου Νεόφυτος συμμετείχαν στο δικαστήριο που καθαίρεσε τον π. Παύλο Χριστοδούλου, επειδή σταμάτησε την μνημόνευση του Επισκόπου του.

 Στην πληροφορία όμως ότι ο Πάπας ανακατεύεται στα εσωτερικά της Ορθοδόξου Εκκλησίας οι επίσκοποι αυτοί ποίησαν την νήσσαν.

Έτσι "υπερασπίζονται" την Ορθοδοξία όλοι αυτοί οι "λέοντες" που μιλούν για οράματα και προφητείες, αλλά στο θέμα της αιρέσεως όχι μόνο σιγούν, αλλά και καταδικάζουν όσους κάνουν αυτά που αυτοί, ως Ιεράρχες, θα έπρεπε πρώτοι να πράξουν. Έτσι σίγησαν και δεν έκαναν τίποτα, όταν ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου στο Κολυμπάρι πλαστογράφησε τις υπογραφές τους, πράγμα που είνια και εκκλησιαστικώς και νομικώς παράνομο. Ποιά η διαφορά τους από τον π.χ. μητρ. Πατρών που θέλει να καθαιρέσει τον π. Αναστάσιο Γκοτσόπουλο; 

Όπως πληροφορεί ο π. Πέτρος (εδώ) αφού πριν την διακοπή μνημοσύνου αγνόησαν τις τρεις επιστολές που έστειλε ως διαμαρτυρία για τα οικουμενιστικά ανοίγματα του επισκόπου του, δεν του άφησαν καθόλου χρόνο προετοιμασίας της απολογίας του  και προσπαθούν να κρατήσουν μυστική την καθαίρεση του π. Πέτρου, μη αναφέροντάς την ούτε στην ιστοσελίδα της Μητρόπολης Πάφου (συνήθης τακτική των Οικουμενιστών). Οι βόμβες όμως ακολουθούν. 

Βόμβα πρώτη