Παράλληλες ἐποχές:
Οἰκονομία καὶ ὑπομονὴ εὔλογου χρόνου (ὄχι ὅπως σήμερα δεκαετίες). Ὕστερα Διαχωρισμὸς καὶ Ἀποτείχιση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς!
"Όταν επίσκοποι, τεταγμένοι να φυλάττουν την Ορδόδοξη πίστη, σιωπούν σκανδαλωδώς σε σοβαρά ζητήματα πίστεως, όταν καταπατούν, χάριν ευτελών υλικών συμφερόντων, Ιερούς Κανόνες· όταν διάγουν βίο φαύλο και διαφθαρμένο· όταν γίνωνται αίτιοι σκανδαλισμού μυριάδων ψυχών, τότε κάθε ευλαβής ψυχή εξανίσταται και διερωτάται, εάν πρέπη να διαχωρίση τις ευθύνες της".
Πηγή: Περιοδικὸ «Σταυρός»
Γιά τον άγιο Μελέτιο, επίσκοπο Αντιοχείας, μιλήσαμε άλλοτε.
Είδαμε τον τρόπο, μέ τόν όποιο κατήλθε από του θρόνου. Εξωρίσθηκε από τον αρειανό αυτοκράτορα Κωνστάντιο, διότι δεν συμφώνησε προς τις αιρετικές δοξασίες του. Στο παρόν θα ιδούμε τις συνέπειες της εξορίας και του διωγμού του Μελετίου.
Ο λαός της Αντιοχείας δεν έμεινε απαθής θεατής της περιπέτειας του ποιμένα του. Δεν είχε την εσφαλμένη ιδέα, την οποία έχουν πολλοί από τους σημερινούς χριστιανούς, ότι δεν πρέπει να ενδιαφέρωνται για το τι κάνει ο επίσκοπος. Όταν είδε στον θρόνο του Μελετίου να έρχεται ο Ευζώνιος, επίσκοπος αιρετικός, ο λαός επαναστάτησε.
Επί 30 έτη οι Ορθόδοξοι της Αντιοχείας υπέμεναν και ανέχονταν, για χάρη της ενότητας της Εκκλησίας, μία κατάσταση δυσάρεστη. Θα έπρεπε να είχαν επαναστατήσει προ πολλού, από την στιγμή εκείνη, που οι αιρετικοί συκοφάντησαν αισχρώς και εξώντωσαν τον άγιο Ευστάθιο (330 μ.Χ.). Και όμως! Ανέχθηκαν. Όπως λέγει ο Θεοδώρητος: «τριάκοντα έτη μετά τας κατ’ Ευσταθίου του πανευφήμου γεγενημένας επιβουλάς, διετέλεσαν της αρειανικής ανεχόμενοι βδελυρίας». Έμειναν βεβαίως πιστοί στήν μνήμη του επισκόπου τους Ευσταθίου και απετέλεσαν την μερίδα των Ευσταθιανών, αλλά δεν έφθασαν μέχρι σχίσματος. Είχαν την ελπίδα, ότι τα πράγματα συντόμως θα μετεβάλλονταν. Και η ελπίδα φάνηκε ότι δικαιωνόταν, με την άνοδο στον θρόνο του αγίου Μελετίου. Αλλ' η μετά απ' ολίγο εξορία του έδειξε το αντίθετο, και έπεισε πλέον τους Ορθοδόξους, ότι έφθασε η ώρα του χωρισμού από την Εκκλησία, την οποία κυβερνούσαν οι αιρετικοί.
