Ολοι όσοι δεν προσκυνούν τα είδωλα αυτόματα γίνονται καθαροί και άγιοι;

                                                     

Εμείς όλοι προσκυνάμε έναν Θεό.Όλοι είμαστε άγιοι;

Ο νόμος υπαγορεύει να σεβόμαστε τον πατέρα και την μητέρα μας. Μήπως αυτό σημαίνει ότι είμαστε άγιοι επειδή σεβόμαστε τους γονείς μας και δεν τους πετάμε στο δρόμο όταν γερνάνε; Μήπως αυτό και μόνο μας κάνει δίκαιους ενώπιον του Θεού;

Οι εντολές λένε να μην μοιχεύουμε, να μην φονεύουμε, να μην κλέβουμε, να μην ζηλεύουμε τον πλησίον μας, να μην επιθυμούμε τίποτα απ’ τα δικά του και να μην επιθυμούμε τη γυναίκα του. Και αυτό τί σημαίνει;

Αν δεν είμαστε δολοφόνοι, δεν είμαστε κλέφτες, ούτε πόρνοι, ούτε ψευδομάρτυρες, αν από ζήλεια δεν αρπάζουμε την περιουσία των συνανθρώπων μας, αυτό σημαίνει ότι είμαστε καθαροί και άγιοι ενώπιον του Θεού;

Όλες οι εντολές του παλαιού νόμου είναι αρνητικές και λένε να μην είμαστε αυτοί και αυτοί. Δεν λένε όμως πώς πρέπει να είμαστε. Απαγορεύουν μόνο να κάνουμε τις πιο χονδρές, τις πιο άσχημες αμαρτίες.

Οι εντολές αυτές προορίζονταν για έναν λαό σκληρό, όπου οι άνθρωποι έκαναν τα πρώτα απλά βήματα στην διόρθωσή τους.

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός είπε ότι δεν ήλθε να καταργήσει το νόμο αλλά να τον «πληρώσει». Η λέξη αυτή στη σλαβική γλώσσα έχει δύο σημασίες -«εκπληρώνω» και «συμπληρώνω».

Ἡ Πηγή καί τό Ποτάμι Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

                      

Ὅλα τά ποτάμια πᾶνε στήν θάλασσα· καί ἡ θάλασσα νερό δέν χορταίνει (Ἐκκλ. 1,7)!

Τί ὄμορφα λόγια!

Ποτάμια εἶναι οἱ ἅγιοι. Ἔργο τους καί ἀποστολή τους εἶναι, μέ τά ἔργα τους, μέ τίς ἀρετές τους, καί μέ τά λόγια τους, νά ποτίζουν τήν διψασμένη γῆ: τίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων, πού ζοῦν σ’ αὐτήν ἐδῶ τήν ζωή στήν γῆ κατά σάρκα.

Μά ὅση δραστηριότητα καί ἄν ἀναπτύσσουν οἱ ἅγιοι, καί ὅσες καί ἄν δίνουν συμβουλές, οἱ ἄνθρωποι θά μένουν διψασμένοι, ἄν δέν ψάξουν νά βροῦνε οἱ ἴδιοι τόν τρόπο, νά ξαναγυρίσουν μόνοι τους, μέ τήν καρδιά τους, στήν Πηγή ἐκείνη, ἀπό τήν ὁποία ξεπηγάζουν τά ἔργα πού κάνουν οἱ ἅγιοι.

Καί ὅσο θά τό ἀμελοῦν, ὅσο θά ἀμελοῦν νά ξαναγυρίσουν μέσα τους, στήν καρδιά τους, στόν ἔσω ἄνθρωπο καί νά πιαστοῦν ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Δημιουργοῦ μας, καί νά δεθοῦν μέ πόθο μαζί Του, τό χέρι τους, σέ ὅ,τι κι ἄν προσπαθοῦν νά κάμουν, θά πέφτει πάντα ἄψυχο· καί ὁ λόγος τους, ὄχι ἁπλᾶ δέν θά δροσίζει τά χείλη τους, ἀλλά ἀντίθετα, ὅλο καί πιό πολύ θά τά στεγνώνει!

Ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος μᾶς ἐξηγεῖ ἕναν ἀπὸ τοὺς κύριους λόγους τῆς κατάπτωσης τῶν σημερινῶν ποιμένων

    "χθὲς ἱερόσυλοι, καὶ σήμερον ἱερεῖς"

Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς πιστοὺς ἐκπλήσσονται διαπιστώνοντας τὴν κατάπτωση τῶν σημερινῶν ποιμένων, ἀρχιερέων καὶ ἱερέων, καὶ ἀδυνατοῦν νὰ ἐξηγήσουν καὶ νὰ κατανοήσουν, πῶς γίνεται οἱ μέχρι τώρα φαινόμενοι εὐσεβεῖς ποιμένες νὰ ἐμφανίζουν τέτοια ἀσέβεια καὶ ἀπιστία. Ρωτοῦν, λοιπόν, οἱ πιστοί, γιατὶ ὑπάρχει τέτοια πτώση στὸν κλῆρο; Φυσικὰ ὁ λόγος τῆς ἀδυναμίας κατανόησης τοῦ φαινομένου αὐτοῦ εἶναι ἡ ἀπομάκρυνση μεγάλου μέρους καὶ τοῦ ποιμνίου ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ διδασκαλία. Ἡ ἀπομάκρυνση αὐτὴ ὀφείλεται στὴν συνειδητὴ ἀπόκρυψη τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας καὶ τῆς διδασκαλίας της ἐκ μέρους τῶν ποιμένων, γεγονὸς ποὺ συναντᾶται καὶ στὴν πολιτική/κοινωνικὴ πραγματικότητα.

Ὁ λόγος ὅμως τοῦ Θεοῦ «οὐ δέδεται», ὅσο καὶ ἂν προσπαθοῦν οἱ ἐχθροί Του νὰ τὸν δέσουν, καὶ εἶναι ἐπίκαιρος καὶ διδακτικὸς εἰς τὸν αἰῶνα. Μία ἀπὸ τὶς ἀπαντήσεις, λοιπόν, στὸ ἐρώτημα τῆς αἰτίας τῆς κατάπτωσης τῶν ποιμένων μᾶς δίνει ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ἕνας ἀπὸ τοὺς Τρεῖς Ἱεράρχες. Στὸ ἐγκώμιό του στὸν Μ. Ἀθανάσιο (Λόγος κα’. «Εἰς τὸν μέγαν Ἀθανάσιον ἐπίσκοπον Ἀλεξανδρείας», PG 35, σελ. 1.083–1.128) στὰ κεφ. Η΄(8) καὶ Θ΄ (9) ἀναφέροντας τὸν τρόπο ἐκλογῆς τοῦ Μ. Ἀθανασίου στὸν ἀρχιεπισκοπικό/πατριαρχικὸ θρόνο Ἀλεξανδρείας, καὶ ἀφοῦ πρῶτα ἐξήγησε ὅτι λόγῳ τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀρειανισμοῦ εἶχε σχεδὸν ἐκλείψει ἡ ἱερωσύνη καὶ ἔπνεε τὰ λοίσθια (ὅπως καὶ στὶς ἡμέρες μας) καὶ ὅτι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἐξέλεξε τὸν Μ. Ἀθανάσιο γιὰ νὰ τὴν ἐπαναφέρει στὴν ζωή, γράφει μεταξὺ ἄλλων ὁ Ἅγιος:

Ηʹ «Ἔτσι λοιπόν, καὶ γι’ αὐτὸ τὸν λόγο μὲ τὴν ψῆφο παντὸς τοῦ λαοῦ καὶ ὄχι κατὰ τὸν πονηρὸν τρόπο ποὺ ἐπικράτησε ὕστερα, ὄχι μὲ φονικὸ ἢ τυραννικὸ τρόπο (σσ. ἄρα καὶ ἔτσι μποροῦν νὰ ἐκλεγοῦν "ἐπίσκοποι" ἂς μὴ τὸ ἀποσιωποῦμε ἰδιαίτερα σήμερα), ἀλλὰ μὲ ἀποστολικὸ καὶ σύμφωνο μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ἀνέβηκε στὸν θρόνο τοῦ ἀποστόλου Μάρκου, ὄντας διάδοχος του περισσότερο στὴν εὐσέβεια παρὰ στὸ ἀξίωμα. Διότι ὡς πρὸς τὸν ἀπόστολον Μᾶρκον ποὺ ἦταν ὁ πρῶτος Πατριάρχης, (ὁ Μ. Ἀθανάσιος) ἦταν πολὺ μακρυὰ χρονικά. Ὡς πρὸς τὴν εὐσέβεια ὅμως, ἦταν ἀκριβῶς μετὰ ἀπὸ αὐτόν. Διότι αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικὴ διαδοχή. Διότι ὅποιος ἔχει τὴν ἴδια γνώμη/πίστη κατέχει καὶ τὸν ἴδιο θρόνο, ἐνῶ ὅποιος ἔχει ἀντίθετη γνώμη/πίστη, δὲν κατέχει τὸν ἴδιο θρόνο. Ὁ πρῶτος ἔχει τὴν ἀληθινὴ διαδοχή, «δεύτερος μόνο τὸ ὄνομα. Διάδοχος δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ προσπάθησε μὲ ὅλες του τὶς δυνἀμεις νὰ γίνει (σσ. ἐπίσκοπος), ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ ἀναγκάσθηκε. Διάδοχος δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ παρανόμησε ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ προβλήθηκε ἀπὸ τὸν νόμο (σσ. τὸν Θεό). Οὔτε εἶναι διάδοχος ὁ ἐχθρὸς τῆς Πίστεως, ἀλλὰ ὁ κατέχων καὶ ὑπερασπίζων τὴν ἴδια Πίστη. Ἀλλιῶς ὀνομάζει κάποιος διάδοχον τῆς ὑγείας τὴν ἀσθένεια, τοῦ φωτός τὸ σκοτάδι, τῆς γαλήνης τὴν ζάλη, τῆς σύνεσης τὴν ἔκσταση» (1)

Γιατί ὀνομάζεται ὁ διάβολος ὄχι μόνο ἐχθρός ἀλλά καί ἀντίπαλος;

                     

Γιατί ὀνομάζεται ὁ διάβολος ὄχι μόνο ἐχθρός ἀλλά καί ἀντίπαλος; Ἐχθρός ὀνομάζεται γιατί μισεῖ τόν ἄνθρωπο, μισεῖ τό καλό, θέλει το κακό. Ἀντικείμενος ὀνομάζεται ἐπειδή ἐπιχειρεῖ νά ἐμποδίσει καθετί καλό. 

Θέλει κανείς να προσευχηθεῖ; Ἐκεῖνος ἀντιστέκεται ἐμποδίζοντας μέ κακούς λογισμούς, μέ αἰχμαλωσία τοῦ νοῦ, μέ «ἀκηδία». 

Θέλει κανείς νά κάνει ἐλεημοσύνη; Ἐκεῖνος ἐμποδίζει μέ τή φιλαργυρία, μέ τήν τσιγγουνιά. 

Θέλει κανείς νά ἀγρυπνήσει; Ἐκεῖνος ἐμποδίζει μέ τήν ὀκνηρία καί τή ραθυμία. 

Καί ἔτσι μᾶς ἐναντιώνεται σε καθετί, σε κάθε καλό μέ τό ὁποῖο καταπιανόμαστε. Γι' αὐτό ὀνομάζεται ὄχι μόνο ἐχθρός, ἀλλά καί ἀντίπαλος.

Οι Άγιοι Πατέρες διά την Κυριακήν της Πεντηκοστής – Διδαχές

                                        

Ὁ ἅγιος Φιλάρετος Μόσχας σὲ ὁμιλία του στὴν Κυριακή τῆς Πεντηκοστῆς λέει: «Μετὰ τὴν πτώση τοῦ ἀνθρώπου, καί, μὴ ὄντας ὁ ἄνθρωπος σὲ θέση νὰ ἀντέξει τὸ ἄκτιστο φῶς, “ἐκρύβη ἀπὸ προσώπου Κυρίου τοῦ Θεοῦ” καὶ ὁ Θεὸς ἀποτραβήχτηκε ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ἀπὸ φόβο μήπως ἐκμηδενίσει τὸν παραβάτη μὲ τὴν ἁγία παρουσία Του.

Τότε ἦταν ποὺ Ἐκεῖνος ὄντας Ἕνας σὲ Τρία Πρόσωπα, ἀπὸ ἀνείπωτο ἔλεος πρὸς τὸ ἀποξενωμένο ἄνθρωπο τὸν πλησίασε μὲ διαδοχικὲς ἀποκαλύψεις, ὥστε “ἡ χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος”, νὰ μπορέσει νὰ αὐξηθεῖ καὶ γιὰ ἀκόμη μία φορὰ νὰ ἀνυψώσει τὸν πεπτωκότα ἄνθρωπο…

Πρέπει νὰ δοῦμε τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὄχι μόνο σὰν ἕνα θαῦμα ποὺ δόξασε τὴν Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἀλλὰ σὰν ἕνα γεγονὸς ποὺ συνδέεται οὐσιαστικὰ μὲ τὴν σωτηρία μας» (1).

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς στὴν ὁμιλία του στὴν ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς ἑρμηνεύοντας τὸ γιατί τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἐμφανίσθηκε μὲ σχῆμα γλωσσῶν καὶ, μάλιστα, πυρίνων, σημειώνει ὅτι «Γιὰ νὰ ἐπιδείξει τὴν συμφυΐα του (τὴν ἴδια φύση) μὲ τὸν Θεόν Λόγον, τὸ δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος· διότι τίποτε δὲν εἶναι συγγενέστερο ἀπὸ τὴν γλώσσα πρὸς τὸν λόγο.

Συγχρόνως δὲ καὶ γιὰ τὴν χάρι τῆς διδασκαλίας· διότι ὁ κατὰ Χριστὸν διδάσκαλος χρειάζεται χαριτωμένη γλώσσα. Γιατί δὲ μὲ πύρινες γλῶσσες; Ὄχι μόνο γιὰ τὸ ὁμοούσιο τοῦ Πνεύματος πρὸς τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱὸ (διότι πῦρ εἶναι ὁ Θεός μας, καὶ μάλιστα πῦρ ποὺ κατατρώει τὴν μοχθηρία), ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν διπλότητα τῆς ἐνέργειας τοῦ κηρύγματος τῶν Ἀποστόλων· διότι μπορεῖ συγχρόνως νὰ εὐεργετεῖ καὶ νὰ τιμωρεῖ, καί, ὅπως τὸ πῦρ ἔχει τὴν ἰδιότητα καὶ νὰ φωτίζει καὶ νὰ φλογίζει, ἔτσι καὶ ὁ λόγος τῆς κατὰ Χριστὸν διδασκαλίας, τοὺς μὲν ὑπακούοντας φωτίζει, τούς δὲ ἀπειθοῦντας παραδίδει τελικῶς σὲ πῦρ».

Διάλογος σχολαστικού προς Συμεών τον Νέο Θεολόγο

                                                    

1.-Τι υπήρχε στον κόσμο, πριν να δημιουργηθεί ο κόσμος;

-Υπήρχε ο Θεός, που δημιούργησε τον κόσμο.

2. – Πώς υπήρχε στον κόσμο, όταν ακόμη δεν υπήρχε ο κόσμος;

– Διότι, και πριν να δημιουργηθεί ο κόσμος, υπήρχε οπωσδήποτε για τον Θεό σαν να είχε γίνει, όπως και οι άνθρωποι, που ακόμη δεν έχουν δημιουργηθεί στον κόσμο, είναι μπροστά στον Θεό σαν να έχουν πια δημιουργηθεί. Διότι υπήρχαν στην εξουσία του Θεού τα πάντα, και εκείνοι, που δεν είχαν δημιουργηθεί, αν και δεν γίνονται αντιληπτά από μας.

3. – Αν λοιπόν ο Θεός, όπως λες, υπήρχε στον κόσμο, πριν ο κόσμος να γίνει απ’ αυτόν, τι έγινε ο Θεός, όταν δημιούργησε αυτό τον κόσμο; Άραγε απομακρύνθηκε από τον κόσμο, ή και πάλι είναι στον κόσμο;

– Δεν απομακρύνθηκε βέβαια τοπικά από τα δημιουργήματά του ο Θεός, που τα δημιούργησε˙ διότι πού θα μετατοπισθεί και πού θα πάει αυτός, που είναι πανταχού παρών και γεμίζει τα πάντα με τη θεότητά του; Ωστόσο, ως προς τη φύση και την ουσία και την υπόσταση, και τις άλλες ιδιότητες, είναι υπεράνω από κάθε κτιστή φύση˙ και απέχει από την κτιστή φύση με τρόπο ανυπολόγιστο και ακατανόητο.

4. – Πώς, χωρίς να απομακρυνθεί τοπικά, αλλά, αν και είναι, όπως λες, πανταχού παρών, είναι αποχωρισμένος από όλα;

ΜΕ ΠΟΣΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΠΟΝΗΡΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ

                       

ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Ἐπειδὴ λοιπὸν ἤδη ἐξετάσαμε προηγουμένως ὅσα ἀφοροῦν τοὺς λογισμούς, ἀλλὰ δὲν διευκρινίσαμε μὲ πόσους τρόπους οἱ πονηρὲς σκέψεις φυτρώνουν δίπλα στοὺς ὀρθοὺς λογισμούς, κρίναμε δίκαιο νὰ προσθέσουμε τώρα κι αὐτό, ὥστε ἡ ἐξέταση αὐτοῦ τοῦ μέρους νὰ εἶναι ἐντελῶς ὁλοκληρωμένη.

Δύο εἶναι λοιπὸν οἱ τρόποι, μὲ τοὺς ὁποίους οἱ ἀπρεπεῖς σκέψεις ἐνοχλοῦν τοὺς ὀρθοὺς λογισμούς· εἴτε ὅταν ἡ ψυχὴ περιπλανιέται ἐξαιτίας τῆς δικής της ἀμέλειας σὲ πράγματα ποὺ δὲν πρέπει καὶ συναντᾶ παράλογες φαντασίες τὴ μία μετὰ τὴν ἄλλη, εἴτε ἀπὸ ἐπιβουλὴ τοῦ διαβόλου ποὺ προσπαθεῖ νὰ παρουσιάζει στὸν νοῦ παράλογα πράγματα καὶ νὰ τὸν ἀπομακρύνει ἀπὸ τὴ μελέτη καὶ τὴν ἐξέταση τῶν ἀξιέπαινων πραγμάτων.

Ὅταν λοιπὸν ἡ ψυχή, ἀφοῦ χαλαρώσει τὴν πυκνότητα καὶ τὴν ἔνταση τοῦ νοῦ, φέρνει στὴ μνήμη της ὅποιες ἀναμνήσεις τύχει καὶ τυχαία πράγματα, τότε ὁ λογισμός, καθὼς παρασύρεται χωρὶς παιδεία καὶ γνώση πρὸς αὐτὰ τὰ πράγματα ποὺ θυμήθηκε, καὶ καθὼς ἀσχολεῖται μὲ αὐτὰ περισσότερο, περνᾶ ἀπὸ τὴ μία πλάνη στὴν ἄλλη σὲ μεγάλες ἀποστάσεις καὶ καταλήγει πολλὲς φορὲς σὲ αἰσχρὲς καὶ παράλογες σκέψεις. Ἀλλὰ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὴν ἀμέλεια καὶ τὴ διάχυση τῆς ψυχῆς πρέπει νὰ τὴ διορθώνουμε μὲ πιὸ πυκνὴ καὶ πιὸ προσεκτικὴ ἐπαγρύπνηση τοῦ νοῦ καὶ νὰ τὸν ἐπαναφέρουμε, ἀπασχολώντας τον συνεχῶς μὲ τὴ μελέτη τῶν καλῶν πραγμάτων στὸ παρόν.

Ὅταν ὅμως ὁ διάβολος ἐπιχειρεῖ νὰ ἐπιβουλευθεῖ καὶ προσπαθεῖ μὲ μεγάλη σφοδρότητα, σὰν πύρινα βέλη, νὰ ρίξει τοὺς δικούς του λογισμοὺς στὴν ψυχὴ ποὺ ἡσυχάζει καὶ ἠρεμεῖ, καὶ νὰ τὴν ἀνάψει ξαφνικά, δημιουργώντας μακροχρόνιες καὶ δυσεξάλειπτες ἀναμνήσεις αὐτῶν ποὺ ρίχτηκαν μέσα της μία φορά, τότε πρέπει μὲ νήψη καὶ πιὸ ἔντονη προσοχὴ νὰ ἀποφεύγουμε τέτοιες ἐπιβουλές, ὅπως ἀκριβῶς ἕνας ἀθλητὴς μὲ πολὺ προσεκτικὴ φύλαξη καὶ ταχύτητα τοῦ σώματος ἀποφεύγει τὶς λαβὲς τῶν ἀντιπάλων, καὶ νὰ ἀφήνουμε τὰ πάντα στὴν προσευχὴ καὶ στὴν ἐπίκληση τῆς βοήθειας ἀπὸ τὸν Θεό, γιὰ νὰ καταλυθεῖ ὁ πόλεμος καὶ νὰ ἀποτραποῦν τὰ τοξεύματα.

Πρέπει οι Χριστιανοί να ασχολούνται με το αν και πότε θα ξεσπάσει πόλεμος!

Ο γνήσιος χριστιανός δεν ζει με φόβο και αγωνία για το πότε θα ξεσπάσει ένας πόλεμος ή πότε θα πέσει μία βόμβα στο κεφάλι του. 

 Αναζητεί τρόπους να θυσιάζεται περισσότερο για τον πλησίον του και για τον Θεό.

 Ο αληθινός χριστιανός αναζητεί μέσα του την Βασιλεία των Ουρανών και δεν φοβάται τίποτε στην εφήμερη τούτη ζωή.

 Γι αυτόν η λύπη είναι χαρά και ο Σταυρός είναι ανάσταση. 

Ούτως ή άλλως, η ζωή μας είναι στα χέρια του Θεού και μόνον Εκείνος γνωρίζει το τέλος του ανθρώπου.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΣΤΗ ΡΗΣΗ: «ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥ;»

ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΙΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΣΤΗ ΡΗΣΗ:  «ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥ;»

εἰσαγωγικὸ ἀπὸ entaksis:   Στὸ πλαίσιο τῆς ποιμαντικῆς διακονίας καὶ τῆς μελέτης τῶν Πατερικῶν κειμένων, ἐρχόμαστε συχνά ἀντιμέτωποι μὲ χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς ποὺ προκαλοῦν ἀπορίες ἢ ἀποτελοῦν ἀφορμὴ παρανοήσεων. Ἕνα ἀπὸ τὰ πλέον παρεξηγημένα σημεῖα εἶναι ἡ ἀπάντηση τοῦ Κυρίου: «τίς ἐστιν ἡ μήτηρ μου, καὶ τίνες εἰσὶν οἱ ἀδελφοί μου;». Τὸ συγκεκριμένο χωρίο ἀποτελεῖ διαχρονικὰ προσφιλὲς ἐπιχείρημα τῶν πάσης φύσεως αἱρετικῶν, οἱ ὁποῖοι, στὴν προσπάθειά τους νὰ μειώσουν τὸ πρόσωπο τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἑρμηνεύουν τὰ λόγια τοῦ Κυρίου ὡς δῆθεν περιφρόνηση ἢ ἀποκήρυξη τῆς Μητέρας Του. Ὁ Μέγας Φώτιος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, μὲ  τὸ βάθος τῆς ἑρμηνευτικῆς του δεινότητας, ἀναλαμβάνει νὰ διαλύσει κάθε σκιὰ σκανδάλου καὶ νὰ ἀποστομώσει τὶς κακόδοξες δοξασίες. Στὴν 45η ἐρώτησή του, ἀναλύει πῶς ὁ Χριστὸς ὄχι μόνο δὲν περιφρόνησε τὴ Θεοτόκο, ἀλλὰ ἀντιθέτως, ἀναδεικνύει τὴν πνευματικὴ συγγένεια ὡς τὴν ὑψίστη τιμή, μετατρέποντας τὴν ἀνθρώπινη σχέση σὲ οὐράνια δόξα. Μέσα ἀπὸ τὸν λόγο τοῦ Ἁγίου, κατανοοῦμε ὅτι ἡ φαινομενικὴ «ἐπιτίμηση» ἦταν στὴν πραγματικότητα μία ἀπάντηση στοὺς ἐμπαθεῖς Ἰουδαίους καὶ μία πρόκληση πρὸς ὅλους μας νὰ καταστοῦμε οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ διὰ τῆς τηρήσεως τοῦ θελήματός Του. Τὸ ἐπίμαχο ἐδάφιο (Ματθαῖον ιβ΄, 47-50): «εἶπε δέ τις αὐτῷ· ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου ἔξω ἑστήκασι ζητοῦντές σοι λαλῆσαι. ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ εἴποντι αὐτῷ· τίς ἐστιν ἡ μήτηρ μου, καὶ τίνες εἰσὶν οἱ ἀδελφοί μου; καὶ ἐκτείνας τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπὶ τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἔφη· ἰδοὺ ἡ μήτηρ μου καὶ οἱ ἀδελφοί μου· ὅστις γὰρ ἂν ποιήσῃ τὸ θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς, αὐτός μου ἀδελφὸς καὶ ἀδελφὴ καὶ μήτηρ ἐστίν».

ΕΡΩΤΗΣΗ 45η: Πώς πρέπει να εννοήσουμε το χωρίο, «ποια είναι η μητέρα μου και ποιοι οι αδελφοί μου;». Γιατί πολλοί αυτό το θεώρησαν αφορμή σκανδάλου.

Δεν είναι καθόλου θαυμαστό αν κάποιος, που δεν έχει σταθερή γνώμη, σκοντάφτει σε πράγματα στα οποία για τους πολλούς διαλάμπει η σωτηρία και η ωφέλεια. Θαυμαστό είναι το ότι και τους ηθελημένα τυφλούς ανέχεται το φορητό φως να φωτίζει το νού τους και να τους χειραγωγεί, και δεν τους κάνει ανίκανους να βλέπουν την αλήθεια. Γιατί και ο Κύριος και Σωτήρας μας έγινε γι’ αυτούς που χάνονται εμπόδιο και πέτρα σκανδάλου και πέτρα που δεν κρίθηκε κατάλληλη να μπει στο θεμέλιο ως αγκωνάρι, όχι ότι αυτός ήταν τέτοιος πραγματικά, αλλά οι πλανημένοι νόμιζαν πως ήταν τέτοιος. Και στο χωρίο αυτό λοιπόν δεν αρνείται τη μητέρα του, όπως θέλουν οι ασεβείς με την ασεβή γνώμη τους. Το «ποια είναι η μητέρα μου;» που είπε, δεν τον είπε τον λόγο αυτόν ο Σωτήρας γιατί περιφρονούσε τη μητέρα του. Αυτός δηλαδή που όταν ήταν παιδί ανώριμο ακόμα κατά τον φυσικό νόμο υπάκουε στη μητέρα του και παντού φύλαγε για τη μητέρα του τον πρώτο λόγο, πώς αυτός όταν ωρίμασε στην ηλικία θα ήταν δυνατό να δείχνει διαγωγή όχι σωστή και περιφρονητική; Δεν είναι λοιπόν τα λόγια αυτά ενός που απορρίπτει τη μητέρα του, μακριά μια τέτοια σκέψη, αλλά κάποιου που βλέπει αλλιώς τα πράγματα.

«Aν έχουμε πίστη τι χρειάζεται η νηστεία;»

                                

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

«Aν έχουμε πίστη τι χρειάζεται η νηστεία;»

«Χρειάζεται, γιατί και η νηστεία μαζί με την πίστη προσφέρει πολύ μεγάλη δύναμη. Γιατί χαρίζει μεγάλη ευσέβεια και φιλοσοφημένη σκέψη και μεταβάλλει τον άνθρωπο σε άγγελο, ώστε να μπορεί να αγωνίζεται εναντίον των πονηρών ασωμάτων δυνάμεων. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να το κάνει μόνη της η νηστεία, αλλά χρειάζεται και προσευχή και μάλιστα η προσευχή είναι πρώτη. Αυτός που νηστεύει είναι ανάλαφρος και έχει φτερά και προσεύχεται με άγρυπνο πνεύμα και σβήνει τις πονηρές επιθυμίες και εξευμενίζει το Θεό και ταπεινώνει την ψυχή που υπερηφανεύεται».

 Η νηστεία είναι μητέρα και της εξαιρετικής υγείας.Ποιος μπορούμε να πούμε ότι ζει περισσότερο απολαυστικά; Εκείνος που τρώει λάχανα και είναι υγιής και δεν παθαίνει τίποτα δυσάρεστο ή εκείνος που διαθέτει πλούσιο τραπέζι και είναι γεμάτος από άπειρες αρρώστιες.

Είναι αληθινή η κατάνυξη την οποία νομίζω ότι έχω;

ΟΣΙΩΝ ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΥ KAI IΩAΝΝΟΥ

Σημ. entaksis: Η αληθινή μετάνοια και η κατάνυξη δεν είναι σαν τις δικές μας τις συγκινήσεις, που τώρα τις έχουμε και μετά από μια ώρα τις χάσαμε, όπως ο καιρός που τη μια έχει ήλιο και την άλλη συννεφιά. Η αληθινή κατάνυξη είναι «δούλος» του ανθρώπου· δηλαδή, όταν την αποκτήσεις με κόπο, μένει μαζί σου, σε φυλάει από τις κακοτοπιές και σε κάνει να μη νιώθεις καν τον πόλεμο του εχθρού, ακόμα κι αν είσαι μέσα στον κόσμο και στους πειρασμούς.

Απόδοση*

Πές μοι, πάτερ, ἐάν εἶναι ἀληθινή ἡ κατάνυξη τήν ὁποίαν νομίζω ὅτι ἔχω καί ἐάν ὀφείλω νά ζῶ μόνος μου ἐδῶ· καί προσευχήσου γιά μένα, διότι ἐνοχλοῦμαι ἀπό σωματικό πόλεμο.

Ἀπόκρισις

Ἀδελφέ, ὁ τωρινός κλαυθμός καί ἡ κατάνυξη δέν εἶναι ἀληθινή, ἀλλά πηγαίνει καί ἔρχεται. Διότι ὁ ἀληθινός κλαυθμός, αὐτός πού γίνεται μέ κατάνυξη, γίνεται δοῦλος τοῦ ἀνθρώπου, ὑποταγμένος ἀχώριστα, καί δέν γίνεται πόλεμος σ’ αὐτόν πού τόν ἔχει, ἀλλά καί ἐξαλείφει τά πρῶτα πταίσματα καί ξεπλένει τά σπιλώματα· καί φυλάσσει συνεχῶς στό ὄνομα τοῦ Θεοῦ τόν ἄνθρωπο πού τήν ἀπέκτησε, ἐξορίζει τό γέλιο καί τόν μετεωρισμό καί κρατεῖ ἀδιάλειπτο πένθος· διότι εἶναι ἀσπίδα πού ἀποστρέφει ὅλα τά πυρωμένα βέλη τοῦ διαβόλου. Αὐτός πού τόν ἔχει δέν πλήσσεται καθόλου ἀπό πόλεμο· κι ἄν ἀκόμα εἶναι μέ ἀνθρώπους, κι ἄν ἀκόμα εἶναι μέ πόρνες γυναῖκες, εἶναι μαζί μας καί πολεμεῖ.

Σοῦ ἔδειξα λοιπόν τό σημάδι τῆς ἀσθένειας καί τῆς γενναιότητας. Μή νομίσῃς ὅτι δέ θά μποροῦσε ὁ Θεός νά σέ ἀνακουφίσῃ ἀπό τόν πόλεμο· διότι θά μποροῦσε, μάλιστα ἐξαιτίας τῶν ἁγίων πού προσεύχονται γιά σένα, ἀλλά ἐπειδή σέ ἀγαπᾷ, θέλει νά παιδευθῇς μέ πολλούς πολέμους καί γυμνάσια, γιά νά φθάσῃς στά μέτρα τῆς εὐδοκιμήσεως. Καί δέν θά φθάσῃς σ’ αὐτά, ἐάν δέν φυλάξῃς ὅλα ὅσα διατάχθηκες μέ τά λόγια ἐμοῦ τοῦ κενοδόξου διδασκάλου.

Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου, ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΨΥΧΙΚΗ ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ

                                          

“…βρωμιά του στόματος είναι η κατηγορία, η βλασφημία, η λοιδορία, τα γεμάτα οργή λόγια, η αισχρολογία, το χλευαστικό γέλιο, οι αστεϊσμοί”

Ας μάθουμε ποια είναι εκείνα που μολύνουν τον άνθρωπο. Ας τα μάθουμε και ας τα αποφύγουμε. Διότι βλέπουμε ότι παρόμοια συνήθεια επικρατεί στους περισσότερους ακόμη και στην εκκλησία˙ φροντίζουν πώς να έχουν καθαρά ρούχα και να πλύνουν τα χέρια τους, δε φροντίζουν όμως καθόλου πώς να παρουσιάσουν την ψυχή τους καθαρή μπροστά στον Θεό.

Και αυτά σας τα λέγω όχι για να σας εμποδίσω να πλένετε τα χέρια σας, ούτε το στόμα σας, αλλά επειδή θέλω να πλένεσθε με τον τρόπο που πρέπει˙ όχι μόνο με το νερό, αλλ’ αντί με το νερό με τις αρετές. Διότι βρωμιά του στόματος είναι η κατηγορία, η βλασφημία, η λοιδορία, τα γεμάτα οργή λόγια, η αισχρολογία, το χλευαστικό γέλιο, οι αστεϊσμοί.

Αν λοιπόν πιστεύης ότι δεν λες τίποτε από όλα αυτά και δεν σε μολύνει αυτή η βρωμιά, έλα στην εκκλησία με θάρρος. Αν όμως πολλές φορές δέχθηκες τις κηλίδες αυτές, γιατί κουράζεσαι άδικα και την μεν γλώσσα σου την πλένεις καλά με νερό, κουβαλάς όμως πάνω σου αυτήν την καταστρεπτική και βλαβερή βρωμιά;

Γιατί ο Ιώβ είπε: Καταραμένη η ημέρα που γεννήθηκα;

 

                                                    ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΙΟΥ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ 174η Πώς πρέπει να εννοούμε αυτό που ειπώθηκε για τον Ιώβ· «καταραμένη η ημέρα που γεννήθηκα»;

   Καταριέται ο Ιώβ την ημέρα της γέννησής του και τα άλλα, όχι τόσο γιατί υπέφερε από τις ανυπόφορες πληγές του, αλλ’ επειδή ο νους του κλονιζόταν από τη σκέψη, μήπως άραγε έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο παράβασης, ώστε να κίνησε τόσο μεγάλη οργή του Θεού εναντίον του· δηλαδή: «Σε τέτοιο σημείο παρέκλινα από τις δεσποτικές εντολές, ώστε να μου διαφύγει βέβαια εμένα το μέγεθος του κακού, και να παροξύνω σε τέτοιο βαθμό τη μακροθυμία και φιλανθρωπία του Θεού, ώστε και να κριθώ εγώ τόσης οργής ένοχος και να υφίσταμαι τόσο μεγάλες τιμωρίες;». Καταραμένη να είναι η ημέρα εκείνη· η κατάρα γίνεται όχι γιατί αγανακτούσε για όσα κακά έφερε, αλλά γιατί θρηνούσε και έκλαιγε για τη λύπη που νόμιζε ότι προκάλεσε στον Θεό.

Και αυτό το παριστάνει με σαφήνεια η Δεσποτική φωνή προς αυτόν μ’ αυτά που λέγει· «Νομίζεις πως γι’ άλλο λόγο τα έκανα αυτά σε σένα, κι όχι για ν’ αποδειχθείς δίκαιος;»· αντί δηλαδή να πει: «Τα πάθη στα οποία επέτρεψα ν’ αγωνισθείς δεν είναι πληρωμή για τα αμαρτήματά σου, αλλά γύμνασμα βέβαια της αρετής, που προξενούν όμως αμοιβή με έπαθλα και στεφάνια μεγαλύτερα από τους πόνους και τα πλήγματά σου. Δεν είναι λοιπόν ξέσπασμα της οργής μου που παρεχώρησα να υποβληθείς σε τόσες τιμωρίες, αλλά για να φανεί πολύ πιο λαμπρότερη η αρετή σου και να αναδειχθείς σε όλα νικητής και τροπαιούχος εναντίον του κοινού εχθρού του ανθρώπου».

Ἀπάντηση πρὸς γνωστὸ καλύμνιο ἱερέα ποὺ νομίζει ότι (κατ)έχει "πνευματικό τακτ"!

1. Ο Μητρ. Καλύμνου Παΐσιος και ιερείς συμπροσεύχονται με τον Καρδινάλιο Κοχ που κάνει τον σταυρό του ανάποδα. Θα το έκανε αυτό ο άγ. Παΐσιος ή Πορφύριος ή Ιάκωβος Τσαλίκης από ποιμαντικό τάκτ;

τοῦ Ἁδαμαντίου Τσακίρογλου

Μοῦ ἐστάλησαν ἀπὸ τὸν λογαριασμό ἱερέως, του π. Παντελεήμονος Κρούσκου, στὸ FACEBOOK τὸ ἑξῆς σχόλιο τοῦ ἱερέως αὐτοῦ:

„Οφείλω να σας θυμίσω ότι επειδή κάποιοι παραπέμπετε σε εκτός Εκκλησίας πηγές, τάχα αγωνιστών, τα εξής:  Οι Πατέρες της Εκκλησιας , που εκαναν τόσο αντιαιρετικό αγωνα δεν μιλούσαν ετσι απαξιωτικά και νομικιστικά. Αυτος ειναι ενας κοσμος που ζει με τα σκανδαλα και την αλαζονεια, οτι μονο αυτοι ειναι καλοί Χριστιανοι και ομολογητές με άνωθεν αποστολη και κανενας αλλος. Και ουτε νοιαζονται για τον φωτισμο ή την σωτηρια των αλλων. Ακομα και αν ενας αρχιερεας πεσει σε πλανη δεν ειναι αυτος τροπος κριτικης του. Αυτο ειναι προτεσταντισμος και εγωπαθεια. Ασεβεια προς την ιερωσυνη. Συνηθως οι αποτειχισμενοι ή ενισταμενοι δεν εχουν πιστη, εργα, ασκηση και αγαπη για τον Θεο και επικαλουνται την προσκολληση στους κανονες και τους νομους για να φανουν δικαιοι στους ανθρωπους. Αναπληρώνουν χαοτικά κενά και πνευματικές ελλείψεις με τέτοιες ομολογίες, που θυμίζουν θεατρίνους σε παροξυσμό ερμηνείας. Εντυπωσιασμοί δηλαδή.  Οι πολλες ομολογιες κρυβουν πολυ σαλτσα . Σε αυτό τον κατήφορο παρασέρνουν πολλούς ειλικρινείς και αγνούς Χριστιανούς με γνήσιες ευαισθησίες Πίστης , οι οποίοι παρεξηγούν καταστάσεις, όχι λογω ανοησίας, αλλά επειδή είναι καλοπροαίρετοι και αγαπούν τον Χριστό και την ομολογία Του. Τώρα εσείς, οι οποιοι είστε εντός των τειχών προβληματιστείτε τί θελετε να είστε και σε ποιούς θέλετε  να αποβλέπετε. Εμείς ακολουθούμε το ποιμαντικό τακτ (διάκριση) το οποίο κοσμούσε  Παΐσιο, Πορφύριο και Άγιους Πατέρες , οι οποιοι τιμούσαν πατριάρχες και επισκόπους, χωρίς επίσης να υπαναχωρούν από την αρχική πίστη“ (εδώ).

Ἂν ο π. Παντελεήμων περιοριζόταν στὶς προσωπικὲς ὕβρεις καὶ στὶς ἀφ' ὑψηλου εἰρωνεῖες (ὑπέροχα καὶ τὰ δύο γιὰ ἕναν ἱερέα), ὅπως συνηθίζει, δὲν θὰ ἀπαντοῦσα, διότι αὐτὸ μᾶς προστάζει ὁ Κύριος. Ἐπειδὴ ὅμως ὁ ἱερέας αὐτὸς καταδικάζει ἀγωνιζόμενους γιὰ τὴν Πίστη τους πιστούς καὶ τοὺς θέτει μάλιστα (ὡσὰν σύνοδος) εκτός Εκκλησίας!!!, ὑποστηρίζοντας μάλιστα ὅτι ἔτσι ὑπακούει στοὺς ἁγ. Πατέρες χωρὶς ὅμως νὰ παρουσιάζει ἔστω καὶ μία πατερικὴ ἀπόδειξη τῶν ὅσων λέει, καὶ ἐπειδὴ ἐπηρεάζει κι ἄλλους καλοκάγαθους πιστούς, θὰ ἀπαντήσω κάνοντας τὸ ἀντίθετο ἀπὸ αὐτόν:

Θὰ ἀπαντήσω όνομάζοντας πρόσωπα καὶ ὄχι ἀνώνυμα ὅπως κάνει ὁ π. Παντελεήμων.

Θὰ ἀπαντήσω μὲ πηγὲς καὶ ὄχι αὐθαίρετα, ὅπως κάνει ὁ π. Παντελεήμων:

α) Γενικά: Ναί, πάτερ, ἔχετε δίκιο: Δυστυχῶς πολλοὶ λαϊκοὶ ποὺ ἀσκοῦν κριτικὴ γιὰ ὅσα γίνονται στὴν Ἐκκλησία, πρῶτος καὶ χειρότερος ἐγώ, δὲν ἔχουμε οὔτε τὶς πνευματικὲς ἀρετές, οὔτε τὸ ἀνάστημα ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ εἴχαμε καὶ σίγουρα ὑποπίπτουμε σὲ λάθη. Εὐθυνόμαστε κι ἐμεῖς γιὰ ὅλα τὰ κακῶς κείμενα κι ἔχουμε σὲ μεγάλο βαθμὸ ἐκκοσμικευθεῖ. Μακάρι νὰ γίνουμε μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ κάποτε καλύτεροι. Ὅμως ἐσεῖς δὲν βλέπω νὰ κάνετε τὸ ἀντίθετο, ἀλλὰ κάνετε αὐτὸ τὸ ὁποῖο μᾶς κατηγορεῖτε (βλ. προτεσταντισμος και εγωπαθεια) μὲ χειρότερο μάλιστα τρόπο, διότι καὶ σιγεῖτε καὶ καλύπτετε τὸ λάθος. Δὲν βλέπω νὰ ἀναλαμβάνετε  τὴν δική σας εὐθύνη σας, τὴν τοῦ ἐπισκόπου σας καὶ ὅλων τῶν κληρικῶν ποὺ ἄφησαν τὸ ποίμνιο βορὰ τῆς παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τῆς ἐκκοσμίκευσης, τοῦ ὑλισμοῦ καὶ τόσων ἄλλων κακῶν. Εἶναι τόσοι πολλοὶ οἱ πνευματικοὶ νόμοι ποὺ παραβαίνονται ἀπὸ πατριάρχες, ἐπισκόπους (καὶ ἀπὸ τὸν δικό σας), ἀρχιμανδρῖτες, ἱερεῖς καὶ μοναχοὺς ποὺ ἂν ὑπῆρχε Ὀρθόδοξο πνεῦμα στὴν Ἱεραρχία καὶ ἂν ἐτηροῦντο οἱ Ἱ. Κανόνες, θὰ ἔπρεπε ἡ πλειοψηφία νὰ εἶχε τουλάχιστον τιμωρηθεῖ.

Μακάρι νὰ μιλοῦσαν (ἀλλὰ νὰ μιλοῦσαν πραγματικὰ κι ὄχι νὰ φλυαροῦσαν στὸ Facebook) οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ λαϊκοὶ νὰ σιωποῦσαν. Ὁ ποιμὴν εἶναι ὑπεύθυνος γιὰ τὰ πρόβατα καὶ ὄχι τὰ πρόβατα. Τὸ λέει ξεκάθαρα ὁ Ἰεζεκιήλ (κεφ. 34, 2 μτφρ. Τρεμπέλα):

…Αὐτὰ λέγει ὁ μόνος Κύριος καὶ ἐξουσιαστὴς τοῦ παντός: Σεῖς, ποιμένες τοῦ Ἰσραήλ, ἄραγε τοὺς ἑαυτούς τους βόσκουν καὶ φροντίζουν συνήθως οἱ ποιμένες; Δὲν εἶναι ἔργον τῶν ποιμένων νὰ βόσκουν καὶ νὰ φροντίζουν τὰ πρόβατά των;

Ὁ ποιμὴν θὰ δώσει λόγο (πόσο τρομερό καὶ ἐλάχιστοι ὠχριοῦν μὲ αὐτὴ τὴν σκέψη) γιὰ κάθε χαμένη ψυχὴ γιὰ κάθε χαμένο πρόβατο. Ὁ 58ος Κανόνας τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ἐπιβάλλει ἀφορισμὸ ὄχι σὲ λαϊκό, ἀλλὰ σὲ Ἐπισκόπους καὶ Πρεσβυτέρους ποὺ ἀμελοῦν τὸ ποίμνιό τους! Ὁ 55ος Λαοδικείας ἀπαγορεύει σὲ Κληρικοὺς νὰ κάνουν συμπόσια. Θέλετε νὰ δοῦμε πόσοι ἐπίσκοποι κάνουν συμπόσια καὶ συναυλίες; Ο 24ος καὶ 51ος τῆς Πενθέκτης ἀπαγορεύουν σὲ κληρικοὺς νὰ πηγαίνουν σὲ θέατρα, σινεμὰ καὶ γήπεδα. Θέλετε νὰ δοῦμε πόσοι καταργοῦν τοὺς Κανόνες αὐτούς; Καὶ τὸ χειρότερο: Ἀμέτρητοι Ἱ. Κανόνες ἐπιβάλλουν τὴν καθαίρεση τῶν κληρικῶν ποὺ συμπροσεύχονται μὲ αἱρετικοὺς καὶ μάλιστα μέσα σὲ ἱ. ναό. Ἐδῶ ἦρθε ὁ Πάπας γιὰ πολλοστὴ φορά, ἔγιναν συμπροσευχές, πολυχρόνια, ἀσπασμοί, ἀπαγγέλθηκε τὸ σύμβολο τῆς Πίστεως, ἔγιναν τόσα καὶ τόσα γιὰ πολλοστὴ φορά καὶ ἐσεῖς κάνετε ὅτι δὲν γνωρίζετε. Ἡ ἐκκλησία, πάτερ, δὲν άπαγορεύει στοὺς λαϊκούς οὔτε νὰ μιλοῦν, ὅταν οἱ ἱερεῖς ἀσχολοῦνται περισσότερο μὲ τὸ προφίλ τους στὸ διαδίκτυο (βγάζουν φωτογραφίες ἀκόμα καὶ στὸν στὴν ἱερὴ στιγμὴ τοῦ καθαγιασμοῦ τῶν Ἱ. Δώρων καὶ τὶς δημοσιεύουν) παρὰ μὲ τὴν Ἐκκλησία, οὔτε νὰ ἀποτειχίζονται νὰ διακόπτουν δηλ. τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τὸν «δημοσίᾳ καί γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ’ Ἐκκλησίας» αἱρετίζοντα ἐπίσκοπο καὶ ὅσους τὸν ἀκολουθοῦν. Τὸ λένε ξεκάθαρα οἱ Ἀποστολικὲς Διαταγές (ἀλήθεια γι' αὐτὸ δὲν τὶς διδάσκετε στὸ ποίμνιό σας;):

Λογικὰ γὰρ τὰ πρόβατα καὶ οἱ κριοὶ οὗτοι, ἀλλ' οὐκ ἄλογα, ἵνα μήποτε εἴπῃ ὁ λαϊκός· ἐγὼ πρόβατόν εἰμι καὶ οὐ ποιμήν. Ὥσπερ δὲ τῷ καλῷ ποιμένι τὸ μὴ ἀκολουθοῦν πρόβατον λύκοις ἔκκειται εἰς διαφθοράν, οὕτως τῷ πονηρῷ ποιμένι τὸ ἀκολουθοῦν πρόδηλον ἔχει τὸν θάνατον, ὅτι κατατρώξεται αὐτό. Διὸ φευκτέον ἀπὸ τῶν φθοροποιῶν ποιμένων» (Διαταγ. Ἀποστ. 2,19).

 Ἐκτὸς ἂν δὲν ξέρετε ἀρχαῖα, ποὺ δὲν τὸ νομίζω.

β) Λέτε, πάτερ, ὅτι εἴμαστε ἐκτὸς Ἐκκλησίας ἐνῶ ἐσεῖς ἀκολουθεῖτε τοὺς Πατέρες. Λέτε ὅτι ἐμεῖς εἴμαστε ἀσεβεῖς ἀπέναντι στὴν Ἱερωσύνη, ἐπειδὴ ἀσκοῦμε καυστικὸ ἔλεγχο στοὺς μισθωτοὺς ποιμένες (ἡ ὀνομασία αὐτὴ εἶναι ἀπὸ τὴν Β΄ ἐπιστολὴ τοῦ Κόντογλου κατὰ τοῦ Πατριάρχου, ἄλλος ἔνας κατ' ἐσᾶς "θεατρίνος σε παροξυσμό ερμηνείας") ἐνῶ ἐσεῖς φυσικὰ εἶστε πλήρης σεβασμοῦ καὶ ὑπακοῆς.

Σᾶς παρουσιάζω, λοιπὸν πάτερ, τὴν ἀπάντηση τοῦ ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ (εἶναι μεγάλος Πατέρας γιὰ ἐσᾶς ὁ Ἅγιος αὐτός; γιὰ τὴν Ἐκκλησία εἶναι)   στὸν πατρ. Κων/πόλεως Ἰ. Καλέκα (πρὸ συνοδικῆς καταδίκης του), ὁ ὁποῖος μετὰ τὴν Σύνοδο του 1341 φυλάκισε, καθαίρεσε καὶ ἀναθεμάτισε τὸν ἅγ. Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ(!!!), ἐπειδὴ διέκοψε τὴν μνημόνευση καὶ τὴν κοινωνία μαζί του  (ἔτσι ἔκαναν πάντα οἱ Πατέρες, καὶ ὁ ἅγ. Παΐσιος ἐπὶ Ἀθηναγόρα κι ὄχι ὅπως κακοδιδασκαλεῖτε ἐσεῖς) λόγω λατινοφιλίας καὶ αἵρεσης (βλ. σήμερα Βαρθολομαίο καὶ ὅσους τὸν ἀκολουθοῦν):

Ὁ Καλέκας ἐξέδωσε μάλιστα ἐγκύκλιον ἐπιστολὴ ἀναθεματίζοντας τὸν ἅγ. Γρηγόριο καὶ τοὺς ὁμόφρονάς του, δηλ. τοὺς Ὀρθόδοξους. Διαβάζοντας την θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ πεῖ ὅτι γράφτηκε σήμερα ἴσως καὶ ἀπὸ τὰ χέρια σας. Αὐτὴ ἔλεγε, μεταξύ ἄλλων καὶ τὰ ἑξῆς:

«Τὸν Παλαμᾶν καὶ τοὺς ὁμόφρονας αὐτοῦ, ...τολμήσαντας ἀκανονίστως καὶ ἀκρίτως ἀποκόψαι τὸ μνημόσυνόν μου, τῷ ἀπὸ τῆς ζωαρχικῆς καί ἁγίας Τριάδος δεσμῷ καθυποβάλλομεν, καὶ τῷ ἀναθέματι παραπέμπομεν. Ἡ ὑπογραφή Ἰωάννης ἐλέῳ Θεοῦ ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως νέας Ρώμης καὶ οἰκουμενικός πατριάρχης» (P.G. 150, 863D).

Τὸν ἀναθεματισμὸ τοῦ Ἁγίου ὑπέγραψαν κι ἄλλοι Ἐπίσκοποι, ὁ Ἅγιος ὅμως δὲν ὑπάκουσε, ἀλλά κατ’ ἰδίαν συνέχισε νά λειτουργεῖ (P.G. 150, 880D). Γιατὶ δὲν ὑπάκουσε ὁ Ἅγιος, πάτερ, στὸν μὴ ἀπὸ Σύνοδο καταδικασμένο πατριάρχη; Γιατὶ πρότεινε στοὺς Ὀρθόδοξους νὰ πράξουν τὸ ἴδιο:

«Τούτου τοίνυν οὕτω καὶ τοσαυτάκις παντὸς τοῦ τῶν ὀρθοδόξων πληρώματος ἐκκεκομμένου, λείπεται τῶν ἀδυνάτων εἶναι τελεῖν ἐν τοῖς εὐσεβέσι τὸν μὴ ἀφωρισμένον ἐκ τούτου (σσ. εἶναι ἀδύνατον νὰ συναριθμεῖται στὶς τάξεις τῶν εὐσεβῶν ὁ μὴ ἀπεκκομένος ἀπὸ τὸν Καλέκα), τοῦ καταλόγου δ’ εἶναι χριστιανῶν ἀληθῶς καί τῷ Θεῷ ἡνωμένον κατ’ εὐσεβῆ πίστιν, ὅστις ἄν εἴη τούτων ἕνεκεν ἀφωρισμένος ἐκ τούτου (σσ. ὁ δὲ ἀπεκκομένος ἀπὸ τὸν Καλέκα δηλ. τον Πατριάρχη εἶναι ἑνωμένος μὲ τὸν Θεό.)» (ΕΠΕ 3, 692, Ἀναίρεσις ἐξηγήσεως τόμου Καλέκα). Εἶναι πράγματι ἀξιοπρόσεκτο καὶ πρέπει νὰ πεῖτε σὲ ἐμᾶς τοὺς "θεατρίνους", ποὺ βλέπετε ἐδῶ τὸν Ἅγιο νὰ τιμᾶ "πατριάρχες και επισκόπους, χωρίς επίσης να υπαναχωρεί  από την αρχική πίστη";

«Ποῖος κλῆρος, ποία μερίς, τίς γνησιότης πρὸς τὴν Χριστοῦ ἐκκλησίαν, τῷ συνηγόρῳ τοῦ ψεύδους, ἐκκλησίαν, ἥ ”στύλος καὶ ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας” κατὰ Παῦλόν ἐστιν...; Καὶ γάρ οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας τῆς ἀληθείας εἰσί· καὶ οἱ μὴ τῆς ἀληθείας ὄντες οὐδὲ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας εἰσί, καὶ τοσοῦτο μᾶλλον, ὅσον ἄν καὶ σφῶν αὐτῶν καταψεύδοιντο, ποιμένας καὶ ἀρχιποίμενας ἱεροὺς ἑαυτοὺς καλοῦντες καὶ ὑπ’ ἀλλήλων καλούμενοι· μηδὲ γάρ προσώποις τὸν χριστιανισμόν, ἀλλ’ ἀληθείᾳ καὶ ἀκριβείᾳ πίστεως χαρακτηρίζεσθαι μεμυήμεθα» (Ἀναίρεσις γράμματος Ἰγνατίου Ἀντιοχείας, ΕΠΕ 3, 606). Βλέπετε τι λέει ὁ Ἅγιος, πάτερ;  Ἀκόμα καὶ ποιμένες κι ἂν εἶστε καὶ ἀρχιποιμένες, ἂν δὲν εἶστε μὲ τὴν Ἀλήθεια, δὲν ἀνήκετε στὴν Ἐκκλησία! Εἶναι πράγματι ἀξιοπρόσεκτο καὶ πρέπει νὰ πεῖτε σὲ ἐμᾶς τοὺς "θεατρίνους", ποὺ βλέπετε ἐδῶ τὸν Ἅγιο νὰ τιμᾶ "πατριάρχες και επισκόπους, χωρίς επίσης να υπαναχωρεί  από την αρχική πίστη";

Ὁ δὲ μαθητὴς τοῦ Ἀγίου Ἰωσήφ Καλόθετος στὴν ὁμιλία του, ἡ ὁποία ἐπιγράφεται «Κατά Ἰωάννου Καλέκα» γράφει: «Λέγει γοῦν ὁ χρηστὸς ποιμὴν οὗτος, ὅτι ἀποβλήτους ἡμᾶς πεποίηκεν ἑαυτῆς ἡ ἐκκλησία, ὡς μὴ θελήσαντας δοῦναι ὁμολογίαν ἔγγραφον. Ποίαν ἐκκλησίαν φάσκει ἀποβλήτους ἡμᾶς πεποιηκέναι; Τὴν τῶν ἀποστόλων; Καὶ μὴν παντάπασιν ἡμεῖς ἐκείνη σύμφωνοι καὶ σπουδασταὶ καὶ ὑπὲρ ἐκείνης πάντα παθεῖν εἱλόμεθα... Ὥστ’ οὐχί ἐκείνην φάσκει ἀποβεβληκέναι ἡμᾶς –πῶς γάρ;– ἀλλ’ ἥν αὐτὸς ὑπεστήσατο νεοφανῆ ἐκκλησίαν καὶ νεοφανῆ δόγματα... Πόθεν σύ ἐκκλησία εὐσεβῶν; Ἀπό τοῦ λόγου; Ἀπό τοῦ τρόπου; Ἀπό τῶν πράξεων; Ἀπὸ τῶν ὑγιῶν δογμάτων; Ἐργαστήριον τοίνυν γενόμενος παντὸς ψεύδους, πάσης διαβολῆς, παντὸς οὑτινοσοῦν φαύλου, παντός στασιαστικοῦ φρονήματος, πάσης ἀδικίας, πλεονεξίας, ἱεροσυλίας, ἁρπαγῆς, καπηλείας, εἶτα καὶ ἐκκλησίαν σεαυτόν –ὤ τοῦ θράσους!– χειροτονεῖς, οὐκ εἰδώς ὅτι καὶ Νεστόριος καί Μακεδόνιος τάχ’ ἄν τοῦτ’ ἰσχυρίσαιντο, ὅ καὶ αὐτὸς ἰσχυρίζεσαι. Ἔσχον γὰρ καὶ αὐτοὶ τὴν αὐτὴν αὐτῷ σοι καθέδραν.

«Πόθεν σύ ἐκκλησία; Ἀπὸ τοῦ δωροδοκεῖν; Ἀπὸ τοῦ ἐξαργυρίζειν τάς δίκας; Ἀπὸ τοῦ μὴ διαστέλλειν ἀναμέσον βεβήλων καί ἁγίων; Ἀπὸ τοῦ ἀνεῖσθαι τὸ ἱερόν πᾶσιν ἀνάγνοις καὶ βεβήλοις; Ἀπὸ τοῦ ἀναπεῖσαι τοὺς ἀνθρώπους ὁμογνίου αἵματος ἐμπίμπλασθαι; Ἀπὸ τοῦ πιπράσκειν τήν χάριν τοῦ πνεύματος; Ἀπὸ τοῦ πληρῶσαι τὴν ἐκκλησίαν πάσης αἱρέσεως –εἶμι δ’ ἐπ’ αὐτὸν τὸν κολοφῶνα τῶν κακῶν– ἤ ἀπὸ τοῦ ἐξαργυρίσαι τὴν σὴν εὐσέβειαν καὶ τῶν ἐπισκόπων σου καὶ τῶν συνεπομένων σοι, οὕς καὶ ἐκκλησίαν αὐχεῖς; Τοιαύτη μὲν ἡ κατὰ σὲ ἐκκλησία, ἢν πρῴην ὀλίγου ἀποστατήσας τῆς ἡμετέρας, ὑπεστήσω».

Μήπως νὰ κατηγορήσετε καὶ τὸν ἱερὸ Καλόθετο γιὰ θράσος, ἀσέβεια στὴν ἱερωσύνη, ἀνυπακοή; Μήπως νὰ τοῦ κάνετε μαθήματα τάκτ, τὸ ὁποῖο ὑποτίθεται τόσο πολὺ κατέχετε; Ὁ πιστὸς Ἰωσὴφ ξεκάθαρα λέει στὸν ἀκόμα μὴ καταδικασμένο πατριάρχη Κων/πόλεως, ἀπὸ ποῦ κι ὡς ποῦ εἶσαι ἐσὺ Ἐκκλησία; Καὶ τοῦ ἀπαριθμίζει (ἂν ζοῦσε σήμερα ἐσεῖς θὰ τὸν κατηγορούσατε ὅτι τὸ κάνει γιὰ λόγους ἐντυπωσιασμοῦ, χωρὶς ποιμαντικὸ τάκτ) ὅλα τὰ ἁμαρτήματά του, ἀπὸ τὴν Σιμωνία ἔως τὴν αἵρεση (ἀγαπητὲ ἀναγνώστη σύγκρινε μὲ σήμερα καὶ βγάλε συμπέρασμα) τὸν κολοφῶνα τῶν κακῶν, γιὰ τὸν ὁποῖον ἐσεῖς, πάτερ, διπλωματικὰ καὶ γιὰ εὐνόητους λόγους σιωπᾶτε.Εἶναι πράγματι ἀξιοπρόσεκτο καὶ πρέπει νὰ πεῖτε σὲ ἐμᾶς τοὺς "θεατρίνους", ποὺ βλέπετε ἐδῶ τὸν Ἅγιο νὰ τιμᾶ "πατριάρχες και επισκόπους, χωρίς επίσης να υπαναχωρεί  από την αρχική πίστη";

Ὡς τελευταία πηγή παραθέτω κάποιες ἐπιστολὲς ἀπὸ τὶς χιλιάδες τοῦ ἁγ. Ἰσιδώρου Πηλουσιώτου (Ἅπαντα τὰ ἔργα, ἐκδ. «Τὸ Βυζάντιον», Θεσσαλονίκη, 2000). Σὲ αὐτὲς θὰ δεῖτε τὰ θέματα ποὺ θαρρεῖς ὅτι εἶναι βγαλμένα ἀπὸ σήμερα καὶ θὰ διαπιστώσετε, ὅτι οἱ Πατέρες γιὰ θέματα Πίστεως, Ἐκκλησιαστικῆς τάξης καὶ ἤθους ὄχι μόνο τὰκτ δὲν εἶχαν, ἀλλὰ ἦταν αὐστηρότατοι γιατὶ ὡς ἀληθινοὶ ποιμένες ἤξεραν αὐτὸ ποὺ ἐσεῖς μέσα στὴν αὐτοπροβολή σας ξεχνᾶτε: Πρόκειται γιὰ σωτηρία ψυχῶν, τῶν ψυχῶν τοῦ ποιμνίου καὶ ὄχι γιὰ ἀναγνωσιμότητα καὶ ψευδοκουλτούρα. Μάλιστα ὅταν τὶς διαβάζει κανείς, διαπιστώνει τὴν διαχρονικὴ συμφωνία τῶν πατέρων, τὴν ὁποία ἐσεῖς πάτερ, διαστρεβλώνετε:

Γιὰ ὅλους ὅσους ὑπερασπίζουν λόγοις ἢ ἔργοις τὴν αἵρεση, τὴν ὑποκρισία καὶ τὴν φαυλότητα τῶν ἱεραρχῶν, ἱερέων καὶ τῶν ἀρχόντων

Ἐπιστ. 39 — Στὸν μοναχὸ Θεοδόσιο

«Γιατὶ παραξενεύεσαι ἐπειδὴ γιὰ τὴν ἁμαρτία ἑνὸς καὶ μόνου τιμωρεῖται ὁλόκληρη πόλη, πράγμα ποὺ γνωρίζεις, ὅτι ἔγινε καὶ στὴν ἐποχὴ τοῦ Δαβίδ... Μὴν λοιπὸν ὑπερασπίζεσαι τὶς πονηρὲς πράξεις τοῦ, ὅπως νομίζει, ἐπισκόπου Εὐσεβίου, γιατὶ ἐξαιτίας ἐκείνου τὸ θυσιαστήριο ἔχει στερηθεῖ τοὺς λειτουργοὺς καὶ ἡ πόλη τοὺς κατοίκους. Καθόσον εἶναι δίκαιο, ἐκεῖνοι ποὺ χωρὶς κρίση ἀνέδειξαν τὸν ἀνάξιο, νὰ γευθοῦν τοὺς καρποὺς τῶν κόπων τους, ἀφοῦ ἀτίμασαν τὴν ἀρετὴ καὶ προτίμησαν τὴν τόσο φανερὴ κακία».

Γιὰ ὅσους ἔχουν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς κακόδοξους καὶ ὅσους Ἐπισκόπους προκαλοῦν σύγχυση στὸ ποίμνιο τῆς Ἐκκλησίας.

Ἐπιστ. 332 — Στὸν Εὐστάθιο
... Ἀρκοῦσε καὶ μόνος του ὁ καλὸς ἐπίσκοπος Εὐσέβιος (σσ. φανερὴ ἡ εἰρωνεία τοῦ Ἁγίου, καθόλου τάκτ) νὰ γεμίσει ὅλη την Ἐκκλησία μὲ σύγχυση, ἐπειδὴ ὅμως πέτυχε καὶ τὴν δική σου κακὴ διάθεση, ἐπαρκεῖ τώρα νὰ ἀναστατώσει τὴν τάξη σ’ ὅλη τὴν οἰκουμενικὴ Ἐκκλησία. Προσευχὴ λοιπὸν ὅλων τῶν ἱερέων καὶ τῶν λαϊκῶν καὶ ὅσων ὑπηρετοῦν τὸν Θεὸ ἀγωνιζόμενοι στὰ μοναστήρια, εἶναι ἢ νὰ χωρίσει ἡ δική σου κακία ἀπὸ τὴν πονηρία ἐκείνου ἢ νὰ μετατραποῦν καὶ οἱ δύο σὲ καλωσύνη καὶ καλὴ κοινωνικὴ συμπεριφορά, ἢ νὰ μεταστραφεῖ ἡ μακροθυμία σὲ αὐστηρότητα καὶ νὰ σᾶς ἀνταμείψει μὲ τιμωρίες ἄξιες γιὰ ὅσα ἔχετε κάνει, γιὰ ὅσα σκέφθεσθε καὶ γιὰ ὅσα συμμαχεῖτε μεταξύ σας.

Γιὰ ὅσους ἱερεῖς ποὺ ἐνῶ ξεχνοῦν τὸ καθήκον τους, φέρονται ἐναντίον αὐτῶν ποὺ δὲν ξεχνοῦν καὶ ὑπερασπίζονται τὴν Πίστη καὶ τὶς διδαχὲς τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως καλὴ ὥρα τώρα

Ἐπιστ. 389 — Στὸν Θηράσιο

Μὲ πολλὴ εὐχαρίστηση θα ἐρωτοῦσα ἐσένα, ποὺ ἀγαπᾶς τὴν εἰρωνεία καὶ εἶσαι πικρὸς δικαστής μας, τὸ ἑξῆς: Ἂν ὁ βασιλιὰς σὲ τοποθετοῦσε πάνω στὴν ἔπαλξη καὶ σὲ καθιστοῦσε φύλακα τοῦ πύργου τῆς πόλεως, καὶ κάποιος ἄνοιγε ὑπόγειες τρύπες καὶ ἀνατίναζε τὸν πύργο μὲ σκοπὸ νὰ κάνει τὴν πόλη προσπελάσιμη γιὰ τοὺς ἐχθρούς, δὲν θὰ χρησιμοποιοῦσες κάθε ἀμυντικὸ μέσο ποὺ εἶχες διαθέσιμο καὶ κάθε τι ποὺ θὰ μποροῦσες νὰ ἐπινοήσεις, ἐμποδίζοντας καὶ πλήττοντας τον, γιὰ νὰ ἀποτρέψεις τὴν παράδοση τῆς πόλης, γιὰ νὰ κρατήσεις καὶ τὴν πόλη καὶ τὸν ἑαυτό σου μακριὰ ἀπὸ τὸν κίνδυνο καὶ νὰ διατηρήσεις τὴν καλὴ γνώμη τοῦ βασιλιὰ γιὰ σένα; Ἀγανακτεῖς ὅμως ἐναντίον μας, ἐμᾶς ποὺ ὁ Θεὸς μᾶς τοποθέτησε δασκάλους τῆς Ἐκκλησίας, ἐπειδὴ πολεμᾶμε τὸν Ἄρειο, ὁ ὁποῖος ὄχι μόνον πολεμᾶ τὸ ποίμνιο τῆς εὐσεβείας, ἀλλὰ ἤδη ἔχει σκοτώσει πολλούς (σσ. πνευματικά). Ἐξαιτίας αὐτοῦ λοιπὸν ἐγὼ περιφρονῶ κάθε κίνδυνο καὶ θὰ μποροῦσα ὅλα νὰ σταματήσω νὰ τὰ κάνω, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ νὰ χτυπῶ ἐκεῖνον (σσ. τὸν αἱρετικὸ Ἄρειο) μὲ ὅση δύναμη ἔχω.

Καυτὰ ἐρωτήματα ποὺ ἀφοροῦν κάθε σημερινὸ Ἐπίσκοπο

Ἐπιστ. 21 (Β΄ Τόμος) — Στὸν Ἐπίσκοπο Θερμογένη (ἀναφερόμενος στὴν ἀθεράπευτη ἀναλγησία τοῦ Ἐπισκόπου Εὐσεβίου καὶ τὰ ἐρωτήματα ποὺ τοῦ ἔθεσε)

...Γιὰ ποιὸν λόγο πουλᾶς τὴν ἱερωσύνη; Γιὰ ποιὸν λόγο προδίδεις τὴν ἱερωσύνη; Γιατὶ ἐμπορεύεσαι τὸ θεῖο; Γιὰ ποιὸν λόγο ρυπαίνεις τὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ; Γιατὶ χρηματίζεσαι οἰκειοποιούμενος παράνομα αὐτὰ ποὺ ἀνήκουν στοὺς φτωχούς; Γιατί, ἐνῶ βρίσκεσαι στὸ κατώφλι τῶν γηρατειῶν σου, συμπεριφέρεσαι σὰν νέος μὲ τὰ ἀδικήματά σου; Γιατὶ δὲ παρέμεινες ἄρχοντας, ἀλλὰ ἀποδείχθηκες ἐξουσιαζόμενος ἀπὸ τὴν κακία; Γνώριζε λοιπόν, ὅτι θὰ δεχθεῖς μεγαλύτερη τιμωρία, γιατὶ ἔκανες ὁ ἴδιος αὐτὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα τάχθηκες νὰ ἐμποδίζεις τοὺς ἄλλους.

Εἶναι πράγματι ἀξιοπρόσεκτο καὶ πρέπει νὰ πεῖτε σὲ ἐμᾶς τοὺς "θεατρίνους", ποὺ βλέπετε ἐδῶ τὸν Ἅγιο νὰ τιμᾶ "πατριάρχες και επισκόπους, χωρίς επίσης να υπαναχωρεί  από την αρχική πίστη";

Ποιός λοιπόν, ἀνήκει στὴν Ἐκκλησία καὶ ποιός ὄχι, ποιός κοροιδεύει τὸν κόσμο καὶ ποιός ὄχι, ποιός μὲ τὴν δειλία του ὑποστηρίζει τὴν αἵρεση καὶ τὴν πλάνη καὶ ποιός ὄχι, ποιός νοιάζεται γιὰ τὴν Ἐκκλησία μὲσα καὶ ὄχι ἔξω ἀπὸ Αὐτήν, ποιός σέβεται τὸ ράσο καὶ ποιός ὄχι, ποιός ἔχει πράγματι σωστὴ συμπεριφορὰ καὶ ποιός "τάκτ" τὸ δείχνουν οἱ Πατέρες καὶ ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία καὶ ὄχι ὁ κάθε λαϊκὸς ἀλλὰ καῖ κληρικός. Ὅποιος συμφωνεῖ μὲ τοὺς Πατέρες ἀνήκει στὴν Ἐκκλησία. Ἐκτὸς ἂν γιὰ ἐσᾶς, π. Παντελεήμονα, ὁ Οἰκουμενισμὸς δὲν εἶναι αἵρεση, ὁ Παπισμὸς καὶ ὁ Προτεσταντισμὸς εἶναι ἐκκλησία, οἱ Ἱ. Κανόνες τείχη τοῦ αἴσχους (λόγια τοῦ Βαρθολομαίου), τὸ Π.Σ.Ε. θεάρεστος ὀργανισμός, οἱ συμπροσευχές ἀπόδειξη ἀγάπης, οἱ διωγμοὶ τῶν ορθοδόξων στὴν Ουκρανία δίκαιοι, ἡ ἀναγνώριση ἱερωσύνης σὲ μὴ χειροτονημένους κληρικούς, δικαίωμα τοῦ Πατριάρχη,τὸ Κοράνιο ἱερὸ βιβλίο, οἱ διάφορες θρησκεῖες δρόμοι πρὸς τὸν Θεό κλπ. Πάρτε ἐπιτέλους θέση καὶ πεῖτε εἶστε ὑπὲρ ἢ κατὰ αὐτῶν;  Καὶ ἂν εἶστε κατὰ τί ἔχει αὐτὸ ὡς συνέπεια;

Κάτι τελευταῖο: Πρέπει νὰ γνωρίζετε, γιατὶ μᾶλλον τὸ ξεχάσατε, ὅτι ὅσοι γράφουν κείμενα κατὰ τῶν ἀποστατῶν κληρικῶν, δὲν χαίρονται ἀλλὰ ὑποφέρουν, γιατὶ ἀγαποῦν τὴν Ἐκκλησία, ἀγαποῦν καὶ τιμοῦν τὸ ράσο καὶ τὸ θέλουν ἄσπιλο, τὸ θέλουν μπροστάρη καὶ πρότυπο. Καὶ ὅταν ὡς ἄνθρωποι κάνουν τὸ ὅποιο λάθος, θλίβονται βαθιά, γιατὶ δὲν εἶναι αὐτὸ ποὺ ἐπιθυμοῦν.Μακάρι νὰ ἦταν πάλι ὅλα ὅπως παλιά καὶ νὰ μὴν χρειαζόταν τίποτα ἀπὸ τὰ παραπάνω. Ὅταν ὅμως οἱ ποιμένες δὲν μπαίνουν ἀπὸ τὴν θύρα, τὰ πρόβατα δὲν ἀκοῦν τὴν φωνή τους καὶ ψάχνουν τὸν ἀληθινὸ ποιμένα. Αὐτὸ τὸ εἶπε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος. 

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Γιατί προσευχόμαστε στραμμένοι πρὸς ἀνατολὰς;

 

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Α. Ἐπειδὴ ἔχουμε διπλὴ φύσι, προσφέρουμε διπλὴ προσκύνησι

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (1) μᾶς διδάσκει, ὅτι δὲν προσκυνοῦμε πρὸς ἀνατολὰς ἁπλῶς καὶ ὡς ἔτυχε, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἡ φύσις μας εἶναι σύνθετος, δηλαδὴ ὁρατὴ καὶ ἀόρατος, νοητὴ καὶ αἰσθητή, προσφέρουμε στὸν Δημιουργὸ διπλὴ καὶ τὴν προσκύνησι: ἡ ψυχὴ εἶναι στραμμένη νοερὰ πρὸς τὸν Θεὸ καὶ ταυτόχρονα τὸ σῶμα προσκυνεῖ πρὸς ἀνατολάς.

Αὐτὸς ὁ διπλὸς τρόπος, νοητὸς καὶ αἰσθητός, τῆς ἀναφορᾶς μας πρὸς τὸν Κύριο φαίνεται καὶ σὲ ἄλλες περιπτώσεις: ψάλλουμε μὲ τὸν νοῦ μας, ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ μὲ τὰ σωματικὰ χείλη μας• βαπτιζόμεθα καὶ στὸ ὕδωρ καὶ στὸ Ἅγιο Πνεῦμα, δηλαδὴ ἐνούμεθα μὲ τὸν Κύριό μας μὲ δύο τρόπους: μετέχοντες στὰ Ἱερὰ Μυστήρια καὶ στὴν Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Β. Ὁ Χριστός μας ὀνομάζεται «Ἀνατολὴ»

Ὁ Κύριός μας καὶ Θεὸς μας εἶναι τὸ νοητὸ Φῶς: «ὁ Θεὸς φῶς ἐστιν» (2)• ἐπίσης εἶναι ὁ «ἥλιος τῆς δικαιοσύνης» (3)• εἶναι τὸ «φῶς τοῦ κόσμου» (4), τὸ «μέγα φῶς» (5) καὶ ἡ «Ἀνατολὴ» (6), ἡ ὁποία «ἐπεσκέψατο ἡμᾶς ἐξ ὕψους» (6) καὶ μὲ τὴν Χάρι καὶ τὴν Ἀλήθειά Του ἐφώτισε τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ἦσαν καθήμενοι «ἐν σκότει» ἀγνωσίας, «ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου» (5) τῆς ἁμαρτίας.

Ο νους που κυριαρχείται από τα πάθη, σκέφτεται όσα δεν πρέπει. Φανερώνεται από τα λόγια και τα έργα

                                

                                Όσιος Θαλάσσιος ο Λίβυος

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Περί αγάπης και εγκρατείας και της κατά νουν πολιτείας, Προς τον πρεσβύτερο Παύλο

Τρίτη Εκατοντάδα

1. Για τον από τη φύση Του αγαθό, να διανοείσαι αγαθά. Και για κάθε άνθρωπο, να σκέφτεσαι τα καλά.

2. Ο Θεός θα μας ζητήσει απολογία για τα λόγια, τα έργα και τους λογισμούς μας κατά την ημέρα της κρίσεως.

3. Η έξη της αρετής ή της κακίας, μας παρακινεί να σκεφτόμαστε και να λέμε και να πράττομε τα καλά ή τα κακά.

4. Ο νους που κυριαρχείται από τα πάθη, σκέφτεται όσα δεν πρέπει. Και αυτό που σκέφτεται, φανερώνεται από τα λόγια και τα έργα.

5. Πριν από τον κακό λογισμό υπάρχει κάποιο πάθος. Αιτία του πάθους είναι η αίσθηση. Αιτία της κακής χρήσεως της αισθήσεως είναι ο νους.

6. Απόκλεισε την αίσθηση και πολέμησε την εμπαθή συνήθεια. Με τα όπλα των εντολών εξόντωσε τα πάθη σου.

Μ. Βασιλείου, Λόγος B´ γιὰ τὴ Νηστεία

                    

Ἅγιος Βασίλειος ὁ Μέγας

Ἡ προτροπὴ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου γιὰ τὴ νηστεία

1. «Παρηγορεῖτε, λέγει, ἱερεῖς τὸν λαό· ὁμιλήσατε στὰ αὐτιὰ τῆς Ἱερουσαλήμ» (Ἡσ. 40, 1-2). Ἡ φύση τοῦ λόγου εἶναι ἱκανή, τῶν μὲν φιλοπόνων νὰ ἐντείνει τὶς δυνάμεις, τῶν δὲ ὀκνηρῶν καὶ νωθρῶν νὰ διεγείρει τὴν προθυμία. Γιὰ τοῦτο μὲν οἱ στρατηγοί, ὅταν παρατάσσουν τὸν στρατὸ γιὰ τὴν μάχη, μεταχειρίζονται τοὺς προτρεπτικοὺς λόγους πρὶν ἀπὸ τοὺς ἀγῶνες καὶ τόση δύναμη ἔχει ἡ παραίνεση, ὥστε σὲ πολλοὺς ἐμπνέει πολλὲς φορὲς ἀκόμη καὶ περιφρόνηση τοῦ θανάτου. Οἱ γυμναστὲς δὲ καὶ οἱ ἐκπαιδευτές, ὅταν ὁδηγοῦν τοὺς ἀθλητὲς στοὺς ἀγῶνες τῶν σταδίων, κάνουν πολλὲς προτροπὲς, περὶ τοῦ ὅτι πρέπει νὰ μοχθοῦν γιὰ τὰ στεφάνια, ὥστε καὶ πολλοὶ νὰ πείθωνται μὲ τὴν φιλοτιμία στὴ νίκη νὰ περιφρονοῦν τὰ σώματα. Γιὰ τοῦτο, λοιπὸν, καὶ σὲ μένα, ποὺ παρατάσσω τοὺς στρατιῶτες τοῦ Χριστοῦ πρὸς τὸν πόλεμο κατὰ τῶν ἀοράτων ἐχθρῶν καὶ ποὺ προετοιμάζω μὲ τὴν ἐγκράτεια τοὺς ἀθλητὲς τῆς εὐσεβείας γιὰ τὰ στεφάνια τῆς δικαιοσύνης, εἶναι ἀναγκαῖος ὁ προτρεπτικὸς λόγος. Τί λοιπὸν λέγω, ἀδελφοί; Ὅτι αὐτοὶ, ποὺ μελετοῦν τὴν τακτική τοῦ πολέμου καὶ ἀσκοῦνται στὶς παλαῖστρες, φυσικὸ εἶναι μὲ τὴν ἀφθονία τῆς τροφῆς νὰ παχαίνουν τοὺς ἑαυτούς τους, ὥστε δυναμικότερα νὰ καταπιάνονται μὲ τοὺς ἀγῶνες· αὐτοὶ δὲ «ποὺ δὲν παλεύουν μὲ αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλὰ μὲ τὶς ἀρχές, μὲ τὶς ἐξουσίες, μὲ τοὺς κοσμοκράτορες τοῦ σκότους τούτου, μὲ τὰ πνευματικά της πονηρῖας» (Ἐφεσ.6, 12), αὐτοὶ εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀσκοῦνται γιὰ τὸν πόλεμο αὐτὸν μὲ τὴ νηστεία καὶ τὴν ἐγκράτεια. Διότι τὸ μὲν λάδι παχαίνει τὸν ἀθλητή ἢ δὲ νηστεία ἰσχυροποιεῖ τὸν ἀσκητὴ τῆς εὐσεβείας. Ὥστε ὅσον ἀφαιρεῖς ἀπὸ τὴν σάρκα, τόσον θὰ κάμεις νὰ ἀπαστράπτει ἡ ψυχὴ ἀπὸ τὴν πνευματικὴ λαμπρότητα. Διότι, ὄχι μὲ σωματικὲς δυνάμεις ἀλλὰ μὲ τὴν καρτερία τῆς ψυχῆς καὶ τὴν ὑπομονὴ στὶς θλίψεις, ἐπιτυγχάνεται ἡ κυριαρχία πρὸς τὶς ἀόρατες δυνάμεις.

Για όσους καλό- ή κακοπροαίρετα μπερδεύουν τον έλεγχο με την συκοφαντία.

Πάντοτε ὅταν γίνεται δημόσιος ἔλεγχος προσώπων σπεύδουν πολλοὶ νὰ κατηγορήσουν τοὺς ἐλέγχοντες ὡς συκοφάντες, μειώνοντας ἔτσι καὶ τὴν προσωπικότητα καὶ τὴν ὀρθότητα τῶν ἐπιχειρημάτων ὅποιου ἐλέγχει. Γι΄ αὐτὸ τὸν λόγο πρέπει νὰ ξανατονιστεῖ ὅτι: 

Συκοφαντία σημαίνει ψευδὴς πληροφορία ἢ κατηγορία ἐναντίον κάποιου καὶ ἐκτὸς ἀπὸ ποινικὸ ἁμάρτημα εἶναι πράγματι καὶ βαρύτατη ἁμαρτία. Ἂν ὅμως ἡ κατηγορία εἶναι ἀληθινὴ καὶ μάλιστα ἐκφράστηκε δημόσια, ἐπειδὴ καὶ τὸ παράπτωμα ἔγινε ἢ ἐκφράστηκε δημόσια, τότε ἡ κατηγορία δὲν ἀποτελεῖ συκοφαντία, ἀλλὰ ἔλεγχο κατὰ τό χρυσοστομικό «τα δημοσίως λεγόμενα πρέπει δημοσίως νὰ ἐλέγχονται». Γι΄ αὐτὸ πρέπει πολὺ νὰ προσέχουμε, πότε ἀσκοῦμε ἔλεγχο καὶ ἂν ὁ ἔλεγχος αὐτὸς εἶναι καλοπροαίρετος πληρεὶ δηλαδὴ τὰ ἐπιτρεπτὰ κριτήρια.

Ὅταν πρόκειται γιὰ θέματα προσωπικοῦ βίου τότε πράγματι ὁ δημόσιος ἔλεγχος ἀποτελεῖ ἁμάρτημα. Ὅταν ὅμως πρόκειται γιὰ θέματα Πίστεως, κατάχρησης ἐξουσίας μὲ μεγάλη πιθανότητα βλάβης τῶν συνανθρώπων, τότε ὁ ἔλεγχος ὄχι μόνο ἁμάρτημα δὲν εἶναι, ἀλλὰ καθῆκον τοῦ κάθε ἀνθρώπου, πόσω μᾶλλον τοῦ κάθε πιστοῦ. 

Ο άγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος για την συμπεριφορά μας στους νέους. Μία αληθινή παιδαγωγία!

                                        

«Είναι αποτελεσματικότερη η παιδαγωγία που γίνεται με λογικό και ήπιο τρόπο, παρά εκείνη που έχει ως αιτία της τον θυμό και την οργή… Όποιος επιπλήττει τους νέους χωρίς συγχρόνως να τους παρηγορεί, τους κάνει σκληρότερους. Διότι δεν μπορούν να σηκώσουν το φορτίο των συνεχών ελέγχων (επιπλήξεων) και γι’ αυτό αμέσως και με βιαιότητα αντιδρούν. Για να προλάβουμε λοιπόν τους πόνους που προκαλούν οι έλεγχοι, πρέπει να τους συνοδεύουμε με λόγια καλοσύνης».

Απλά υπέροχο: Δὲν σιωπᾶ ὁ Θεὸς

                              

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς 

Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος

Τί ἀξία ἔχει ἀδελφοί μου, ἐὰν μιλῶ αἰώνια γιὰ τὸν Θεὸ καὶ ὁ Θεὸς αἰώνια σιωπᾶ; Μπορῶ ἄραγε νὰ ὑπερασπιστῶ τὸ δίκαιο τοῦ Θεοῦ, ἐὰν ὁ Θεὸς δὲν τὸ θέσει ὑπὸ τὴν προστασία Του; Μπορῶ νὰ ἀποδείξω τὸν Θεὸ στοὺς ἄθεους, ἐὰν ὁ Θεὸς κρύβεται; Μπορῶ νὰ ἀγαπῶ τὰ παιδιὰ Του, ἐὰν Αὐτὸς εἶναι ἀδιάφορος ἀπέναντι στὰ παθήματά τους;

Ὄχι. Τίποτα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ δὲν μπορῶ.

Οἱ λέξεις μου δὲν ἔχουν φτερὰ γιὰ νὰ μποροῦν νὰ ὑψώσουν στὸν Θεὸ ὅλους τοὺς πεσμένους καὶ ξεπερασμένους ἀπὸ τὸν Θεό, οὔτε ἔχουν φωτιὰ γιὰ νὰ ζεστάνουν τις παγωμένες καρδιὲς τῶν παιδιῶν ἔναντι τοῦ Πατέρα τους. Οἱ λέξεις μου δὲν εἶναι τίποτα, ἂν δὲν εἶναι ἀπήχηση καὶ ἐπανάληψη αὐτοῦ, ποὺ ὁ Θεὸς μὲ τὴν δική του δυνατὴ γλῶσσα λέει.