Πολύ σωστό το άρθρο. Όμως οι ευθύνες των μοναχών είναι τεράστιες. Ούτε αγωνίστηκαν όπως έπρεπε, ούτε όταν άρχισε ο αγώνας βοήθησαν με την στάση τους. Ένας από αυτούς ήταν και ο ένας από τους συντάκτες του άρθρου, ο π. Επιφάνιος Καψαλιώτης. Αν και πράγματι λόγιος μοναχός με σημαντική γραφίδα θα έπρεπε να ήξερε καλύτερα. Έτσι παρότι παραβρέθηκε στην συγκέντρωση του Ωραιοκάστρου και είδε και την αγωνιστική ετοιμότητα του ποιμνίου και το μήνυμα για ενότητα που αυτό διέδιδε, ο μοναχός Επιφάνιος μιλούσε για ημερολόγια και ότι κάθε αγώνας έχει νόημα μόνο με την αποδοχή του παλαιού ημερολογίου, χαρακτηρίζοντας όσους διαφωνούσαν αιρετικούς και πλανεμένους. Έτσι και στην διάσπαση του αγώνα και στην σύγχυση συνέβαλε και μέχρι σήμερα δεν έχει αναλάβει ούτε το ελάχιστο των ευθυνών του. Ωραία τα άρθρα, αλλά οι πράξεις δείχνουν το πραγματικό φρόνημα.
Με αφορμή τις σχετικά πρόσφατες δηλώσεις
της Υπ. Πολιτισμού Λ. Μενδώνη, περί της ανάγκης εκπόνησης διαχειριστικής
μελέτης για το Άγιον Όρος, κατ᾽ απαίτηση της ΟΥΝΕΣΚΟ (καθώς αυτό αποτελεί Μνημείο
Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς), στο παρόν άρθρο γίνεται η προσπάθεια να
συσχετισθούν οι “ατζέντες” που κρύβονται στα κείμενα–διακηρύξεις της ΟΥΝΕΣΚΟ,
και κατ᾽
επέκτασιν του ΟΗΕ, με αυτές των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων αλλά και του
Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ. Στο πλαίσιο αυτό, επιχειρείται η κατανόηση
εννοιών, όπως “βιωσιμότητα”, “πράσινη ατζέντα” κτλ, καθώς και η βαθύτερη
στόχευσή τους, παρουσιάζοντας τους κινδύνους που ενέχουν για το μέλλον του
Αγίου Όρους.
Γ. Παΐσιος Καρεώτης, Μ. Επιφάνιος Καψαλιώτης
ΟΥΝΕΣΚΟ: άλλη μία παράμετρος εκκοσμίκευσης του Αγίου Όρους;
Γέρων Παΐσιος Καρεώτης, Επιφάνιος Μοναχός Καψαλιώτης
Αδιαμφισβήτητα, το Άγιον Όρος (ΑΟ) αντιμετωπίζει σύνθετες προκλήσεις (πολιτικές επιδιώξεις, με την χρήση της θρησκευτικής διπλωματίας, γεωπολιτικές επιδιώξεις και τέλος οικονομικά συμφέροντα), σε ένα σύνθετο ευμετάβλητο διεθνές τοπίο, η πολυπλοκότητα των οποίων αποτελεί μείζον ζήτημα για τα θεσμικά του όργανα. Το να αφεθούν οι νομικές πολυπλοκότητες, των σύγχρονων “υψηλού ρίσκου” απαιτήσεων, αποκλειστικά σε “ειδικούς”, εγκυμονεί υπαρκτούς κινδύνους για το ΑΟ, καθώς αφ᾽ ενός –εκ των πραγμάτων– αυτοί αδυνατούν να κατανοήσουν σε βάθος την πνευματική διάσταση του ΑΟ, καθώς μόνον δια του βιώματος κατανοείται, αφ᾽ ετέρου, διότι το νομικό πλαίσιο σκέψης τους δύναται να κυριαρχείται από εσφαλμένες αντιλήψεις περί του ειδικού χαρακτήρα του Αγιορειτικού Αυτοδιοικήτου Καθεστώτος εν σχέσει προς το Ελληνικό όσο και το Διεθνές Δίκαιο.
