
Πρωτ. Στέφανος Στεφόπουλος
Η γλώσσα που δεν βουτάγε στο μυαλό
Θυμάμαι όταν ήμουν στο Δημοτικό Σχολείο, εκείνη η υπέροχη δασκάλα μας, είχε κολλήσει στον τοίχο πάνω από τον μαυροπίνακα ένα χαρτόνι στο οποίο είχε γράψει : “Βουτάω τη γλώσσα στο μυαλό μου πριν μιλήσω”!
Πόσο σοφή κουβέντα αλήθεια!
Στις μέρες μας, δυστυχώς, πληθαίνουν οι άνθρωποι που δεν το κάνουν αυτό με συνέπεια να μη μπορούν να εκφρασθούν αντικειμενικά σωστά και ευρέως αποδεκτά.
Αφορμή γιά την παρακάτω τοποθέτηση υπήρξε ο θάνατος του Πάπα Φραγκίσκου καθώς και η εκλογή του νέου Πάπα Λέοντα ΙΔ και οι υπερβολές στις εκφράσεις εκκλησιαστικών προσώπων προς τα πρόσωπα και τις προσωπικότητες αυτών. Εκφράσεις παρεξηγήσιμες έως και εχθρικές προς την ηθική και δογματική διάσταση της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ελπίζω ου κατ’ επίγνωσιν, αλλιώς θα ξεχάσουμε ό, τι μάθαμε από και μέσα στην Εκκλησία μας την οποία πολλοί λοιδωρούν και θεωρούν υποδεέστερη και οπισθοδρομικώτερη άλλων ομολογιών όπως η παπική.
Και εξηγούμαι.
Προ ολίγων ημερών έπεσαν στην αντίληψή μου δηλώσεις από διαφορετικά εκκλησιαστικά πρόσωπα σχετικά με την εκδημία του Πάπα Φραγκίσκου. Έφριξε το πνεύμα μου και υπέστην τέτοια σύγχυση σε σημείο που πίστεψα προσωρινά πως ο γιαλός είναι στραβός τελικά!
Εξηγούμαι συν Κυρίω.
Πρώτη δήλωση. Αρχιμανδρίτου, γέροντος, που αποκαλεί τον εκλιπόντα Πάπα Φραγκίσκο ως περίπου “μυστικό φιλορθόδοξο“, επικαλούμενος μάλιστα “εγκυρότατες πηγές” μέσα από τον διάλογο αλλά χωρίς να τις κοινοποιεί, πράγμα αρκούντως αντιδεοντολογικό για τόσο σοβαρά θέματα.

