Ὁ Ὅσιος Χριστοφόρος Παπουλᾶκος τῶν Καλαβρύτων
Τοῦ Γέροντος Μαξίμου Ἰβηρίτου
Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,
Μετά τάς ὀφειλομένας Μοναστηριακάς εὐχάς καί εὐχαριστίας πρός τόν φίλτατον οἰκεῖον Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Φιλίππων, Νεαπόλεως καί Θάσου Στέφανον καί τόν φιλόθεον Σύλλογον Φίλων Ἁγίου Ὄρους Καβάλας, προσέρχομαι ὡς γνώριμος ταπεινός προσκυνητής καί ὁμιλητής εἰς τήν περιώνυμον πόλιν σας, σήμερον τήν πρώτην Κυριακήν τῶν Νηστειῶν (= τῆς Ὀρθοδοξίας) τοῦ Νέου Σωτηρίου Ἔτους 2025, ἵνα ἀπευθύνω λόγον πνευματικόν πρός ἀνάνηψιν καί δύναμιν ἐν τῷ σταδίῳ τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς· τό Μέγα πέλαγος, καθώς τήν ἀποκαλοῦν οἱ Ἅγιοι Πατέρες, ἕνεκα τοῦ ἀπαιτουμένου μεγάλου ἀγῶνος πρός κάθαρσιν ἐκ τῶν παθῶν καί θεῖον φωτισμόν.
Τήν σημερινήν ἡμέραν, καθ’ ἥν ἀνάμνησιν ποιούμεθα τῆς ἀναστηλώσεως τῶν Ἁγίων καί Σεπτῶν Εἰκόνων, ἐπέλεξα νά ὁμιλήσω διά τόν ἄρτι Ἁγιοκαταταχθέντα ὑπό τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας Ὅσιον Χριστοφόρον Παπουλᾶκον, διότι αἱ Ἐκκλησιαστικαί αὗται ἐνέργειαι δύνανται νά χαρακτηρισθοῦν τῷ ὄντι ὡς ἀναστηλωτικαί δι’ ἕνα περιπεφρονημένον μέχρι πρό τινος Ὅσιον ἀγωνιστήν, ἐκφραστήν τῆς φωνῆς τοῦ λαοῦ καί ὑπέρμαχον τῆς ἀληθείας, ὅστις ὡς γνήσιος Ἀπόστολος τοῦ Ἑλληνισμοῦ προβάλλει καί νῦν ὡς σύμβολον ἀντιστάσεως καί λυτρώσεως ἀπέναντι εἰς τήν Βασιλείαν τοῦ «ἀνόμου», ὅστις κατά τά τελευταῖα κυρίως ἔτη ἔχει κατορθώσει νά διευθύνῃ τόν κόσμον μέ τά«ἄλαλα καί τά μπάλαλα» καί τά ὑπό τοῦ Ἁγίου Πατροκοσμᾶ ῥηθέντα.
Ὡς γνωστόν, ἐν δυσχειμέροις καιροῖς καί χρόνοις διά τόν σύμπαντα Ἑλληνισμόν κατά τήν προεπαναστατικήν περίοδον, καί ἐν ἡμέραις χαλεπαῖς διά τό νεοσύστατον μικρόν Ἑλληνικόν Ἔθνος κατόπιν μιᾶς ὁλοκλήρου 400 ετοῦς τυραννικῆς Ὀθωμανικῆς δουλείας, ἐφάνη ὡς ἀστήρ ἑωθινός ἐν Πελοποννήσῳ ἀνήρ ἰσχυρός κατά τήν ψυχήν, ὁ περιώνυμος Μοναχός Χριστοφόρος ἤ Παπουλᾶκος μέ τό λαϊκόν παρωνύμιον, κατά κόσμον Χρῖστος Παναγιωτόπουλος. Εἶναι ἐκεῖνος, ὅστις εἰς μίαν ἐν ζωῇ πρώτην ἀπεικόνισιν αὐτοῦ τό ἔτος 1850, διά τῆς τότε μεθόδου τοῦ ἄνθρακος ἐπί ὑαλοπίνακος, ἐμφανίζεται μέ ὑπόλευκον γενειάδα, λοξόν καλογερικόν σκοῦφον ἐπί τῆς κεφαλῆς, ὑποβασταζόμενον διά τῆς δεξιᾶς χειρός ντορβάν ἐπ’ ὤμου καί σταυροειδῆ ξυλίνην ῥάβδον εἰς τήν ἀριστεράν αὐτοῦ χεῖραν.
Ὁ ἀπό Θεοῦ ἀπεσταλμένος ἱερός οὗτος ἀνήρ ἦτο ἰσχνός τῷ σώματι, ἀλλ’ ὅμως χαλκέντερος τῇ ψυχῇ. Ὁ ἴδιος, ὁρμώμενος ὡς ἀκράτητος χείμαῤῥος ἀπό ἕν μικρόν χωρίον τῆς Κλειτορίας Καλαβρύτων, τόν ὀρεινόν Ἄρμπουναν, περιῆλθεν ἅπασαν τήν Πελοποννησιακήν χώραν, τήν Ἀττικήν καί διαφόρους παρακειμένας νήσους, κηρύττων καί σπείρων μετά ζήλου τόν εὐαγγελικόν σπόρον καί ἐπιστρέφων εἰς θεοσέβειαν τούς ἐκ τῆς ὁδοῦ τῆς ἀληθείας ἀποσκιρτήσαντας κατά τά πρῶτα ἔτη τῆς Ἐλευθέρας Ἑλλάδος.
