Πῶς ὁ Οἰκουμενισμὸς διεμορφώθη εἰς τάς ΗΠΑ μέ τήν βοήθειαν τῆς οἰκονομικῆς ὀλιγαρχίας.
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΛΙΤ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ
Ὁ Οἰκουμενισμὸς θριαμβεύει, διότι πανίσχυροι οἰκονομικοὶ παράγοντες, μὲ τεραστίαν ἐπιρροὴν εἰς τὴν πολιτικήν, προσφέρουν ἀμέριστον ὑποστήριξιν καὶ πλουσίαν χρηματοδότησιν.
Γράφουν ὁ Γέρων Παΐσιος Καρεώτης
καὶ ὁ Μοναχὸς Ἐπιφάνιος Καψαλιώτης
Μὲ μεγάλην ἐπιτυχίαν ἔγινε τὴν 24ην Ὀκτωβρίου εἰς τὴν Ρώμην, ἡ παρουσίασις τοῦ νέου βιβλίου τῶν ἐκδόσεων «Θέωσις», τῆς ἀδελφῆς Ὀλυμπίας Fronzoni, ἡ ὁποία πραγματοποιήθη μὲ τὴν συνεργασίαν τοῦ συνεργάτου τοῦ Ο.Τ. κ. Γεωργίου Καραλῆ, μὲ τίτλον «Ὀρθόδοξος Ἐκκλησιολογία καὶ Οὐκρανικὸ Σχίσμα». Εἰς τὴν ἐκδήλωσιν παρευρέθη πλῆθος κόσμου, Ὀρθόδοξοι Ἰταλοί, Ρῶσοι, Βούλγαροι καὶ Ρουμάνοι, οἱ ὁποῖοι διαβιοῦν εἰς τὴν Ἰταλίαν. Κατὰ τὴν ἐκδήλωσιν παρουσιάσθησαν πέντε εἰσηγήσεις, αἱ ὁποῖαι εἶχον ἀναφορὰν εἰς τὴν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τὸ Οὐκρανικὸν ζήτημα.
Ἡ εἰσήγησις, τὴν ὁποίαν παρουσίασεν ἡ ἐφημερὶς Ὀρθόδοξος Τύπος, ἐδημοσιεύθη εἰς τὸ προηγούμενον φύλλον, μὲ τίτλον «Το Φανάρι υπό την πλήρη εποπτείαν της αμερικανικής διπλωματίας». Εἰς τὸ παρὸν φύλλον δημοσιεύομεν τὴν εἰσήγησιν τοῦ Γέροντος Παϊσίου Καρεώτου καὶ τοῦ μοναχοῦ Ἐπιφανίου Καψαλιώτου, ἐνῶ εἰς τὰ ἑπόμενα φύλλα θὰ παρουσιασθοῦν αἱ εἰσηγήσεις τῶν κ. Γεωργίου Καραλῆ καὶ Βασιλείου Τουλουμτζῆ, καθὼς ἐπίσης καὶ ἡ εἰσήγησις τοῦ ἱερομονάχου Διονυσίου Σιλιόνοφ, ἡ ὁποία ἔγινε διαδικτυακῶς.
Νὰ ἀναφερθῆ ὅτι εἰς τὴν ἐκδήλωσιν ἦτο ἔντονον τὸ αἴσθημα τῆς ἀδελφικῆς ἀγάπης, τὸ ὁποῖον διακατεῖχεν ὅλους τοὺς παρευρισκομένους καὶ τῆς ἀγάπης καὶ τοῦ σεβασμοῦ πρὸς τοὺς εἰσηγητάς. Ἐπίσης, ἐπεβεβαιώθη διὰ μίαν ἀκόμη φορὰν ἡ ἐκτίμησις πρὸς τὴν ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξος Τύπος», τὴν ὁποίαν ὅλοι ἐγνώριζον, ὡς ἕνα ἔντυπον Ὀρθόδοξον, Παραδοσιακὸν καὶ Ἀγωνιστικόν. Ἐκ τῆς θέσεως ταύτης νὰ εὐχαριστήσωμεν τοὺς διοργανωτὰς τῆς ἐκδηλώσεως διὰ τὴν εὐγενῆ καλωσύνην νὰ προσκαλέσουν τὸν Ο.Τ. νὰ παρουσιάση τὰς σκέψεις του. Νὰ εὐχηθῶμεν ὁ Κύριός μας νὰ προστατεύη καὶ νὰ χαριτώνη τοὺς συντελεστὰς τοῦ Ἐκδοτικοῦ Οἴκου «Θέωσις», εἰς τὸ δύσκολον ἔργον τους νὰ διαδώσουν τὴν Ὀρθοδοξίαν εἰς τὸ κέντρον τοῦ παπισμοῦ, τὴν Ἰταλίαν καὶ νὰ συνεχίσουν ἐπιτυχῶς τὰς ἐκδόσεις τους.
* * *
Τὸν Ὀρθόδοξο Κόσμο συγκλονίζει τὸ Οὐκρανικὸ ζήτημα: ἕνας -κατ’ οὐσίαν- ἀδελφοκτόνος ἐμφύλιος πόλεμος, ποὺ ἔλαβε τὴν τελικὴ μορφή του μετὰ τὴν ἐπικράτηση τῆς Νεοναζιστικῆς ἰδεολογίας στὴν Οὐκρανία, κάτι ποὺ ἔγινε κατορθωτὸ νὰ συμβεῖ, λόγῳ τῆς βαθειᾶς ἐμπλοκῆς τῆς Δύσης σ΄ αὐτήν.
Εἶναι μία κρίση ὅμως -ποὺ ἀνάμεσα στὰ ἄλλα- εἶναι καὶ βαθειὰ ἐκκλησιαστική. Μία κρίση ποὺ φέρνει στὴν ἐπιφάνεια παθογένειες, ποὺ πλέον δὲν μποροῦν νὰ κρυφτοῦν, ὅπως συνέβαινε ἕως τώρα. Παθογένειες ποὺ σχετίζονται μὲ τὸ δίπολο Ἀνατολή–Δύση, ἕνα δίπολο ποὺ στὴν δική μας ὀπτική, δὲν περιγράφει ἁπλῶς εὐρύτερους γεωγραφικοὺς ἢ ἔστω γεωπολιτικοὺς ὁρισμούς, ἀλλά, ἀπολύτως διακριτὲς κοσμοεικόνες (worldviews). Ὑπ’ αὐτὴν τὴν ἔννοια, ἡ “Δύση” ἐμφανίζεται σὲ τμήματα τῆς (γεωγραφικὰ ὁριζόμενης) Ἀνατολῆς, ἐνῶ ἡ “Ἀνατολή”, διακρίνεται πιὰ σὲ τμήματα τῆς (γεωγραφικὰ ὁριζόμενης) Δύσης… Ἀναφερόμενοι στὴν γεωγραφικὰ ὁριζόμενη “Ἀνατολή”, ἐννοοῦμε βεβαίως τὸν Ὀρθόδοξο Κόσμο καὶ ὄχι τὴν Ἄπω Ἀνατολὴ (δηλαδὴ τὴν Ἀσία).
Ἡ ἔρευνα ποὺ ἑπομένως πρέπει νὰ γίνει, ὀφείλει νὰ ψηλαφήσει (examine, scrutinize) τὸ πῶς δομήθηκε τὸ –σύγχρονο τουλάχιστον– πρόσωπο τῆς “Δύσης” (ἐννοούμενης ὡς συνεκτικῆς κοσμοεικόνας), καὶ διὰ ποίων τρόπων ἐπιβάλλεται ἡ ἀποδοχή του, ἀπὸ τὸ ἀπολύτως Ἕτερον, αὐτὸ τῆς “Ἀνατολῆς”. Πρέπει ἑπομένως, νὰ ὁριστεῖ ἡ Δυτικὴ κοσμοεικόνα, οἱ ἀπαρχές της, καὶ τὸ πῶς αὐτὲς συνδυάστηκαν μὲ μείζονες πολιτικὲς καὶ οἰκονομικὲς ἐπιδιώξεις, πλανητικῆς κλίμακας, ὡς μία ἑνιαία προβολὴ ἰσχύος. Ἡ κατανόηση τούτων τῶν ζητημάτων ἀποτελεῖ ἔργο ἀπολύτως κρίσιμο, διότι δύναται νὰ καταδείξει τὸ λόγο τῆς γενικότερης ἐνδο–’ὀρθόδοξης κρίσης…
Ἤδη ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 2000, στὸ πεδίο μελέτης τῶν Διεθνῶν Σχέσεων καὶ τῆς Διπλωματίας, στὴν Δύση πρόβαλλε ὡς πυλώνας ἰσχύος ἡ ἐργαλειοποίηση τῆς Θρησκείας, καθὼς εἶχε θεωρηθεῖ ὅτι ἀναπλήρωνε τὴν ἔκλειψη τῆς πολιτικῆς ἰδεολογίας, ποὺ συνέβη μετὰ τὸ πέρας τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου. Τότε γεννήθηκε καὶ ὁ ὅρος “ἤπια δύναμη” (soft power), θέλοντας νὰ δηλώσει ἕνα πραγματικὸ πυλώνα ἐπιβολῆς ἰσχύος, πλήν, ὄχι στὸ πεδίο τῆς ὠμῆς δύναμης (βίας), ποὺ τὸ ἀπαρτίζουν οἱ στρατιωτικὲς δυνάμεις καὶ τὰ κάθε λογῆς πολιτικὰ μέτρα ἐπιβολῆς αὐτῆς τῆς ἰσχύος, ἀλλά, στὸ πεδίο τῆς πειθοῦς, ὁπότε καὶ σχετίζεται ἀμεσότερα μὲ τὴν “ἠπιότερη” προώθηση θέσεων, καθὼς καὶ τὴν προπαγάνδα, μὲ κύριο ἀντικειμενικὸ σκοπό, τὴν ἀναδιαμόρφωση τῆς κοινωνικῆς συνείδησης πρὸς τὴν ἐπιδιωκόμενη κατεύθυνση.
Στὸ ἐρώτημα, ποιὸς ὁ (νέος) ρόλος ποὺ καλεῖται ἡ Ἐκκλησία καὶ ἡ θεολογία νὰ παίξει, ἐντὸς τοῦ πλέγματος ἐργαλειοποίησής της, ἡ ἀπάντηση εἶναι ἁπλή: ὡς (πολιτικὰ ἐκμεταλλεύσιμος) πυλώνας ἤπιας ἰσχύος ἡ Ἐκκλησία χρησιμοποιεῖται πρὸς σκοπὸν τοῦ δυτικότροπου μετασχηματισμοῦ τῆς “Ἀνατολικῆς” κοινωνίας, διὰ τῆς ἐπιβολῆς σ’ αὐτὴν τοῦ κυρίαρχου δυτικοῦ μοντέλου, ποὺ ἐπιβάλλει τὴν υἱοθέτηση τῶν “Δυτικῶν” ἀξιῶν τῆς διαφορετικότητας, τῆς σχετικοποιήσεως τῶν παραδόσεων, μέσῳ τοῦ λεγόμενου πολιτισμικοῦ διαλόγου, καὶ τὴν πλήρη ἀποβολὴ τῆς Ὀρθοδοξίας (ἐφ’ ὅσον μιλᾶμε εἰδικὰ γιὰ τὶς χῶρες ποὺ κυριαρχεῖ ἡ Ὀρθοδοξία), ἀπὸ τὴν “Δημόσια Σφαῖρα”, ἀφαιρώντας ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία τὸν λόγο γιὰ ὁ,τιδήποτε δὲν θεωρεῖται αὐστηρὰ “θεολογικό”.
Ἂν ὅσα, ἕως ὥρας, φαίνονται ἀσαφῆ ἢ γενικόλογα, ἂς θέσουμε κάποια ἐρωτήματα ποὺ θὰ φωτίσουν τὸ τί θέλουμε νὰ ποῦμε καὶ τὸ γιατί προσεγγίζουμε τὰ ἐκκλησιαστικὰ προβλήματα, μὲ τὸ συγκεκριμένο τρόπο:
Γιατί, γιὰ παράδειγμα, ὑφίσταται μία ἑνιαία νέα θεολογία στὶς μείζονες Χριστιανικὲς Ὁμολογίες, διαμορφώνοντας ἕνα θεολογικὸ μινιμαλισμό, μία θεμελιώδη συμφωνία μεταξύ τους;
