Σχόλιο σε ιδέες του π. Νικολάου Λουδοβίκου – Οι Πατέρες για το κατ’ εικόνα και το σώμα (βίντεο)

                            

Γράφει ο Καππαδόκης

Ο δυτικός τρόπος σκέψης

Οι ιδέες του π. Νικολάου στο θέμα της σεξουαλικότητας και της σωματικής – σαρκικής ζωής του ανθρώπου αντικατοπτρίζουν τις ψυχαναλυτικές θεωρίες του τελευταίου αιώνα και το γενικότερο υλιστικό και αθεϊστικό πνεύμα του διαφωτισμού, όπως εξελίχθηκε μέχρι τις μέρες μας, γι’ αυτό και βλέπουμε να εκτιμάει θετικά όλα αυτά τα ρεύματα που γέννησε αυτό το πνεύμα.

Γι’ αυτό και ενώ σε άλλες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα στο θέμα της ομοφυλοφιλίας και της πρόταξης της ατομικής επιθυμίας έναντι της φύσεως, βασίζεται πάρα πολύ στην αρχαιοελληνική σκέψη των φιλοσόφων, την οποία προτάσσει ως αναμφισβήτητη αλήθεια, στο συγκεκριμένο θέμα η αρχαιοελληνική σκέψη παρουσιάζεται ως φέρουσα το πνεύμα της πλάνης. Ως κάτι που αντίκειται στον χριστιανισμό και γι’ αυτό εξ ορισμού πρέπει να απομακρυνθούμε από αυτό αν θέλουμε να είμαστε χριστιανοί.

Υπάρχει λοιπόν αυτή η κατά το δοκούν χρήση της αρχαιοελληνικής φιλοσοφίας, στην μία περίπτωση να παρουσιάζεται ως η αυθεντική και γνήσια ανθρώπινη σκέψη την οποία δεν μπορεί να αντικρούσει κανένας, ούτε άπιστος, ούτε πιστός, και στην άλλη περίπτωση να χρησιμοποιείται εντέχνως η αντίθεση φιλοσοφίας και χριστιανισμού για να κεντρίσει την ορθόδοξη συνείδηση των πιστών, ούτως ώστε να τους χειραγωγήσει στο αντίθετο συμπέρασμα: για να είναι κάποιος γνήσιος ορθόδοξος χριστιανός πρέπει να μην ταυτίζεται με αυτές τις αρχαιοελληνικές σκέψεις.

Την ίδια ακριβώς χρήση κάνει και της δυτικής χριστιανικής σκέψης. Η τακτική δηλαδή είναι η εξής: Παρουσιάζεται η αντίθετη σκέψη από αυτήν που υποστηρίζουμε εμείς ως δυτική, ούτως ώστε αυτόματα να χειραγωγήσουμε την ορθόδοξη συνείδηση των πιστών στην δική μας θέση που είναι η αντίθετη. Αυτό είναι ένα φαινόμενο γενικότερο τελευταία από τους πανεπιστημιακούς καθηγητές. Η υποτίμηση του Σταυρού έναντι της Ανάστασης που έγινε από τον μητροπολίτη Περιστερίου τα τελευταία χρόνια έγινε επάνω σε αυτήν την βάση: ότι η υπερτίμηση του Σταυρού είναι δυτικό πράγμα, οπότε εμείς πρέπει να πάμε στο αντίθετο άκρο αν θέλουμε να είμαστε ορθόδοξοι.

Η ορθόδοξη συνείδηση δηλαδή κρατείται σε μία ιδιότυπη ομηρία και απειλείται συνεχώς να μην κάνει αυτήν ή την άλλη κίνηση γιατί αμέσως καραδοκεί ο φόβος να χαρακτηριστεί ως αντορθόδοξη και δυτική. Γίνεται δηλαδή ψυχολογική χρήση του φόβου για να χειραγωγηθούν οι συνειδήσεις.

Ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς Κυριακῆς μετὰ τῶν Φώτων ὡς τρανὴ ἀπόδειξη τῆς παναιρέσεως τῶν Οἰκουμενιστῶν καὶ τῆς τεράστιας εὐθύνης, ὅσων συμβαδίζουν μ’ αὐτούς.

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Ὁ σημερινὸς Ἀπόστολος ἀποτελεῖ κόλαφο καὶ τρανταχτὴ ἀπόδειξη κατὰ τῆς αἱρετικῆς διδασκαλίας καὶ πρακτικῆς τῶν Οἰκουμενιστῶν, ἀλλὰ καὶ ὅσων εἴτε τοὺς σιγοντάρουν εἴτε μὲ ψευδοκηρύγματα ἐμποδίζουν τὸν ἁγιοπατερικὸ τρόπο ἀντιμετώπισής τους. Στὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ χωρίο βρίσκουμε τὴν ἀποδόμηση κεντρικῶν σημείων τῆς οἰκουμενικῆς διδασκαλίας. Μία ἀποδόμηση ποὺ δὲν ἔρχεται ἀπὸ κάποιον ἀσήμαντο λαϊκὸ ἢ ἐπαγγελματία θεολόγο, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν μέγα Ἱεράρχη Ἰωάννη Χρυσόστομο.

Διαβάζουμε στὸ αὐριανὸ ἀποστολικὸ χωρίο καὶ τὴν ἑρμηνεία του (ἐδῶ): "Και καλώς είπε «ένα πνεύμα» για να δείξει ότι στο ένα σώμα, ένα πνεύμα θα υπάρχει, ή ότι είναι μεν δυνατόν να υπάρχει ένα σώμα, όχι όμως ένα πνεύμα, όπως εάν κάποιος γίνει φίλος αιρετικών·".Ὁ Ἅγιος εἶναι σαφέστατος: Δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ἕνα πνεῦμα μὲ αὐτὸν ποὺ εἶναι φίλος τῶν αἱρετικῶν (μὲ φιλία ἐννοεῖται ἡ ἀποδοχή τους ὡς Ἐκκλησία καὶ ὄχι ἡ ἀγάπη στὸν ἄνθρωπο), νὰ εἶναι φίλος καὶ ἀδελφὸς τοῦ Πάπα, τῶν Προτεσταντῶν, Πεντηκοστιανῶν κλπ. Καὶ ἀφοῦ δὲν μποροῦν νὰ ὑπάρξουν δύο πνεύματα σὲ ἕνα σῶμα, ἄρα οἱ φίλοι τῶν αἱρετικῶν, ἂν δὲν μετανοήσουν, δὲν ἀνήκουν στὸ σῶμα, δηλ. στὴν Ἐκκλησία. Αὐτοὶ εἶναι ποὺ εἶναι ἐκτὸς Ἐκκλησίας καὶ ὄχι ὅσοι ἀντιδροῦν καὶ ἀπέχουν τῆς κοινωνίας μὲ αὐτούς, ὅπως ψευδῶς ἰσχυρίζονται οἰκουμενιστὲς καὶ πολλοὶ ὑποτιθέμενοι ἀντιοικουμενιστές.

Ὡς ἐκ τούτου βροντοφωνάζει ὁ Ἀπόστολος καὶ ὁ ἑρμηνευτής του Ἅγιος, ἐπίκαιροι ὅσο ποτέ: "Εἷς Κύριος, μία πίστις, ἓν βάπτισμα... Εἷς Θεὸς καὶ πατὴρ πάντων, ὁ ἐπὶ πάντων, καὶ διὰ πάντων, καὶ ἐν πᾶσιν ἡμῖν... Η δική Του δύναμη διαχύνεται και ενεργεί διαμέσου όλων των μελών της Εκκλησίας, σε ολόκληρο το σώμα της".

Ἐδῶ εἶναι ἀπόλυτα καὶ σαφέστατα ξεκάθαρο, ὅτι ἡ διδασκαλία περὶ πολλῶν ὁδῶν ποὺ ὁδηγοῦν στὸν Θεό, περὶ πολλῶν ἐκφράσεων τῆς Πίστεως (αἱρετική, μουσουλμανική, ἰουδαϊκή), πολλῶν βαπτισμάτων (χωρὶς τριπλὴ κατάδυση, μὲ ράντισμα, ἐκτὸς Ἐκκλησίας κλπ.), Χάρις Θεοῦ ἐκτὸς Ἐκκλησίας, ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ μόνο μέσῳ τῶν Ἐπισκόπων, εἶναι μία διδασκαλία ξένη στὴν Ἐκκλησία καὶ ἄρα αἱρετική. Καὶ ἔτσι δὲν καθιστᾶται ἔνοχος μόνο αὐτὸς ποὺ τὴν διαδίδει, ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ποὺ δὲν τὴν πολεμᾶ, δὲν τὴν ἀπομονώνει ἢ ἀπὸ δειλία σιωπᾶ ἀπέναντί της.