Τό Ἐκκλησιαστικόν Καθεστώς τῆς Κρήτης ἐν κινδύνῳ

 

Δυαρχίαν εἰσάγει ὁ Κωνσταντινουπόλεως μὲ τὴν καταπάτησιν τοῦ καταστατικοῦ Νόμου 4149/1961!

 Καταργεῖται τὸ Μητροπολιτικὸν σύστημα εἴκοσι αἰώνων μὲ ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΑΣ ἐκλογὰς Ἐπισκόπων, διὰ νὰ ὑφαρπαγοῦν αἱ περιουσίαι τῶν Σταυροπηγιακῶν Ἱ. Μονῶν;

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης ἔκλινε τὸν αὐχένα εἰς τὸν “Πάπαν τῆς Ἀνατολῆς” ὁμοῦ μετὰ τῆς κεφαλῆς του, διὰ νὰ μὴ ἀντικρύζη τοὺς συμπροσευχομένους ἀπέναντί του παπικοὺς  (Φανάρι, 30.11.2019).

 Ὑπὸ κ. Κ. Καλλέργη, Γ. Βλαστοῦ καὶ Ἀ. Κουρμούλη

   Πρόσφατα ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης, στὴ συνεδρία τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τοῦ παρελθόντος Νοεμβρίου, ἐξέλεξε δύο Ἀρχιμανδρίτες ὡς Ἐπισκόπους, ποὺ ὑπηρετοῦσαν στὴν Τοπικὴ Ἐκκλησία τῆς Κρήτης μὲ ἀναφορὰ ἀπ’ εὐθείας στὸ ἑξῆς στὸ Φανάρι. α. Τὸν Ἡγούμενο τῆς Ἱ. Μ. Γουβερνέτου Ἀρχιμ. Εἰρηναῖο Βερυκάκη (μὲ τίτλο: Ἐπίσκοπος Εὐμενείας) καὶ β. τὸν Πρωτοσύγκελλο τοῦ Μητροπολίτη Κυδωνίας Ἀρχιμ. Δαμασκηνὸ Λιονάκη (μὲ τίτλο: Ἐπίσκοπος Δορυλαίου).

  Οἱ ἐκλεγέντες θὰ παραμείνουν, ὡς ἐλέχθη, Ἡγούμενοι, ὁ μὲν πρῶτος στὴν Ἱ. Μ. Γουβερνέτου καὶ ὁ δεύτερος, Ἡγούμενος στὴν Ἱ. Μ. Ἁγίας Τριάδος Τσαγκαρόλων, μὲ ἀναφορὰ ἀμφοτέρων, ἐπαναλαμβάνουμε, ἀπ’ εὐθείας στὸν Οἰκ. Πατριάρχη.

Ὡς γνωστόν, οἱ δύο Ἱ. Μονὲς εἶναι Σταυροπηγιακές, τὸ καθεστὼς ὅμως αὐτῶν ρυθμίζει ὁ ὑπὸ τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων ψηφισθείς καταστατικὸς Νόμος 4149/1961 μὲ τὴν σύμφωνη γνώμη τῶν τριῶν ἐνδιαφερομένων μερῶν, τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ τῆς Ἱ. Ἐπαρχιακῆς Συνόδου Κρήτης.

Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κρήτης εἶναι ἡ μοναδικὴ Ἐκκλησία στὸ χῶρο τῆς Ἑλλάδας, ποὺ διασώζει τὸ Ἀρχαῖο Μητροπολιτικὸ σύστημα διοικήσεως, ἀπὸ τῶν Βυζαντινῶν χρόνων μέχρι σήμερα.

Καμμιὰ περιοχὴ τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας δὲν δοκιμάστηκε ἀπὸ ξένους κατακτητὲς ὅσο δοκιμάστηκε ἡ Κρήτη.

Με αφορμή τους διωγμούς στο Άγιον Όρος! Για όσους απορούν, πώς το ποίμνιο αποδέχθηκε αμαχητί την παναίρεση του Οικουμενισμού.

    

Μὲ ἀφορμὴ τὶς ἐλάχιστες ἀντιδράσεις ἐνάντια στὰ ὅσα συμβαίνουν στὸ Ἅγιον Ὄρος εἶναι πιὰ ξεκάθαρο, ὅτι τὸ ὀρθόδοξο ποίμνιο, κλῆρος καὶ λαός, ἔχει πιὰ στὴν πλειοψηφία του καὶ παρὰ τὴν συνειδησιακή του ἀντίδραση ὑποταχθεῖ σιωπηλὰ στὴν οἰκουμενιστικὴ λαίλαπα ποὺ σάρωσε καὶ σαρώνει τὴν Ἐκκλησία τὰ τελευταῖα ἑκατὸν εἴκοσι χρόνια. Ὅποιος ἀπορήσει πῶς ἦταν αὐτὸ δυνατό, πρέπει ἐκτὸς τοῦ Δούρειου Ἵππου τῶν ἀντιοικουμενιστῶν ὁπαδῶν τῆς ἀτελείωτης (!!!) «Οἰκονομίας» καὶ τῶν Γ.Ο.Χ. ΘΝΠ., ποὺ συκοφάντησαν τὴν ἱεροκανονικῶς κατοχυρωμένη διακοπὴ μνημόνευσης σὲ καιροὺς αἱρέσεως καὶ ὡς σφουγγάρι ἀπορρόφησαν κάθε ἀντίδραση, νὰ ἀναλογισθεῖ βασικὲς παραμέτρους καὶ σχεδιασμοὺς τῆς φατρίας τῶν Οἰκουμενιστῶν ποὺ χρονολογοῦνται δεκαετίες, ἀλλὰ κάθε τόσο μᾶς ἔχουν ἀποκαλυφθεῖ. Διότι ἀνὰ τακτὰ διαστήματα στόματα Οἰκουμενιστῶν καὶ μὴ μᾶς ὑπενθύμισαν (ἰδίως λίγο πρὶν καὶ μετὰ τὴν ληστρικὴ Σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου) ὅτι ἐπιδιώκουν νὰ ἐπιβάλουν «σώνει καὶ καλὰ» στὸν Ὀρθόδοξο χῶρο «τὴν ἑνότητα» τῆς νέας Οἰκουμενιστικῆς Ἐκκλησίας καὶ μίας «πίστεως». Ὁ μητροπολίτης Ζάμπια Ἰωάννης σὲ συνέντευξη στὸ «Βῆμα Ὀρθοδοξίας» εἶχε μὲ χαρὰ διατυμπανίζει, ὅτι «τώρα που η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος καταγράφηκε στην εκκλησιαστική ιστορία», «η “ενότητα της πίστεως” δεν αμφισβητήθηκε…, o “σύνδεσμος της ειρήνης” κυριάρχησε και θα μεταλαμπαδευθεί στο εκκλησιαστικό πλήρωμα. Αυτό όμως θέλει να καλλιεργηθεί σιγά σιγά»! (ἐδῶ)

     Γιὰ νὰ μὴ ἔχει λοιπόν, καμία ἀμφιβολία καὶ ὁ πλέον καχύποπτος ἢ ἀδαὴς πιστός, ὅτι οἱ Οἰκουμενιστὲς εἶναι αἱρετικοὶ καὶ προδότες τῆς Πίστεως καὶ προχωροῦν μεθοδικὰ κατόπιν συγκεκριμένου σχεδίου καὶ χρονοδιαγραμμάτων (ἐλαστικῶν καὶ προσαρμοζομένων ἀνάλογα μὲ τὴν ἀντίδραση τῶν Ὀρθοδόξων, ὅπως π.χ. μετὰ τὴν διακοπὴ μνημόνευσης τοῦ Ἀθηναγόρα ποὺ μὲ τὴν ἐκλογὴ τοῦ Δημητρίου ἔριξαν στάχτη στὰ μάτια τῶν Ὀρθοδόξων κι ἔτσι σταμάτησε σιγὰ σιγὰ ἡ ἀντίδραση), παραθέτουμε καὶ πάλι κάποια «ξεχασμένα» ἀπὸ τοὺς ὀλέθριους γιὰ τὴν Πίστη ὁπαδοὺς τῆς «Οἰκονομίας» πειστήρια τοῦ ἐγκλήματος μαζὶ μὲ ἄλλα σύγχρονα:

Ο μακαριστός Καντιώτης απαντάει στον αρχιεπ. Ιερώνυμο που ζητάει συμπόρευση Εκκλησίας και αντίθεου κράτους.

 Χωρισμόν,  σεβασμιώτατοι!

† Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου

                                 

«Ἡ Ἐκκλησία ὑποτάχθηκε στὸ κράτος. Ἡ ὑποταγὴ ὅμως αὐτὴ καὶ ἡ προσκόλλησι στὸ ἅρμα τοῦ κράτους ἀποτελεῖ προδοσία τῶν ἀρχῶν τοῦ Χριστιανισμοῦ, γιὰ τὴν ὁποία εὐθύνεται ἡ Ἱεραρχία».

 

σσ. Αὐτὰ κήρυττε ὁ μακαριστὸς Αὐγουστῖνος Καντιώτης πρὶν ἀκόμα συνειδητοποιηθεῖ πλήρως ὅτι πίσω ἀπὸ ὅλες αὐτὲς τὶς διεργασίες ποὺ οἱ ἀντίθεες δυνάμεις κινοῦσαν, κρυβόταν ἐπιμελῶς ὁ Οἰκουμενισμός, μὲ ὄχημα τὸν ὁποῖο ναρκοθετοῦσαν τὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο καὶ ἅλωναν τὰ ὑψηλὰ κλιμάκια τοῦ κλήρου.

Καὶ τώρα, ποὺ ὁ Οἰκουμενισμὸς κατέστη ἐμφανέστατος, τώρα δυστυχῶς, ἡ Ἱεραρχία καὶ τὰ μέλη της παραδόθηκαν παντελῶς στὸν Καίσαρα, «ἔτι καὶ ἔτι» προδίδουν Συνοδικὰ τὴν Πίστη, καὶ ἀσφαλῶς τρέμουν ἕνα χωρισμὸ ἀπὸ τὸ κράτος, ἀφοῦ μὲ τὸν χωρισμὸ θὰ χάσουν ὅσα κοσμικὰ προνόμια τοὺς ἀπέμειναν.

Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ προδοσία καὶ ἡ ἀλλοίωση τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ, κι ὁ ἐξ-Οἰκουμενισμὸς τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ συνεχίζεται ταχύτατα μὲ τὴν «σφραγίδα» τῆς Ἱεραρχίας!

 

Χωρισμόν,  σεβασμιώτατοι!

† Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου

 

Στὸ βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως πολὺς λόγος γίνεται γιὰ μία ἐξαίσια γυναῖκα, ποὺ ἔνδυμά της ἔχει τὸν ἥλιο, ὑποπόδιο τὴ σελήνη καὶ τὴν κεφαλή της στεφανώνουν δώδεκα ἀστέρια. Ποιά εἶνε ἡ γυναίκα αὐτή, ποὺ ἐμφανίζεται ὡς «σημεῖον μέγα» (Ἀπ. 12,1); Ἡ γυναίκα αὐτὴ εἰκονίζει τὴν Ἐκκλησία. Ἥλιος της εἶνε ὁ Χριστὸς καὶ ἀστέρια της οἱ δώδεκα ἀπόστολοι καὶ οἱ διάδοχοί τους ἅγιοι πατέρες καὶ διδάσκαλοι.