Τὸ λιοντάρι τοῦ βορρᾶ ! Φλωρίνης Αὐγουστῖνος Καντιώτης και τα ψεύδη του Ο.Τ.

Ο Ο.Τ. με το ακόλουθο άρθρο θέλει υποτίθεται να τιμήσει τον αείμνηστο Αυγουστίνο Καντιώτη. Τότε γιατί δεν αναφέρει ότι ο Καντιώτης μαζί με σύσσωμο το Άγιο Όρος δεν μνημόνευε τον οικουμενιστή πατριάρχη Αθηναγόρα; Μήπως γιατί τότε θα έπρεπε να τον μιμηθούν; Όταν κρύβετε σημαντικές πληροφορίες από την ζωή ενός αγωνιστή κληρικού για να μη εκτεθείτε, τότε ψεύδεστε κύριοι του Ο.Τ.

 

(20/04/1907 – 28/08/2010) Μία συνοπτικὴ ἐξιστόρησις τοῦ βίου του

Τοῦ κ. Παναγιώτου Τσαγκάρη, Θεολόγου

Ὁ Μητροπολίτης Φλωρίνης Αὐγουστῖνος Καντιώτης, κατὰ κόσμον Ἀνδρέας, γιὸς τοῦ μικρέμπορου στὸ ἐπάγγελμα, Νικολάου Ἀνδρ. Καντιώτη καὶ τῆς διδασκάλισσας Σοφίας, τὸ γένος Θρεψιάδου, γεννήθηκε στὶς Λεῦκες Πάρου στὶς 20 Ἀπριλίου 1907.

Σὲ ἡλικία 8-10 ἐτῶν γνωρίζεται μὲ τὸν ὅσιο ἡγούμενο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Λογγοβάρδας Πάρου, τὸν Ἀρχιμ. Φιλόθεο Ζερβάκο, τὸν ὁποῖο θὰ ἔχει ἀπὸ τότε καὶ στὸ ἑξῆς πνευματικὸ πατέρα μέχρι τῆς ἐκδημίας ἐκείνου τὸ 1980. Εἰσάγεται τὸ 1926 στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ Ἀθηνῶν, ἀπ’ τὴν ὁποία ἀποφοιτᾶ τὸ 1929. Τὸ 1935 στὴν Μητρόπολη Αἰτωλίας κείρεται μοναχὸς μὲ τὸ ὄνομα Αὐγουστῖνος καὶ χειροτονεῖται Διάκονος. Ὑπηρετεῖ ὡς Πρωτοσύγκελλος στὴ Μητρόπολη Αἰτωλίας (1935-1941), ὡς Ἱεροκήρυκας στὰ Ἰωάννινα (1941), στὰ Γιαννιτσὰ (1942), ὅπου χειροτονεῖται Πρεσβύτερος, στὴ Μητρόπολη Θεσσαλονίκης. Ἀπὸ ἐκεῖ παίρνει διαδοχικὲς ἀποσπάσεις στὸ Κιλκίς, στὴ Βέροια, στὴν Ἔδεσσα καὶ στὴ Φλώρινα, στὴ Μητρόπολη Κοζάνης (1943-1945), στὴ Μητρόπολη Γρεβενῶν (1945-1947), ξανὰ στὴ Μητρόπολη Κοζάνης, ὡς στρατιωτικὸς Ἱερέας (1947-1950), στὴ Μητρόπολη Καρυστίας (1950-1951) καί, τέλος, στὴν Ἀθήνα (1951-1967). Τὸ 1964 εἰσάγεται στὸ Νοσοκομεῖο «Εὐαγγελισμὸς» τῶν Ἀθηνῶν γιὰ μία ἐγχείρηση. Παθαίνει μόλυνση καὶ πλησιάζει τὸν θάνατο, ἀλλὰ ζεῖ, ὡς ἐκ θαύματος, ὅπως ὁμολογοῦν οἱ θεράποντες ἰατροί του.

Αββάς Δωρόθεος: Οἱ τρόποι τοῦ ψεύδους

      

Ὑπάρχουν τρεῖς γενικοί τρόποι γιά νά λέμε ψέματα καί νά εἴμαστε ψευδόμενοι, γράφει ὁ ἀββᾶς Δωρόθεος:

Υπάρχουν τρείς τρόποι ψεύδους· είναι ο ψευδόμενος κατά διάνοιαν, ο ψευδόμενος εν λόγω, και ο ψευδόμενος με τον βίον του.

α. Ὁ πρῶτος τρόπος εἶναι νά ψεύδεται κάποιος κατά διάνοια. Χαρακτηριστικό αὐτῆς τῆς καταστάσεως εἶναι ἡ ὑπόνοια καί ἡ καχυποψία. Αὐτός πού ἔχει καχυποψίες, ἐάν δεῖ κάποιον νά ὁμιλεῖ μέ ἕναν ἄλλο, ὑποπτεύεται πώς μιλοῦν γι’ αὐτόν. Ἐάν διακόψουν τήν ὁμιλία, ὑποψιάζεται πώς διέκοψαν γι’ αὐτόν. Ἡ καχυποψία, πού εἶναι μία μορφή ψεύδους, τόν κάνει νά μή λέγει τίποτε τό ἀληθινό, ἀλλά νά κατασκευάζει ὅλο ὑποθέσεις. Τά ἀποτελέσματα τῆς περιπτώσεως αὐτῆς εἶναι περιέργειες, κρυφακούσματα, καταλαλιές, κατακρίσεις καί μαλώματα.

β. Ὁ δεύτερος τρόπος εἶναι νά ψευδόμαστε μέ τόν λόγο. Ἕνας πού εἶναι ψεύτης στά λόγια, προσπαθεῖ νά δικαιολογήσει τίς ἁμαρτίες του, τά πάθη του ἤ προσπαθεῖ νά ἐπιτύχει τοῦ σκοποῦ του μέ ψέματα. Τροποποιεῖ τίς κατηγορίες εἰς βάρος του μέ ψέματα. Λέγει ψέματα γιά νά ἐκπληρωθοῦν οἱ ἐπιθυμίες του. Ψεύδεται γιά νά ἐντυπωσιάσει, νά ἀποφύγει πολλές καταστάσεις ἤ γιά νά κερδίσει χρήματα καί ἀγαθά. Αὐτός πού λέγει ψέματα στά λόγια του, φτάνει στό σημεῖο νά μήν τόν πιστεύουν οἱ ἄλλοι, ἔστω καί ἄν λέγει ἀλήθεια.