Είναι γνωστό ότι η οργανική συνοδεία των θρησκευτικών ύμνων ήταν επιτρεπτή και παραδεκτή τόσο στους ειδωλολατρικούς λαούς της αρχαιότητας, όσο και στους Εβραίους, με κορύφωση, στους τελευταίους, την εποχή του προφητάνακτα Δαβίδ και του σοφού Σολομώντα, όπου το “αινείτε τόν θεόν εν ηχω σαλπιγγος… εν ψαλτηρίω και κιθάρα…εν τυμπάνω και χορώ…εν χορδαίς και οργάνω… (ψαλμ. 150) βρίσκει την τέλεια και ολοκληρωμένη εφαρμογή του.
Όμως, η ενόργανη μουσική των Εβραίων, που ήταν σε χρήση μέσα στο Ναό για να συνοδεύει αποκλειστικά και μόνο τη φωνητική υμνωδία, τελικά καταργήθηκε ή καλύτερα περιορίστηκε, μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και την αιχμαλωσία της Βαβυλώνας (587 π.Χ.), μόνο στο Keren (κέρας, σάλπιγξ).
Στους πρώτους χρόνους της χριστιανικής εκκλησίας, η εκκλησιαστική μουσική ήταν καθαρά φωνητική, όχι μόνο γιατί ο φόβος του διωγμού από τους ειδωλολάτρες πολιτικούς άρχοντες ανάγκαζε τους πρώτους χριστιανούς να κρύβονται σε ερημικά μέρη και εκεί, χωρίς δυνατούς ήχους που θα πρόδιδαν τον τόπο της σύναξης, να εκτελούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, αλλά και γιατί ο φανατικός εξοστρακισμός, από την πλευρά των χριστιανών, κάθε ειδωλολατρικής εκδήλωσης αποκλείει τη χρήση οργάνων που αναμφισβήτητα θύμιζαν ειδωλολατρικές εορτές και θεατρικές παραστάσεις.
