Η ευθετότερη και ευκολότερη οδό για τη σωτηρία

Μικρό απόσπασμα από την αυτοβιογραφία του Παϊσίου Βελιτσκόφσκι

                                

Έχοντας απόλυτη ελευθερία, δεν ασχολούμουν με τίποτε άλλο παρά με την ανάγνωση των ιερών βιβλίων, από την όποια όλο και περισσότερο βεβαι­ωνόμουν για την αμετάβλητη πρόθεση μου να γίνω μοναχός.

Επίσης κα­τανόησα τελείως ότι χωρίς καλά έργα, δηλαδή χωρίς την ακριβή τήρηση των εντολών του Χριστού, με μόνη την ορθόδοξη πίστη, είναι αδύνατο να σωθεί κανείς.

Και τότε έβαλα μέσα στην ψυχή μου τέτοια υπόσχεση: με τη βοήθεια της χάριτος του Θεού, να μην κατακρίνω τον πλησίον μου, και αν ακόμη με τα ίδια μου τα μάτια τον έβλεπα να αμαρτάνει, γνωρίζοντας καλά ότι ένας μόνο υπάρχει δίκαιος και αληθινός κριτής ζωντανών και νεκρών, ό αληθινός Θεός ημών ό Χριστός, ό όποιος θα αποδώσει στον κα­θένα κατά τα έργα του. Αυτός πού κατακρίνει τον πλησίον του ιδιοποι­είται για τον εαυτό του το θείο τούτο αξίωμα, και γίνεται ό ίδιος κριτής ζωντανών και νεκρών τί υπάρχει τρομερότερο από αυτό;

Ακόμη υποσχέθηκα να μην έχω μίσος μέσα στην ψυχή μου, το όποιο, κατά τη μαρ­τυρία των άγιων Γραφών, είναι το μεγαλύτερο από όλα τα αμαρτήματα.

Επίσης, από όλη μου την καρδιά και την ψυχή να συγχωρώ στον πλησίον μου τα αμαρτήματα του, με την ελπίδα της άφεσης και των δικών μου από τον Θεό. Διότι αυτός πού δεν χαρίζει στον πλησίον τα αμαρτήματα του, δεν πρόκειται να έχει άφεση και των δικών του αμαρτιών από τον ουρά­νιο Πατέρα.

Το όραμα του Οσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκυ

          

Ο π. Αθανάσιος µιλούσε για τον στάρετς Παΐσιο Βελιτσκόφσκυ µε δέος και σεβασµό και διηγόταν τα ακόλουθα για να δείξει το ύψος των πνευµατικών του αναβάσεων… Κάποτε καθόταν στο καλύβι του και προσευχόταν. Ξαφνικά είδε (σαν σε έκσταση, όπως συνήθως Αποκαλύπτεται σε τέτοιους ανθρώπους) πλήθος δαιµόνων να κυκλώνουν ένα είδος θυσιαστηρίου και σε λίγο άλλους δαίµονες να συνοδεύουν τον σατανά µε δαιµονική επισηµότητα. Ο σατανάς κάθισε πάνω στο θυσιαστήριο και δεχόταν τους δαίµονες που ερχότανε ένας-ένας µε τις αναφορές τους και απαντούσαν στις ερωτήσεις του.

-Εσύ που ήσουν; Ρώτησε ο σατανάς τον πρώτο δαίµονα. Ήµουν στο καλύβι ενός µοναχού, που ζει στην ησυχία έξω από το µοναστήρι, µα δεν µπορούσα να τον πλησιάσω, γιατί όσες φορές δοκίµασα εκείνος έπεφτε κατά γης, φυσικά έκανε µετάνοιες και προσευχές, και ήταν καλυµµένος ολόκληρος µε µια φωτιά που µε έκαιγε, και για αυτό µου ήταν τελείως αδύνατο να φτάσω κοντά του.