Οι ποιητές για το 1821 και την Πατρίδα

 

Οι ποιητές για το 1821 και την Πατρίδα

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Παγκόσμια ημέρα ποίησης η 21η Μαρτίου, κοντινή ημέρα στην διπλή γιορτή των Ελλήνων, τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και την επέτειο της ενάρξεως της πετυχημένης Επανάστασης του 1821 για την Εθνική μας Παλιγγενεσία.  Είναι μια ευκαιρία να θυμίσουμε ποιητές που εμπνεύστηκαν από το Εικοσιένα και την Πατρίδα. 

Πρώτα τους ανώνυμους ποιητές των δημοτικών μας τραγουδιών. Στον αξιόλογο τόμο με τίτλο «Ηρωικά τραγούδια της Πελοποννήσου», που συνέγραψαν ο πρωτοπρεσβύτερος π. Χρίστος Κυριακόπουλος και ο κ. Δημήτριος Κ. Κυριακόπουλος, αναφέρεται αυτό που έγραψε ο Φώτης Κόντογλου: «Άνθρωπος που δεν νιώθει στα κατάβαθα της καρδιάς του τα δημοτικά μας τραγούδια δεν είναι σε θέση να νιώσει αληθινά την Επανάσταση του Εικοσιένα. Μπορεί να την καταλάβει σαν ένα πολιτικό και ιστορικό καθέκαστο, δηλαδή από την υλική πλευρά του, δεν νιώθει όμως απ’ αυτή το “τιμιότατο” δηλαδή την πνευματική φωτοχυσία, που την κάνει αυτήν την Επανάσταση ξεχωριστή ανάμεσα στις λογής λογής επαναστάσεις που γινήκανε». 

            Σε ένα από αυτά τα ποιήματα που παρατίθενται στον ως άνω τόμο και που η μουσική τους είναι σε τσάμικο χορό, γράφεται:

«Χαρά ΄χουν τα Ελληνόπουλα, του Έθνους η ελπίδα, γιατί γιορτάζει η Παναγιά, γιορτάζει κι η Πατρίδα.

Χαρά ΄χει και η Ελλάδα μας στην πιο τρανή γιορτή της, που ξαναβρήκε την παλιά, τη δόξα και τιμή της.

Σαν σήμερα π’ απλώθηκε από την Άγια Λαύρα στη Ρούμελη και στον Μοριά της λευτεριάς η αύρα

και μ’ αίμα ποτιστήκανε οι ρεματιές κι οι λόγγοι στα Δερβενάκια, στα Ψαρά, στο θείο Μεσολόγγι,

στην Τρίπολη και στη Γραβιά παλαίψαν σα λιοντάρια».

            Δημοτικό τραγούδι είναι και «Της Δέσπως», που περιέχεται στη «Γενική Ανθολογία» (Εκδ. Οίκος Δημητράκου, 1956, σελ.69):

Αν θυμόσασταν σε ποιούς χρωστάμε την ελευθερία μας, δεν θα την κακοποιούσαμε.

 Ο απαγχονισμός του Ευαγόρα Παλληκαρίδη

Εύχομαι να είμαι ο τελευταίος Κύπριος που θα αντικρύσω την αγχόνη.

 

Ο απαγχονισμός του Ευαγόρα Παλληκαρίδη

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            

Σαν σήμερα, τις πρώτες πρωινές ώρες της 14ης Μαρτίου 1957, από τους Άγγλους, που θεωρούσαν ότι είναι ιδιοκτησία τους οι Έλληνες της Κύπρου, απαγχονίστηκε ο 19χρονος ήρωας και εθνομάρτυρας Ευαγόρας Παλληκαρίδης. Είχε ένα πηγαίο σπουδαίο ποιητικό ταλέντο και από τα δεκαπέντε του χρόνια εκδήλωσε τη αγωνιστική του διάθεση μετά τη Δωδεκάνησο, που το 1947 ελευθερώθηκε από τους Ιταλούς, να ελευθερωθεί και η Κύπρος από τους Άγγλους και να ενωθεί με την μητέρα Ελλάδα. 

Σημειώνεται ότι Άγγλος ήταν, ο ταξίαρχος Α.Σ. Πάρκερ, που παρέδωσε τη Δωδεκάνησο στον αντιναύαρχο Περικλή Ιωαννίδη το 1947 και οι Άγγλοι θα έπρεπε αμέσως μετά να παραδώσουν στην Ελλάδα τη Μεγαλόνησο Κύπρο, που ήταν η τελευταία αποικία τους στην Ευρώπη και στην Εγγύς Ανατολή... Η διαφορά ήταν πως οι Άγγλοι μας έκαμαν τους καλούς με τη Δωδεκάνησο που δεν τους ανήκε, αλλά στην Κύπρο, που τους ανήκε, ήσαν οι γνωστοί στυγνοί αποικιοκράτες... 

Στα δεκαεφτά του ο Ευαγόρας, μαθητής ακόμη του Λυκείου, εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ και στα 18 του συνελήφθη να μεταφέρει οπλοπολυβόλο. Για το λόγο αυτό καταδικάστηκε σε θάνατο... Κατά τη δίκη του ερωτήθηκε από τον Άγγλο δικαστή αν είχε να πει κάτι και εκείνος απάντησε ως ώριμος και με επίγνωση της πράξης του ήρωας: «Γνωρίζω ότι θα με καταδικάσετε σε θάνατο. Θα με κρεμάσετε, το ξέρω. Ό, τι έκαμα το έκαμα ως Έλληνας Κύπριος, που ζητά τη λευτεριά του. Εύχομαι να είμαι ο τελευταίος Κύπριος που θα αντικρύσω την αγχόνη. Ζήτω η Ένωσις της Κύπρου με την Μητέρα Ελλάδα! Τίποτε άλλο!».

Οι προθέσεις Φαναρίου και Βατικανού σε δύο σοβαρά ζητήματα

Οι βεβαιώσεις περί κοινού εορτασμού του Πάσχα (ενάντια στις αποφάσεις της Α΄ Οικουμενικής) και ένωσης με τους Παπικούς πληθαίνουν. Και αντί για αντίδραση περιοριζόμαστε σε αναφορές και θεολογικές επισημάνσεις για το θεαθήναι. Μετά θα είναι όμως αργά.

Οι προθέσεις Φαναρίου και Βατικανού σε δύο σοβαρά ζητήματα

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Τις προθέσεις του Φαναρίου και του Βατικανού σε δύο σοβαρά ζητήματα παρουσιάζουν με εκτενές κοινό κείμενό τους στην γαλλική εφημερίδα Le Figaro, στις 22 Απριλίου 2023 (σελίς 17), ο Ελληνορθόδοξος Μητροπολίτης Γαλλίας Δημήτριος (Πλουμής) και ο Ρωμαιοκαθολικός Επίσκοπος της Ναντέρ Ματιέ Ρουζέ (Matthieu Rouge).

            Τα δύο ζητήματα που έθεσαν οι δύο αξιωματούχοι είναι ο κοινός εορτασμός του Πάσχα και η ένωση των Εκκλησιών. Η επιχείρηση υλοποίησής τους είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει νέα προβλήματα στην ήδη πληγωμένη ενότητα  της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ως ευκαιρία  υλοποίησης του κοινού εορτασμού του Πάσχα ο Μητροπολίτης Γαλλίας και ο Επίσκοπος της Ναντέρ βλέπουν το 2025, που είναι η επέτειος των 1700 ετών από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, κατά την οποία ορίστηκε ο τρόπος καθορισμού της ημερομηνίας του Πάσχα και που η Ορθόδοξη Εκκλησία και οι Ρωμαιοκαθολικοί θα εορτάσουν το Πάσχα στην ίδια ημερομηνία, 20 Απριλίου. Την ένωση των Παπικών με την Ορθόδοξη Εκκλησία οι δύο κληρικοί την τοποθετούν αργότερα, το 2054, κατά την 1000ετή επέτειο από του Σχίσματος.

            Στο κείμενο του Figaro  οι δύο κληρικοί γράφουν, μεταξύ άλλων, για τον κοινό εορτασμό του Πάσχα: « Ένας διάλογος επί του κοινού εορτασμού του Πάσχα έλαβε χώρα το 2017 στο Χαλέπι, υπό την αιγίδα του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών. Προτάθηκε τότε να επανέλθουν όλοι οι χριστιανοί στις αρχές της Συνόδου της Νικαίας, δηλαδή να εορτάζεται το Πάσχα την Κυριακή, που ακολουθεί την πρώτη πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία, που βασίζεται στον μεσημβρινό, που διέρχεται από τα Ιεροσόλυμα. Η πρόταση θα επετύγχανε μια ημερομηνία του εορτασμού του Πάσχα, που δεν θα ήταν ούτε αυτή των καθολικών και των προτεσταντών, ούτε των ορθοδόξων, αποφεύγοντας έτσι την ευθυγράμμιση ενός μέρους των χριστιανών στο καλαντάρι των άλλων. Μια τέτοια απόφαση θα προκαλούσε βεβαίως αναστάτωση στους χριστιανούς που έχουν ήδη το προγραμματισμένο ημερολόγιό τους, αλλά θα συνιστούσε ένα εξαιρετικό σημείο ενότητας, ευεργετικό κατ’ αλήθεια για την ειρήνη του κόσμου όλου». Υπονοείται ότι οι Ορθόδοξοι προσδιορίζουν το Πάσχα με το παλαιό - ιουλιανό ημερολόγιο, ενώ οι καθολικοί και οι προτεστάντες με το διορθωμένο γρηγοριανό, το οποίο προτείνουν να εφαρμοστεί και στον νέο προσδιορισμό του Πάσχα. 

Οι διώκτες των Χριστιανών

                                

Οι διώκτες των Χριστιανών

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Για μιαν ακόμη χρονιά οι Χριστιανοί βιώνουν τα Πάθη του Σωτήρα Χριστού και πανηγυρίζουν την Ανάστασή Του. Παράλληλα ενθυμούνται το τι έχει περάσει η Εκκλησία Του στα 2000 χρόνια που πέρασαν και το τι περνά και σήμερα. Δύο ημέρες προ της παραδόσεώς Του και του Πάθους Του ο Χριστός στο όρος των Ελαιών ενημέρωσε  τους μαθητές Του και όλους τους Χριστιανούς για το πώς θα είναι η ζωή τους: « Θα γίνονται ή θα προετοιμάζονται πόλεμοι...το ένα έθνος θα ξεσηκωθεί εναντίον του άλλου, θα έρθουν πείνα, αρρώστιες και σεισμοί...Τότε θα σας παραδώσουν σε βασανιστήρια και θα σας σκοτώσουν και όλοι οι λαοί θα σας μισούν εξ αιτίας μου...».

Αυτά θα πράξουν οι εχθροί της Εκκλησίας. Όμως ο Χριστός προειδοποιεί ότι θα υπάρξουν και εκ των έσω κτυπήματα σε βάρος Της: «Θα εμφανιστούν πολλοί ψευδοπροφήτες και θα παραπλανήσουν πολλούς και επειδή θα πληθύνει η κακία, η αγάπη των πολλών θα ψυχρανθεί».  

Ο Μάρκος Μπότσαρης και το σήμερα

Ο Μάρκος Μπότσαρης και το σήμερα

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

               Στις φετινές σημαντικές επετείους περιλαμβάνονται τα 200 χρόνια από τον ηρωικό θάνατο του Μάρκου Μπότσαρη, του επιλεγομένου Λεωνίδα του 1821, και επίσης τα 200 χρόνια από τη σύγκληση της Β΄ στο Άστρος της Κυνουρίας Εθνικής Συνέλευσης των επαναστατημένων Ελλήνων.

               Η κάθε ανάμνηση, η κάθε μνήμη δεν πρέπει να μας ενώνει μόνο με τα γεγονότα. Συνδεδεμένα με αυτά είναι υψηλά ιδανικά, είναι και διδάγματα για κάθε γενιά Ελλήνων. Όπως λέμε «μνήμη Αγίου μίμηση Αγίου», το ίδιο ισχύει και για τους ήρωες, που έδωσαν τη ζωή τους για την Ελλάδα. Το να θυμόμαστε έναν ήρωα και να μην εκτιμάμε στην πράξη τις αρετές του είναι κάτι το στείρο, κάτι το τυπικό.  Γι’ αυτό και οι Έλληνες που θυμόμαστε τον Μπότσαρη οφείλουμε να του δείχνουμε  έμπρακτα την προς αυτόν ευγνωμοσύνη μας.

               Ο Σουλιώτης Μάρκος Μπότσαρης (1790-1823) είναι ένας από τους πιο αγαπητούς αγωνιστές της Εθνεγερσίας στην Ελλάδα και στο εξωτερικό . Η καίρια αρετή του, από την οποία πήγαζαν οι άλλες, ήταν η Πίστη του. Το πρώτο που έκανε ο γόνος της πολυμελούς οικογένειας των γενναίων Μποτσαραίων ήταν με την έναρξη της Επανάστασης, νεότατος, να συγκροτήσει ομάδα, να καθιερώσει σημαία – λάβαρο με τον Άγιο Γεώργιο στο μέσον και με γύρω από την εικόνα γραμμένα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ – ΠΑΤΡΙΣ – ΘΡΗΣΚΕΙΑ και να ξεκινήσει τον ένοπλο αγώνα κατά των Τούρκων, με πολλές επιτυχίες.

Οι κρυπτοχριστιανοί: Μια πραγματικότητα στην Τουρκία

 

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Στη σειρά των ιστορικών αφηγημάτων, που σήμερα ολοκληρώνεται,  χαρακτηρίσαμε τους κρυπτοχριστιανούς της σύγχρονης Τουρκίας ηρωικές μορφές. Διακινδυνεύουν την ελευθερία τους και την ίδια τη ζωή τους στην ισλαμική και σοβινιστική κοινωνία τους. Άγνωστος ο αριθμός τους. Πάντως δεν είναι λίγοι….

Στους πολλούς αιώνες της απάνθρωπης δουλείας οι Έλληνες ραγιάδες υπέστησαν συστηματικούς διωγμούς. Σκοπός των δυναστών τους   ήταν να τους εξισλαμίσουν και να τους αφομοιώσουν. Οι πρόγονοί μας αντιστάθηκαν στη βία με τη θυσία. Διασώζονται δύο σημαντικά έγγραφα, σχετικά με τη μοίρα των Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Πρόκειται για δύο «Πρακτικά», από το 1338 έως το 1340 περίπου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, που απευθύνονται στους κατοίκους της Νικαίας και δημοσιεύονται στο βιβλίο του Σπύρου Βρυώνη «Η παρακμή του Μεσαιωνικού Ελληνισμού στη Μικρά Ασία και η διαδικασία εξισλαμισμού (11ος – 15ος αιώνας). Πρόκειται για έκδοση του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τραπέζης και τα συγκεκριμένα κείμενα βρίσκονται στις σελίδες 300-302.

Στο πρώτο Πρακτικό αναφέρεται, μεταξύ άλλων:

Νέα σοβαρή κρίση στην Ορθοδοξία

Και δυστυχώς δεν θα είναι η τελευταία, διότι όλοι όσοι μπορούσαν και μπορούν να αντιδράσουν αγιοπατερικά (και ο κ. Παπαθανασόπουλος), αντιθέτως χαρτοπολεμούν  και εμμένουν στην ατέρμονη γραπτή διαμαρτυρία. Από ορθόδοξοι γίναμε ... διαμαρτυρόμενοι.

 

Νέα σοβαρή κρίση στην Ορθοδοξία

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            

Οι πρόσφατες εξελίξεις στην Ορθοδοξία προκαλούν νέα σοβαρή κρίση και μεγάλο κίνδυνο δεύτερης διάσπασης, μετά από αυτήν μεταξύ των Πατριαρχείων Κωνσταντινουπόλεως και Μόσχας για το θέμα της Εκκλησίας της Ουκρανίας. Πρωταγωνιστές της νέας κρίσης είναι το Οικουμενικό Πατριαρχείο και το Πατριαρχείο της Σερβίας και κέντρο της η σχισματική Εκκλησία των Σκοπίων.

Περιγράφουμε το ιστορικό της νέας σοβαρής κρίσης και τις δυσμενείς εξελίξεις για το Οικουμενικό Πατριαρχείο, την Εκκλησία της Ελλάδος, τις ανά την υφήλιο Ενορίες του Οικουμενικού Πατριαρχείου και τις πολυπληθείς στις ΗΠΑ, στον Καναδά, και στην Αυστραλία Μακεδονικές Οργανώσεις:

Εντός του 2022 ξεκίνησαν μυστικές συνομιλίες μεταξύ εκπροσώπων του Πατριαρχείου της Σερβίας και των σχισματικών Επισκόπων των Σκοπίων προς αποκατάσταση της μεταξύ τους κοινωνίας. Όπως είναι γνωστό η Εκκλησία της Σερβίας, ως μητέρα Εκκλησία, κήρυξε σχισματική αυτήν των Σκοπίων, στις 17 Ιουλίου 1967, όταν οι Σκοπιανοί Επίσκοποι αυθαιρέτως και πραξικοπηματικά την ονόμασαν αυτοκέφαλη. Έκτοτε και έως προ ολίγων ημερών ουδεμία τοπική Ορθόδοξη Εκκλησία αναγνώριζε την Σκοπιανή Εκκλησία. Η ίδια η Σερβική Εκκλησία, εφαρμόζουσα εμπράκτως τους Ιερούς Κανόνες, το 2002 όρισε στα Σκόπια κανονικό Αρχιεπίσκοπο Αχρίδος τον Ιωάννη (Βρανισκόφσκι) και χειροτόνησε τρεις ακόμη Επισκόπους. Σημειώνεται ότι ο Ιωάννης δέχθηκε την Αρχιεπισκοπή για να τηρηθεί η κανονικότητα στη γειτονική Ορθόδοξη Εκκλησία και υπέστη μεγάλες δοκιμασίες: ανακρίσεις, φυλακίσεις, διωγμούς, ταπεινώσεις από το κράτος των Σκοπίων. Σημειώνεται ότι τότε το Πατριαρχείο της Σερβίας, αναγνωρίζον την πλαστότητα του ονόματος «Μακεδονία» από τη γειτονική Εκκλησία, έδωσε στον Ιωάννη το όνομα «Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος και Μητροπολίτης Σκοπίων».