Ὁ Γεώργιος Θεοτοκᾶς ὡς προπαγανδιστὴς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Ἡ προετοιμασία τοῦ ποιμνίου ἀπὸ τὸν λογοτεχνικὸ κόσμο, ὥστε νὰ δεχθεῖ τὴν Παναίρεση.

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Ἔχει τονιστεῖ πολλὲς φορές, ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς προετοιμάστηκε καὶ ὑπάρχει ἐδῶ καὶ τουλάχιστον 140 χρόνια. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ εὐθύνη τῶν ποιμένων εἶναι τεράστια ἀφοῦ καὶ χρόνος ὑπῆρχε νὰ καταλάβουν τί συμβαίνει καὶ οἱ οἰκουμενιστὲς ἦταν φανεροὶ καὶ ξεκάθαροι.

Ὁ Οἰκουμενισμὸς ὅμως δὲν προετοιμάστηκε καὶ προωθήθηκε μόνο ἀπὸ ρασοφόρους κάθε βαθμίδας καὶ ἀπὸ θεολόγους. Μεγάλο ρόλο κυρίως στὴν προώθησή του ἔπαιξε καὶ ὁ λεγόμενος λογοτεχνικὸς κόσμος, ὁ κόσμος τῶν συγγραφέων καὶ ποιητῶν μὲ μπροστάρηδες τοὺς ἀκαδημαϊκοὺς καὶ τοὺς διεθνῶς ἀναγνωρισμένους λογοτέχνες.

Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ἦταν ὁ ἀκαδημαϊκὸς Γεώργιος Θεοτοκᾶς. Ὁ Θεοτοκᾶς θεωρεῖται ἕνας ἀπὸ τοὺς κορυφαίους λογοτέχνες τῆς γνωστῆς λογοτεχνικῆς γενιᾶς τοῦ ’30 καὶ τὸ ὄνομά του ἔχει συνδεθεῖ μὲ τὰ μεγάλα γεγονότα τῆς περιόδου 1930-1960. Γιὰ νὰ καταλάβουμε τὸ πόσο σημαντικὸς ἦταν, πρέπει νὰ τονιστεῖ, ὅτι ὁ Θεοτοκᾶς ἦταν ὄχι μόνο προσκεκλημένος μὲ πρόσκληση τοῦ Στέιτ Ντιπάρτμεντ, στὰ πλαίσια τοῦ προγράμματος μορφωτικῶν ἀνταλλαγῶν Smith-Mundt, ποὺ στόχευε στὴ βελτίωση τῆς εἰκόνας τῶν ΗΠΑ στὰ πλαίσια τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου, ἀλλὰ ἐπισκέφθηκε καὶ τὴν κομμουνιστικὴ ΕΣΣΔ ὡς μέλος μίας ὁμάδας ἑλλήνων διανοουμένων, οἱ ὁποῖοι (ὅπως καὶ στὶς Η.Π.Α) εἶχαν προσκληθεῖ στὰ πλαίσια τῆς ψυχροπολεμικῆς προπαγάνδας¹.

Μὲ βάση τὶς παραπάνω πληροφορίες καὶ φυσικὰ μὲ ὄσα γνωρίζουμε σήμερα, μποροῦμε ἴσως νὰ καταλάβουμε, γιατὶ ὁ Θεοτοκᾶς ὑπῆρξε προπαγανδιστὴς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ μάλιστα τοῦ πατρ. Ἀθηναγόρα. Θὰ ἀναφέρω κάποια χαρακτηριστικὰ ἀποσπάσματα μόνο ἀπὸ τὸ δοκίμιό του «Ἡ Ὀρθοδοξία στὸν καιρό μας»², στὰ ὁποῖα ὁ ἀναγνώστης θὰ ἀνακαλύψει ἔκπληκτος, ἐδῶ καὶ πόσο καιρὸ διακηρύσσεται αὐτὴ ἡ τρομερὴ αἵρεση (τὸ δοκίμιο γράφτηκε μετὰ τὴν Β΄ Βατικάνειο Σύνοδο). Θὰ ἀνακαλύψει ὁλόκληρη τὴν οἰκουμενιστικὴ ἐπιχειρηματολογία καὶ τὸ οἰκουμενιστικὸ λεξιλόγιο ἀπὸ τὸ στόμα ἑνὸς λογίου πρὶν ἀπὸ 60 χρόνια.

Σελ 7: «Πολὺ μεγάλες ζυμώσεις, ποὺ θὰ τὶς λέγαμε χτὲς ἀκόμα ἀπίστευτες, πραγματώνονται τὰ τελευταῖα χρόνια, στοὺς κόλπους τῶν χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν. Παντοῦ γίνονται ἐκδηλώσεις, συναντήσεις και συσκέψεις μὲ σκοπὸ νὰ προτοιμάσουν πλατύτερες ἑνότητες ἀναμεταξύ τους. Ὁ Οἰκουμενισμὸς ἀπὸ τὴν περιοχὴ τῆς θεωρίας, ἀρχίζει νὰ περνάει στὴν πράξη. Προαιώνιες δυσπιστίες, προκαταλήψεις καὶ ἐχθρότητες, βαθιὰ ριζωμένες στὴν ψυχὴ τῶν λαῶν, ὑποχωροῦν γιὰ πρώτη φορὰ καὶ ἀφήνουν νὰ ἐξωτερικευθοῦν διαθέσεις γιὰ τὴν προσέγγιση, τὴν κατανόηση, τὴν συμφιλίωση τῶν χωρισμένων Χριστιανῶν».