Ὑπάρχει διαφορά, ὅταν βρίζει κανεὶς ἢ ὅταν ἐλέγχει κάποιον; Ἄγιος Λουκᾶς ὁ ἰατρός Ἀρχιεπισκόπος Κριμαίας

                                        

Πρέπει νὰ ἐλέγχουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, ὅταν βλέπουμε κάποια σφάλματα; Ὑπάρχει διαφορά, ὅταν βρίζει κανεὶς ἢ ὅταν ἐλέγχει κάποιον;

Ἴσως μερικοὶ ἀπὸ σᾶς, ποὺ διαβάζουν τὴν Ἁγία Γραφή, προβληματίζονται, ὅταν βλέπουν πὼς ὁ Κύριος ἐνῶ μᾶς ἀπαγορεύει νὰ λέμε τον πλησίον μας «ἀνόητε» καὶ «ἠλίθιε», καὶ αὐτὸς ποὺ τὸ κάνει, σύμφωνα μὲ τὸ λόγο Του, εἶναι ἔνοχος τῆς φωτιᾶς τῆς κολάσεως.

Ἐνῶ λοιπὸν λέει αὐτά, ὁ Ἴδιος πολλὲς φορὲς χρησιμοποιεῖ σκληρὰ λόγια γιὰ κάποιους ἀνθρώπους, ὅπως στὴν περίπτωση τοῦ ἀρχισυναγώγου, στὸν ὁποῖον εἶπε• «ὑποκριτά». Ἐπίσης, πολλὲς φορὲς ἔλεγε ὑποκριτὲς τοὺς γραμματεῖς καὶ τοὺς φαρισαίους. Αὐτοὺς ἔλεγε ἀκόμα• «ὄφεις, γεννήματα ἐχιδνῶν» (Μτθ. κγ΄, 33).

Μιὰ φορᾶ, ὅταν ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ἦταν στὴν Ἰουδαία, Τὸν προειδοποίησαν ὅτι ὁ Ἡρώδης θέλει τὸ θάνατό του καὶ Τὸν συμβούλεψαν, ὅσο γίνεται πιὸ γρήγορα νὰ φύγει ἀπὸ τὴν Ἰουδαία. Καὶ τί ἀπάντησε τότε ὁ Χριστός; Πολὺ ἤρεμα εἶπε τὸ ἑξῆς• «Πορευθέντες εἴπατε τῇ ἀλώπεκι ταύτη• ἰδοὺ ἐκβάλλω δαιμόνια καὶ ἰάσεις ἐπιτελῶ σήμερον καὶ αὔριον, καὶ τὴ τρίτη τελειοῦμαι» (Λκ, 13, 32). Ἀλεποῦ εἶπε τὸν Ἡρώδη.

Μιὰ φορᾶ ὀνόμασε «Σατανά» τὸν μεγαλύτερο ἀπόστολο καὶ τὸν πιὸ ἀγαπητὸ φίλο του, τὸν Πέτρο• «ὕπαγε ὀπίσω μου, Σατανά• σκάνδαλόν μου εἶ• ὅτι οὐ φρονεῖς τὰ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ τὰ τῶν ἀνθρώπων» (Μτ. 16, 23).

Μια διδακτική ιστορία για τη Σαρακοστή αλλά και για το πως θα έπρεπε η Εκκλησία να ελέγχει κάθε άθεη και εγκληματική εξουσία από τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς

                                         

Οἱ διὰ Χριστὸν σαλοὶ διακρίνονται ἀπὸ μιὰ σπάνια ἔλλειψη φόβου. Ὁ μακάριος Νικόλαος ἔτρεχε ἀνάμεσα στοὺς δρόμους τοῦ Πσκὼφ προσποιούμενος τὸν τρελό, ἐλέγχοντας τοὺς ἀνθρώπους γιὰ τὶς κρυφὲς ἁμαρτίες τους καὶ προφητεύοντας ἐκεῖνα ποὺ ἐπρόκειτο νὰ τοὺς συμβοῦν.

Ὅταν ὁ Ἰβὰν ὁ Δ΄ ὁ Τρομερὸς κατέφθασε στὸ Πσκώφ, ὁλόκληρη ἡ πόλη διασαλεύτηκε ἀπὸ τὸν τρόμο γιὰ τὸ φοβερὸ τσάρο. Γιὰ νὰ τὸν ὑποδεχθοῦν οἱ κάτοικοι τοποθέτησαν στὴν εἴσοδο κάθε σπιτιοῦ ψωμὶ καὶ ἁλάτι, ἀλλὰ οἱ ἴδιοι, φοβισμένοι, δὲν ἐμφανίστηκαν. Ὅταν ὁ κυβερνήτης τῆς πόλης πρόσφερε στὸν τσάρο ψωμὶ καὶ ἁλάτι σ’ ἕνα δίσκο, ὁ τσάρος ἔσπρωξε μακριά τον δίσκο, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ πέσουν καταγῆς τὸ ψωμὶ καὶ τὸ ἁλάτι. Τότε ἐμφανίστηκε μπροστά του ὁ ὅσιος Νικόλαος: ντυμένος μὲ ποδήρη χιτώνα, δεμένο μὲ σκοινὶ στὴ μέση, χοροπηδοῦσε γύρω του μ’ ἕνα μπαστούνι, σὰν παιδί. Τοῦ φώναζε: «Ἰβάνουσκα, Ἰβάνουσκα, φάε ψωμὶ κι ἁλάτι καὶ μὴν τρῶς ἀνθρώπινο αἷμα».

Ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος γιὰ ὅσους γιὰ θέματα πίστεως και εὐσεβείας (μόνο γι' αὐτά) ἐναντιώνονται κατὰ τῶν ἱερέων

“Ἐπαινῶ τοὺς πιστοὺς ποὺ ἀγωνίζονται κατὰ ἀσεβῶν ἱερωμένων γιὰ τὴν πίστη”   

                            

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

«Ἀπολογητικός περί τῆς φυγῆς εἰς τόν Πόντον ἢ περί Ἱερωσύνης»

81. …Και ἂν θέλεις, ὅπως στὴν μάχη ποὺ διεξάγεται νύχτα, δὲν μποροῦμε σήμερα νὰ ξεχωρίσουμε τοὺς φίλους ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς…, καί (ὤ, τί φοβερὸν πρᾶγμα) χτυποῦμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον καὶ ἀλληλοσκοτωνόμαστε.

82. Καὶ δὲν διαφέρει πλέον ἡ συμπεριφορὰ τοῦ λαοῦ ἀπὸ ἐκείνη τῶν ἱερέων, ἀλλὰ νομίζω ὅτι τώρα πραγματοποιεῖται ὁλοφάνερα ἐκεῖνο τὸ μεγάλο κακό, ποὺ εἶχε προβλεφθεῖ παλαιότερα πὼς θὰ συμβεῖ· ὅτι δηλαδή, «ὁ ἱερεὺς θὰ ἐξομειωθεῖ -ὡς πρὸς τὴν κακίαν- μὲ τοὺς λαϊκούς». Καὶ δὲν συμπεριφέρονται οἱ πολλοὶ μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, οἱ δὲ ἐπιφανεῖς καὶ διακρινόμενοι ἀπὸ τὸν λαὸν μὲ διαφορετικὸ τρόπο· ἀλλ’ ὅλοι ἐναντιώνονται κατὰ τῶν ἱερέων, καλυπτόμενοι -γιὰ νὰ πείθουν- πίσω ἀπὸ τὸ προσωπεῖο τῆς εὐσεβείας.

Καὶ ὅσους μὲν ἐναντιώνονται κατὰ τῶν ἱερέων διὰ τὴν πίστιν καὶ τὰ ἀνώτερα καὶ σημαντικότερα θέματα, οὔτε ἐγὼ τοὺς κατακρίνω, ἀλλά, ἐὰν θὰ πρέπει νὰ πῶ ὅλη τὴν ἀλήθεια, τοὺς ἐπαινῶ καὶ χαίρομαι κι ἐγὼ μαζί τους.

Καὶ θὰ εὐχόμουνα νὰ εἶμαι ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἀγωνίζονται γιὰ τὴν ἀλήθεια καὶ λοιδωροῦνται, καὶ θεωροῦνται γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ὡς ἐχθροί. Μᾶλλον δὲ καὶ καυχῶμαι ὅτι εἶμαι τέτοιος.

Επιτρέπεται να κρίνουμε;

Ο μακαριστός θεολόγος και φιλόλογος Νικόλαος Σωτηρόπουλος, ο οποίος αδίκως αφορίσθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, επειδή έλεγξε τις βλάσφημες διδασκαλίες του τότε Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας +Στυλιανού ξεκαθαρίζει στην ακόλουθη ομιλία με τίτλο: «Επιτρέπεται να κρίνομε;», αν και πότε επιτρέπεται να κρίνουμε και παράλληλα συντρίβει τις προσωπικές και αυθαίρετες διδασκαλίες που λένε π.χ. μην μιλάτε, μην κρίνετε, μόνο αγάπη κλπ.  

Ακουλουθούν αποσπάσματα της ομιλίας:

"Ένας λόγος λέει: “Μή κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε” Ποιος είπε αυτό τον λόγο; Ο Κύριος. Πότε ειπώθηκε αυτός ο λόγος; Στην Επί του Όρους Ομιλία. Πού περιέχεται αυτός ο λόγος; Στον Ευαγγελιστή Ματθαίο.

Πώς χρησιμοποιείται αυτός ο λόγος; Πολλοί κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί χρησιμοποιούν αυτό τον λόγο. Πώς τον χρησιμοποιούν; Ως επιχείρημα εναντίον εκείνων οι οποίοι κρίνουν και ελέγχουν ιδίως κληρικούς. Είπες π.χ. ή έγραψες ότι αυτή ή εκείνη η ενέργεια του Επισκόπου, του Αρχιεπισκόπου, του κληρικού γενικώς είναι εσφαλμένη, είναι αμαρτωλή, είναι ασεβής; 

Πολλοί θα βρεθούν και θα πουν αμέσως: «Δεν επιτρέπεται ο χριστιανός να κρίνει. Ο Κύριος είπε: «Μή κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε». Όσοι κρίνουν δεν έχουν αγάπη, έχουν εγωισμό και σκληρότητα και σκανδαλίζουν με την κριτική τους και ζημιώνουν την Εκκλησία και θα κολαστούν». […]

[09:16] Δεν επιτρέπεται πραγματικώς να κρίνει ο Χριστιανός;

Για όσους καλό- ή κακοπροαίρετα μπερδεύουν τον έλεγχο με την συκοφαντία.

Πάντοτε ὅταν γίνεται δημόσιος ἔλεγχος προσώπων σπεύδουν πολλοὶ νὰ κατηγορήσουν τοὺς ἐλέγχοντες ὡς συκοφάντες, μειώνοντας ἔτσι καὶ τὴν προσωπικότητα καὶ τὴν ὀρθότητα τῶν ἐπιχειρημάτων ὅποιου ἐλέγχει. Γι΄ αὐτὸ τὸν λόγο πρέπει νὰ ξανατονιστεῖ ὅτι: 

Συκοφαντία σημαίνει ψευδὴς πληροφορία ἢ κατηγορία ἐναντίον κάποιου καὶ ἐκτὸς ἀπὸ ποινικὸ ἁμάρτημα εἶναι πράγματι καὶ βαρύτατη ἁμαρτία. Ἂν ὅμως ἡ κατηγορία εἶναι ἀληθινὴ καὶ μάλιστα ἐκφράστηκε δημόσια, ἐπειδὴ καὶ τὸ παράπτωμα ἔγινε ἢ ἐκφράστηκε δημόσια, τότε ἡ κατηγορία δὲν ἀποτελεῖ συκοφαντία, ἀλλὰ ἔλεγχο κατὰ τό χρυσοστομικό «τα δημοσίως λεγόμενα πρέπει δημοσίως νὰ ἐλέγχονται». Γι΄ αὐτὸ πρέπει πολὺ νὰ προσέχουμε, πότε ἀσκοῦμε ἔλεγχο καὶ ἂν ὁ ἔλεγχος αὐτὸς εἶναι καλοπροαίρετος πληρεὶ δηλαδὴ τὰ ἐπιτρεπτὰ κριτήρια.

Ὅταν πρόκειται γιὰ θέματα προσωπικοῦ βίου τότε πράγματι ὁ δημόσιος ἔλεγχος ἀποτελεῖ ἁμάρτημα. Ὅταν ὅμως πρόκειται γιὰ θέματα Πίστεως, κατάχρησης ἐξουσίας μὲ μεγάλη πιθανότητα βλάβης τῶν συνανθρώπων, τότε ὁ ἔλεγχος ὄχι μόνο ἁμάρτημα δὲν εἶναι, ἀλλὰ καθῆκον τοῦ κάθε ἀνθρώπου, πόσω μᾶλλον τοῦ κάθε πιστοῦ. 

Ἄλλο κατάκρισις καί ἄλλο ἔλεγχος.

 Ἄλλο κατάκρισις καί ἄλλο ἔλεγχος.

 

 ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ, θεολόγος - φιλόλογος

  Ὅπως ὁ Ἰησοῦς ἐν ὄψει τῆς θανατώσεώς του ἤλεγξε μέ καυστική γλῶσσα τούς Ἰουδαίους, ἔτσι καί ὁ Στέφανος τούς ἐλέγχει μέ δριμύτητα καί τούς ὀνομάζει σκληροτράχηλους, σκληρόκαρδους καί ἀνυπάκοους. Τό Ἅγιο Πνεῦμα τοῦ δίνει μέγιστο βαθμό ὁρμῆς καί φλόγας, γιά νά καταγγείλῃ τά ἐγκλήματα τῶν προφητοκτονιῶν καί τῆς χριστοκτονίας. 

Ὁ δριμύς καί καυστικός ἔλεγχος τοῦ Στεφάνου κατά τῶν ἀρχόντων τοῦ Ἰσραήλ καί τῶν ὁμοίων σέ ἀσέβεια Ἰουδαίων διδάσκει, ὅτι οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ ὀφείλουν νά ἐλέγχουν μέ κάθε παρρησία τούς ἀσεβεῖς, ὅσο ψηλά καί ἄν βρίσκωνται σέ θέσεις καί ἀξιώματα. Ὅσο μάλιστα ψηλότερα βρίσκονται, τόσο αὐστηρότερα πρέπει νά τούς ἐλέγχουν. 

Ποῦ εἶναι λοιπόν αὐτοί πού λένε, ὅτι δέν ἐπιτρέπεται ὁ ἄνθρωπος νά κρίνῃ καί νά χρησιμοποιῇ σκληρή γλῶσσα; Δέν ἐπιτρέπεται νά κρίνῃ μέ τήν ἔννοια τῆς ἐμπαθοῦς κατακρίσεως. Ἐπιτρέπεται ὅμως καί ἐπιβάλλεται νά κρίνῃ μέ τήν ἔννοια τοῦ ἐλέγχου. Ἄλλο κατάκρισις καί ἄλλο ἔλεγχος.

Κατηγορούν όσους τους ελέγχουν δημοσίως ως εμπαθείς, αλλά μεταξύ τους τρώγονται δημοσίως με περίσση εμπάθεια και μένος! Δεν κρατούν ούτε τα προσχήματα!

Απάντηση Σιδηροκάστρου Μακαρίου σε Προικοννήσου Ιωσήφ

Απάντηση μέσω της Romfea.gr στον Μητροπολίτη Προικοννήσου δίνει ο Σεβ. Μητροπολίτης Σιδηροκάστρου κ. Μακάριος.

Σύμφωνα με τον Μητροπολίτη Σιδηροκάστρου ο Μητροπολίτης Προικοννήσου στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook δημοσίευσε κάποια αρνητικά στοιχεία για την πανήγυρη στην εορτή του Αγίου Αλεξίου που πραγματοποιήθηκε στις 17 Μαρτίου στην Ιερά Μονή του Ακριτοχωρίου της Ιεράς Μητροπόλεως Σιδηροκάστρου. (σσ. Η δημοσίευση ήταν καθόλου παράλογη, αλλά η ακόλουθη εδω: Με όλο τον σεβασμό πρός τον λίαν αγαπητό Γέροντα Αλέξιο (και τις ευχές μας για τα ονομαστήριά του), διερωτώμαι: ΑΥΤΟ ΛΕΓΕΤΑΙ ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ;... Μήπως έχουμε ξεφύγει ολότελα; (Ανάλογα ισχύουν καί για Δισαρχιερατικές sic! Προηγιασμένες πού είδαμε πρόσφατα, με μίτρες, πληθώρα λειτουργών Ιερέων κ.λπ., Προηγιασμένη την Καθαρά Τρίτη, μαύρες μίτρες [δεν μπορούμε να ζήσουμε δίχως μίτρα!] κ.ά) Πλήρης ανατροπή της Τάξεως και κατάλυσις του κατανυκτικού-πενθηρού χαρακτήρος της Λειτουργίας αυτής και των ημερών της Τεσσαερακοστής! Επιτέλους, άς αφήσουμε και τίποτε όρθιο! Έλεος! Κάπου χρειάζεται ένα γερό ΦΡΕΝΟ! .-).

Ο Μητροπολίτης Μακάριος μιλώντας στη Romfea.gr ανέφερε ότι Θεώρησε χρέος του να δώσει κάποιες διευκρινίσεις στον Άγιο Αδελφό στον ίδιο ιστότοπο για την αλήθεια των πραγμάτων, πλην όμως ο Σεβασμιώτατος δε δέχθηκε το αίτημα να μας “έχει φίλους”.

"Κατά συνέπεια κ. Πολυγένη στέλνουμε σε σας μέσω της Romfea.gr αυτήν την απάντηση για λόγους δημοκρατικής δεοντολογίας και ευαισθησίας, ώστε οι αναγνώστες να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα δηλώνοντας ότι δεν έχουμε κάτι εναντίον του αδελφού, τον οποίο θεωρούμε ιδιαίτερα αγαπητό και που του ευχόμεθα τα καλύτερα και κυρίως καλή Σαρακοστή" - ανέφερε ο κ. Μακάριος.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΡΟΙΚΟΝΝΗΣΟΥ

Αγαπητέ μου Joseph Harkiolakis, αν και είμεθα στην περίοδο της Μ. Τεσσαρακοστής και δεν πρέπει να ‘’κρίνουμε ίνα μη κριθούμε’’, σεις μπήκατε στον πειρασμό του: ‘’σύ τίς εί ο κρίνων αλλότριον ικέτην’’;

Και εγώ διερωτώμαι μαζί σας, ως συνέχεια των γραφομένων σας: ‘’πλήρης ανατροπή και της πνευματικής τάξεως’’;

Θεωρείτε ορθό για επουσιώδη θέματα να αναλωνόμεθα και να δάκνωμεν αλλήλους, εν μέσω μάλιστα ως λέτε Μ. Τεσσαρακοστής;

Ἀναγκαῖος ὁ ἔλεγχος τῶν σκανδάλων

Συμφωνούμε με την μόνη διαφορά, ότι ο λεκτικός έλεγχος πρέπει να συνοδεύεται από τις προβλεπόμενες από τους Ι. Κανόνες πράξεις. Δεν είναι δημοσιογράφοι οι Χριστιανοί, κληρικοί και λαϊκοί, ούτε μπορεί η ατιμωρησία να φέρει κάτι καλό.

 

Ἀναγκαῖος ὁ ἔλεγχος τῶν σκανδάλων

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

  Συχνὰ ἀκοῦμε στοὺς θρησκευτικοὺς κύκλους, ἀλλὰ καὶ σὲ ἱερατικὲς συνάξεις καὶ συναντήσεις, νὰ γίνεται λόγος γιὰ διάφορα σκάνδαλα μὲ πρωταγωνιστὲς κληρικοὺς ὅλων τῶν βαθμῶν καὶ μὲ μοναχοὺς ποὺ γιὰ κάποιο λόγο δραστηριοποιοῦνται στὸν κόσμο ἢ ὑπηρετοῦν στὰ μετόχια τῶν μοναστηριῶν τους.

  Πολλοὶ διατυπώνουν τὴν ἄποψη ὅτι τὰ σκάνδαλα πρέπει νὰ ἐλέγχονται ἀπὸ τοὺς ὑπεύθυνους καὶ νὰ μὴ καλύπτονται. Νὰ μὴ παραπλανᾶται ὁ κόσμος. Εἶναι ἀναγκαία ἡ κάθαρση κι ἂς παρουσιάζει πολλὲς δυσκολίες. Μερικοὶ ἐπίσης βλέπουν τὸ θέμα καὶ ἀρνοῦνται τὸν ἔλεγχο γιὰ «πνευματικοὺς» λόγους. Νὰ μὴ σκανδαλιστοῦν περισσότεροι, ὑποστηρίζουν.

  Προτοῦ νὰ δώσουμε ἀπάντηση στὸν προσβληματισμὸ τῶν ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν, θὰ ἀναφέρουμε δύο περιστατικὰ πού μᾶς ἄφησαν ἀρνητικὴ ἐντύπωση.

Οἱ ἀπίστευτες ὕβρεις τοῦ ἀμετανόητου π. Εὐαγγέλου Παπανικολάου κατὰ ὅσων τὸν ἐλέγχουν

Τὸν ἔλεγχο δὲν τὸν ἀσκοῦν, π. Εὐάγγελε, οἱ λαϊκοί, τὸν ἀσκεῖ ἡ ἴδια ἡ Ἐκκλησία

                   

τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια ἔχουν δημοσιευθεῖ πολλὰ ὑπέροχα κείμενα ποὺ ἔλεγξαν μὲ ἁγιοπατερικὰ ἐπιχειρήματα ὅσους, ἱερεῖς καὶ λαϊκούς, γυμνῇ τῇ κεφαλῇ κακοδιδάσκουν. Τὸν τελευταῖο καιρὸ ὅμως, ἐπειδὴ ὁ ἔλεγχος αὐτὸς ἔχει ἐπεκταθεῖ λόγῳ τῆς ἀσυνέπειας καὶ τῆς διγλωσσίας καὶ στοὺς ἱερεῖς καὶ μοναχούς, ποὺ ἀπολαμβάνουν μία πλατεῖα ἀναγνώριση ἀπὸ τὸ ποίμνιο, ἔχει δημιουργηθεῖ καὶ καλλιεργηθεῖ ἡ ἐντύπωση ὅτι, ὄταν ἀσκεῖ κάποιος τέτοιο ἔλεγχο, λειτουργεῖ ἀπὸ ἀσέβεια, ἔπαρση καὶ ἐμπάθεια, παρότι –οἱ λαϊκοὶ ποὺ τὸν ἐξασκοῦν– βασίζονται καὶ προβάλλουν ὀλέθριες γιὰ τὴν πίστη διδασκαλίες τῶν ἐλεγχομένων, ποὺ γίνονται πάντα δημόσια καὶ παρουσιάζονται ὡς τάχα διδασκαλίες τῆς Ἐκκλησίας. Ὅπως, δηλαδή, στὸν ἀγώνα κατὰ τῶν παναιρετικῶν Οἰκουμενιστῶν, στηρίζουν ὅσα γράφουν στὴν ἁγιοπατερική μας Παράδοση, κι αὐτή –καὶ μόνο αὐτή- ἔχουν βάση, στήριγμα καὶ κριτήριο, ἔτσι καὶ ὅταν ἐκφέρουν λόγο γιὰ ἐνέργειες τῶν «εὐσεβῶν» , τὴν ἴδια πρόθεση, κριτήριο καὶ ἀγωνία ἔχουν: τὴν παραμονὴ στὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση! Νὰ μὴν κινούμαστε δηλ. καὶ πράττουμε ἰδιογνώμως (καὶ μεταπατερικῶς), δηλαδή, διαφορετικὰ ἀπ’ ὅ,τι ἔπραξαν καὶ δίδαξαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες.

Ἔτσι ἀναδύονται ξαφνικὰ στοὺς προαναφερθέντες κληρικούς δικαιώματα ἀπυροβλήτου καὶ ὑπεξαίρεσης ἀπὸ τὸν ἔλεγχο, τὰ ὁποῖα θὰ ἀναμένονταν κανονικὰ ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστές. Δικαιώματα ποὺ δὲν δικαιολογοῦνται καὶ δὲν δικαιώνονται ἐκ τῶν πραγμάτων καὶ τῶν λόγων τους. Διότι ἐμφανίζονται ξαφνικὰ ρασοφόροι ποὺ ναὶ μὲν λεκτικῶς πολεμοῦν καὶ ἐλέγχουν την ἐπισκοποκρατία, τὸν ἐκλεκτισμό, τὸ παπικὸ ἀλάθητο, τὴν κοινωνικὴ καὶ πολιτικὴ ἐξαθλίωση, τὴν ἐθνικὴ καὶ πολιτιστικὴ κατάπτωση, ἀλλὰ παράλληλα ἐξάπτονται, ὅταν ὁ ἴδιος ἔλεγχος γιὰ τὴν πρακτικὴ ἀνεπάρκειά τους ἐπεκτείνεται καὶ σ’ αὐτούς, καὶ προκαλοῦν τὴν ὀργή τους, ὅσα ἁγιοπατερικὰ ἐπιχειρήματα κι ἂν χρησιμοποιεῖ αὐτὸς ὁ ἔλεγχος. Ἔτσι ἀγανακτοῦντες πρὸς τὸν «ἄδικο» ἔλεγχο ποὺ τοὺς γίνεται, ὄχι μόνο δὲν ἀπαντοῦν ὑποτιμητικῷ τῷ τρόπῳ σ’ αὐτὰ ποὺ τοὺς καταλογίζονται, ἀλλὰ ὑποβαθμίζουν καὶ κατηγοροῦν μὲ πολὺ σκληροὺς χαρακτηρισμοὺς τοὺς ἐλέγχοντες, ἀπαγορεύοντας κάθε σχόλιο γιὰ τὸν ἑαυτό τους. 

Ὁ π. Εὐάγγελος Παπανικολάου πληροφορήθηκε τὸν ἔλεγχο ποὺ τοῦ ἀσκήθηκε ἀπὸ λαϊκοὺς (καὶ ὄχι μόνο) γιὰ τὶς βλασφημίες ποὺ ἐξέφρασε ἐκ ἄμβωνος καὶ δὲν ἀφοροῦν τὸν ἑαυτό του ἀλλὰ τὸ ποίμνιο, ὡς τάχα διδαχὴ τῆς ἐκκλησίας (μετάδοση τῆς Θείας Κοινωνίας μὲ γλωσσόφιλα, ἀπομάκρυνση τοῦ Σταυροῦ ἀπὸ τὸ ἱερό), -μάλιστα κάποιοι ἱερεῖς τοῦ Facebook τὶς ὀνόμασαν «ὀλίσθημα»- καὶ δὲν μπορεῖ, ὅπως φαίνεται, νὰ ἡσυχάσει. Ἔτσι σὲ μία «ἀθώα» συνέντευξη ποὺ ἔδωσε στὸ «Ἀντίφωνο» (ἐδῶ) μὲ ἀφορμὴ τὸ θέμα τῆς οἰκογενειακῆς βίας μέσα στὰ κάποια ὀρθὰ ποὺ λέει, σύνταξε ἔντεχνα ἕνα κρεσέντο ὑποτιμητικῶν ἐκφράσεων καὶ ὕβρεων ἐναντίον τῶν λαϊκῶν καὶ δὴ αὐτῶν ποὺ τοῦ ἄσκησαν κριτική. Ἔτσι στὸ 07:00 τοὺς ὀνομάζει «παντελονάδες» ποὺ δὲν ἔχουν δικαίωμα λόγου», ἀπὸ τὸ 10:00 καὶ μετὰ ἀνθρώπους μὲ «ναζιστικοφασιστική» συμπεριφορὰ ποὺ μετὰ τὴν «βία» ποὺ ἄσκησαν στὸν π. Εὐάγγελο, θὰ πᾶνε σπίτι τους καὶ θὰ ἀσκήσουν βία στὰ παιδιά τους(!) ὄντες ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν ἐξάπλωση τῆς βίας στὴν κοινωνία.

Ο μακαριστός και δυστυχώς μη έχων σήμερον μιμητή μητρ. Φλωρίνης Καντιώτης προς όσους δυσανασχετούν με τον έλεγχο, που τους ασκείται, για όσα δημόσια πράττουν.

Ἀναγκαῖος ὁ ἔλεγχος (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

 

Ἀναγκαῖος ὁ ἔλεγχος

«Ἔλεγε γὰρ ὁ Ἰωάννης τῷ Ἡρῴ­δῃ ὅτι Οὐκ ἔξεστί σοι ἔχειν τὴν γυ­ναῖ­κα τοῦ ἀδελφοῦ σου» (Μάρκ. 6,18)

   Ὑπάρχουν ἑορτὲς μὲ πένθιμο χα­ρακτῆρα καὶ σ᾽ αὐ­τὲς ἐ­πι­βάλλεται αὐ­στη­ρὴ νη­στεία. Πρώ­τη, κορυφαία τῶν πενθίμων, εἶνε ἡ Μεγάλη Παρασκευή. Δεύτερη εἶνε ἡ 29η Αὐγούστου. Τὴ Μεγάλη Παρασκευὴ ἔχουμε τὸ μαρτυρικὸ τέλος τοῦ Θεανθρώπου, στὶς 29 Αὐ­γούστου ἔχουμε τὸ βίαιο τέλος τοῦ Προδρόμου, τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτι­στοῦ.

Αὐστηρὴ νηστεία. Τηρεῖται αὐτὴ σήμερα; Ἄλλοτε τὴν τηροῦσαν· ἄθεος χαρακτηριζόταν ὅποιος θὰ τὴ μαγάριζε. Τώρα δυστυχῶς λίγοι νηστεύουν. Τί ἁμαρτία, τί βεβήλωσις! Μικρὰ θεωροῦνται αὐτά, ἀλ­λὰ ἔ­χουν σημασία. Τί θὰ ἔ­λεγες ἐσύ, ἐὰν εἶχες θά­νατο, πενθοῦσες τὸν πατέ­ρα ἢ τὴ μητέρα σου, κ᾽ ἐρχόταν ἕνας ἔ­ξω ἀπ᾽ τὸ σπίτι κ᾽ ἔ­κανε συμπόσια καὶ γεύματα καὶ χόρευε μὲ βιολιά; Θὰ πληρώσουμε τὴν ἁ­μαρτία αὐτή. Δὲν εἶ­μαι προφήτης, ἀλλὰ βλέπω ὅτι ἔρχεται πεῖνα, κρέας οὔτε τὸ Πάσχα, θὰ ποῦμε καὶ τὸ ψωμὶ ψωμάκι. Ἀπ᾽ ὅλα τὰ Βαλκάνια εἴμαστε οἱ πιὸ κρεοφάγοι· καὶ τὰ χορτάρια νὰ γίνονταν μοσχάρια, πάλι δὲν θὰ μᾶς ἔφταναν.

Μαρτύρησε λοιπὸν ὁ Πρόδρομος πάνω στὸ ἄνθος τῆς ἡλικίας του, τριαν­τατριῶν ἐτῶν, ἕξι μῆνες μεγα­λύτερος ἀπὸ τὸ Χριστό μας. Ποιό ἦταν τὸ τέλος του; Ἀποτο­μὴ τῆς κεφαλῆς του λέγεται σήμερα ἡ ἑορτή.

* * *

Ὁ Πρόδρομος ἔζησε σὲ ἐποχὴ ἠθικῆς, κοινωνι­κῆς, θρησκευτικῆς καὶ ἐθνικῆς καταπτώσεως τοῦ Ἰσραήλ. Παραλυσία καὶ διαφθορὰ ὑ­πῆρ­­χε. Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν, ὅτι τὸ Ἰουδαϊκὸ ἔ­θνος ἔ­χασε τὴν πολιτική του ἀνεξαρτησία. Ὑ­πο­δουλώθηκε στὴ ῾Ρώ­­μη. Οἱ λεγεῶνες της μπῆκαν στὰ Ἰεροσόλυμα, γκρέμισαν τὰ ἱερὰ καὶ ὕψωσαν τὴ σημαία τους· «τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως στὸν ἅγιο τόπο» (βλ. Δαν. 9,27. Ματθ. 24,15. Μάρκ. 13,14). Οἱ Ἑβραῖοι προσπάθησαν ν᾽ ἀποτινάξουν τὸ ζυγὸ ἀλλὰ δὲν τὸ κατώρθωσαν.

Καὶ τὸ ποίμνιο;

Κάποιες ἀναγκαῖες ἐξηγήσεις/ἀπαντήσεις σχετικὰ μὲ τὰ δύο κείμενα ποὺ δημοσιεύθηκαν γιὰ τὴν κακοδιδασκαλία τοῦ π. Εὐαγγέλου Παπανικολάου.

«Τὰ δημοσίως λεγόμενα καὶ πραττόμενα,

        δημοσίως νὰ ἐλέγχονται…» ἅγ. Ἰωάννης Χρυσόστομος

τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Πρὶν ἀπὸ λίγες μέρες δημοσιεύθηκαν δύο κείμενα μὲ τὴν ὑπογραφή μου σχετικὰ "μὲ τὰ δημοσίως λεγόμενα καὶ πραττόμενα" τοῦ π. Εὐαγγέλου Παπανικολάου (ἐδῶ κι ἐδῶ). Τὰ κείμενα αὐτὰ προκάλεσαν δύο εἰδῶν ἀντιδράσεις: 

Ὑπῆρχαν αὐτοὶ πού, ὅπως κι ἐγώ, στεναχωρήθηκαν ἀλλὰ πολὺ περισσότερο ἔφριξαν ἀπὸ τὰ λεγόμενα τοῦ π. Εὐαγγέλου, τὰ ὁποῖα -μέχρι στιγμῆς τουλάχιστον- δὲν ἀνακαλεῖ. Δηλ. τὴν μετάδοση τῆς Θείας Κοινωνίας μετὰ τὸ Μυστήριο μὲ τὸ σάλιο μέσῳ "γλωσσόφιλου" καὶ μάλιστα σὲ ἄνθρωπο ποὺ δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ κοινωνήσει, τὴν σύγκριση τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς "μεθόδου" αὐτῆς μὲ τὸ μαρτύριο τῶν Ἁγίων, τὴν νέα "διδαχή", ὅτι ὁ Χριστός στήν παιδική Του ἡλικία φοροῦσε σκουλαρίκι καὶ ὅτι ὁ Σταυρὸς μένει πίσω κι ἀσχολούμαστε μόνο μὲ τὴν Ἀνάσταση, θεωρώντας ὅσους διαφωνοῦν μαζί του "φανατικούς" καὶ "θεούσους"! Ὅλοι αὐτοί, κι ἐγὼ προσωπικά, μένουν ἄφωνοι, γιὰ τὸ πῶς ἕνας ἱερέας τολμάει νὰ λέει ἐκ τοῦ ἄμβωνος καὶ μάλιστα μὲ τρόπο ποὺ ἀνήκει σὲ σάτυρα καὶ ὄχι Ἐκκλησία ἀτιμώρητος τέτοια βλάσφημα πράγματα. Φυσικὰ ἂν τὰ ἔλεγε λαϊκός, ὅλοι οἱ εὐσεβεῖς ὑποστηρικτές/χειροκροτητὲς τοῦ π. Εὐαγγέλου θὰ τὸν εἶχαν "λιθοβολήσει".

Ὑπῆρχαν ὅμως καὶ πολλοὶ ποὺ ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὴν προβολὴ τοῦ π. Εὐαγγέλου σὲ ὅλων τῶν εἰδῶν τὰ μέσα ἐνημέρωσης καὶ φυσικὰ άπὸ τὴν προηγούμενη ὁμολογουμένη προσφορά του στὴν ἱεραποστολὴ καὶ στὴν ἰατρικὴ καταδίκασαν ἐμμέσως πλὴν σαφῶς τὶς ἀναρτήσεις αὐτὲς χρησιμοποιώντας κατὰ περίεργο τρόπο ὅλοι (ἀνεξαρτήτως τόπου καὶ φύλου) τὰ ἴδια ἐπιχειρήματα: "Εἶναι ντροπὴ νὰ μιλοῦμε ἔτσι γιὰ κάποιον ποὺ ἔχει προσφέρει τόσα πολλά", "δὲν πρέπει να μιλοῦμε γιὰ ἀνθρώπινα λάθη, ἀλλὰ νὰ προσευχόμαστε", ποιός εἶσαι ἐσὺ καὶ μιλᾶς καὶ τί ἔχεις προσφέρει ἔως τώρα"  κλπ.

Σ' αὐτοὺς λοιπόν, τοὺς ἀδελφοὺς ἀπαντῶ πρὸς ἀποφυγὴ σκανδαλισμοῦ, ἀλλὰ καὶ ὡς αὐτόκλητος ἀντιπρόσωπος ὅλων ὅσων ἀκοῦν συνεχῶς τὰ ἴδια ἐπιχειρήματα τὰ ἑξῆς,ἀρχίζοντας μὲ ἕνα χωρίο τοῦ ἁγ.Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου:

"Τί κάνεις ἄνθρωπε; Παραβιάστηκε ὁ νόμος, περιφρονήθηκε ἡ σωφροσύνη, τόσα πολλὰ παραπτώματα τόλμησε καὶ ἔκανε ἱερέας... τὰ ἄνω κάτω ἔγιναν, καὶ δὲν φρίττεις... δὲν πονᾶς, δὲν ἐπιτιμᾶς, δὲν γίνεσαι φοβερὸς τιμωρὸς τῶν νόμων τοῦ Θεοῦ... ἀλλὰ συμμετέχεις; Καὶ ποιά συγγνώμη εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχεις; Μήπως ὁ Θεὸς δηλαδὴ χρειάζεται ἐκδικητή; Μήπως χρειάζεται βοηθούς; Ἀλλὰ θέλει νὰ γίνεις ὑπηρέτης Του, γιὰ νὰ μὴν πέσεις στὰ ἴδια παραπτώματα... γινόμενος σωφρονέστερος μὲ τὴν ἀγανάκτηση σου μὲ τὸν ἄλλον, ὥστε καὶ ἀπὸ αὐτὸ νὰ δείξεις τὴν εὐσέβεια σου πρὸς τὸν Θεό..." ἅγ. Ἰωάννης Χρυσόστομος (ΕΠΕ 6, 275, Ρ.G. 55, 252)

Ιερός Χρυσόστομος: Ανατροπή όταν δεν ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ τον ΕΛΕΓΧΟ των ελάχιστων, αλλά και δεν ΕΛΕΓΧΟΥΜΕ! για να μην γίνουμε δυσάρεστοι

"Ἂν λοιπὸν κάποιος σὲ συμβουλεύει κάτι ἀπὸ τὰ πρέποντα, ἔστω κι ἂν εἶναι δοῦλος, δέξου τὴν παραίνεση· ἂν ὅμως συμβουλέψει κάτι ἀπὸ τὰ ὀλέθρια, ἔστω κι ἂν κατέχει πάρα πολὺ μεγάλο ἀξίωμα, ἀπόρριψε τὴ γνώμη του"

«Γιατὶ εἶδα», λέγει «ἕναν ἄνθρωπο ποὺ φαντάστηκε τὸν ἑαυτό του ὅτι εἶναι σοφός, μεγαλύτερη ὅμως ἐλπίδα γιὰ διόρθωση ἔχει ὁ ἀνόητος παρὰ αὐτός». Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Παῦλος λέγει· «μὴ θεωρεῖτε τοὺς ἑαυτούς σας σοφούς». Γιατί, κι ἂν ἀκόμα εἶσαι ἄπειρες φορὲς σοφὸς καὶ βλέπεις ἀμέσως τὰ σωστά, εἶσαι ὅμως ἄνθρωπος κι ἔχεις ἀνάγκη ἀπὸ σύμβουλο.

Εἶδον γάρ, φησίν, ἄνθρωπον δοκοῦντα σοφὸν εἶναι παρ' ἑαυτῷ, ἐλπίδα δὲ ἔχει μᾶλλον ὁ ἄφρων αὐτοῦ. Διὰ τοῦτο καὶ Παῦλος λέγει, Μὴ γίνεσθε φρόνιμοι παρ' ἑαυτοῖς. Κἂν γὰρ μυριάκις εἶ σοφὸς, καὶ τὰ δέοντα συνορῶν, ἀλλ' ἄνθρωπος εἶ, καὶ χρείαν ἔχεις συμβούλου.

Εἶναι μεγάλο ἀγαθὸ νὰ μπορεῖ κανεὶς νὰ ὑποφέρει τοὺς ἐλέγχους, εἶναι μεγάλο ἀγαθὸ νὰ μπορεῖ νὰ ἐλέγχει· αὐτὸ εἶναι ἀπόδειξη πολὺ μεγάλης φροντίδας...

Μέγα ἀγαθὸν ἐλέγχους δύνασθαι φέρειν, μέγα ἀγαθὸν δύνασθαι ἐλέγχειν· τοῦτο κηδεμονίας μεγίστης.

Πές μου, βλέπεις τὸν ἀδελφό σου νὰ πέφτει στὸ γκρεμό, νὰ ἔχει παραμελήσει τὴ ζωή του, νὰ μὴ βλέπει τὸ σωστό, καὶ δὲν ἁπλώνεις τὸ χέρι σου γιὰ βοήθεια; Δὲν τὸν σηκώνεις ἀπὸ κάτω; Δὲν τὸν κατηγορεῖς καὶ δὲν τὸν ἐλέγχεις; ἀλλὰ προτιμᾶς ἀπὸ τὴ σωτηρία του νὰ μὴ συγκρουσθεῖς μαζί του καὶ νὰ μὴ φανεῖς ἐνοχλητικός; Καὶ ποία συγγνώμη θὰ ἔχεις ἀπὸ τὸ Θεό; Ποιά ἀπολογία;

Ἀπάντηση στοὺς κληρικοὺς ποὺ κατηγοροῦν τοὺς λαϊκούς, ὅτι μὲ τὸ νὰ τοὺς ἀσκεῖ κάποιος κριτική, αὐτὸ σημαίνει ὅτι δεν σέβεται τὴν ἱερωσύνη.

 

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Πρὶν ἀρχίσω πρέπει νὰ τονιστεῖ, ὅσο πιὸ ξεκάθαρα γίνεται, ὁ καθοδηγητικὸς ρόλος τῶν ἱερωμένων στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, καὶ οἱ ἀγῶνες ποὺ ἀνέκαθεν ἔδιναν γιὰ τὴν Πίστη. Ὅμως ὑπάρχει μία προφητεία, ποὺ τὴν γνωρίζουν ὅλοι, λαϊκοὶ καὶ κληρικοί, καὶ ἀνήκει στὸν ἅγιο Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλό, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία στὰ ἔσχατα χρόνια «οἱ κληρικοὶ θὰ γίνουν οἱ χειρότεροι καὶ οἱ ἀσεβέστεροι ὅλων»! Καὶ αὐτὴ ἡ προφητεία διαπιστώνουμε μὲ ὀδύνη ὅτι πραγματώνεται σήμερα. Σήμερα βιώνουμε μία (θὰ ἔλεγε κανείς) πανδημία προδοσίας, προδοσίας λαϊκῶν ἀλλὰ καὶ κληρικῶν.

Μία προδοσία ποὺ ἦταν προδιεγραμμένη ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ τὸ ἱερατικὸ σῶμα διαβρώθηκε ἀπὸ τὴν ὕπουλη δράση τῆς Μασονίας, τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (καὶ Παπισμοῦ) καὶ τὴν ἐκκοσμίκευση ποὺ εἰσέβαλε ἀνεμπόδιστη καὶ παρὰ τὶς τόσες προειδοποιήσεις ἀγίων ἀνθρώπων στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, καὶ τὴν ἠθικὴ κατάσταση τῶν κληρικῶν, ἀφοῦ δυστυχῶς τὰ ὀρθὰ κριτήρια ἐκλογῆς τους ἀγνοήθηκαν καὶ τὴν θέση τους πῆραν ἄλλα. Κι ἂν οἱ ὁδηγοί (οἱ ἱερεῖς) εἶναι τυφλοὶ τότε καὶ οἱ ὁδηγούμενοι (οἱ λαϊκοί) θὰ πέσουν μαζί τους στὸν βόθυνο, ὅπως μᾶς διαβεβαίωσε ὁ Κύριος (Ματθ. 15, 14).

Πρὶν ὅμως ἀπαντηθοῦν τὰ περὶ ἱεροκατηγορίας ποὺ ἰσχυρίζονται κάποιοι κληρικοί, πρέπει πρῶτα νὰ ἐξετασθεῖ ποιὰ εἶναι πράγματι ἡ σχέση καὶ ὁ ρόλος κληρικῶν καὶ λαϊκῶν στὴν Ἐκκλησία.

Στὴν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἡ διαίρεση τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας σὲ δύο τάξεις, τῶν κληρικῶν καὶ τῶν λαϊκῶν, δὲν σημαίνει μία διαφορὰ οὐσίας, ἀλλὰ μία λειτουργικὴ διαφορά, ὅπως συμβαίνει σὲ κάθε ζωντανὸ ὀργανισμό. Τὴν διαφορὰ ἢ ἀλλιῶς διάκριση αὐτὴ τὴν ἐπέβαλε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα (βλ. Ἱερωνύμου Κοτσώνη, Ἀρχιεπ. Ἀθηνῶν «Ἡ θέσις τῶν λαϊκῶν ἐντὸς τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ὀργανισμοῦ», Ἀθήνα 1956, σελ. 15).

Τὸ νὰ σιωπᾷ ὁ ἐπίσκοπος ή ο Ιερέας, σὲ τέτοιες μέρες, εἶναι ἔγκλημα ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας

                 

......ὅποιος δεσπότης ἢ ὅποιος παπὰς κλείνει τὸ στόμα του καὶ δὲν διαμαρτύρεται γι᾽ αὐτὰ τὰ ὁποῖα γίνονται μέσ᾽ στὴν κοινωνία, αὐτὸς εἶναι μαζὶ μὲ τοὺς ἀθέους και τους βοηθᾶ.

Γι᾽ αὐτὸ λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος·

Ὅτι τὸ νὰ σιωπᾷ ὁ ἐπίσκοπος, σὲ τέτοιες μέρες, ἡ σιωπὴ τοῦ ἐπισκόπου εἶναι ἔγκλημα ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας, ἡ σιωπὴ τοῦ ἐπισκόπου εἶναι ἀθεΐα.

Μὲ ἄλλα λόγια, ὅποιος παπάς, ὅποιος ρασοφόρος, ὅποιος ἐπίσκοπος, δὲν ἐλέγχει, δὲν διαφέρει ἀπὸ τὸν ἄθεο, εἶναι μαζὶ μὲ τοὺς ἀθέους καὶ τοὺς ὑλιστὰς καὶ τοὺς ἀπίστους, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἔνοχοι γι᾽ αὐτὸ τὸ κατάντημα.

Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης +

Απόσπασμα ομιλίας Φλώρινα (13-3-1971)

Πηγή 

Ο έλεγχος είναι απόδειξη φιλίας και όχι έχθρας, προσπάθεια ενότητας και όχι διάσπασης.

Άγιος Φώτιος ο Μέγας: 

«Να μη ζητής ν’ ακούης τα ευχάριστα από τους φίλους, αλλά μάλλον τα αληθινά».

                

Άγιος Φώτιος ο Μέγας.

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Προς τον εκλαμπρότατο και ενδοξότατο Μιχαήλ ηγεμόνα της Βουλγαρίας εκ Θεού αγαπημένο εν Κυρίω πνευματικό υιό

Συνέχεια από εδώ: http://www.pemptousia.gr/?p=366076

Η φιλία

49. Να μη είσαι γρήγορος στη σύναψι φιλίας· όταν όμως συνάψης δεσμό, να τον διατηρής άλυτο με κάθε τρόπο,(36) σηκώνοντας όλο το βάρος του συνανθρώπου, με την προϋπόθεσι ότι δεν επιφέρει κίνδυνο στην ψυχή. Διότι οι διαστάσεις προς τους φίλους εκφαυλίζουν όλη την προαίρεσι των ανθρώπων και υποβάλλουν όχι μόνο τον υπαίτιο αλλά και τον αναίτιο στην ίδια υπόνοια.

Φίλους να κάμης εκείνους, οι οποίοι διατηρούν παντοτινά άδολη την φιλία προς τους άλλους και μήτε όταν ευημερούσαν τους εφθόνησαν μήτε όταν δυστυχούσαν τους παραμέλησαν.

Πράγματι πολλοί εβοήθησαν κι επόνεσαν τους φίλους όταν ευρίσκονταν σε δυστυχία, αλλά όταν ήσαν ευτυχείς δεν εβάσταξαν την ευημερία τους· έτσι αυτούς που δεν τους ήλεγξε ο καιρός της συμπαθείας, τους εξεσκέπασε το πάθος του φθόνου.

Ν’ αποκτάς λοιπόν φίλους όχι τους φαύλους αλλά τους αρίστους· διότι τα ήθη των φίλων κρίνονται συνήθως από την ποιότητα των φιλουμένων(37) διά των εντίμων φίλων εύκολα επαναφέρεται κανείς και όταν παραπέση, οι φαύλοι όμως φθείρουν και την υπάρχουσα καλοκαγαθία· οι πρώτοι καλύπτοντας οι ίδιοι την έλλειψι των φίλων στην αρετή την κάμουν να φαίνεται ανελλιπής, ενώ η συναναστροφή με τους φαύλους καθιστά νόθο και ο,τι υπόλοιπο αρετής υπάρχει.

Ελέγχει από τον Ουρανό ο Νικόλαος Σωτηρόπουλος και τον νυν Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας.

Οι επίσκοποι παρερμηνεύουν τις Γραφές και διδάσκουν κατά το δοκούν και το δικό τους συμφέρον.

                    

Για τον Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας δεν υπάρχει στην Ορθόδοξη Εκκλησία το ρήμα κρίνω!

«Μη κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε· ἐν ᾧ γὰρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, καὶ ἐν ᾧ μέτρῳ μετρεῖτε μετρηθήσεται ὑμῖν. τί δὲ βλέπεις τὸ κάρφος τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου, τὴν δὲ ἐν τῷ σῷ ὀφθαλμῷ δοκὸν οὐ κατανοεῖς; ἢ πῶς ἐρεῖς τῷ ἀδελφῷ σου, ἄφες ἐκβάλω τὸ κάρφος ἀπὸ τοῦ ὀφθαλμοῦ σου, καὶ ἰδοὺ ἡ δοκὸς ἐν τῷ ὀφθαλμῷ σου; ὑποκριτά, ἔκβαλε πρῶτον τὴν δοκὸν ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ σου, καὶ τότε διαβλέψεις ἐκβαλεῖν τὸ κάρφος ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ τοῦ ἀδελφοῦ σου».

(Μτ. 7, 1-5).

Ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας κ. Μακάριος σε ανάρτησή του στο Instagram, «στο πλαίσιο των βιντεοσκοπημένων μηνυμάτων πνευματικής ωφελείας και οικοδομής που απευθύνει σε τακτική βάση, για τον επιστηριγμό όλων των πιστών και ιδίως των νεότερων σε ηλικία», αναφέρει μεταξύ άλλων: «Στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν υπάρχει το ρήμα «κρίνω», γιατί υπάρχει το ρήμα «ΑΓΑΠΩ»»! 

Απαντά από τον ουρανό ο μακαριστός και ομολογητής θεολόγος και φιλόλογος Νικόλαος Σωτηρόπουλος, ο αδίκως αφορισθείς από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, επειδή έλεγξε τις κακοδοξίες του τότε Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας +Στυλιανού: 

«Πρέπει να ξεκαθαρίζουμε τα πράγματα, για να μην έρχονται αυτοί που δεν ξέρουν γραφές, δεν ξέρουν θεολογία, τα έχουν συγκεχυμένα τα πράγματα μέσα και μας κλονίζουν σε βασικά μάλιστα πράγματα». 

Επιλέξαμε και παραθέτουμε αποσπάσματα από την ομιλία αριθμός 60 με τίτλο: «Επιτρέπεται να κρίνομε;», με την οποία συντρίβει τις προσωπικές, αυθαίρετες και επικίνδυνες διδασκαλίες του νυν Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας. 

Φόρος τιμής για τους απανταχού λαϊκούς που κοπιάζουν για την Εκκλησία και την Αλήθεια!!

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Πολλοὶ κατηγοροῦν τοὺς Χριστιανούς, ὅτι ἐπαναλαμβάνουν συνεχῶς τὰ ἴδια πράγματα. Ξεχνοῦν φυσικὰ αὐτοὶ οἱ κατήγοροι, ὅτι ἡ ἐπανάληψη τῆς διδασκαλίας τῶν Πατέρων ἐξασφαλίζει τὴν σιγουριὰ καὶ τὴν βεβαιότητα, ὅτι κάποιος βαδίζει σωστά καὶ σὲ ἀσφαλὲς πλαίσιο. Ὁ Γερμανός συγγραφέας Erhard Kästner (ἕνας μὴ ὀρθόδοξος!!!) ἔγραψε μετὰ τὴν ἐπίσκεψη του στὸ Ἅγιον Ὄρος (τὴν δεκαετία τοῦ 50) τὸ βιβλίο «Die Stundentrommel vom heiligen Berg Athos», ὅπου γράφει γιὰ τὸ ἐρώτημα, γιατὶ ἡ Ὀρθοδοξία μένει σταθερή καὶ δὲν προσαρμόζεται στοὺς καιρούς, τὸ ἑξῆς: «Ἔχουμε ἀναρωτηθεῖ γιατὶ τὰ μικρὰ παιδιὰ θέλουν νὰ ἀκοῦν κάθε βράδυ τὴν ἴδια ἱστορία καὶ μάλιστα, ὅταν τὴν ἀλλάζουμε ἔστω καὶ λίγο, μᾶς διορθώνουν; Γιατὶ αὐτὸ τοὺς δίνει τὸ αἴσθημα τῆς ἀσφάλειας καὶ τῆς σιγουριᾶς».

Δὲν πρέπει νὰ κουράζει λοιπὸν ἡ ἐπανάληψη τῆς διδασκαλίας τῶν Πατέρων, στὴν προκειμένη περίπτωση γιὰ τὸ πῶς πρέπει νὰ λειτουργοῦν οἱ λαϊκοὶ σὲ καιροὺς αἱρέσεως. Ἰδίως στοὺς ἐσχατολογικοὺς χρόνους ποὺ ζοῦμε –διότι μὲ τὰ γεγονότα ποὺ βιώνουμε, τὴν καθιέρωση τῆς διαστροφῆς καὶ τῆς θεοποίησης τοῦ ἀνθρώπου, ποιός μπορεῖ νὰ τὸ ἀρνηθεῖ– ἡ ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ἐγρήγορση τῶν πιστῶν. Ἐγρήγορση σημαίνει τὴν ἀνησυχία τοῦ πνεύματος, τὴν ὑγιὴ δυσπιστία σὲ λόγια καὶ ἔργα ὁποιουδήποτε, διότι ἀκόμα καὶ οἱ ἐκλεκτοὶ θὰ πλανηθοῦν.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Μαξίμοβιτς δίδασκε, ὅτι ὁ καθένας ἀπὸ ἐμᾶς, τοὺς Ὀρθοδόξους, εἶναι ὑπεύθυνος μὲ τὰ λόγια του καὶ τὶς πράξεις του γιὰ ὅλην τὴν Ὀρθοδοξία συνολικά. Ἄρα εἶναι ὑποχρέωση καὶ καθῆκον ἱερὸ τοῦ κάθε Χριστιανοῦ (κληρικοῦ καὶ λαϊκοῦ) ποὺ μὲ τὸ βάπτισμά του ἔλαβε τὴν σφραγίδα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νὰ μελετάει τὶς Γραφές, νὰ διδάσκεται τὴν ὀρθὴ διδασκαλία ἀλλὰ καὶ νὰ ἐξετάζει καὶ νὰ ἐλέγχει, ὅποιον φαίνεται νὰ ξεφεύγει ἀπὸ αὐτὴν μέχρι ἀποδείξεως τοῦ ἀντιθέτου, ὥστε αὐτὴ νὰ μείνει ἀνόθευτη, ἀσάλευτη καὶ παρακαταθήκη γιὰ ὅλες τὶς γενεὲς στοὺς αἰῶνες. Ὁ ἔλεγχος σὲ θέματα πίστεως καὶ τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων εἶναι ἡ ἔμπραχτη ἐφαρμογὴ τοῦ καθήκοντος τοῦ κάθε πιστοῦ νὰ διακρίνει μεταξὺ τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ πνεύματος τῆς πλάνης, μεταξὺ τῆς αὐθεντικῆς διδασκαλίας τῶν Πατέρων καὶ τῆς διαστρέβλωσης ἢ τῆς κακῆς ἐφαρμογῆς της.

Βέβαια τὸ «ἀσφαλῶς θεολογεῖν» δὲν εἶναι γιὰ τὸν καθένα. Εἶναι ἀποτέλεσμα ἀληθινῆς χριστιανικῆς ζωῆς μὲ ἄσκηση, θυσίες, ἁγιότητα καὶ ὀρθόδοξο βίωμα. Θεολόγοι ἦταν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, τὴν διδασκαλία τῶν ὁποίων προσπαθοῦμε ὅλοι μας -παρὰ τὶς ἁμαρτίες μας καὶ ἀνεξαρτήτου πεδίου δράσεως- νὰ διαφυλάξουμε ἀπαράλλαχτη κι ἀνέγγιχτη. Μολονότι ὅμως ὅλοι οἱ Πατέρες ἀληθινὰ θεολογοῦσαν ἡ Ἐκκλησία μας ἀπέδωσε τὸν μέγιστο τίτλο τοῦ Θεολόγου μόνο σὲ τρεῖς: Τὸν Ἀπόστολο Ἰωάννη, τὸν Ἅγ. Γρηγόριο καὶ τὸν Ἅγ. Συμεὼν τὸν Νέο Θεολόγο. Ἀπὸ τὴν ἄλλη ὅμως ἡ Ἐκκλησία μας θέλει νὰ «θεολογοῦν» καὶ οἱ πιστοί, διότι τὸ «θεολογεῖν» ὡς γνώση καὶ διαφύλαξη τῆς ἀσφαλοῦς Θεολογίας τῆς Ἐκκλησίας εἶναι γνώρισμα τοῦ πιστοῦ Χριστιανοῦ, ἀνεξαρτήτου μορφώσεως καὶ ἐπαγγέλματος. Ὁ ἀπόστολος Ἰωάννης γράφει «καὶ ὑμεῖς χρῖσμα ἔχετε ἀπὸ τοῦ ἁγίου, καὶ οἴδατε πάντα» (Ἰω. α΄ 2, 20). Ὁ ἀπόστολος θέλει νὰ «θεολογοῦν» καὶ οἱ πιστοί, ὑπὸ τὴν ἔννοια τῆς ὁμολογίας, διαφυλάξεως καὶ μεταδόσεως τῆς Πίστεως· διότι εἶναι καθῆκον κάθε Χριστιανοῦ ἡ διαφύλαξη τῆς Πίστεως, ἀνεξαρτήτου μορφώσεως καὶ ἐπαγγέλματος. Οἱ πιστοὶ παλαιότερα, ἀνεξαρτήτου ἐπαγγέλματος, δὲν εἶχαν ἐνδοιασμοὺς νὰ «θεολογοῦν» καὶ νὰ ἐλέγχουν συνεχῶς. Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα εἶναι ἡ περιγραφὴ ἑνὸς Φράγκου προσκυνητὴ στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπως τὴν περιγράφει ὁ Στῆβεν Ράνσιμαν, στὴν ὁποία ἔκπληκτος ἀναφέρει, ὅτι ἀγοράζοντας ψάρια ἀπὸ ἕναν ψαρὰ μπλέχτηκε χωρὶς νὰ τὸ θέλει σὲ μία συζήτηση μαζί του γιὰ τὴν θεότητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.