Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δημιουργία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δημιουργία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Είναι ξεκάθαρο: Πολεμούν τον Θεό και γι’ αυτό θέλουν να αλλάξουν την Δημιουργία.

Αλλαγή φύλου: Γενετική παρέμβαση μετέτρεψε αρσενικά πειραματόζωα σε θηλυκά


    

Η διαγραφή ενός σχετικά μικρού τμήματος DNA οδήγησε στην αντικατάσταση των όρχεων με ωοθήκες.


Για πρώτη φορά ερευνητές κατάφεραν να αντιστρέψουν το φύλο ποντικών όταν ακόμα ήταν έμβρυα, ένα επίτευγμα που αποκαλύπτει ότι ο καθορισμός του φύλου στα θηλαστικά είναι πιο περίπλοκος από ό,τι φανταζόμασταν.

Η μελέτη που δημοσιεύεται στo Nature Communications δείχνει πως η διαγραφή ενός σχετικά μικρού τμήματος DNA είναι αρκετή για να κάνει ποντίκια με αρσενικά γονίδια να γεννηθούν ως θηλυκά.

«Δεν περιμέναμε ότι τα αποτελέσματα θα ήταν τόσο εντυπωσιακά» σχολίασε στο LiveScience.com ο Ραφαέλ Χιμένεθ του Πανεπιστημίου της Γρανάδας στην Ισπανία, μέλος της ερευνητικής ομάδας.

Η διαδικασία του φυλοκαθορισμού στα θηλαστικά βασίζεται σε μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα σε γονίδια με αντίρροπες δυνάμεις –μια ομάδα γονιδίων δίνει σήμα για την ανάπτυξη των αρσενικών χαρακτηριστικών όπως οι όρχεις, ενώ μια άλλη δίνει θηλυκά χαρακτηριστικά όπως οι ωοθήκες.

Μέσα στὰ πάντα καὶ ἔξω ἀπὸ ὅλα

                           Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Μέγας


        Ἐπιλεγμένα κείμενα Ἁγίου Ἀθανασίου

ΑΠΑΞ εἰς αἰσθητὰ πεσούσης τῆς διανοίας τῶν ἀνθρώπων͵ ὑπέβαλεν ἑαυτὸν διὰ σώματος φανῆναι ὁ Λόγος͵ ἵνα μετενέγκῃ εἰς ἑαυτὸν ὡς ἄνθρωπον τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὰς αἰσθήσεις αὐτῶν εἰς ἑαυτὸν ἀποκλίνῃ καὶ λοιπὸν ἐκείνους ὡς ἄνθρωπον αὐτὸν ὁρῶντας͵ δι΄ ὧν ἐργάζεται ἔργων πείσῃ μὴ εἶναι ἑαυτὸν ἄνθρωπον μόνον͵ ἀλλὰ καὶ Θεὸν καὶ Θεοῦ ἀληθινοῦ Λόγον καὶ Σοφίαν. Τοῦτο δὲ καὶ ὁ Παῦλος βουλόμενος σημᾶναί φησιν· Ἐν ἀγάπῃ ἐρριζωμένοι καὶ τεθεμελιωμένοι͵ ἵνα ἐξισχύσητε καταλαβέσθαι σὺν πᾶσι τοῖς ἁγίοις τί τὸ πλάτος καὶ μῆκος καὶ ὕψος καὶ βάθος͵ γνῶναί τε τὴν ὑπερβάλλουσαν τῆς γνώσεως ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, ἵνα πληρωθῆτε εἰς πᾶν τὸ πλήρωμα τοῦ Θεοῦ. Πανταχοῦ γὰρ τοῦ Λόγου ἑαυτὸν ἁπλώσαντος͵ καὶ ἄνω καὶ κάτω καὶ εἰς τὸ βάθος καὶ εἰς τὸ πλάτος – ἄνω μὲν εἰς τὴν κτίσιν͵ κάτω δὲ εἰς τὴν ἐνανθρώπησιν͵ εἰς βάθος δὲ εἰς τὸν ᾅδην͵ εἰς πλάτος δὲ εἰς τὸν κόσμον – τὰ πάντα τῆς περὶ Θεοῦ γνώσεως πεπλήρωται. … 

Ἡ σχέση τοῦ Ἑσπερινοῦ καὶ τοῦ Ὄρθρου μὲ τὴ Δημιουργία τοῦ Κόσμου

 

Ἕνα συγκλονιστικὸ κείμενο τοῦ π. Ἀλεξάνδρου Σμέμαν, ποὺ μᾶς προσφέρει ὑπέροχα στοιχεῖα ἀπὸ τὴ βαθιὰ πνευματικὴ καὶ ἐλπιδοφόρα σημασία τῶν δύο αὐτῶν ἀρχαίων ἀκολουθιῶν, δηλαδὴ τελετουργιῶν τῆς Ἐκκλησίας μας, τοῦ Ἑσπερινοῦ (ποὺ γίνεται τὸ βράδυ καὶ ἑσπέρα = βράδυ) καὶ τοῦ Ὄρθρου, ποὺ γίνεται τὸ πρωί, πρὶν τὴ θεία λειτουργία (ὄρθρος = πολὺ πρωί).

Οἱ ἑρμηνεῖες σὲ ἀγκύλες εἶναι δικές μας.

Ἀντίθετα μὲ τὴν κοσμικὴ ἐμπειρία τοῦ χρόνου, ἡ λειτουργικὴ μέρα ἀρχίζει μὲ τὸν ἑσπερινό, καὶ τοῦτο σημαίνει: ἀρχίζει τὸ βράδυ. Αὐτὸ φυσικὰ εἶναι ἀνάμνηση τοῦ βιβλικοῦ: Καὶ ἐγένετο ἑσπέρα, καὶ ἐγένετο πρωί, ἡμέρα μία (Γένεσις, 1,5). Ὡστόσο, εἶναι κάτι περισσότερο ἀπὸ ἀνάμνηση. Γιατί ἀληθινὰ τὸ τέλος κάθε χρονικῆς «μονάδας» εἶναι ποὺ φανερώνει τὸ ἀχνάρι καὶ τὸ νόημα τοῦ χρόνου, ποὺ χαρίζει στὸ χρόνο τὴν πραγματικότητά του.

Ὁ χρόνος πάντα εἶναι αὔξηση, ὅμως μονάχα στὸ τέλος μποροῦμε νὰ διακρίνουμε τὴν κατεύθυνση αὐτῆς τῆς αὔξησης καὶ νὰ παρατηρήσομε τοὺς καρπούς της. Στὸ τέλος κάθε μέρας, στὸ βράδιασμα κάθε μέρας, ὁ Θεὸς βλέπει τὴ δημιουργία Του ὡς καλὴν• στὸ τέλος τῆς δημιουργίας εἶναι, ποὺ ὁ Θεὸς τὴ χαρίζει στὸν ἄνθρωπο. Καὶ ἔτσι, ἡ Ἐκκλησια ἀρχίζει στὸ τέλος τῆς μέρας τὴ λειτουργία τοῦ καθαγιασμοῦ τοῦ καιροῦ [=χρόνου].

Καθὼς ἐρχόμαστε στὴν ἐκκλησία, ὁ κόσμος καὶ ἐμεῖς ποὺ βρισκόμαστε στὸν κόσμο ἔχομε περάσει πολλὲς ὧρες καὶ αὐτὲς οἱ ὧρες γέμισαν, ὅπως συνήθως, μὲ δουλειὰ καὶ ξεκούρασμα, μὲ πόνο καὶ χαρά, μὲ φθόνο καὶ ἀγάπη. Ἄνθρωποι πέθαναν καὶ ἄνθρωποι γεννήθηκαν. Γιὰ μερικοὺς στάθηκε ἡ πλέον εὐτυχισμένη μέρα τῆς ζωῆς τους, μιὰ μέρα ποὺ θὰ τὴ θυμοῦνται παντοτινά. Καὶ γιὰ μερικοὺς ἄλλους ἔφερε τὸ τέλος σὲ ὅλες τὶς ἐλπίδες τους, ρήμαξε τὴν ἴδια τὴν ψυχή τους. Καὶ ὁλάκερη ἡ μέρα βρίσκεται τώρα ἐδῶ – μοναδική, ἀμετάστροφη, ἀνεπανόρθωτη. Ἡ μέρα διάβηκε, ὅμως τὰ ἀποτελέσματά της, οἱ καρποί της, θὰ χαρίσουν τὸ σχῆμα της στὴν ἑπόμενη μέρα, γιατί ὅ,τι κάναμε μιὰ φορὰ ἀπομένει παντοτινά.

«Ως εμεγαλύνθη τα έργα σου, Κύριε, πάντα εν σοφία εποίησας»!

Κάθε δάκρυ είναι μοναδικό! (Φωτογραφίες)


                                
 Σε ασπρόμαυρη αποτύπωση και σε ικανοποιητική μεγέθυνση, το αποτέλεσμα μας δείχνει ξεκάθαρα πως τα δάκρυα που βγαίνουν από τα μάτια μας δεν είναι στην ουσία ίδια σε καμία περίπτωση! 

1. Δάκρυα έντονης συναισθηματικής φόρτισης, 2. Δάκρυα από ερεθισμό των ματιών, 3. Δάκρυα από κόψιμο κρεμμυδιών, 4. Δάκρυα τρώγοντας τσίλι, 5. Δάκρυα από δυνατό αέρα, 6. Δάκρυα χαράς.

 1. Δάκρυα έντονης συναισθηματικής φόρτισηςperierga.gr - Κάθε δάκρυ είναι μοναδικό!  
2. Δάκρυα από ερεθισμό των ματιών

Όταν λέει ότι έγιναν «εν αρχή», δεν εννοεί ότι ο χρόνος είναι πρώτος έναντι όλων των δημιουργημάτων!

Άγιος Μέγας Βασίλειος.

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)


Μεγάλου Βασιλείου, «Εξαήμερος»

[…] «Εν αρχή εποίησεν ο θεός». Όσα ήρχισαν από ένα χρονικόν σημείον κατ’ ανάγκην τελειώνουν εις ένα χρονικόν σημείον. Av έχουν χρονικήν αρχήν, μη αμφιβάλης διά το τέλος των. Ενώ αι γεωμετρίαι και αι μέθοδοι της αριθμητικής και αι στερεομετρία και η πολυθρύλητος αστρονομία, η πολυάσχολος ματαιότης, εις ποίον τέρμα καταλήγουν, αφού αυτοί που ερευνούν αυτά τα πράγματα διενοήθησαν, ότι και ο ορατός αυτός κόσμος είνε αΐδιος [παντοτινός] μαζί με τον Θεόν τον κτίστην των όλων;

Έθεσαν εις την ιδίαν μοίραν τον πεπερασμένον και υλικόν κόσμον με την απερίγραπτον και αόρατον φύσιν, και δεν εστάθησαν ικανοί να εννοήσουν, ότι όποιου τα μέρη υπόκεινται εις φθοράν και αλλοίωσιν, αυτού κατ’ ανάγκην και το όλον θα υποστή κάποτε τα ίδια παθήματα που υπέστησαν τα μέρη του. Αλλά τόσον πολύ «εματαιώθησαν τοις διαλογισμοίς αυτών, και εσκοτίσθη η ασύνετος αυτών καρδία, και φάσκοντες είναι σοφοί, εμωράνθησαν» (Ρωμ. 1,21- 22), ώστε άλλοι μεν υπεστήριξαν ότι ο κόσμος συνυπάρχει ανέκαθεν με τον Θεόν, άλλοι δε ότι ο ίδιος ο κόσμος είνε ο Θεός ο άναρχος και ατελεύτητος και ο αίτιος της αρμονίας των επί μέρους τομέων του.

Πραγματικά η περισσή κοσμική σοφία θα τους φέρη κάποτε προσθήκην της φοβέρας κατακρίσεως, διότι ενώ έβλεπον με τόσην οξυδέρκειαν τα μάταια πράγματα, απετυφλώθησαν με την θέλησίν των όσον αφορά εις την κατανόησιν της αληθείας.

Αυτοί που καταμετρούν τας αποσπάσεις των αστέρων, και απογράφουν αυτούς που είνε αειφανείς [οι αστέρες και οι αστερισμοί που παρατηρούνται συνέχεια, σε όλη τη διάρκεια του 24ώρου] και βορεινοί, και αυτούς που επειδή ευρίσκονται εις τον νότιον πόλον εις άλλους μεν είνε ορατοί εις ημας δε άγνωστοι, και ευρίσκουν το βόρειον πλάτος, και διαιρούν τον ζωδιακόν κύκλον εις αναρίθμητα διαστήματα, αυτοί που προσδιορίζουν τας επαναφοράς των αστέρων και τα σημεία όπου ακινητούν δι’ ολίγον1 και τας αποκλίσεις, και σημειώνουν με μεγάλην ακρίβειαν την κίνησιν όλων προς τα προηγούμενα σημεία, και εντός πόσου χρόνου ο κάθε πλανήτης συμπληρώνει τον κύκλον του2, αυτοί μίαν μόνον μέθοδον δεν κατώρθωσαν να εφεύρουν, μίαν μέθοδον που να τους δίνη να κατανοήσουν, ότι ο Θεός είνε δημιουργός του παντός και κριτής δίκαιος που ανταποδίδει την ανταπόδοσιν που πρέπει εις του καθενός τας πράξεις· ούτε κατώρθωσαν από την πραγματικότητα της κρίσεως να συναγάγουν ως φυσικήν συνέπειαν την πραγματικότητα της συντελείας, ότι δηλαδή είνε αναπόφευκτον να μεταποιηθη ο κόσμος, αφού πρόκειται και η κατάστασις των ψυχών να εισέλθη εις ένα νέον είδος ζωής.