Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα άλωση της Πόλης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα άλωση της Πόλης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Υπενθύμιση από το χρονικά μακρινό αλλά παρόλα αυτά τόσο επίκαιρο 1994 για όσους περιμένουν, ενώ κυριαρχεί η αίρεση και η βλασφημία στην χώρα μας και στην Εκκλησία, άνευ μετανοίας και πραγματικής αλλαγής να πάρουμε την Πόλη κι αλλά παρόμοια.

ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΜΑΣ Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ, ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΚΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίουγια την ανάγκη μετανοίας ως μήνυμα από τη θλιβερή επέτειο της Αλώσεως της Κωνσταντινούπολης

«Οι αμαρτίες ελαττώνουν φυλές», λέει η Αγία Γραφή

                        

Στόμιο Λαρίσης, 28-5-1994 
Σήμερα, αγαπητοί μου, έχουμε μια πολύ θλιβερή επέτειο, την 29η Μαΐου 1453. Άραγε τη θυμηθήκαμε; Ότι είναι πάρα πολύ σπουδαίο να έχουμε μία μνήμη ιστορική, μόλις και ανάγκη να το πει κανείς· διότι, εάν έχουμε πάντοτε αυτήν την ιστορική μνήμη, μπορούμε πάντοτε, έχοντάς τη ως βοηθό και διδάσκαλο, να αποφεύγουμε εκείνα τα οποία στο παρελθόν μάς προξένησαν ζημιά, να πράττουμε όμως εκείνα τα οποία στο παρελθόν αποδείχτηκαν σωστά. Έτσι, όπως αντιλαμβάνεστε, πάντοτε μία επέτειος, είτε χαρούμενη, είτε θλιβερή έχει πολλά να διδάξει. Αναρωτηθήκαμε γιατί χάσαμε το Βυζάντιο; Διότι σαν και σήμερα, το 1453, ἑάλω ἡ Πόλις… Κατελήφθη η Πόλις. Τη χάσαμε την Πόλη. Και η Πόλη δεν ήταν απλώς μόνο η Κωνσταντινούπολη, ήταν η πρωτεύουσα του απεράντου εκείνου βυζαντινού κράτους, το οποίο λίγο-λίγο φαγώθηκε και έμεινε μόνο μία πόλις, ως κράτος, μόνο μία πόλις, και αυτή η πόλις έπεσε αυτήν την ημερομηνία.
Ρωτήσαμε λοιπόν για ποιο λόγο έπεσε το Βυζάντιο; Εάν κάναμε αυτήν την αυτοκριτική και την κάναμε πάντοτε μέσα στην ιστορία, αλήθεια δεν θα κινδυνεύαμε να υποστούμε και νέες αλώσεις, και μάλιστα, αν θέλετε, και από τους ιδίους εχθρούς. Αγαπητοί μου, εκείνο που έκανε το Βυζάντιο να πέσει ήταν η αμαρτία.
«Οι αμαρτίες ελαττώνουν φυλές», λέει η Αγία Γραφή. Και η αμαρτία είναι εκείνη η οποία έκανε τους Ισραηλίτες να υφίστανται μέσα στην ιστορία πάρα πολλές περιπέτειες, μεγίστη των οποίων ήταν η αιχμαλωσία στη Βαβυλώνα. Και ακόμη ο χωρισμός του βασιλείου τους σε δύο βασίλεια, στο βόρειο και στο νότιο βασίλειο. Και ο Θεός πάντοτε απειλούσε τιμωρίες, μία από τις οποίες ήταν και η συρρίκνωση των συνόρων, των ορίων του εβραϊκού κράτους. Ώστε λοιπόν βλέπει κανένας ότι και η συρρίκνωση των συνόρων είναι τιμωρία. Ποιος θα φανταζόταν ότι αυτό το σχήμα πάντα θα υπάρχει; Και υπάρχει. Είναι ως εξής το σχήμα αυτό. Είμαι κοντά στον Θεό, είμαστε κοντά στον Θεό, έχουμε την προστασία Του. Κάποια φορά αρχίζουμε να μην τηρούμε τις εντολές Του. Τότε επέρχεται μία αποστασία. Έρχεται ο Θεός και τιμωρεί. Μετανοούμε και με τη μετάνοιά μας επανερχόμαστε. Και μας δικαιώνει πάλι ο Θεός. Και πάλι παρανομούμε, και αυτό διαρκώς επαναλαμβάνεται, αυτό το σχήμα όπως σας είπα, Ιστορία.

Ο ΙΩΣΗΦ ΒΡΥΕΝΙΟΣ (1350-1431) ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΤΗΣ ΑΛΩΣΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΤΟ… ΣΗΜΕΡΑ




Είναι πολλοί που βλέποντας την σημερινή κατάσταση του ελληνισμού με την υπόταγή του σε μια τέτοια Ευρωπαϊκή Ένωση, με την πολιτική διαφθορά, την ηθική διαστροφή της κοινωνίας να νομιμοποιείται και την θλιβερή κατάπτωση του ιερατείου, να θεωρούν ότι βρισκόμαστε σε μια ανάλογη εποχή προ της αλώσεως της Βασιλίδας.
Το παρακάτω είναι ένα πραγματικά αξιόλογο κείμενο του μοναχού Ιωσήφ Βρυέννιου, που περιγράφει την πνευματική και ηθική παρακμή των κατοίκων της Κωνσταντινούπολης μερικά χρόνια πριν την Άλωση, με πολλά… επίκαιρα μηνύματα προς κάθε κατεύθυνση για την σημερινή εποχή της μεγάλης κρίσης.
«Αν η εικόνα των τιμωριών, που μας επιβάλλει ο Θεός, προκαλεί αμηχανία και σύγχυση, ας αναλογισθούμε τους παραλογισμούς μας και τότε θα εκπλαγούμε γιατί ακόμη δε μας κτύπησε κεραυνός.
Δεν υπάρχει καμιά μορφή διαστροφής που να μην έχουμε διαπράξει σ΄ όλη μας τη ζωή. Αυτές δε είναι οι αποδείξεις:
Βαπτιστήκαμε άλλοι δι’ απλής και άλλοι δια τριπλής κατάδυσης, και έγινε επίκληση του ονόματος της Αγίας Τριάδας, σε άλλους μία και σε άλλους τρεις φορές.
Οι περισσότεροι από μας όχι απλώς αγνοούμε τι σημαίνει να είσαι Χριστιανός, αλλά και πως ακόμη να κάνουμε το σταυρό μας ή, κι αν ακόμη το γνωρίζουμε, ντρεπόμαστε να τον κάνουμε.
…Είμαστε ανίκανοι να υπερασπιστούμε το όνομα του Θεού όταν αυτό βλασφημείται, όταν θα έπρεπε να πεθάνουμε γι’ Αυτόν.
Αποδίδουμε το κοινό όνομα τον έχθρων του σταυρού (διαβόλου) ο ένας στον άλλο, και το έχουμε συνέχεια στα χείλη μας. Καθημερινά αναθεματίζουμε και καταριόμαστε τους εαυτούς μας και τους άλλους.

Η Οικονομία των "ευσεβών" της εποχής εκείνης δεν ήταν θεάρεστη και όμως σήμερα το ίδιο λάθος συνεχίζεται χωρίς κανένα ίχνος αυτοκριτικής!

«Στην Κωνσταντινούπολη υπάρχουν χιλιάδες ευσεβείς αλλά η Πόλις θα περιέλθει στα χέρια των Τούρκων διότι ΑΝΕΧΟΝΤΑΙ την κατάσταση. Δεν διαμαρτύρονται, δεν αντιδρούν, δεν αγωνίζονται.» [Ιωσήφ Βρυέννιος]


-https://www.youtube.com/watch?v=smkv2Vh8DMM Πάθη και αρετές.

Κωνσταντῖνος ΙΑ´ Παλαιολόγος – Ἡ τελευταία ὁμιλία πρὸς τὸν λαόν (ὀλίγον πρὸ τῆς Ἁλώσεως)

Τότε θυσία, σήμερα Πρέσπες! Μακάρι και οι σημερινοί πολιτικοί να μιλούσαν στο λαό με το ίδιο φρόνημα και με την ίδια αυτομεμψία. 

Ἀπὸ τὸ Χρονικὸν τοῦ Μεγάλου Λογοθέτου Γεωργίου Σφραντζῆ ἢ Φραντζῆ
Ἐκδοθὲν ἐν Κερκύρᾳ ἔτει 1477

Ἐμεῖς μέν, εὐγενέστατοι Ἄρχοντες καὶ ἐκλαμπρότατοι δήμαρχοι καὶ στρατηγοὶ καὶ γενναιότατοι στρατιῶται καὶ πᾶς ὁ πιστὸς καὶ τίμιος λαός, καλὸς οἴδατε ὅτι ἔφθασεν ἡ Ὥρα καὶ ὁ ἐχθρὸς τῆς πίστεως ἡμῶν βούλεται ἵνα μετὰ πάσης τέχνης καὶ μηχανῆς ἰσχυροτέρως στενοχωρήσῃ ἡμᾶς καὶ πόλεμον σφοδρὸν μετὰ συμπλοκῆς μεγάλης καὶ συρρήξεως ἐκ τῆς χέρσου καὶ θαλάσσης δώσῃ ἡμῶν μετὰ πάσης δυνάμεως, ἵνα, εἰ δυνατόν, ὡς ὄφις τὸν ἰὸν ἐκχύσῃ καὶ ὡς λέων ἀνήμερος καταπίῃ ἡμᾶς. Διὰ τοῦτο λέγω καὶ παρακαλῶ ὑμᾶς ἵνα στῆτε ἀνδρείως καὶ μετὰ γενναίας ψυχῆς, ὡς πάντοτε ἕως τοῦ νῦν ἐποιήσατε, κατὰ τὸν Ἐχθρῶν τῆς πίστεως ἡμῶν. Παραδίδωμι δὲ ὑμῖν τὴν ἐκλαμπροτάτην καὶ περίφημον ταύτην πόλιν καὶ πατρίδα ἡμῶν καὶ βασιλεύουσαν τῶν πόλεων. Καλῶς οὖν οἴδατε, ἀδελφοί, ὅτι διὰ τέσσερά τινα ὀφείλεται κοινῶέ ἐσμεν πάντες ἵνα προτιμήσωμεν ἀποθανεῖν μᾶλλον ἢ ζῆν, πρῶτον μὲν ὅπερ τῆς πίστεως ἡμῶν καὶ εὐσεβείας, δεύτερον δὲ ὅπερ πατρίδος, τρίτον ὅπερ τοῦ βασιλέως ὡς Χριστοῦ Κυρίου, καὶ τέταρτον ὅπερ συγγενῶν καὶ φίλων. Λοιπόν, ἀδελφοί, ἐὰν χρεῶσταί ἐσμεν ὑπὲρ ἑνὸς ἐκ τῶν τεσσάρων ἀγωνίζεσθαι ἕως θανάτου πολλὰ μᾶλλον ὅπερ πάντων ἡμεῖς, ὡς βλέπετε προφανῶς, καὶ ἐκ πάντων μέλλομεν ζημιωθῆναι.

Ἡ ἅλωση τῆς Κων/πολης: Μία ἱστορία προδοσίας, ἀλλὰ κυρίως ἀποστασίας, ὅπως σήμερα. Ποιός δὲν βλέπει τὴν δεύτερη ἅλωση;


Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

 

Κάθε χρόνο στὶς 29 Μαΐου θυμόμαστε τὴν ἅλωση τῆς Πόλης, τὴν κατάλυση τῆς ὀρθόδοξης βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας καὶ τιμοῦμε τοὺς ἡρωϊκὰ πεσόντες γιὰ τὴν ὑπεράσπισή της.

Καὶ κάθε χρόνο τὴν ἴδια ἡμερομηνία μιλοῦμε γιὰ τὴν προδοσία τῆς Δύσης, γιὰ τὴν διπροσωπία τῶν Λατίνων, γιὰ τὴν ἀγριότητα τῶν Τούρκων, γιὰ τοὺς θρύλους, ὅπως «πάλι μὲ χρόνια μὲ καιρούς, πάλι δικά/δικιά μας θα, 'ναι», ἀναπολοῦμε περασμένα μεγαλεῖα καὶ ἀναζητοῦμε τὴν ἐπανάκτησή τους.

Αὐτὸ ποὺ δὲν κάνουμε κάθε χρόνο εἶναι ἡ ἀναγνώριση τῶν δικῶν μας λαθῶν, ποὺ ὁδήγησαν στὴν ἅλωση καὶ θὰ ὁδηγοῦν πάντα σὲ ἅλωση, ἂν δὲν ἀλλάξουμε στάση ζωῆς.

Διότι ἡ Ἀνατολικὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία ἔπεσε ὄχι κυρίως λόγῳ τῶν Φράγκων, τῶν Λατίνων, τῆς Δύσης, τῶν Τούρκων κλπ., ἀλλὰ κυρίως λόγῳ τῆς κοινωνικῆς καὶ πολιτικῆς παρακμῆς, τῶν ἐμφυλίων, τῆς ἀλλαγῆς πολιτικοῦ ἐνδιαφέροντος ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ στὴν Δύση, τῆς παραμέλησης τοῦ στρατοῦ καὶ τῆς φύλαξης τῶν συνόρων καὶ τῆς διαφθορᾶς. Γιὰ ὅλα αὐτὰ δὲν χρειάζεται νὰ δώσουμε πηγὲς καὶ βιβλιογραφικὲς ἀναφορές. Εἶναι γνωστὰ σὲ ὅλους.

Η άλωση της Κωνσταντινουπόλεως

Η Μηχανή του Χρόνου: Η άλωση της Κωνσταντινουπόλεως


Αυγουστίνος Καντιώτης: Πριν την Άλωση της Πόλης μια μεγάλη προδοσία της Πίστης

Η ομιλία αυτή του αειμνήστου π. Αυγουστίνου Καντιώτη αποτελεί μία απάντηση σε όσους νομίζουν ότι χωρίς μετάνοια και παρά την τρομερή αποστασία και ίδίως παρά τις φιλενωτικές ενέργειες των Οικουμενιστών (κατά τα λεγόμενα του Ναυπάκτου η ένωση έχει ήδη γίνει) η Ελλάδα θα ζήσει μεγαλεία και αναλαμπές. Η ομιλία μάλιστα αυτή ξεκαθαρίζει, ότι όσοι συμμετέχουν άμεσα ή έμμεσα στις οικουμενιστικές/φιλενωτικές προσπάθειες αμαρτάνουν φοβερά και κατά της Πίστεως και κατά της Πατρίδος. Στα παρακάτω λόγια του Καντιώτη η λέξη "οικονομία" δεν υπάρχει. Αντιθέτως ακούγεται περίτρανα το "ποτέ, ποτέ, ποτέ, ποτέ..."