Αν θελει κανεις να καταλαβει τι σημαινει αιρεση και νεορθοδοξία ας διαβασει το ακολουθο του π. Βασιλείου Θερμού Αυτός ο άνθρωπος ειναι κληρικός!

 

Στην ιστορία του Χριστιανισμού συναντούμε ένα φαινόμενο πολύ σοβαρό· η νομική αρχή, ο τελικός στόχος της ιουδαικής σκέψης, εισχωρεί βαθιά και εμποτίζει τη χριστιανική σκέψη. Το γεγονός αυτό ρίχνει το Χριστιανισμό στον κίνδυνο να καταλήξει στην “καθέδρα Μωυσέως” και να αναπτύξει μια μορφή ραβινικής διδασκαλίας. Από την άλλη μεριά, ο μονοφυσιτισμός, μια λύση ευκολίας, πολλές φορές πηγαίνει πολύ ψηλά και παραμορφώνει τη θεολογική συνείδηση... 

Η χριστιανική ανθρωπολογία δεν αναπτύχθηκε ικανοποιητικά και ο γάμος και η αγάπη δεν εξετάσθηκαν παρά μόνο από κοινωνική άποψη. Ο θαυμάσιος ηρωισμός των ασκητών έδωσε μια αποφασιστική μάχη στο εσωτερικό του ανθρώπου και εξόρκισε τις δαιμονικές δυνάμεις, αλλά με ένα αντάλλαγμα που εγγίζει την καταστροφή των σχέσεων ανάμεσα στον άνδρα και τη γυναίκα. Και στην προκειμένη περίπτωση, η γυναίκα είναι εκείνη που πληρώνει... Έχει κανείς την εντύπωση, μερικές φορές, ότι πρόκειται μόνο για τη σωτηρία ανδρών και ότι όποιος επιθυμεί να σωθεί, προπαντός άλλου πρέπει να σωθεί από τις γυναίκες.

Και πάλι: Άλλα διδάσκουν οι Άγιοι, άλλα μας λένε οι σημερινοί ποιμένες!

«μίαν αἵρεσιν πεπληρωμένην βλασφημιῶν καὶ πάσης παρανομίας... λυμαίνεται τὴν ἐκκλησίαν...  Ὁ ἐκείνοις κοινωνῶν, βλεπέτω μετὰ τίνων ἑαυτὸν ἐντάσσει» Ο ΟΙκουμενισμός είναι αίρεση; Την έχουν καταδείξει ΄τοσοι και τόσοι Άγιοι; Τότε γιατί δεν υπακούμε στις διαταγές των Πατέρων;

                                         (Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων)

                                                

«Ἄκουε δέ, τίνα λέγουσιν εἶναι τὸν Χριστόν [Ἰησοῦν], ἵνα ἔτι μειζόνως αὐτοὺς μισήσῃς… (σ.σ.: Παρόμοιες βλάσφημες ἐκκλησιολογικὲς θέσεις (ὄχι ΜΙΑ, ἀλλὰ πολλές) κηρύττουν σήμερα οἱ Οἰκουμενιστές!). Ἆρα ἔστι τι τούτων ἀσεβέστερον; ἔστι τι τούτων ἀθλιώτερον; Ἐγὼ διηγοῦμαί σοι τὴν πλάνην, ἵνα μειζόνως αὐτοὺς μισήσῃς. Φεῦγε οὖν τὴν ἀσέβειαν, μηδὲ χαίρειν λέγε τῷ τοιούτῳ, ἵνα μὴ κοινωνήσῃς τοῖς ἔργοις τοῖς ἀκάρποις τοῦ σκότους· καὶ μήτε πολυπραγμονήσῃς, μήτε εἰς λόγους αὐτοῖς ἐλθεῖν θελήσῃς. Καὶ μίσει μὲν πάντας αἱρετικούς, ἐξαιρέτως δὲ τὸν τῆς μανίας ἐπώνυμον...·

Ποιά είναι η Εκκλησία και που ευρίσκεται αυτή κατά την περίοδο της αιρέσεως σύμφωνα με τον άγ. Μάξιμο τον Ομολογητή! Η τρομερή ομοιότητα με σήμερα.

όλοι οι Πατριάρχες, όλοι οι κληρικοί, όλοι οι λαϊκοί, ασπάσθηκαν και δέχθηκαν την αίρεση αυτή και έγιναν αιρετικοί. Όχι για ένα χρόνο, όχι για δύο, όχι για τρία, όχι για δέκα, όχι για είκοσι, όχι για τριάντα, όχι για σαράντα, αλλά για 60 ολόκληρα χρόνια! Εξήντα ολόκληρα χρόνια όλα τα Πατριαρχεία όλες οι εκκλησίες επί της γης, ήταν αιρετικές. Κι όμως η Εκκλησία του Χριστού ήταν και ζούσε στον ένα μοναχό άγ. Μάξιμο και στους λίγους που τον ακολουθούσαν.  

                                                   

ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ (ΜΟΝΟΘΕΛΗΤΙΣΤΩΝ-ΜΟΝΟΕΝΕΡΓΗΤΩΝ) ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΑΥΤΩΝ.

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής

Τα πρώτα χρόνια

O Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη την βασιλίδα των Πόλεων, στα τέλη του 6ου αιώνα γύρω στο 580 μ. X. από ευγενείς και ευσεβείς γονείς. Από μικρό παιδί αγαπούσε πολύ τον Θεό. Οι γονείς του, λόγω του ότι ήταν πολύ εύποροι, φρόντισαν και του έδωσαν πλούσια παιδεία. Ο Άγιος Μάξιμος σπούδασε πολλές επιστήμες, όπως ρητορική, φιλοσοφία, γραμματική, μουσική, ποίηση και άλλες πολλές τέχνες της εποχής εκείνης. Τόσο πολύ δε διαδόθηκε η φήμη του, τα χαρίσματά του, το τάλαντό του, η ρητορεία του, τα γραπτά του, η ευσέβειά του και γενικά η όλη προσωπικότητα του Αγίου Μαξίμου, όπου γρήγορα ο βασιλεύς Ηράκλειος, που ήταν Αυτοκράτορας την εποχή εκείνη, τον συμπάθησε, τον αγάπησε και τον πήρε κοντά του για να τον έχει ως αρχιγραμματέα του και σύμβουλό του, στα διάφορα θέματα του.

Όμως, ο Άγιος Μάξιμος, ενώ είχε τα πάντα δίπλα στον Αυτοκράτορα, και παρ’ όλες αυτές τις δόξες, τις τιμές και τα μεγαλεία που είχε, τίποτε απ’ όλα αυτά δεν στάθηκαν ικανά να τον συγκινήσουν, και να τον δελεάσουν, για να παραμείνει κοντά στην κοσμική και υλική αυτή ζωή. Αλλά, εγκαταλείποντάς τα όλα, έφυγε από τα ανάκτορα για να πραγματοποιήσει αυτό το οποίο ήθελε και επιθυμούσε από μικρό παιδί και ήταν, το να προσέλθει κοντά στο Θεό, και να τον υπηρετήσει. Να απαρνηθεί τα εγκόσμια, τα υλικά και προσωρινά αγαθά, και να αγωνιστεί για τα πνευματικά και αιώνια αγαθά. Έτσι λοιπόν, αφού πήρε την άδεια από τον Αυτοκράτορα, έφυγε και πήγε και έγινε Μοναχός, σ’ ένα Μοναστήρι απέναντι από την Κωνσταντινούπολη, στην Χρυσούπολη, στο σημερινό Σκούταρι, (Ουσκουδάρι, στὰ τουρκικά). Εκεί λοιπόν εκάρη Μοναχός (δηλαδή έγινε μοναχός) και μέσα σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα έφτασε σε πολύ υψηλά μέτρα αγιότητας, μέσα από μεγάλη άσκηση. Τόσο, που οι Μοναχοί οι οποίοι ήταν στο μοναστήρι τον αγάπησαν και τον σεβάστηκαν τόσο πολύ, που τον παρακαλούσαν συνέχεια να δεχθεί να γίνει ο Πνευματικός τους Πατέρας και Καθηγούμενός τους, για να τους καθοδηγεί «εις εύδιον λιμένα». 

O Άγιος Mάξιμος όμως από ταπείνωση δεν ήθελε να δεχτεί, αλλά αρνιόταν αυτή την πρόσκληση και την τιμή, ώσπου κάποια στιγμή συγκινήθηκε από την αγάπη των αδελφών του, των μοναχών και σκέφτηκε ότι, δεν έχει το δικαίωμα να κρύπτει όλη αυτή τη χάρη και την ευλογία την οποία του είχε χαρίσει ο Θεός και τα χαρίσματα και όλες αυτές τις αρετές, αλλά έπρεπε, όπως τοποθετούμε το φως πάνω στο τραπέζι και φωτίζει όλο το δωμάτιο, έτσι και εκείνος έπρεπε να φωτίσει τον κόσμο ολόκληρο και να σταθεί ψηλά, ως άλλος Άτλας θα λέγαμε, ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, και να σώσει εκείνη τη περίοδο την Εκκλησία από την ύπουλη, φοβερή και τρομερή αίρεση των Μονοθελητών και Mονοενεργητών. 

Η αίρεση των Mονοθελητών και Mονοενεργητών

και η διδασκαλία της

Τι ακριβώς συνέβει εν συντομία;

Τον 7ο αιώνα, το 617 περίπου, ο βασιλεύς Ηράκλειος γνώριζε κάποιον μεγάλο, επίσημο αρχιερέα στην Αντιόχεια, του οποίου είχε μολυνθεί η καρδιά, με την αίρεση αυτή των Μονοθελητών και Mονοενεργητών. Tί είναι αυτή η αίρεση; Eίναι εκείνοι οι αιρετικοί οι οποίοι πρέσβευαν ότι ο Xριστός μας είχε μόνο μία θέληση και μόνο μία ενέργεια. Όπως ξέρουμε ο Xριστός είχε δύο Φύσεις. Την Θεία και την Ανθρώπινη. Ήταν τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Λίγο πιο πριν, τον 5ο αιώνα υπήρχε η αίρεση των Mονοφυσιτών, που έλεγαν ότι ο Xριστός είχε μόνο μία Φύση. Και άλλοι μέν από τους Mονοφυσίτες έλεγαν ότι είχε μόνον την Ανθρώπινη Φύση, άλλοι δε έλεγαν ότι είχε μόνο την Θεϊκή Φύση, και ότι τελικά η Θεία Φύση Του απορρόφησε την Ανθρώπινη και έμεινε μόνο η Θεϊκή. 

Aυτή λοιπόν η αίρεση των Mονοφυσιτών, εκλόνησε και ταλαιπώρησε την Εκκλησία για πολλά χρόνια, δημιουργώντας πολλά και διάφορα προβλήματα, σε όλη την Αυτοκρατορία. Επειδή λοιπόν υπήρχε μεγάλη αντιπαράθεση μεταξύ των πιστών, κληρικών και λαϊκών, κάποιοι "σοφοί" κληρικοί και λαϊκοί, κυρίως όμως αρχιερείς, για να κατευνάσουν δήθεν τα πνεύματα και για να ηρεμήσουν τις παρατάξεις αυτές, τους ορθοδόξους και τους αιρετικούς, βρήκαν αυτή την δοξασία, αυτό το ψευδό-δόγμα, του Μονοθελητισμού και Μονοενεργητισμού.

Έλεγαν λοιπόν, ότι: Εντάξει! Δεχόμαστε, συμβιβαζόμαστε ότι ο Χριστός είχε δύο Φύσεις, ήταν και τέλειος Θεός και τέλειος Άνθρωπος. Το πιστεύουμε αυτό το δόγμα. Μην μας λέτε όμως ότι είχε και δύο θελήσεις και δύο ενέργειες, ως Θεός και ως Άνθρωπος. Ότι είχε δηλαδή και την θεϊκή θέληση και την ανθρώπινη θέληση και ότι είχε την θεϊκή ενέργεια και την ανθρώπινη ενέργεια και ότι ενεργούσε και σαν Θεός, ενεργούσε και σαν άνθρωπος. Αυτό δεν το δεχόμαστε με τίποτε! Και έτσι γεννήθηκε, δημιουργήθηκε, η μεγάλη αυτή αίρεση των Μονοθελητών και των Mονοενεργητών που πίστευαν δηλαδή μόνο σε μία θέληση και μία ενέργεια του Χριστού. Και βέβαια, το δόγμα αυτό ήταν τελείως βλάσφημο και ξένο με την Αλήθεια και την Ορθοδοξία. Ήταν δε ταυτόχρονα τόσο ανόητο και αστείο, που ο Άγιος Μάξιμος τους αποστόμωνε μόνο με μία του φράση. Δεν σας λέμε πολλά γιατί δεν είναι επί του παρόντος, επειδή ο χρόνος κυλάει, μόνο αυτό να θυμηθείτε που τους είπε ο Άγιος Mάξιμος: 

«Oὐκ ἔστι φύσις ἀνενέργητος καί ἐνέργεια ἄνευ φύσεως». Δηλαδή, «δεν υπάρχει καμμία φύση που δεν έχει ενέργεια και ούτε πάλι μπορεί να υπάρξει καμμά ενέργεια χωρίς φύση».

Εύστοχα παραδείγματα εναντίον της αιρέσεως

από τον Άγιο Μάξιμο

Μητροπολίτης Αντινόης Παντελεήμων: Είναι ο Πάπας Αγιότατος; Και οι εύλογες απορίες μας!

Κι εμείς σεβασμιώτατε, ως λαϊκοί, έχουμε κάποιες απορίες:

α) Θυμιατίζεται και αποκαλείται για πρώτη φορά ο Πάπας αγιότατος; Τί πρέπει κατά την εκκλησιαστική διδασκαλία να κάνει το κάθε μέλος της Εκκλησίας, όταν οι επισημάνσεις του καλή ώρα οι δικές σας, δεν εισακούγονται και περιφρονούνται και η κακοδιδασκαλία επαναλαμβάνεται απροκάλυπτα;

β) Τι διδάσκουν οι Άγιοι Πατέρες για την κοινωνία με, όπως εσείς σωστά τους αποκαλείτε, "μολυσμένους από την αίρεση και το σχίσμα"; Δεν διδάσκουν την διακοπή κοινωνίας με αυτούς, ώστε να μην μολυνθεί ολόκληρο το σώμα;

γ) Πως γινόταν από την αρχή της Εκκλησίας έως σήμερα; Με την απλή συγγραφή κειμένων και καταγγελιών; Αν εσείς γνωρίζετε έστω και μία περίπτωση που μία αίρεση σταμάτησε μόνο με απλές καταγγελίες, παρακαλούμε να μας την διηγηθείτε! Έως τότε έχετε κι εσείς ως μητροπολίτης τρομερή ευθύνη!

                                            Α.Τ.

Είναι ο Πάπας Αγιότατος;

Η αγιότητα του ανθρώπου δεν μία απλή κατάσταση της ανθρωπίνης φύσεως, ούτε χορηγείται με την προσφώνηση, αλλά είναι καρπός της παρουσίας του Τριαδικού Θεού μέσα σ’ όλη την ύπαρξη του αναγεννημένου εν Χριστώ ανθρώπου.

Ο άνθρωπος αγιάζεται όταν μένει ενωμένος με την Πηγή της αγιότητος, που είναι ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός. Ο ίδιος ο Κύριος μας διαβεβαίωσε, ότι για να φέρουμε “καρπόν πολύν”, οφείλομε να μένουμε ενωμένοι μαζί Του. Διότι, “άνευ Εμού, ου δύνασθε ποιείν ουδέν”, καθώς ο Ίδιος αλλού μας επιβεβαιώνει.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Ο Οικουμενισμός είναι η τελευταία αίρεση της ιστορίας

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Οικουμενισμός. Η τελευταία αίρεση της ιστορίας

youtube.com

Για όσους νομίζουν, ότι οι Επίσκοποι λαμβάνουν υπόψη τις διαμαρτυρίες των Πιστών. Τόσα χρόνια πέρασαν και όχι μόνο τίποτα δεν διορθώθηκε, αλλά μάλιστα χειροτέρεψαν! Ἐπισκόπων ἀγωνία μηδέν!

                       

Οἱ ὀρθόδοξοι ποιμένες συνεχίζουν νὰ ἐκτελοῦν τὰ λειτουργικὰ καὶ ποιμαντικὰ καθήκοντά τους, χωρὶς πλέον νὰ ἐνδιαφέρονται (στὸ σύνολό τους) γιὰ τὸ περιεχόμενο τῆς Πίστεως καὶ τὴν ἀκεραιότητα τῆς Ἀλήθειας τῆς ὁποίας κλήθηκαν λειτουργοὶ καὶ ὑπηρέτες.

Ὡς πιστοί,

   εἴμαστε μάρτυρες τῆς θλιβερῆς πραγματικότητος πολλοὶ ἱερεῖς ,  παρότι βλέπουν καὶ μαθαίνουν πὼς συμβαίνουν καὶ στὸ δογματικὸ ἐπίπεδο τῆς Πίστεως, νὰ μὴν τολμοῦν νὰ ἀντιδράσουν φοβούμενοι ὅτι ἔτσι θὰ ἔρθουν σὲ ἀντιπαράθεση μὲ τὸν Μητροπολίτη τους. Ὅλοι οἱ σύγχρονοι ὀρθόδοξοι Ποιμένες δέχονται ὅτι ὑπάρχει αἵρεση· καταμετροῦν μάλιστα καὶ τὶς δεκαετίες τῆς ὑπάρξεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ· τὸν ὀνομάζουν Παναίρεση (χωρὶς νὰ κατονομάζουν τοὺς αἱρετικοὺς ἡγέτες του)· βλέπουν τὰ γενόμενα ὑπὸ τῶν Οἰκουμενιστῶν (συμπροσευχές, κοινὲς συμφωνίες καὶ δράσεις μὲ τοὺς αἱρετικούς, παραίτηση ἀπὸ βασικὲς Ἐντολὲς τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ δόγματα τῆς Πίστεως−ὅπως τὸ 9^ο καὶ 10^ο ἄρθρο τοῦ Συμβόλου Νικαίας-Κων/πόλεως) καὶ ὅμως οὐδὲν μέτρον λαμβάνουν ἐναντίον τους, οὐδεμία ἀπόσταση ἔχουν ἀπὸ αὐτούς, ἀντίθετα κοινωνοῦν πλήρως μαζί τους, συμπορεύονται χωρὶς συνειδησιακὸ πρόβλημα μετὰ τῶν αἱρετικῶν.

Κι ὅμως οἱ Ἅγιοι μᾶς δίδαξαν οὔτε μιὰ ὥρα νὰ μὴν μένουμε κοντά τους, ὅταν αἱρετίζουν (Μ. Βασίλειος). Κι ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης δίδαξε ἔργοις καὶ λόγοις, ἀγωνίστηκε −καὶ ἐξορίστηκε, καὶ φυλακίστηκε γι’ αὐτοὺς τοὺς ἀγῶνες του− γιὰ ἕνα παράνομο βασιλικὸ γάμο, ὅταν εἶδε ὅτι αὐτὸς δὲν ἦταν μιὰ μεμονωμένη περίπτωση, ἀλλὰ γινόταν καθεστὼς ποὺ ἀνέτρεπε τὴν Εὐαγγελικὴ διδασκαλία.

Πρὸς στήριξη ὅσων ἀγωνίζονται ἐννόμως ἐνάντια στὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

Στὰ στιχηρὰ τοῦ ἁγ. Δημητρίου τῆς σημερινῆς Κυριακῆς βλέπουμε ὅτι τὰ δύο πρῶτα εἶναι ἀφιερωμένα στὸ πόλεμο τῶν πιστῶν κατὰ τῆς αἱρέσεως καὶ στὶς προσευχές τους νὰ τοὺς λυτρώσει μὲ τὶς πρεσβείαις του ὁ Ἅγιος ἀπὸ τὶς συμφορὲς ποὺ τοὺς βασανίζουν. Διότι οἱ πιστοὶ λόγω τοῦ ἀγῶνος τους κατὰ τῶν αἱρετικῶν διώκονται, αἰχμαλωτίζονται, καταφεύγουν σὲ σπήλαια καὶ στὰ βουνά, περιφέρονται ἀπὸ τόπο σὲ τόπο, ὥστε νὰ μὴν μολυνθοῦν ἀπὸ τὴν αἵρεση καὶ τοὺς αἱρετικούς.

Αὐτὰ τὰ στιχηρὰ δίνουν θάρρος στοὺς σημερινοὺς Χριστιανούς, ποὺ ἀρνούμενοι τὴν αἵρεση ὑψώνουν τεῖχος καὶ ἀποτειχίζουν τοὺς αἱρετικοὺς ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Τὰ στιχηρὰ δίνουν θάρρος διότι ἀποδεικνύουν, ὅτι σὲ καιροὺς αἱρέσεως ἡ Ἐκκλησία πάντα ἔτσι ἀντιστεκόταν, οἱ δὲ πιστοὶ προτιμοῦσαν νὰ πηγαίνουν στὰ ὄρη καὶ στὰ σπήλαια παρὰ στοὺς ναοὺς ποὺ εἶχαν ὑπὸ τὴν κατοχή τους οἱ αἱρετικοί. Μάλιστα σήμερα οὔτε αἰχμαλωτιζόμαστε οὔτε διωκόμαστε οὔτε πέρνουμε τὰ βουνὰ καὶ τὰ ὄρη. Ἄρα σὲ σύγκριση μὲ τοὺς τότε Χριστιανοὺς τὸ μόνο κοινὸ εἶναι ἡ ἔλλειψη ἱερέων. Κατὰ τὰ ἄλλα μᾶλλον λόγω τῶν ἁμαρτιῶν μας δὲν ὑποφέρουμε σχεδὸν τίποτα. 

Αὐτὰ τὰ στιχηρὰ ἐλέγχουν ὅμως παράλληλα ὅλους ὅσους ἰσχυρίζονται ὅτι πολεμοῦν τὴν αἵρεση κοινωνώντας παράλληλα μαζί της καὶ μνημονεύοντας τοὺς αἱρετίζοντες ἐπισκόπους ὡς ὀρθοτομοῦντες, χωρίς νὰ κακοπαθοῦν (βλ. τὸν σημερινὸ Απόστολο) κατηγορώντας μάλιστα ὅσους δὲν τοὺς μιμοῦνται καὶ προτιμοῦν νὰ ἀντισταθοῦν ὡς ἀκραίους καὶ ἄνευ ἐπίγνωσης ζηλωτές, ἐνῶ ἡ Ἐκκκλησία τοὺς ἀναφέρει στοὺς ὕμνους Tης ὡς πράγματι πιστούς.

Καὶ γιὰ νὰ ἀποδειχθεῖ ἡ διαχρονικὴ συμφωνία τῆς Ἐκκλησίας καλοῦμε τὸν ἀναγνώστη νὰ συγκρίνει τὰ στιχηρὰ τῆς ἑορτῆς μὲ τὴν ἀκόλουθη περιγραφὴ τοῦ ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καὶ τοῦ Μ. Βασιλείου γιὰ τὴν κατάσταση τῶν πιστῶν ποὺ ἀπέφευγαν νὰ λειτουργοῦνται ἐκεῖ ποὺ βρίσκονταν οἱ Αρειανοί:

"Τοῦτο τὸ ποίμνιον ἦν, ὅτε μικρόν τε καὶ ἀτελὲς ἦν... ἀσύντακτον, καὶ ἀνεπίσκοπον, καὶ ἀόριστον, μήτε νομὴν ἐλευθέραν ἔχον, μήτε μάνδρᾳ περιεχόμενον, πλανώμενον ἐν ὄρεσι, καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς, ἄλλο ἀλλαχοῦ διεσπαρμένον τε καὶ διεῤῥιμμένον, ὡς ἕκαστον ἔτυχε σκεπόμενον, ἢ νεμόμενον, καὶ διακλέπτον ἀγαπητικῶς τὴν ἑαυτοῦ σωτηρίαν" (ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος P. G. 36, 460)

«Κεφάλαιον δέ τοῦ κακοῦ οἱ λαοί, τοὺς τῶν προσευχῶν καταλιπόντες οἴκους ἐν ταῖς ἐρήμοις συνάγονται θέαμα ἐλεεινόν, γυναῖκες καὶ παιδία καί γέροντες καὶ οἱ ἄλλως ἀσθενεῖς ἐν ὄμβροις λαβροτάτοις καὶ νιφετοῖς καί ἀνέμοις καὶ παγετῷ τοῦ χειμῶνος, ὁμοίως δὲ καὶ ἐν θέρει ὑπὸ τὴν φλόγα τὴν τοῦ ἡλίου, ἐν τῷ ὑπαίθρῳ ταλαιπωροῦντες. Καὶ ταῦτα πάσχουσι διὰ τὸ τῆς πονηρᾶς ζύμης Ἀρείου γενέσθαι μὴ καταδέχεσθαι» (Μ. Βασιλείου ἐπιστ. 242, Τοῖς Δυτικοῖς, ΕΠΕ 2, 28).

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Στιχηρὰ τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου

Ἦχος πλ.α'

Χαίροις ἀσκητικῶν

Δεῦρο Μάρτυς Χριστοῦ πρὸς ἡμᾶς, σοῦ δεομένους, συμπαθοῦς ἐπισκέψεως· καὶ ῥῦσαι κεκακωμένους, τυραννικαῖς ἀπειλαῖς, καὶ δεινῇ μανίᾳ τῆς αἱρέσεως· ὑφ' ἧς ὡς αἰχμάλωτοι, καὶ γυμνοὶ διωκόμεθα, τόπον ἐκ τόπου, συνεχῶς διαμείβοντες, καὶ πλανώμενοι, ἐν σπηλαίοις καὶ ὄρεσιν. Οἴκτειρον οὖν πανεύφημε, καὶ δὸς ἡμῖν ἄνεσιν, παῦσον τὴν ζάλην καὶ σβέσον, τὴν καθ' ἡμῶν ἀγανάκτησιν, Θεὸν ἱκετεύων, τὸν παρέχοντα τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος.

Στιχ. Αἰνεῖτε αὐτὸν ἐν κυμβάλοις εὐήχοις, αἰνεῖτε αὐτὸν ἐν κυμβάλοις ἀλαλαγμοῦ. Πᾶσα πνοὴ αἰνεσάτω τὸν Κύριον.

Ἦχος πλ.α'

Δεῦρο Μάρτυς Χριστοῦ πρὸς ἡμᾶς, σοῦ δεομένους, συμπαθοῦς ἐπισκέψεως· καὶ ῥῦσαι κεκακωμένους, τυραννικαῖς ἀπειλαῖς, καὶ δεινῇ μανίᾳ τῆς αἱρέσεως· ὑφ' ἧς ὡς αἰχμάλωτοι, καὶ γυμνοὶ διωκόμεθα, τόπον ἐκ τόπου, συνεχῶς διαμείβοντες, καὶ πλανώμενοι, ἐν σπηλαίοις καὶ ὄρεσιν. Οἴκτειρον οὖν πανεύφημε, καὶ δὸς ἡμῖν ἄνεσιν, παῦσον τὴν ζάλην καὶ σβέσον, τὴν καθ' ἡμῶν ἀγανάκτησιν, Θεὸν ἱκετεύων, τὸν παρέχοντα τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος.

Αἱ αἱρέσεις εἶναι σχέδια διαβόλου

Για μία ακόμα φορά τραγικός Ο.Τ. Γράφει στο άρθρο του τις εντολές των Αγίων σε καιρό αιρέσεως: "Αν εἶναι τέτοιος ἐξ αἰτίας τῆς Πίστεως, ἀπόφευγέ τον καὶ ἀπομακρύνσου ἀπ’ αὐτόν, ὄχι μόνο ἄν εἶναι ἄνθρωπος, ἀλλὰ κι ἄν ἀκόμη εἶναι ἄγγελος ποὺ κατέβηκε ἀπ’ τὸν οὐρανό." και παράλληλα εμποδίζει κάθε προσπάθεια εφαρμογής των εντολών αυτών. Εκτός αν για τον Ο.Τ. ο Οικουμενισμός τελικά δεν είναι αίρεση.

 

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Αἱ αἱρέσεις εἶναι σχέδια διαβόλου

  Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐπιπλήττει τοὺς Κορινθίους (Α΄ Κορ. ια΄ 17-18), λέγοντας:

  «Τοῦτο δὲ παραγγέλλων οὐκ ἐπαινῶ, ὅτι οὐκ εἰς τὸ κρεῖττον, ἀλλ’ εἰς τὸ ἧττον συνέρχεσθε. Πρῶτον µὲν γὰρ συνερχοµένων ὑµῶν ἐν ἐκκλησίᾳ ἀκούω σχίσµατα ἐν ὑµῖν ὑπάρχειν καὶ µέρος τι πιστεύω». (: Ἡ παραγγελία δὲ αὐτή, ποὺ πρόκειται νὰ σᾶς κάµω, δὲν εἶναι πρὸς ἔπαινόν σας. Διότι συναθροίζεσθε ὄχι διὰ τὸ καλύτερον, διὰ νὰ ὠφελῆτε δηλαδὴ καὶ οἰκοδοµῆτε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, ἀλλὰ συναθροίζεσθε διὰ τὸ χειρότερον, δηλαδὴ διὰ νὰ βλάπτεσθε πνευµατικῶς. Διότι πρῶτον µέν, ὅταν συναθροίζεσθε εἰς σύναξιν ἐκκλησιαστικήν, ἀκούω ὅτι µεταξύ σας ὑπάρχουν διαιρέσεις φατριαστικαί, καὶ ἕνα µέρος ἀπὸ ὅσα ἀκούω, τὸ πιστεύω»).

  Πόσο ἐπικίνδυνο εἶναι στὶς συνάξεις τῶν ὀρθοδόξων πιστῶν νὰ ὑπάρχουν ἀνάμεσα καὶ ἄνθρωποι αἱρετικοὶ ἤ σχισματικοί.

• Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος διευκρινίζει:

  «Τί λοιπὸν θὰ συμβῆ, λέγει ὅταν εἶναι κακὸς (ὁ πνευματικὸς προϊστάμενος) καὶ δὲν τὸν ὑπακοῦμε; Κακός, πῶς τὸ ἐννοεῖς; Ἄν εἶναι τέτοιος ἐξ αἰτίας τῆς Πίστεως, ἀπόφευγέ τον καὶ ἀπομακρύνσου ἀπ’ αὐτόν, ὄχι μόνο ἄν εἶναι ἄνθρωπος, ἀλλὰ κι ἄν ἀκόμη εἶναι ἄγγελος ποὺ κατέβηκε ἀπ’ τὸν οὐρανό. Ἄν ὅμως εἶναι κακὸς ὡς πρὸς τὴν ἰδιωτική του ζωή, μή ἀσχολεῖσαι μ’ αὐτήν».

Τι είναι αίρεση: Ένα νοσοκομείο που δεν ξέρει να θεραπεύει

                                

π. Ιωάννη Ρωμανίδη

Από την αρχή της ιδρύσεως της Εκκλησίας εμφανίσθηκαν διάφορες αιρέσεις, τις οποίες αντιμετώπισε η Εκκλησία συνοδικώς. Η αίρεση διατυπώνεται από κάποιον ή από κάποιους ανθρώπους. Οι οποίοι διδάσκουν μια ετεροδιδασκαλία και σχηματίζουν διάφορες αιρετικές ομάδες, οι οποίες κατ’ αρχάς δρουν μέσα στην Εκκλησία και στην συνέχεια εξέρχονται από αυτήν και δραστηριοποιούνται εκτός της Εκκλησίας, πολεμούν όμως ποικιλοτρόπως την αποκεκαλυμμένη πίστη.

Η λέξη «αίρεση» δηλώνει μια άποψη που αποκλίνει από την επίσημη διδασκαλία μιας θρησκείας και της Εκκλησίας, πρόκειται, δηλαδή, για μια ετεροδιδασκαλία. Ο Απόστολος Παύλος, στην ομιλία του προς τους Πρεσβυτέρους της Εφέσου, αναφέρθηκε στους αιρετικούς, που θα προέλθουν από τους κόλπους της ίδιας της Εκκλησίας. «Εγώ γαρ οίδα τούτο, ότι εισελεύσονται μετά την άφιξίν μου λύκοι βαρείς εις υμάς μη φειδόμενοι του ποιμνίου· και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών» (Πράξεις Κ', 29-30).

Σε μια επιστολή του ο Απόστολος Παύλος αναφέρεται στις αιρέσεις που αναπτύχθηκαν ακόμη και στην πρώτη Εκκλησία: «δει γαρ και αιρέσεις εν υμίν είναι, ίνα οι δόκιμοι φανεροί γένωνται εν υμίν» (Α Κορινθίους ια', 19). Η εμφάνιση των αιρέσεων αποδεικνύει δοκίμους τους Χριστιανούς, γιατί φανερώνει την σταθερότητά τους. Σε άλλη επιστολή του κάνει λόγο για το πώς πρέπει να αντίμετωπίζουν τον αιρετικό: «αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού, ειδώς ότι εξέστραπται ο τοιούτος και αμαρτάνει ων αυτοκατάκριτος» (Τίτ. Γ΄ 10-11). 

Η αίρεση και τα χάλια μας…

             

Η αίρεση και τα χάλια μας…

Χαράλαμπος Μηνάογλου

   Διαβάζω τις τελευταίες ημέρες πολλά κείμενα για τους διάφορους αρχιμανδρίτες με παράνομη δραστηριότητα, αλλά και για το κλείσιμο ελλείψει μαθητών της Μεγάλης του Γένους Σχολής. Οι περισσότεροι ξαφνιαζόμαστε και προσπαθούμε να βρούμε τι φταίει, παρότι αυτό είναι ξεκάθαρο εδώ και αρκετά χρόνια. Και οι δύο αυτές καταστάσεις έχουν ως πρώτο και κύριο αίτιο την άρνηση του Χριστού από μέρους των οικουμενιστών δεσποτάδων τόσο του πατριαρχείου όσο και της ελλαδικής.

  Λέει ο άλλος, μα αρχιμανδρίτης και να πουλάει τα τιμαλφή της μονής; Αρχιμανδρίτης και να μιλάει με λαϊκούς για να τον κάνουν μητροπολίτη; Αρχιεπίσκοπος και να διώχνει τους μοναχούς παραδίδοντας την μονή σε κρατική διαχείριση; Ε τι περιμένουμε δηλαδή από ανθρώπους που αρνούνται την ορθοδοξία και θεωρούν ότι ο Παπισμός είναι εκκλησία; Δηλαδή, υπάρχει εδώ το τελείως ανακόλουθο, όταν κάποιος δεν φοβάται τον Θεό, περιμένουμε να φοβηθεί τον νόμο; Ή περιμένουμε από αυτόν που βλασφημεί στο Πνεύμα το Άγιο να μην δρα για το ίδιον συμφέρον;

Ο ένας από τους τρεις Ιεράρχες της Εκκλησίας μας, ο άγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος, μας διδάσκει τί πρέπει να κάνουμε σε καιρούς αιρέσεως. Ούτε αυτόν θα ακούσουμε;

   «Είναι καλύτερη από εμπαθή ομόνοια, η διάσταση χάριν της ευσέβειας» (PG 35,488C,736AB)

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ (+390)

     «(οι άγιοι) δεν συντάχτηκαν με την ασέβεια ούτε μιάνθηκαν μέσω της επικοινωνίας με αυτήν, την οποία αποφεύγουμε ως δηλητήριο φιδιού, όχι διότι βλάπτει το σώμα αλλά διότι μαυρίζει τα βάθη της ψυχής» (Γρηγόριος Θεολόγος, προς Αρειανούς και εις εαυτόν, ΕΠΕ 2,97)

     «Και ας ομολογούμε μέχρι την τελευταία μας αναπνοή την καλή κληρονομιά των αγίων Πατέρων, που βρίσκονταν πλησιέστερα προς τον Χριστό και την αρχική πίστη, την ομολογία που μας έχει συνοδεύσει από την παιδική μας ηλικία και την οποία είπαμε για πρώτη φορά και με την οποία θα αναχωρήσουμε μαζί από την ζωή αυτή, αντλώντας από αυτήν, αν όχι τίποτα άλλο, τουλάχιστον την ευσέβεια» (Λόγος ΙΑ,ΕΠΕ 1,296)

     «Εκείνους οι οποίοι φρονούν τα αντίθετα, ως διαφθορείς της αλήθειας, όσο μεν είναι δυνατόν, ας τους δεχόμαστε μαζί μας και ας τους θεραπεύουμε. Εκείνους όμως οι οποίοι είναι ανίατα ασθενείς, ας τους αποφεύγουμε για να μην μεταδοθεί ενδεχομένως και σε μας η ασθένειά τους προτού τους μεταδώσουμε την υγεία μας» (ΕΠΕ 1, 269-271)

«Εγώ φοβάμαι τους άγριους λύκους μήπως… σπαράξουν το ποίμνιο με λόγους σπαρακτικούς και βίαιους… Φοβούμαι τους ληστές και τους κλέπτες… μήπως ληστέψουν με αναίδεια… ώστε να θυσιάσουν, να σκοτώσουν και να καταστρέψουν, αρπάζοντας λεία, κατατρώγοντας ψυχές» (ΕΠΕ 2, 156)

     «Είναι καλύτερος ο επαινετός πόλεμος από ειρήνη που χωρίζει από το Θεό. Και για αυτό το Πνεύμα οπλίζει τον πράο μαχητή ώστε να μπορεί να πολεμάει όπως πρέπει» (ΕΠΕ 1,176)

   «Είναι καλύτερη από εμπαθή ομόνοια, η διάσταση χάριν της ευσέβειας» (PG 35,488C,736AB)