Ὁ δικός μας συνειρμός: Τὸ κείμενο ἀτὸ δημοσιεύθηκε προφανῶς πρὸς στήριξη του ἀδίκως διωχθέντος μήτρ. Πάφου Τυχικοῦ. Ὅμως διαβάζοντάς το ἀποδεικνύεται γιὰ μία ἀκόμα φορὰ ὅτι οἱ σημερινοὶ ἄνθρωποι δὲν διαβάζουν ὅσα γράφουν καὶ διαβάζουν. Διότι ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος μιλάει μὲν γιὰ ὑπομονὴ καὶ πίστη στοὺς ἄδικούς διωγμούς, ἀλλὰ λέει καὶ κάτι ἄλλο. Λέει ὅτι ὁ μοιχεπιβάτης ἐπίσκοπος: "πίεσε όλους τους αδελφούς που δεν ήθελαν να έχουν κοινωνία μαζί του. Μάλιστα πολλοί από αυτούς για μένα πέθαναν και στη φυλακή." Διότι οἱ διωγμοὶ καὶ οἱ ἀγῶνες δὲν γίνονται ὅταν κάποιος διαμαρτύρεται μόνο γραπτῶς καὶ συνεχίζει νὰ ἔχει κοινωνία μὲ αὐτὸν ποὺ κατηγορεῖ σὰν νὰ μὴν συμβαίνει τίποτα. ΟΙ διωγμοὶ γίνονται, ὅταν οἱ πιστοὶ πράττουν αὐτὸ ποὺ ἔπραττε πάντα ἡ Ἐκκλησία σὲ περίπτωση ἀμετανοήτων αἰρετιζόντων κληρικῶν καὶ μοιχεπιβατῶν: τὴν διακοπὴ κοινωνίας καὶ μνημόνευσής του ὡς ὀρθοτομοῦντες. Αὐτὸ φοβοῦνται πάνω ἀπὸ ὅλα καὶ αὐτὸ ἐπιφέρει μία σύνοδο ποὺ λύνει τὰ προβλήματα καὶ ἐπαναφέρει τὰ πάντα στὴν σωστὴ κατάσταση. Γι αὐτὸ καὶ διώκουν ὅσους τὸ πράττουν. Δὲν φοβούνται δημοσιεύσεις ποὺ ἐνῶ μιλοῦν γιὰ Ἁγίους ἀποκρύπτουν ἢ διαστρεβλώνουν τὴν διδασκαλία τους. Διαβάζουμε ἀπὸ τὸν βίο του ἁγ. Χρυσοστόμου τὰ ἑξῆς ἀποδεικτικά: "Οἱ Χριστιανοὶ τῆς πόλης ἔμειναν πιστοὶ στὸν Χρυσόστομο. Ἀπέφευγαν νὰ λειτουργοῦνται στοὺς ναοὺς ποὺ μνημονευόταν ὁ Ἀρσάκιος. Ὅποιος ἀρνιόταν νὰ ἀναγνωρίσει τὸν Ἀρσάκιο καταδικαζόταν σὲ ἐξορία ἢ θάνατο καὶ ἔκαναν κατάσχεση τῆς περιουσίας του. Οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Χρυσοστόμου, ἀφοῦ δὲν εἶχαν πιὰ ναούς, ἔκαναν τὴν Θ. Λειτουργία σὲ ἰδιωτικὲς κατοικίες. Ὅταν τὸ μάθαιναν αὐτὸ οἱ κρατικοὶ ὑπάλληλοι, τότε ἔκαναν κατάσχεση τῆς κατοικίας. Οἱ πιστοὶ τοῦ Ἰωάννου κατέφευγαν τότε στὸ δάσος. Στὶς 18 Νοεμβρίου 404 ἐμφανίστηκε ἕνας νόμος, ὁ ὁποῖος ὑπάρχει στὸν Θεοδοσιανὸ Κώδικα καὶ ἀναφέρει ὅτι οἱ διοικητὲς τῶν ἐπαρχιῶν πρέπει νὰ προσέχουν καὶ νὰ φροντίζουν νὰ μὴν γίνονται ἀπαγορευμένες συναντήσεις αὐτῶν ποὺ ἀπορρίπτουν τὶς Θ. Λειτουργίες στοὺς ναοὺς καὶ τὴν κοινωνία (μήπως αὐτὸ δὲν γίνεται καὶ σήμερα;) μὲ τοὺς ἁγίους Ἐπισκόπους Πορφύριο Ἀντιοχείας, Θεόφιλο Ἀλεξανδρείας καὶ Ἀρσάκειο Κων/πόλεως. Ὁ χρονογράφος Νικηφόρος γράφει περὶ αὐτοῦ του νόμου: “Ὅταν κάποιος ἐπίσκοπος ἀρνιόταν νὰ ἔχει κοινωνία μὲ τὸν Θεόφιλο, Ἀρσάκιο καὶ τὸν Πορφύριο, ἔχανε τὸν θρόνο του καὶ τὴν περιουσία του”. Ὅποιος ἦταν ὀπαδὸς τοῦ Χρυσοστόμου, ἔχανε ἐπίσης ὅλη του τὴν περιουσία…" (ἐδῶ). Ἐδῶ φαίνεται καὶ κάτι ἀκόμα: Ὅσοι διέκοπταν τὴν κοινωνία τῶν ψευδοποιμένων δὲν τὸ ἔκαναν, ἀφοῦ πρῶτα ἐξασφάλισαν τὴν σύνταξή τους, προσποιούμενοι μετά τους μάρτυρες. Δὲν τὸ ἔκαναν φτιάχνοντας ὁμαδοῦλες. Δὲν κοιτοῦσαν μόνο τὴν αὐτοπροβολή τους μὲ ἄρθρα καὶ ἡμερίδες φροντίζοντας μόνο γιὰ τὴν πρωτοκαθεδρία τους, ἀλλὰ ἀδιαφορώντας γιὰ κάθε ἀνάγκη γιὰ τὴν ποίμανση τοῦ ποιμνίου. Δὲν τὸ ἔκαναν δημοσιεύοντας σοφιστικὰ κείμενα γιὰ τὴν ἀποτείχιση, ἀλλὰ οἱ ἴδιοι σφυρίζουν ἀδιάφορα, συκοφαντώντας μάλιστα, ὅσους τοὺς τὸ ὑποδεικνύουν. Τὸ ἔκαναν ἑνωμένοι καὶ μία μόνο ἔγνοια: Τὴν σωτηρία τοῦ ποιμνίου ποὺ τοὺς ἐμπιστεύθηκε ὁ Χριστός. Εἶναι ἡλίου φαεινότερον, ὅτι ὅ,τι συμβαίνει σήμερα δὲν συμβαίνει μόνο γιατί αὐξήθηκε τρομερὰ ἡ ἀποστασία. Συμβαίνει καὶ γιατί μειώθηκε τρομερὰ ἡ ἀναδεδειγμένη ὀρθὴ ἀντίδραση τῶν πιστῶν. Ὑπάρχει ἀκόμα καιρός. Ἂς πράξουμε ὁ καθένας μας τὸ σωστὸ ἔχοντας στὸ μυαλό μας αὐτὸ ποὺ τονίζει ὁ Ἅγιος: "τὴν ὑπομονὴ τῶν δικαίων".
Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου
-Θα μπορούσε κάλλιστα να απευθύνεται και προς τον αδίκως εκθρονισθέντα Επίσκοπο Τυχικό...
………………………………………………
ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΩΝ/ΛΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
«Πρὸς Κυριακὸν ἐπίσκοπον ἐν ἐξορία ὄντα καὶ αὐτόν»
[Στην επιστολή του αυτή –επιστολή ρκε΄(125)- ο Ιερός Χρυσόστομος χρησιμοποιεί όλη τη δύναμη της καλάμου του για να ενθαρρύνει και στηρίξει τον επίσκοπο Κυριακό, που αντικανονικά κι αυτός την ίδια περίοδο βρίσκεται επίσης εκθρονισμένος σε εξορία].
Προς τον Επίσκοπο Κυριακό, ευρισκόμενο και αυτόν σε εξορία
Εμπρός, λοιπόν, ας αφαιρέσω πάλι την πληγή της λιποψυχίας και ας διαλύσω τους λογισμούς που σχηματίζουν αυτό το νέφος. Γιατί τι είναι εκείνο που σε στενοχωρεί και αγωνιάς; Ότι είναι φοβερή η συμφορά και λυπηρό το ναυάγιο που βρήκε την Εκκλησία; Αυτό το γνωρίζω και εγώ και κανείς δεν αντιλέγει. Εάν, όμως, θέλεις, σου αναπαριστώ την εικόνα αυτών που έγιναν. Βλέπουμε θάλασσα που αναταράσσεται από κάτω από τον ίδιο τον βυθό της. Οι ναύτες, αντί να κρατούν τα πηδάλια και τα κουπιά, αφού περιέπλεξαν τα χέρια στα γόνατα και γεμάτοι έκπληξη από το αναπότρεπτο κακό, δεν βλέπουν τον ουρανό, ούτε το πέλαγος, ούτε την ξηρά, αλλά είναι ξαπλωμένοι στα στρώματα και θρηνούν και κλαίνε[Για να παραστήσει ζωηρά την αναταραχή που δημιουργήθηκε στους κόλπους της Εκκλησίας ο Ιερός Χρυσόστομος χρησιμοποιεί συνήθως την εικόνα της θαλασσοταραχής· βλ. και επιστολή 4η προς την Ολυμπιάδα].
