«Φαύλος βίος τίκτει σαθρά δόγματα» — Η σιωπηλή διάβρωση της Εκκλησίας
Του Σωτήρη Μ. Τζούμα
Παντού ναρκοπέδια και παντού ηφαίστεια μέσα στον εκκλησιαστικό μας χώρο. Πίσω από τις λιβανισμένες εικόνες και τα μεγαλοπρεπή άμφια, πίσω από τους λόγους περί ταπεινώσεως και υπακοής, σιγοβράζει μια κρίση βαθύτερη από κάθε θεσμική ή πολιτική. Είναι η κρίση του ήθους, η κρίση της πίστης, η κρίση της ίδιας της παρουσίας του Παρακλήτου ανάμεσά μας.
Διότι —ας ειπωθεί καθαρά— όταν ο φαύλος βίος κυριαρχεί, σαθρά δόγματα γεννιούνται. Και όταν ο άνθρωπος που φορά το ράσο δεν βιώνει πρώτα ο ίδιος το Ευαγγέλιο που κηρύττει, τότε το ράσο παύει να είναι ένδυμα ιερό και μετατρέπεται σε στολή εξουσίας.
Σήμερα, δυστυχώς, βλέπουμε όλο και περισσότερους ρασοφόρους να μετρούν την «επιτυχία» τους με όρους καριέρας, επιρροής, δημοσιότητας ή πολιτικής πρόσβασης. Το φρόνημα της διακονίας έχει δώσει τη θέση του στο φρόνημα της ανέλιξης. Και η Εκκλησία, που είναι σώμα ζωντανό, τραυματίζεται καθημερινά από ανθρώπους που λησμόνησαν ότι υπηρετούν το Άγιο Πνεύμα και όχι τον εαυτό τους.
Όταν η καρέκλα γίνεται αυτοσκοπός και η προσωπική προβολή λατρεία, τότε ο Παράκλητος σιωπά. Όταν το βήμα του άμβωνα γίνεται σκηνή αυτοεπιβεβαίωσης, και όχι τόπος μετάνοιας και φωτισμού, τότε το Πνεύμα το Άγιο αποσύρεται διακριτικά — αφήνοντάς μας να αναπνέουμε μέσα στο πνευματικό κενό που εμείς δημιουργήσαμε.
