Άλλος ένας ιερέας του διαδικτύου με πολλούς νεωτερισμούς και πολλά... λάϊκς.

Ο παπα Μαρτζούχος χτυπά και πάλι… αλά οικουμενιστικά

                        

Δεν μας εκπλήσσει πλέον. Τον μάθαμε. Και αυτόν και τον Κοπανάκη και κάθε έτερο νεωτεριστή – οικουμενιστή. Ενοχλούνται από καθετί παραδοσιακό και συζητάνε οτιδήποτε αντίχριστο φέρνει η νεωτερικότητα και η παγκοσμιοποίηση. Φυσικά τα συζητάνε κυρίως από την πλευρά του μετανεωτερικού ισοπεδωτικού αμοραλισμού. Αυτή τη φορά μίλησε ο παπα Μαρτζούχος για την καύση των νεκρών.[1] Όχι που θα άντεχε να κρατήσει το στόμα του κλειστό!

Με τον γνωστό μαγκίστικο τρόπο του έγραψε ένα κατεβατό ακατάσχετης και εν πολλοίς μπερδεμένης και ακαταλαβίστικης θεολογίστικης φλυαρίας για το θέμα. Για να μας πει τι; Πως είναι αλλού το πρόβλημα και ότι δεν έχει η Εκκλησία θέμα καύσης νεκρών, αλλά μπορούμε να το συζητήσουμε, εφόσον, βεβαίως βεβαίως, περάσαμε στον 21ο αιώνα…

Ο όσιος Παΐσιος έλεγε πως ένα ταγκαλάκι μπορεί να κατατροπώσει όλους τους δικηγόρους της γης. Έτσι και σε αυτό το κείμενό του πολύ κλο κλο και τηγανίτα τίποτε κατά τον αείμνηστο αθλητικογράφο Γεωργίου. Παρόλες μπερδευτικές και συγκεχυμένες, ώστε να οδηγήσει στο εκ των προτέρων εξαχθέν υπό του ιδίου και θεωρηθέν πάλι υπ’ αυτού αληθές συμπέρασμα. Με επίφαση και επίχρωση θεολογικού στοχασμού και ποιμαντικής αγωνίας για τον σύγχρονο άνθρωπο εξάπαντος...

(Ανώνυμοι;) Ἱερεῖς ὑπέρ τῆς καύσεως τῶν νεκρῶν;

Γιατί δεν λέτε, πάτερ, τα ονόματα των ιερέων, που κακοδιδασκαλούν ώστε να προφυλαχθούν οι πιστοί; Υπάρχει στην Εκκλησία ομερτά;

Ἱερεῖς ὑπέρ τῆς καύσεως τῶν νεκρῶν;

Τοῦ Πρεσβυτέρου π. Γερασίμου Βουρνᾶ

   Τά μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης τῆς Πατρίδας μας ἔχουν ἐπιλέξει νά προωθοῦν ὅ,τι ἀνήθικο, ἄσχημο καί φαῦλο ὑπάρχει. Ἀντιθέτως, ὁ,τιδήποτε ἀνορθώνει τόν ἄνθρωπο, τοῦ χαρίζει αἰσιοδοξία, γνώση, ἦθος, ἐνεργοποιεῖ τό νοῦ καί τήν καρδιά του, οἱ ἄρχοντες καί προπαγανδιστές τοῦ κόσμου τούτου ἐπιχειροῦν νά τό ἀφανίσουν.

  Ἔτσι, καί στήν περίπτωση τῆς καύσης τῶν νεκρῶν, ἐντελῶς… “ἀμερόληπτα”, ἀνασύρονται ἀπό τά μέσα παραπληροφόρησης ἀπόψεις ἀπαράδεκτες ἀκόμη καί ἀπό παιδιά τοῦ νηπιαγωγείου! Μιά τέτοια περίπτωση δημοσιεύτηκε στό διαδίκτυο τελευταῖα καί ἀφορᾶ σέ κάποιον Κληρικό, ὁ ὁποῖος ὑπερασπίζεται τήν καύση τῶν νεκρῶν. Ἄς δοῦμε μερικά ἀπό τά γραφόμενα του:

  Κατ’ ἀρχάς ἀναφέρει ὅτι, ὅταν παλαιότερα βρέθηκε στό ἐξωτερικό, ὁ τοπικός Ἐπίσκοπος τοῦ ἔδωσε ὁδηγία νά τελέσει κηδεία ἀνθρώπου, τοῦ ὁποίου τό σῶμα ἐπρόκειτο νά καεῖ. Ὑποστηρίζει μάλιστα ὅτι τοῦ εἶπε μεταξύ ἄλλων: «τό πῶς θά τό διαχειριστεῖ (ἐνν. τό νεκρό σῶμα) ἡ οἰκογένεια καί ποιά ἦταν ἡ ἐπιθυμία τοῦ ἀνθρώπου ἐν ζωῇ, δέν εἶναι δική μας ὑπόθεση».

Καύση και ταφή ως δύο διαφορετικές ανθρωπολογικές στάσεις

π. ΗΛΙΑΣ Γ. ΔΙΑΚΟΥΜΑΚΟΣ

             ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ

       ΠΕΡΔΙΚΑ - 180 10 ΑΙΓΙΝΑ

Καύση και ταφή ως δύο

διαφορετικές ανθρωπολογικές στάσεις

Σεβασμός στον θάνατο, σεβασμός στον άνθρωπο

Πρόλογος

Το παρόν δοκίμιο επιχειρεί να προσεγγίσει ένα από τα πιο ευαίσθητα και σύνθετα ζητήματα της σύγχρονης κοινωνίας: την καύση και την ταφή του νεκρού.

Πρόκειται για δύο διαφορετικές ανθρωπολογικές και κοσμολογικές τάσεις, οι οποίες δεν μπορούν να ταυτιστούν, αλλά οφείλουν να συνυπάρχουν μέσα σε ένα πλαίσιο αμοιβαίου σεβασμού.

Η καύση, για πολλούς ανθρώπους, αποτελεί συνειδητή υπαρξιακή επιλογή και προσωπική επιθυμία. Συνδέεται με τον τρόπο που αντιλαμβάνονται τον θάνατο, τη φθορά και την ανάγκη απομάκρυνσης από τον πόνο. Η επιλογή αυτή, ως έκφραση ελευθερίας, οφείλει να γίνεται σεβαστή χωρίς απαξίωση, χωρίς ηθική στοχοποίηση και χωρίς κοινωνικό στιγματισμό.

Την ίδια στιγμή, η ταφή αποτελεί για τους Ορθοδόξους χριστιανούς όχι απλώς μια παραδοσιακή πρακτική, αλλά έκφραση πίστης, θεολογικής συνέπειας και εκκλησιαστικής ταυτότητας. Η ταφή συνδέεται με την πίστη στην Ανάσταση, με τον σεβασμό προς το ανθρώπινο σώμα και με μια συγκεκριμένη θεώρηση του ανθρώπου και του κόσμου. Και αυτή η επιλογή οφείλει να γίνεται σεβαστή, χωρίς ειρωνεία, χωρίς απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς και χωρίς πίεση προς αλλοίωση της πίστης.

Ιδιαίτερη έμφαση πρέπει να δοθεί στον σεβασμό προς τους λειτουργούς της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Οι ιερείς που, από πίστη και συνείδηση, αρνούνται να τελέσουν εκκλησιαστικές ακολουθίες σε περιπτώσεις καύσης, δεν ενεργούν από σκληρότητα ή ιδεολογική εμμονή. Ενεργούν μέσα στα όρια της θεολογικής τους ευθύνης. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να υφίστανται πίεση, καταπίεση, διώξεις ή εξευτελισμό επειδή παραμένουν πιστοί στην παράδοση και τη διδασκαλία της χριστιανικής πίστης.

Ο σεβασμός, επομένως, δεν είναι μονόπλευρος. Αφορά όλους: εκείνους που επιλέγουν την καύση, εκείνους που επιλέγουν την ταφή και εκείνους που καλούνται ποιμαντικά να υπηρετήσουν την Ορθόδοξη Εκκλησία χωρίς να προδώσουν τη συνείδησή τους. Μόνο μέσα σ᾽ αυτό το πνεύμα μπορεί να υπάρξει ουσιαστικός διάλογος, χωρίς φανατισμούς, χωρίς απλουστεύσεις και χωρίς αμοιβαίες προσβολές.

Αυτόν τον κληρικό που διαστρεβλώνει συνεχώς την ορθόδοξη πίστη, ποιός επίσκοπος θα τον βάλει στην θέση του;

Οι σημερινοί "ποιμένες" διώκουν τα πρόβατα και προστατεύουν τους λύκους!

π Χαράλαμπος Κοπανάκης – Στην Γερμανία τελούνται κανονικά κηδείες σε όσους ορθόδοξους διαλέγουν αποτέφρωση. Σε δέκα χρόνια θα γίνει και στην Ελλάδα..... Εδω λειτουργούμε ως "υπερορθόδοξοι". Εδώ στην Γερμανία, ακούει κανείς;

http://agapotonxristo.blogspot.com/2026/01/10.html

Η ταφή δεν είναι τυπικό έθιμο. Είναι ομολογία.

Σπέρνουμε στη γη αυτό που ο Θεός θα εγείρει, όπως ο σπόρος που θάβεται για να βλαστήσει.

                    

Τον τελευταίο καιρό γίνεται όλο και πιο συχνά λόγος για την αποτέφρωση των νεκρών. Διαβάσαμε πρόσφατα κείμενα που την παρουσιάζουν ως λύση αξιοπρέπειας, ως πράξη πολιτισμού ή ακόμη και ως ανάγκη της εποχής. Όμως κάθε τέτοια συζήτηση δεν είναι απλώς κοινωνική ή πρακτική. Αγγίζει τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο η Εκκλησία στέκεται απέναντι στο σώμα, στο θάνατο και στην ελπίδα της Αναστάσεως.

Το ανθρώπινο σώμα στην Ορθοδοξία δεν είναι περισσευούμενο υλικό. Ο Χριστός προσέλαβε σώμα, πέθανε, ετάφη και αναστήθηκε με σώμα. Η σωτηρία πέρασε μέσα απ' την ύλη και η ύλη τιμήθηκε. Γι' αυτό οι Χριστιανοί περιβάλλουν το λείψανο με σεβασμό, το καλλωπίζουν, το τυλίγουν με το ευώδες θυμίαμα της προσευχής τους και εν τέλει το παραδίδουν στη γη με την ελπίδα της Αναστάσεως. Η ταφή δεν είναι τυπικό έθιμο. Είναι ομολογία. Σπέρνουμε στη γη αυτό που ο Θεός θα εγείρει, όπως ο σπόρος που θάβεται για να βλαστήσει.

Γράφτηκε ότι ο Θεός μπορεί ν' αναστήσει και στάχτες. Βέβαια. Η παντοδυναμία Του δεν δεσμεύεται από φυσικές διεργασίες. Το ζήτημα όμως δεν είναι τι μπορεί ο Θεός. Το ζήτημα είναι τι μαρτυρούμε εμείς.

Η πράξη της καύσης μπορεί να μην καταρρίπτει το δόγμα, αλλάζει όμως το ήθος. Καλλιεργεί μια νοοτροπία αποσιώπησης του θανάτου, μια έμμεση άρνηση της μνήμης και της προσευχής, μια αμηχανία απέναντι στο πένθος. Η ταφή αντιθέτως παιδαγωγεί. Μας μαθαίνει να στεκόμαστε με πίστη μπροστά στο μυστήριο, να μετανοούμε, να θυμόμαστε, να προσευχόμαστε πάνω από έναν τάφο που γίνεται σημείο αγάπης, μνήμης και ελπίδας.

Πόση κατρακύλα πια μπορεί να γίνει ανεκτή! Αρχιμανδρίτης της Αρχιεπισκοπής Αθηνών τάσσεται υπέρ της αποτέφρωσης!

Κι εμείς αναρωτιόμαστε, γιατί δεν υπάρχει πια σε πολλούς κληρικούς σεβασμός στα λείψανα των Αγίων και στο ανθρώπινο σώμα ως ναό του Αγίου Πνεύματος! Φυσικά ο Αρχιμανδρίτης αυτός παραμένει από την Ιεραρχία ατιμώρητος και ελεύθερος να δηλητηριάζει τις ψυχές του ποιμνίου, που παρατημένο και ακατήχητο δεν ξέρει πια που να πάει και τι να πιστέψει. Όσο συνεχίζεται η εκκλησιαστική κοινωνία και η μνημόνευση τέτοιων ψευδοποιμένων και των ιεραρχών που τους διατηρούν στις θέσεις τους, όσο δεν γίνεται σύνοδος που θα επαναφέρει την Ορθοδοξία γιατρεύοντας τις πληγές, η αποστασία δεν πρόκειται να σταματήσει. Η Εκκλησία θέσπισε από την ίδρυση Της αυτό τον τρόπο αντίστασης, διότι γνωρίζει, ότι μόνο έτσι αντιμετωπίζονται τα φαινόμενα αυτά.

 

Αρχιμανδρίτης της Αρχιεπισκοπής Αθηνών τάσσεται υπέρ της αποτέφρωσης και αποφαίνεται δικήν Συνόδου: «Δεν υφίσταται ζήτημα που να την καθιστά αδιανόητη για την Εκκλησία»

«Η πίστη μας στην Ανάσταση των Νεκρών δεν στηρίζεται στη διατήρηση των υλικών λειψάνων, αλλά στην παντοδυναμία του Θεού» αναφέρει ο Αρχιμανδρίτης Νεόφυτος Μάνδαλος σε άρθρο του. Να σημειωθεί ότι ο κληρικός αυτός διετέλεσε και διάκονος του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Αυτά έμαθε περί Συνοδικότητας και Δογματικής στο Φανάρι.

Ο λόγος για τον Αρχιμανδρίτη Νεόφυτο Μάνδαλο, του Εφημερίου του Ι. Παρεκκλησίου Αγίας Κυριακής Αττικού Άλσους ο οποίος σε άρθρο του αναφέρει πως «η Εκκλησία δεν υψώνει τείχη, αλλά χτίζει γέφυρες και ανοίγει πόρτες. Στον πυρήνα της πίστης μας βρίσκεται η αγάπη και ο σεβασμός προς την ελευθερία του ανθρώπου».

Το άρθρο του Αρχιμανδρίτη Νεοφύτου Μάνδαλου, Εφημερίου του Ι. Παρεκκλησίου Αγίας Κυριακής Αττικού Άλσους:

Πρόσφατα βρέθηκα στο Αποτεφρωτήριο της Ριτσώνας, το μοναδικό μέχρι στιγμής στην Ελλάδα, για να αποχαιρετήσω έναν αγαπημένο φίλο, ο οποίος είχε εκφράσει ξεκάθαρα την επιθυμία του να αποτεφρωθεί. Η εμπειρία αυτή υπήρξε για μένα βαθιά συγκινητική, συνάμα και αποκαλυπτική: ένας χώρος καθαρός, αξιοπρεπής, με σεβασμό προς τον άνθρωπο και τις επιθυμίες του. Ο αποχαιρετισμός έγινε σε κλίμα ηρεμίας, προσευχής, πολιτισμού και ανθρωπιάς, μακριά από τις σκληρές εικόνες που δυστυχώς συναντούμε σε πολλά κοιμητήρια των μεγαλουπόλεων, με κορεσμένα χώματα, βεβιασμένες εκταφές και εικόνες που συχνά εξευτελίζουν το ανθρώπινο πρόσωπο. Όλα αυτά βέβαια υπό την σκιά των επιφυλάξεων που εξέφρασε επισήμως, πιθανόν κατόπιν πιέσεων από συντηριτικούς και αντιδραστικούς κύκλους, η Εκκλησία της Ελλάδος.

Η Εκκλησία, είναι αλήθεια, πάντοτε υπήρξε φορέας πολιτισμού. Από τις τέχνες και τα γράμματα μέχρι την ιατρική και την παιδεία, η χριστιανική παράδοση δεν έκλεινε ποτέ τις πόρτες στον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Αντίθετα, υπήρξε «μπροστάρης», πρωτοπόρος στην εξέλιξη, την πρόοδο και τον σεβασμό στην ελευθερία και την ιδιοπροσωπία. Γι’ αυτό και η άρνηση εκπλήρωσης της τελευταίας επιθυμίας του κεκοιμημένου, όπως εύστοχα έχει παρατηρήσει ο πρόεδρος της Ελληνικής Κοινωνίας Αποτέφρωσης Αντώνης Αλακιώτης, δεν μπορεί παρά να νοηθεί ως «άρνηση πολιτισμού». Η Εκκλησία δεν υψώνει τείχη, αλλά χτίζει γέφυρες και ανοίγει πόρτες. Στον πυρήνα της πίστης μας βρίσκεται η αγάπη και ο σεβασμός προς την ελευθερία του ανθρώπου.

Καῦσις τῶν νεκρῶν καὶ ἁγιασμός

                              

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Καῦσις τῶν νεκρῶν καὶ ἁγιασμός

  Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος εὔχεται στοὺς Θεσσαλονικεῖς:

  «Αὐτὸς δὲ ὁ Θεὸς τῆς εἰρήνης ἁγιάσαι ὑµᾶς ὁλοτελεῖς, καὶ ὁλόκληρον ὑµῶν τὸ πνεῦµα καὶ ἡ ψυχὴ καὶ τὸ σῶµα ἀµέµπτως ἐν τῇ παρουσίᾳ τοῦ Κυρίου ἡµῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τηρηθείη» (Α΄ Θεσ. ε΄, 23). (Δηλ.: Ὁ ἴδιος ὁ Θεός,  ἀπὸ τὸν  ὁποῖον  πηγάζει  ἡ πρα­γµατικὴ εἰρήνη, νὰ σᾶς ἁγιάσῃ ὁλοκλήρους· καὶ ὁλόκληρος ὁ νοῦς σας καὶ ἡ ψυχὴ καὶ τὸ σῶµα σας νὰ διαφυλαχθοῦν ἄµεµπτα κατὰ τὴν παρουσίαν τοῦ Κυρίου µας Ἰησοῦ Χριστοῦ).

  Καὶ στὴν πρὸς Κορινθίους (Α΄ ιε΄, 50-55): «Μὲ αὐτὸ δὲ τὸ τελευταῖον, ποὺ σᾶς εἶπα, ἀδελφοί, ἐννοῶ τοῦτο ὅτι ὀργανισµός, ποὺ σύγκειται ἀπὸ σάρκα καὶ αἷµα, εἶναι φυσικῶς ἀδύνατον νὰ κληρονοµήσῃ τὴν πνευµατικὴν καὶ ἀθάνατον βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, οὔτε ἡ φθορὰ κληρονοµεῖ τὴν ἀφθαρσίαν.

  Ἰδοὺ σᾶς λέγω ἀλήθειαν, ποὺ ἦτο ἄγνωστος καὶ µὲ θείαν ἀποκάλυψιν µᾶς ἐφανερώθη. Καὶ ἡ ἀλήθεια αὐτὴ εἶναι ἡ ἑξῆς· Ὅλοι µὲν δὲν θὰ ἀποθάνωµεν. Διότι ὅταν θὰ ἔλθῃ ὁ Κύριος κατὰ τὴν δευτέραν παρουσίαν του, θὰ προλάβῃ εἰς τὴν ζωὴν τὴν γενεὰν ἐκείνην τῶν ἀνθρώπων ποὺ θὰ ζοῦν τότε. Αὐτοὶ λοιπὸν δὲν θὰ ἀποθάνουν. Πλὴν ὅµως ὅλοι, καὶ αὐτοὶ δηλαδὴ ποὺ θὰ ζοῦν τότε καὶ ὅσοι θὰ ἔχωµεν ἀποθάνει, θὰ ἀλλάξωµεν σῶµα καὶ θὰ πάρωµεν ἀντὶ τοῦ φθαρτοῦ τὸ ἄφθαρτον.

Καύση νεκρών: Μια μαρτυρία που συγκλονίζει (βίντεο)

Καύση νεκρών: Μια μαρτυρία που συγκλονίζει – «Πριν γίνει αποτέφρωση βλέπω το σώμα να έρχεται πιο κοντά στο κακό και τη σήψη»

Καύση νεκρών: Μια μαρτυρία που συγκλονίζει – «Πριν γίνει αποτέφρωση βλέπω το σώμα να έρχεται πιο κοντά στο κακό και τη σήψη»

Ρίγος προκαλεί η μαρτυρία ενός ιδιοκτήτη γραφείου τελετών - «Η σήψη να γίνεται τόσο γρήγορη που δεν πιστεύω στα μάτια μου. Το έχω βιώσει»

Συντάκτης: Παντελής Λαμψιώτης

Πολλές φορές το προσωπικό βίωμα ενός ανθρώπου έχει περισσότερο βάρος και από χιλιάδες θεωρίες και επιχειρήματα. Το τι ζει, τι αισθάνεται, τι προσλαμβάνει ένας άνθρωπος έχει υποτιμηθεί πολύ στην εποχή που ζούμε. Και αν μιλάμε για το μυστήριο του θανάτου, έχει σημασία να ακούσουμε τι έχουν να πουν κάποιοι που τον ζουν καθημερινά ως μέρος του επαγγέλματος τους.

Σε πρόσφατο άρθρο του Sportime αναδείχτηκε η κακόβουλη προσπάθεια κάποιων να αποδεχτεί η Εκκλησία τις αποτεφρώσεις, κάτι που όπως εξηγήθηκε δεν στέκει ούτε θεολογικά, ούτε παραδοσιακά, αλλά ούτε και φυσικά. Η καύση των νεκρών αντίκειται στο πνεύμα της Εκκλησίας και μάλιστα φαίνεται ότι ζημιώνει και το σώμα και την ψυχή του νεκρού.

Μια συγκλονιστική μαρτυρία ενός ανθρώπου που λειτουργεί για πολλά χρόνια γραφείο τελετών, έρχεται να επιβεβαιώσει πόσο αφύσικη είναι η διαδικασία της αποτέφρωσης. Σε σημείο τέτοιο που να επισπεύδεται η φθορά του άψυχου σώματος!

Στο βίντεο τη συνέντευξης που έχει γίνει viral στο διαδίκτυο, ο ιδιοκτήτης γραφείου τελετών περιγράφει τη συνταρακτική εμπειρία του:

Θεολογική προσέγγιση τῆς καύσεως τῶν νεκρῶν καί οἱ ἐκκλησιολογικές ἐπιπτώσεις

Παραθέτουμε τό κείμενο τῆς εἰσηγήσεως τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ἰεροθέου στήν ἡμερίδα πού διοργάνωσε ἡ Ἱερά Σύνοδος γιά τήν καύση τῶν νεκρῶν

                                                      ***

Κατ’ ἀρχήν εὐχαριστῶ τήν Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας γιά τήν ἀνάθεση σέ μένα αὐτοῦ του κρισίμου θέματος πού ἀπασχολεῖ τήν ἑλληνική κοινωνία αὐτόν τόν καιρό. Δέν πρόκειται νά ἐξαντλήσω τό σοβαρό αὐτό θέμα, ἀλλά θά ὑπογραμμίσω μερικές συνοπτικές ἀπόψεις γύρω ἀπό τήν θεολογία καί τήν ἐκκλησιολογία τοῦ ζητήματος, ἐνῶ ἄλλοι εἰσηγητές θά τό ἀντιμετωπίσουν ἀπό ἄλλες ἐνδιαφέρουσες πλευρές.

Εἰσαγωγικά θά ἤθελα νά ὑπογραμμίσω ὅτι σέ εἰδική μελέτη τοῦ κ. Γεωργίου Ἀντουράκη, σήμερα Καθηγητοῦ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν, καί μέ τίτλο: “Ταφῆ, καύση καί ἀνάσταση νεκρῶν, μηνύματα ἀπό τήν παράδοση καί τήν τέχνη”, ὑπάρχει πλούσιο ὑλικό γιά τό θέμα αὐτό. Θά ἤθελα ἐδῶ νά παρουσιάσω τρία ἐνδεικτικά σημεῖα.

Πρώτον, ὅτι ὅλοι οἱ πολιτισμένοι λαοί τῆς ἀρχαιότητας φρόντιζαν γιά τούς νεκρούς τους, περισσότερο ἀπό τούς ζωντανούς καί ἀκόμη στούς περισσότερους λαούς ὑπῆρχε ἡ δυνατότητα ἐπιλογῆς μεταξύ ταφῆς καί καύσεως τοῦ σώματος. Θεωρεῖται ὅτι ἡ καύση προῆλθε ἤ ἀπό φόβο στούς νεκρούς ἤ γιά νά ἐξαφανίσουν τά νεκρά πτώματα τά ὁποῖα θεωροῦσαν πηγή μιάσματος. Στήν ἀρχαία Ἑλλάδα, κυρίως ἀπό τούς κλασσικούς χρόνους μέχρι σήμερα, ἐπικρατεῖ ἡ παράδοση νά θάπτουν τούς νεκρούς τους4, διότι ἐπίστευαν ὅτι ἡ ψυχή τοῦ ἄταφου νεκροῦ δέν μπορεῖ νά εἰσέλθη στά “Ἠλύσια πεδία”, ἀλλά περιπλανᾶται, ἕως ὅτου ταφή. Ὡστόσο, στούς ὁμηρικούς χρόνους παρατηρεῖται καί τό φαινόμενο τῆς καύσης τῶν νεκρών6. Τά τελευταῖα χρόνια εἰσήχθη ἡ καύση τῶν νεκρῶν στήν Γαλλία, μετά τήν Ἐπανάσταση, μέ διάταγμα τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1789. Σήμερα σέ εὐρεία κλίμακα ἐφαρμόζεται ἡ καύση τῶν νεκρῶν σέ διάφορες Προτεσταντικές Ἐκκλησίες, στούς ἀπίστους καί τούς Ἐλευθεροτέκτονες.

ΤΗΣ ΜΟΔΑΣ Η ΑΠΟΤΕΦΡΩΣΗ...

                                        

Είναι αδιανόητο ένας ΑΛΗΘΙΝΟΣ Χριστιανός να ζητά να αποτεφρωθεί. Το σώμα του Χριστιανού είναι ιερό, είναι ναός του Αγίου Πνεύματος. Αποσυντίθεται όπως όρισε ο Θεός με το φυσικό τρόπο. Είναι βεβήλωση του σώματος η εκούσια αποτέφρωση! Αυτά είναι τα βασικά, τα αυτονόητα, το αλφάβητο του Χριστιανισμού. Επομένως το να πει ένας Χριστιανός: 

"Δεν με νοιάζει τι λέει ο Χριστός και η Εκκλησία Του 2000 χρόνια. Εγώ θέλω να καώ!" φανερώνει απλώς ότι :

1) ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Χριστιανός, όσο και αν αυτός δηλώνει το ανάποδο, 

2) ότι είναι ένας εγωιστής & υπερήφανος, η ύψιστη δηλ. αμαρτία, που βάζει το ΕΓΩ του πάνω από το Χριστό και το Λόγο Του, για αυτό και η Εκκλησία, φυσικότατα, δεν του κάνει χριστιανική κηδεία, αφού αρνείται τη διδασκαλία του Χριστού.