ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
(Ως αγωνιώδης κραυγή∙ ως ελπίδα και διάλογος με την Θεοτόκον)
Ξεκινώντας ο Αύγουστος τη διαδρομή του μας καλεί (η Εκκλησία) στην αποβολή της τοξικότητας της αμαρτίας, δια προσευχής, ομολογίας, νηστείας, μετανοίας και Θείας Ευχαριστίας. Με την είσοδό του και μέχρι στις 13 του μηνός, ψάλλονται οι δύο (2) γνωστές (Μικρή και Μεγάλη) Ιερές Παρακλήσεις στην Παναγία.
Παρεμβάλλεται η μεγάλη εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού και ακολουθεί η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Την 1η Αυγούστου εορτάζεται και η πρόοδος του Τιμίου Σταυρού, ως συνέχεια της εορτής του στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο Σταυρός (με Τίμιο ξύλο) έβγαινε από το αυτοκρατορικό θησαυροφυλάκιο και με τιμητική ακολουθία – πομπή κατετίθετο στην Αγία Τράπεζα της Αγίας Σοφίας.
Μέχρι την εορτή της Υψώσεως του Σταυρού (14 Σεπτεμβρίου), οι λιτανείες στην Κωνσταντινούπολη (περιοχές – προάστεια) ήταν συχνές, προς αποτροπή επιδημιών και λοιμικών ασθενειών.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία ποτέ δεν σταμάτησε να υπογραμμίζει τη θέση και την Χάρι της Θεοτόκου, ως πρόσωπο που ενώθηκε άρρηκτα με το σχέδιο της Θείας Οικονομίας, με την ένσαρκη παρουσία του Χριστού.
Σχετικά, στο κείμενο της Γενέσεως (Γ΄, 14-15) γίνεται λόγος για «σπέρμα γυναικός» και όχι για «σπέρμα ανδρός», όπως συνηθίζει η Γραφή, ενώ η αντωνυμία «αυτός» φανερώνει ανδρική υπόσταση, ένας εκλεκτός, που θα εξουδετερώσει τις διαβολικές επιρροές. Στο κείμενο, διαβάζουμε:
«Και είπε Κύριος ο Θεός τω όφει… και έχθραν θήσω ανα μέσον σου και ανα μέσον της γυναικός και ανα μέσον του σπέρματός σου και ανά μέσον του σπέρματος αυτής∙ αυτός σου τηρήσει κεφαλήν και συ τηρήσεις αυτού πτέρναν».
