Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Γιατί προσευχόμαστε στραμμένοι πρὸς ἀνατολὰς;

 


Α. Ἐπειδὴ ἔχουμε διπλὴ φύσι, προσφέρουμε διπλὴ προσκύνησι

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (1) μᾶς διδάσκει, ὅτι δὲν προσκυνοῦμε πρὸς ἀνατολὰς ἁπλῶς καὶ ὡς ἔτυχε, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἡ φύσις μας εἶναι σύνθετος, δηλαδὴ ὁρατὴ καὶ ἀόρατος, νοητὴ καὶ αἰσθητή, προσφέρουμε στὸν Δημιουργὸ διπλὴ καὶ τὴν προσκύνησι: ἡ ψυχὴ εἶναι στραμμένη νοερὰ πρὸς τὸν Θεὸ καὶ ταυτόχρονα τὸ σῶμα προσκυνεῖ πρὸς ἀνατολάς.

Αὐτὸς ὁ διπλὸς τρόπος, νοητὸς καὶ αἰσθητός, τῆς ἀναφορᾶς μας πρὸς τὸν Κύριο φαίνεται καὶ σὲ ἄλλες περιπτώσεις: ψάλλουμε μὲ τὸν νοῦ μας, ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ μὲ τὰ σωματικὰ χείλη μας• βαπτιζόμεθα καὶ στὸ ὕδωρ καὶ στὸ Ἅγιο Πνεῦμα, δηλαδὴ ἐνούμεθα μὲ τὸν Κύριό μας μὲ δύο τρόπους: μετέχοντες στὰ Ἱερὰ Μυστήρια καὶ στὴν Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Β. Ὁ Χριστός μας ὀνομάζεται «Ἀνατολὴ»

Ὁ Κύριός μας καὶ Θεὸς μας εἶναι τὸ νοητὸ Φῶς: «ὁ Θεὸς φῶς ἐστιν» (2)• ἐπίσης εἶναι ὁ «ἥλιος τῆς δικαιοσύνης» (3)• εἶναι τὸ «φῶς τοῦ κόσμου» (4), τὸ «μέγα φῶς» (5) καὶ ἡ «Ἀνατολὴ» (6), ἡ ὁποία «ἐπεσκέψατο ἡμᾶς ἐξ ὕψους» (6) καὶ μὲ τὴν Χάρι καὶ τὴν Ἀλήθειά Του ἐφώτισε τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ἦσαν καθήμενοι «ἐν σκότει» ἀγνωσίας, «ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου» (5) τῆς ἁμαρτίας.

Τι σημαίνουν οι διάφορες ανθρωπομορφικές εκφράσεις που λέγονται για το Θεό σύμφωνα με τον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό

                                    

Επειδή, όμως, βρίσκουμε στη Θεία Γραφή ότι έχουν λεχθεί συμβολικά για το Θεό πάρα πολλά με ανθρωπομορφικές εκφράσεις, πρέπει να γνωρίζουμε, εφόσον είμαστε άνθρωποι κι έχουμε αυτό το παχύ σαρκίο, ότι είναι αδύνατο να εννοήσουμε ή να εκφράσουμε τις Θείες και υψηλές και άυλες ενέργειες της Θεότητας, εάν δεν χρησιμοποιήσουμε εικόνες και τύπους και σύμβολα ανάλογα με τη φύση μας.

Γι’ αυτό και όσα έχουν διατυπωθεί για τον Θεό με ανθρωπομορφικές εκφράσεις, έχουν λεχθεί με συμβολική σημασία, αλλ’ έχουν υψηλότερο νόημα. Διότι το Θείο είναι απλούν και ασχημάτιστο...

Επομένως, ας εννοήσουμε:

Ως μάτια του Θεού και βλέφαρα και όραση, και την δύναμή Του με την οποία εποπτεύει τα πάντα και το αλάθητο της γνώσεώς Του, απ’ το ό,τι με αυτή την αίσθηση αποκτούμε εμείς τελειότερη γνώση και μάθηση.

Επίσης αυτιά και ακοή, ας εννοήσουμε την εξιλεωτική διάθεσή Του και τη δεκτικότητά Του στις δεήσεις μας. Διότι κι εμείς με αυτή την αίσθηση γινόμαστε καλοδιάθετοι προς αυτούς, που μας ικετεύουν, ακούγοντάς τους με περισσότερο ενδιαφέρον.

Στόμα πάλι και λαλιά ας εννοήσουμε τη φανέρωση της βουλήσεώς Του, απ’ το ότι φανερώνονται σ’ εμάς οι διαθέσεις της καρδιάς με το στόμα και τη λαλιά.

Τροφή και ποτό ας εννοήσουμε την δική μας συμμόρφωση προς το θέλημά Του. Διότι κι εμείς με την αίσθηση της γεύσεως ικανοποιούμε την αναγκαία φυσική επιθυμία.

Ἐρώτηση πρὸς ὅλους τοὺς ἀγωνιζομένους ρασοφόρους καὶ ὑπὲρ καὶ κατὰ τῶν τοῦ Κορονοϊοῦ μέτρων

Πρὸς "λέοντες" καὶ "ὁμολογητὲς" "φιλάνθρωπους" καὶ "φιλοπατερικοὺς" γέροντες, ἱερεῖς καὶ ἐπισκόπους:

Ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι αἵρεση; 

Κι ἂν εἶναι αἵρεση μολύνει θανάσιμα;

Κι ἂν μολύνει, ἐσεῖς ποὺ εἶστε φιλάνθρωποι, πρέπει νὰ ἀπομονώσουμε τοὺς αἱρετικούς, καὶ παράλληλα, ἐσεῖς ποὺ εἶστε ὁμολογητές, πρέπει νὰ ἀκυρώσουμε αὐτὰ ποὺ προωθοῦν;

Ἂν τιμᾶτε τὸν ἅγ. Ἰωάννη τὸν Δαμασκηνό, τὸν μιμεῖσθε;


«”Μυστήριον ἀνομίας” τὰς τῶν αἱρέσεων διδασκαλίας εἶναί φησι καὶ τὰ ψευδῆ αὐτῶν δόγματα. Ἐκείνου γὰρ προβαδίζουσιν ὁδοποιοῦντες αὐτῷ καὶ καιρὸν ἀπάτης παρεχόμενοι· ἐξεληλύθεισαν δὲ ἤδη ἀπὸ τοῦ καιροῦ τῶν Ἀποστόλων αἱ αἱρέσεις» (ΕΠΕ 12, 282).

«Παραγγέλλομεν ὑμῖν, ἀδελφοὶ, ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, στέλλεσθαι ὑμᾶς ἀπὸ παντὸς ἀδελφοῦ ἀτάκτως περιπατοῦντος, καὶ μὴ κατὰ τὴν παράδοσιν, ἣν παρέλαβον ἐξ ἡμῶν.» Βλαβεραὶ αἱ πρὸς τοὺς κακοὺς συνουσίαι, ἐπειδὴ νόμος αὐτὸς φιλίας, δι' ὁμοιότητος πεφυκέναι τοῖς συναπτομένοις ἐγγίνεσθαι. Ὡς γὰρ ἐν τοῖς νοσοποιοῖς χωρίοις, ὁ κατὰ μέρος ἀναπεμπόμενος ἀὴρ, λανθάνουσαν νόσον τοῖς ἐνδιαιτωμένοις ἐναποτίθεται, οὕτως ἡ πρὸς τοὺς φαύλους συνήθεια μεγάλα κακὰ ταῖς ψυχαῖς ἐναφίησιν, κἂν τὴν παραυτίκα αἴσθησιν τὸ βλαβερὸν διαφεύγῃ.

  Φασὶ τὸν λοιμὸν οἱ περὶ ταῦτα δεινοὶ, ἐπειδὰν ἑνὸς ἀνθρώπου, ἢ κτήνους ἅψηται, κατανέμεσθαι ἐπὶ πάντας τοὺς ἐγγίζοντας. Φύσιν γὰρ εἶναι τῆς νόσου ταύτης, τὸ ἐξ ἀλλήλων πάντας ἀναπιμπλάναι τῆς ἀρρωστίας. Τοιοῦτοι δή   τινές εἰσι καὶ οἱ ἐργάται τῆς ἀδικίας. Ἄλλος γὰρ ἄλλῳ τῆς νόσου μεταδιδόντες, συννοσοῦσιν ἀλλήλοις καὶ συναπόλλυνται. Φεῦγε τὰς μιμήσεις τῶν κατεγνωσμένων. Ῥᾷον κακίας μεταλαβεῖν, ἢ ἀρετῆς μεταδοῦναι· ἐπεὶ καὶ νόσου μετασχεῖν μᾶλλον ἢ ὑγείαν χαρίσασθαι.

  Δεῖ μὴ μόνον ἀπέχεσθαι τῶν κακῶν, ἀλλὰ καὶ τοὺς τὰ τοιαῦτα πράττοντας ἀποστρέφεσθαι. Τὸ συνεῖναι τοῖς φαύλοις ἀπηγόρευτο τοῖς ἐξ Ἰσραὴλ, νόμου τοῦ διὰ Μωσέως καὶ τοῦτο θεσπίζοντος. Προσέταττεν γὰρ ἐναργῶς τῶν ἐν φαυλότητι καὶ ἀκαθαρσίᾳ ζωῆς ἀποφοιτᾷν ἐπείγεσθαι τοὺς ἡγιασμένους. Ἡ τῶν κακῶν ἀπαλλαγὴ σωτηρία ἐστὶ ψυχῆς; Τρία προέβαλεν ἡμῖν τὰ φυλακῆς ἄξια, μὴ πορευθῆναι ἐν βουλῇ ἀσεβῶν, μὴ στῆναι ἐν βουλῇ ἁμαρτωλῶν, καὶ μὴ καθεσθῆναι ἐπὶ καθέδραν λοιμῶν.

(TLG, Joannes Damascenus Scr. Eccl., Theol., Sacra parallela (recensiones secundum alphabeti litteras dispositae, quae tres libros conflant) (fragmenta e cod. Volume 96, page 353, line 34).