Ἡ πνευματική πατρότητα καί ἡ πνευματική ὀρφάνια

Ο «Πορφυρίτης» λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Μόνο ένα δεν λέει: το δικό του όνομα! Θα έπρεπε να γνωρίζει ότι κανείς σώφρων Χριστιανός δεν ακολουθεί τις συμβουλές ανωνύμων.

Πορφυρίτης

    Τί μεγάλη εὐλογία εἶναι ὁ πνευματικός Πατέρας! Ὁ καλός, ὁ παραδοσιακός, ὁ ἅγιος πνευματικός Πατέρας εἶναι εὐλογία Θεοῦ! Ὁ λόγος του «ὕδωρ ζῶν»^[1], «πηγὴ ὕδατος ζωῆς ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον»^[2]· πηγαῖος, γάργαρος, καθαρός, ἀληθινός καί ἁγιασμένος, ὅπως εἶναι ὁ διαχρονικός λόγος τοῦ Θεοῦ. Ἀσυμβίβαστος μέ τούς ἐπιβαλλόμενους νεωτερισμούς καί κακοδοξίες, ἀνυποχώρητος στίς ἐκβιαστικές πιέσεις, «κουφός» πρός τίς κοσμικές σειρῆνες. Ἕνας ὀρθόδοξος πνευματικός Πατέρας μπορεῖ νά ἀλλάξει, μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, ἕνα χωριό, μιά πόλη μία ὁλόκληρη χώρα! Μπορεῖ νά ἀλλάξει ριζικά καί νά ἁγιάσει τίς καρδιές τῶν λογικῶν προβάτων πού τοῦ ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεός.

   Ὁ πνευματικός πατήρ εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ δίπλα στό ποίμνιό του. Τό ποίμνιο, τό πιστό ποίμνιο, δοξάζει τόν Θεό γι’ αὐτήν τήν εὐλογία πού τούς ἔχει στείλει ὁ Ζωοδότης Κύριος. Ἕνας τέτοιος Πατέρας, ἀτρόμητος στίς ὁρατές καί ἀόρατες ἐπιθέσεις τοῦ πονηροῦ καί τῶν ὀργάνων του, παρηγορητικός, ὑποστηρικτικός, ὁμολογητής, διώκτης τῶν αἱρέσεων, ἔχων θυσιαστική ἀγάπη, τήν ἀληθινή ἀγάπη, τήν συνοδευομένη μέ δικαιοσύνη καί ἀλήθεια, καί ὄχι τήν σατανική ψευτοαγάπη τῶν μεταπατερικῶν ἀγαπολόγων, ταπεινός, μή ζητῶν ἀξιώματα, εἶναι πόλος ἕλξης τοῦ θείου Μαγνήτη! 

Ὁ Καλός Ποιμήν καί οἱ μισθωτοί ψευδοποιμένες

Ὁ Καλός Ποιμήν καί οἱ μισθωτοί ψευδοποιμένες

Πορφυρίτης

Σύμφωνα μέ τόν Χριστό μας^[1], ὁ Ἴδιος εἶναι ὁ καλός Ποιμένας, πού πονᾶ καὶ ἐνδιαφέρεται εἰλικρινῶς γιὰ τὰ πρόβατα καί παραδίδει ἀκόμη καί τὴ ζωή Του γιὰ νὰ τά σώσει. Ὁ δὲ μισθωτὸς ὑπηρέτης, ποὺ δὲν εἶναι ποιμένας, καὶ δὲν εἶναι δικά του τὰ πρόβατα, βλέπει τὸν λύκο νὰ ἔρχεται, καὶ ἐπειδὴ δὲν τά ἀγαπᾶ, τά ἀφήνει ἀνυπεράσπιστα καὶ φεύγει γιὰ νὰ μὴν κινδυνεύσει ἡ ζωή του. Ἐλεύθερος τότε ὁ λύκος, τά ἁρπάζει καί τά σκορπίζει. Μισθωτούς ἀποκάλεσε ὁ Κύριός μας, τούς σύγχρονούς Του Ἀρχιερεῖς, ποὺ μόνο γιὰ τὰ πρόσκαιρα ὀφέλῃ εἶχαν προσκολληθῇ στὸ ποίμνιο τοῦ Θεοῦ. Καί οἱ μισθωτοί βλέπουν τούς λύκους νά ἐπιτίθενται στό ποίμνιό τους καί φεύγουν μακριά, διότι δὲν τὰ πονοῦν. Ἐνδιαφέρονται κυρίως νὰ πάρουν τὸν μισθό τους καὶ δὲν διακινδυνεύουν ποτὲ τὴ ζωή τους.

Τά λόγια τοῦ Κυρίου μας καί ἀπόλυτου Ποιμένος, τοῦ σφραγίσαντος αὐτά μέ τό τίμιό Του αἷμα, ἀπευθύνονται στούς μισθωτούς ψευδοποιμένες ὅλων τῶν ἐποχῶν· ἄρα καί τῆς δικῆς μας, τῆς σημερινῆς. Οἱ περισσότεροι ἐκ τῶν συγχρόνων ποιμένων εἶναι ἀποδεδειγμένα, ψευδοποιμένες. Ἔχουν ἀφήσει τά πρόβατά τους βορά στούς λύκους, καί στόν ἀρχηγό τῶν «λύκων», τόν διάβολο. Τό χειρότερο εἶναι, ὅτι ἔγιναν οἱ ἴδιοι λύκοι καί μάλιστα, «λύκοι βαρεῖς^[2]»! Ὁ προφητικός λόγος γιά τήν κατάντια τοῦ ἔρμου τοῦ λαοῦ (ὁ ὁποῖος βεβαίως, δέν εἶναι ἄμοιρος εὐθυνῶν), τοῦ σύγχρονου Πατρός τῆς Ἐκκλησίας, ὁσίου Αὐγουστίνου Καντιώτη, εἰπωμένος πρίν 50 χρόνια, δυστυχῶς ἐπαληθεύτηκε: «Ἀλλὰ ὅπως πᾶμε ἀδέλφια μου, παρ’ ὅλες τὶς διαμαρτυρίες τοῦ εὐσεβοῦς Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ποὺ δυστυχῶς, εἶνε ἀδιοργάνωτος καὶ γι’ αὐτό δὲν φταίει ὁ λαός, φταῖνε οἱ πνευματικοὶ ἡγέτες, ποὺ τὸν ἄφησαν ἀδιοργάνωτο, εἰς τρόπον ὥστε οἱ ἀρουραῖοι νὰ ροκανίζουν τάς ρίζας τοῦ δένδρου τῆς Ὀρθοδοξίας… Ὅπως πηγαίνουμε στὴν εὐλογημένη πατρίδα μας… σὲ 50 χρόνια καὶ λιγότερο, θὰ ὑπάρχουν ὅλων τῶν λογιῶν καρύδια, μόνο Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι δὲν θὰ ὑπάρχουν.»^[3]!

 Ζήσαμε αὐτές τίς μέρες τό δρᾶμα ἑνός πραγματικοῦ ποιμένος, τοῦ ὁποίου τά πρόβατα καταδικάστηκαν σέ θανάτωση^[4]. Βιώσαμε τήν ἀγωνία του, τόν σπαραγμό τῆς καρδιᾶς του καί τήν ἀγάπη του γιά τό κοπάδι του· δέν ἔθεσε θέμα χρημάτων. Τό φύλαξε, ὅπως εἶπε, ἀπό τούς λύκους, ἀπό τήν πεῖνα, τό προστάτευσε ἀπό ὁποιοδήποτε ἄλλο κίνδυνο. Τάϊζε ἕνα ἕνα προβατάκι στό στόμα μέ κατάλληλη τροφή γιά νά τά θεραπεύσει. Καί πόσο τόν ἀγαποῦν τά προβατάκια του!  «Τό ἄδικο εἶναι πολύ βαρύτερο ἀπ’ τή ζημία. Τώρα πού θά φύγουν τά δικά μου τά πρόβατα... ... εἶμαι καθαρός ἀπ’ αὐτό τό φονικό, ἐγώ τά φύλαξα, τήν ζωή μου ἔβαζα μπροστά πάντα...»^[5], εἶπε θρηνῶντας καί ὑπενθυμίζοντάς μας τά λόγια τοῦ Χριστοῦ μας: «τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων»^[6]! Ποιός θά σηκώσει αὐτό τό βαρύ ἄδικο; Οἱ πρῶτοι εἶναι οἱ ἀδίστακτοι ἀνθέλληνες καί ἀντίχριστοι πολιτικοί. Δεύτεροι οἱ ἐκκλησιαστικοί Ποιμένες καί ἀκολουθεῖ ὁ ἀδιάφορος καί ὑπνωτισμένος λαός. Ἑστιάζοντας στούς Ποιμένες τῶν λογικῶν προβάτων ὡς ἀντιπαράθεση μέ τόν Καλό Ποιμένα, ἀλλά ἀκόμη καί μέ τόν προαναφερθέντα ποιμένα, μᾶς καταλαμβάνει πλήρης ἀπογοήτευση.

Οἱ νεκροζώντανοι λυκοποιμένες

Οἱ νεκροζώντανοι λυκοποιμένες

 

Πορφυρίτης

   Ἔχει καταναλωθεῖ ἄφθονο μελάνι, φυσικό καί ἠλεκτρονικό, μέ σκοπό τήν ἐνημέρωση καί ἐνίσχυση τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ ἀλλά καί τήν ἀφύπνιση τῶν ἐπισκόπων, λόγῳ τῆς θανατηφόρας πνευματικῆς παραλυσίας πού ἐπιφέρει ἡ παναίρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ. Ὁ ἀκατήχητος καί ἀδιάφορος λαός στραβοαρμενίζει ἀκολουθῶντας τόν ἰδιωτικό δρόμο τῶν σύγχρονων λυκοποιμένων του. Ὅσοι ἀπό τόν λαό ἔχουν καλή προαίρεση, ἀποκτοῦν τήν καλή ἀνησυχία καί ἐνημερώνονται ὀρθοδόξως περί τῆς Πίστεως. Ὅσον ἀφορᾶ ὅμως στούς λαλοῦντες διεστραμμένα λυκοποιμένες, δέν ξέρουμε ἄν πλέον ὠφελεῖ ἄλλο αὐτός ὁ τρόπος ἀφύπνισης. Γιά τούς αἱρετικούς, σαφής ὁ λόγος· «μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ»^[1]. 

Μέ τούς λυκοποιμένες ὅμως, τί γίνεται; Ἡ παράθεση ἀπολογητικῶν καί ἀντιαιρετικῶν κειμένων κρατάει πολλά χρόνια. Παραθέτουμε λόγους ἀπό τήν Ἁγία Γραφή, λόγους ἀπό τούς Ἁγίους Πατέρες^[2] μέ σκοπό τήν εὕρεση ἐλαχίστου φιλοτίμου· τή διέγερση κάποιας ἁγνῆς πτυχῆς τῆς καρδιᾶς τους... Ὅσο ἀνταποκρίνεται ἕνα πτῶμα, ἄλλο τόσο ἀνταποκρίνονται καί οἱ συνειδησιακῶς νεκροί λυκοποιμένες. Ὁ ἐγωισμός τους ἑωσφορικός, τινές ἐλεγχόμενοι μανιάζουν περισσότερο. Γεροντάκια ἀνήμπορα, ἀντί νά ἑτοιμάζονται, ἐν μετανοίᾳ, νά συναντήσουν τόν Κριτή τῆς Οἰκουμένης, κορδώνονται ἀνοήτως, μέχρι τελευταίας ἀναπνοῆς, γιατί; Γιά νά φέρουν εἰς πέρας κάποια ἀποστολή; Καί ἐν προκειμένῳ, τήν διάλυση καί ὑποταγή τῆς Ὀρθοδοξίας στόν    Ἀντίχριστο; Ἄφρονες, «ταύτῃ τῇ νυκτὶ»^[3] τίς ψυχές σας ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σᾶς· «ὥρα ἡμᾶς ἤδη ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι»^[4]...

Ἡ σαγήνη καί ὁ «καθρέπτης» τοῦ ἀλλόκοτου ἱερατείου

 

Ἡ σαγήνη καί ὁ «καθρέπτης» τοῦ ἀλλόκοτου ἱερατείου

Πορφυρίτης

    Ὑπάρχει ἕνας καθρέπτης, ὁ ὁποῖος ἔχει τήν ἰδιότητα, χωρίς νά καταδεικνύει, νά ἀναδεικνύει ἀβιάστως τό ἀλλόκοτο ἱερατεῖο καί τή σαγήνη του, πού ἁπλώθηκε ἐντόνως, κυρίως τίς τελευταῖες δεκαετίες, στήν πατρίδα μας. Οἱ ἱεράρχες, καί γενικώτερα, οἱ ἱερωμένοι, ἄς καθρεπτισθοῦν σέ αὐτόν τόν ταπεινό καθρέπτη, πού βασίζεται στήν Ἱερά Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας, καί ἄς κάνουν τήν αὐτοκριτική τους. Ἀνήκουν στό ἀλλόκοτο ἱερατεῖο ἤ ὄχι;

Τό ἀλλόκοτο ἱερατεῖο θά ἐμφανίζονταν στόν καθρέπτη νά:

·       μαγαρίζει τήν διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας ἐντός τῶν ἑλληνικῶν σχολείων, ἀφήνοντας τά χριστιανόπουλα νά μετατρέπονται σέ πνευματικούς γενίτσαρους ἀπό τούς ἀντιχρίστους.

·       ἐπιτρέπει νά βλασφημοῦνται ἐλεύθερα τά ὅσια καί ἱερά τῆς Πίστεώς μας, ἀκόμη καί αὐτό τό πρόσωπο τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ μας σέ ἀλλόκοτες ἐκθέσεις, θεατρικά ἔργα, βιβλία, κ.ἄ.

·       ἐπιτρέπει τήν ἐφαρμογή ἀντιχρίστων νόμων, ὅπως αὐτόν τῆς νομιμοποίησης τῆς ἀρσενοκοιτίας, τήν ὁποία, ὡς γνωστόν, βδελύσσεται ὁ Θεός, ὡς «πάθος ἀτιμίας»^[1] πού ὁδηγεῖ, ἄνευ μετανοίας, στήν κόλαση^[2]. Βάζει τά δυνατά του γιά νά ἀποτρέψει καί τά πιό ἁπλά μέτρα ἀντίστασης: τόν πανελλήνιο ξεσηκωμό ἤ τόν ἀφορισμό τῶν ὑποστηρικτῶν τῆς ἀνομίας καί τήν ἀποκοπή τους ἀπό τήν Ἐκκλησία μέχρι τή μετάνοιά τους.

«Εἴμαστε πολλοί, γινόμαστε περισσότεροι καί τό ξέρουν. Αὐτό φοβοῦνται!»

«Είμαστε πολλοί», λέγει ο ψευδώνυμος «ομολογητής» Πορφυρίτης (κατά πάσα πιθανότητα ρασοφόρος). Και δεν έχει άδικο, αν εννοεί τους λαϊκούς. Διότι πράγματι οι λαϊκοί παρά τα λάθη τους και τις αδυναμίες τους κάνουν το καθήκον τους. Αν εννοεί όμως τους ρασοφόρους (Επισκόπους, ιερείς, διακόνους, μοναχούς) κάνει δυστυχώς μεγάλο λάθος. Διότι αυτοί που θα έπρεπε να ήταν μπροστάρηδες στον αγώνα υπέρ της Πίστεως, αποδείχθηκαν δειλοί και φοβισμένοι. Έτσι η αίρεση επικρατεί και ο αντιαιρετικός αγώνας είναι διχασμένος και γεμάτος παγίδες. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν γινόμαστε περισσότεροι και οι αιρετικοί λιγότεροι. Αυτός είναι ο λόγος που θρασύτατοι αρχιμανδρίτες, όπως ο παρακάτω κύριος, ορεγόμενοι επισκοπικούς θρόνους και αξιώματα, λένε άλλα αντ’ άλλων. Μακάρι να αλλάξει η στάση των κληρικών.

                          

Πορφυρίτης

Προσπάθησα μέ μεγάλη ὑπομονή νά ἀκούσω τήν περιβόητη ἐκπομπή περί Ἀντι-οἰκουμενισμοῦ τοῦ διαδικτυακοῦ τόπου «Ἀπαρχή». Παρουσιαστής ἕνας νεαρός ρασοφόρος, ὁ ὁποῖος ὅπως προλέγει, μᾶλλον εἶναι ὁ πρῶτος πού θά ρίξει «φῶς σέ σημεῖα πού κανείς μέχρι σήμερα δέν ἔθιξε»[1]. Καί ὅπως θά ἀντιληφθοῦμε ἀμέσως, τό φῶς εἶναι τόσο ἐκτυφλωτικό πού μᾶλλον θά ξεπερνᾶ «τὸ πῦρ τὸ ἄσβεστον»[2]! Ὁ ἴδιος συνεχίζοντας, ὑποστηρίζει ὅτι «ἡ θεωρία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἦρθε στό προσκήνιο ὄχι ἀπό κάποιους ὑποστηρικτές της, ἄν ὑπῆρξαν ποτέ καί πράγματι κάποιοι ὑποστηρικτές της, ἀλλά ἀπό τούς ἴδιους τούς πολέμιούς της. Τό ἐρώτημα πού γεννᾶται ἀμέσως, εἶναι τό πῶς, μέ ποιά ἀφορμή ξεκίνησαν κάποιοι νά ἀντιτάσσονται σέ κάτι πού δέν εἶχε δεῖ ποτέ κανείς»[3]...!!! Ἀλλόκοτα πράγματα!

Παύση γιά συλλογισμούς: Εἶναι δηλαδή ὅπως οἱ Ἄθεοι; Πιστεύουν καί διαδίδουν μέ τό κίνημά τους, ὅτι δέν ὑπάρχει Θεός. Ἀλλά ὁ Θεός ὅμως ἀποδεδειγμένα ΥΠΑΡΧΕΙ, καί αὐτούς πού πιστεύουν σέ τέτοιες ἀνοησίες τούς ὀνομάζει ἄφρονες[4]. Ὑπάρχουν ἐπίσης, αὐτοί πού πιστεύουν ὅτι δέν ὑπάρχει ὁ διάβολος. Ὁ διάβολος ὅμως, εἶναι σαφέστατο καί ἀπό τήν Ἁγία Γραφή ἀλλά καί ἀπό τήν Ἱερά Παράδοση, ὅτι εἶναι ὑπαρκτό πρόσωπο. Ὅσοι δέν τό πιστεύουν αὐτό, εἶναι ἁπλῶς, θύματά του... Πῶς λοιπόν, πολεμοῦν, τόσοι πολλοί Ἅγιοι κάτι πού δέν ὑπάρχει;

«Πότε θά ἔρθει ὁ Ἀντίχριστος;»

Αντιπρόσωπος  χριστιανού των καιρών μας: Ο ψευδώνυμος  «Πορφυριτης» που «ομολογεί» υπό την ασφάλεια της ανωνυμίας  συμβουλεύει τους Χριστιανούς πως να καταλάβουν τον Αντίχριστο και μιλάει για νούμερα και εμβόλια (αυτά είναι αρεστά θέματα στους σημερινούς Χριστιανούς) για την αίρεση του Οικουμενισμού όμως, την κατεξοχήν απόδειξη αντίχριστου πνεύματος κατά τους Αγίους, για την οποία μας προειδοποίησαν όλοι οι Άγιοι και τον αγιοπατερικό τρόπο αντιμετώπισης της και σωτηρίας των ψυχών των πιστών δεν χάνει λέξη.

 

«Πότε θά ἔρθει ὁ Ἀντίχριστος;»

Πορφυρίτης

   Μεγάλη ἡ ἀνησυχία καί ὁ φόβος τῶν, ἀγνοούντων τήν Πίστη, χριστιανῶν, γιά τά περί τοῦ Ἀντιχρίστου. Τρόμος καί ἀγωνία, ἄν θά γίνει ἀντιληπτή ἡ ἔλευσή του, ἄν θά ἀποφευχθοῦν οἱ παγίδες του, ἄν θά καταφέρει νά τούς πλανήσει, ἄν, ἄν... Ἡ ἀπάντηση τῶν Πατέρων σέ αὐτές τίς φοβίες, εἶναι, ὅτι ὅσοι ἔχουν πνευματική ζωή, δηλαδή, γρηγοροῦν, προσεύχονται, μελετοῦν τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, ἐξομολογοῦνται, κοινωνοῦν τά Ἄχραντα Μυστήρια, βρίσκονται ὑπό τήν πνευματική καθοδήγηση πνευματικοῦ Πατέρα πού τηρεῖ τήν Ἱερά Παράδοση καί διώκεται γιά αὐτό, τότε νά μή φοβοῦνται. Τότε θά ἔχουν ὀρθό κριτήριο καί θά λαμβάνουν τήν ἐσωτερική πληροφορία ἀπό τόν Θεό ὅτι βρίσκονται στόν σωστό δρόμο, στήν Ὁδό.

    Ἐσχάτως, πορευόμενοι στά δύσκολα χρόνια τοῦ «ἀοράτου ἐχθροῦ», στά ὁποία νοιώσαμε τήν ἀνάσα τοῦ Ἀντιχρίστου, ὁ Πανάγαθος Κύριός μας, ἐπέτρεψε νά δοκιμασθοῦμε, νά ἀσκηθοῦμε, νά κοσκινιστοῦμε καί νά κακοπαθήσουμε ὡς καλοί στρατιῶτες Ἰησοῦ Χριστοῦ[1], σέ ἕνα περιβάλλον ὅπου ὅλα τά πλάκωνε ἡ σκλαβιά καί τά ἔσκιαζε ἡ φοβέρα. Ἡ ἀλήθεια ἦταν δυσδιάκριτη γιά τούς πολλούς ἐνῶ τά μαῦρα σύννεφα τῆς πλάνης σκέπασαν τίς διάνοιες τῶν Ἑλλήνων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. Τότε τέθηκε τό γνωστό δίλημμα ἀπό τόν Ἀρχιεπίσκοπο, γιά τόν ὁποῖο ὑπῆρξε καί ἡ δυσοίωνη προφητεία ἀπό τόν ἅγιο Πορφύριο,[2] «ἐδῶ εἶναι τό ἐμβόλιο, ἐκεῖ εἶναι ὁ τάφος»[3]! Τό «πράσινο φῶς» δόθηκε ἀπό τήν διοικοῦσα ἐκκλησία, ἄνευ τῆς ὁποίας δέν θά λειτουργοῦσε ὁ μηχανισμός τοῦ συστήματος. Καί ὁ κόσμος μέ τό ἀμβλυμμένο του κριτήριο, τήν ἐμπιστεύτηκε. Οἱ πολλοί ἐμπιστεύτηκαν ὡς αὐθεντίες καί τόν ἀφορισμένο ἡγέτη μέ τούς συνεργούς του, πού δίωξε τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Κάποιοι ἄλλοι ἔχοντας πολλές ἀμφιβολίες καί κάποιοι μέ τή βία. Ποῦ ἦταν ἡ ἀλήθεια καί ποῦ ἡ πλάνη; Οἱ διοικοῦντες τήν ἐκκλησία, πέφτουν σέ ἀλλεπάλληλες πνευματικές πτώσεις, μέ τελευταῖα τόν ἐξευτελισμό τῆς Ἱερωσύνης τοῦ Χριστοῦ μέ τή νομιμοποίηση τῶν Οὐκρανῶν ψευδεπισκόπων. Ἀθῶο ὀρθόδοξο αἷμα ἄφθονο χύθηκε στήν Οὐκρανία. Καί ὁ λαός ὁδηγήθηκε μέ τό προαναφερθέν ψευτοδίλημμα, κατευθεῖαν (ἔτσι ξαφνικά) «στόν τάφο».

Ὁ ἀντιαιρετικὸς ἀγώνας δὲν εἶναι ἡ ἐπίδειξη πατερικῶν γνώσεων ἀλλὰ ἡ μὲ ταπείνωση ἐφαρμογὴ τῶν ἐντολῶν καὶ ἡ μίμηση τῶν παραδειγμάτων τῶν Ἁγίω

 

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Δημοσιεύθηκε προσφάτως ἕνα κείμενο (ἐδῶ) τοῦ ἀνωνύμου «ὁμολογητοῦ», ποὺ συγγράφει μὲ τὸ ψευδώνυμο «Πορφυρίτης» (μᾶλλον ρασοφόρος), ποὺ μιλάει γιὰ τὸν ἀγώνα τοῦ Μ. Βασιλείου νὰ ἐνώσει τοὺς Ὀρθόδοξους ἐνάντια στὴν ἀρειανικὴ αἵρεση, ὥστε νὰ γίνει σύνοδος, ποὺ θὰ καταδικάσει τὴν αἵρεση καὶ θὰ ἐπαναφέρει τὴν Ὀρθοδοξία στὴν Ἐκκλησία.

Τὸ κείμενο αὐτὸ σχολιάστηκε ἀπὸ τὸ ἱστολόγιο «τὰς θύρας» ὡς «ἐξαιρετικό».

Πράγματι τὸ κείμενο αὐτὸ παρουσιάζει μὲ πηγὲς τὴν διδασκαλία καὶ τὸν ἀγώνα τοῦ Μ. Βασιλείου. Ὅμως οἱ πηγὲς αὐτὲς ἔχουν παρουσιαστεῖ πολλάκις καὶ γι’ αὐτὸ γίνεται -δυστυχῶς- ἀναγκαῖο νὰ παρατηρηθοῦν τὰ ἑξῆς:

«Μέγα Ἱεράρχα, ποίμαινε ἡμᾶς!…»

«Μέγα Ἱεράρχα, ποίμαινε ἡμᾶς!…», Β΄ Μέρος [ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ]

                      

(Στόν Μέγα Ἅγιο πού τόσο δυσφημίζεται στήν ἐποχή μας μέ τή χρήση, ἀπό τούς ὀρθοδόξους, μιᾶς καρικατούρας)

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ

Πορφυρίτης

Ὁ Ἅγιος Βασίλειος προσκαλεῖ, μέ τήν ἐπιστολή του τούς «ἀδελφούς γνησιότατους»[1] Ἰταλούς καί Γάλλους συνεπισκόπους του, ζητῶντας τους νά δώσουν «χέρι στούς γονατισμένους»[2] ἀπό τόν «φανερό πόλεμο τῶν αἱρετικῶν»[3]. Σκοπός του εἶναι «νά δώσουν τό ‘‘παρών’’ περισσότεροι ἀδελφοί, ὥστε νά εἶναι ἀρκετοί γιά ν’ ἀπαρτίσουν σύνοδο…»[4]. Ἔτσι, «ὥστε ὅσοι ὁμολογοῦν τήν ἀποστολική πίστη, ἀφοῦ ἐξουδετερώσουν τά σχίσματα πού ἐπινόησαν, νά ὑποταχθοῦν ἀπό ἐδῶ καί πέρα στήν αὐθεντία τῆς Ἐκκλησίας.»[5]. Ὁ Μέγιστος Φωστῆρας συνεχίζει νά ποιμαίνει καί σήμερα τούς θέλοντας νά ποιμανθοῦν καί νά διδαχθοῦν τί ὁ Μεγάλος ἔπραττε γιά τήν ἐξάλειψη τῆς μιαρῆς αἱρέσεως.

«Γιατί», γράφει, «δέν κινδυνεύει μιά Ἐκκλησία, οὔτε δυό ἤ τρεῖς εἶναι πού ἔπεσαν στό φοβερό χειμώνα. Ἀλλά σχεδόν ἀπό τά σύνορα τοῦ Ἰλλυρικοῦ ὥς τή Θηβαΐδα εἶναι ξαπλωμένο τό κακό τῆς αἵρεσης. Πού τά πονηρά της σπέρματα πρίν ὁ δυσώνυμος Ἄρειος ἔρριξε. Κι ἀφοῦ ριζώθηκαν σέ βάθος, χάρη στή φιλόπονη καλλιέργεια τῆς ἀσέβειας πού μεσολάβησε, ἀπό πολλούς, τώρα ξεβλάστησαν τούς φθοροποιούς καρπούς. Κι ἔτσι, ἀνατράπηκαν τά δόγματα τῆς ὀρθῆς πίστης κι ἔπεσαν σέ σύγχυση οἱ θεσμοί τῆς Ἐκκλησίας. Κι οἱ φίλαρχοι, πού δέν φοβοῦνται τόν Κύριο, πηδοῦν καί κυριεύουν τίς ἐπισκοπές. Λοιπόν, φανερά πιά, ὁ ἐπισκοπικός βαθμός προβάλλεται σάν ἔπαθλο τῆς ἀσέβειας, ἔτσι πού ὅποιος ξεστόμισε τίς πιό φοβερές βλαστήμιες ἀπέναντι τῆς ἀληθείας, νά εἶναι προτιμότερος γιά ἐπίσκοπος τοῦ λαοῦ. Πάει, χάθηκε τό ἱερατικό φρόνημα. Ἔχουν λείψει ὅσοι ποιμαίνουν μέ γνώση τό κοπάδι τοῦ Κυρίου»[6]. Ἅγιέ μου Βασίλειε, μένουμε ἔκθαμβοι, διότι ἄν διευρύνουμε τήν ἀπόσταση τῶν τοπωνυμίων καί ἐπικαιροποιήσουμε τόν δυσώνυμο Αἱρεσιάρχη, ὁ λόγος σου εἶναι ζωντανός! Γράφεις στό παρελθόν, διαβάζουμε τό σήμερα, τό μέλλον. Περιγράφεις τήν «πολιτεία» συγχρόνων ἐπισκόπων πού συναγωνίζονται ποιός θά ξεστομίσει ἤ θά πράξει τήν μεγαλύτερη κακοδοξία.

«Μέγα Ἱεράρχα, ποίμαινε ἡμᾶς!...»

(Στόν Μέγα Ἅγιο πού τόσο δυσφημίζεται στήν ἐποχή μας μέ τή χρήση, ἀπό τούς ὀρθοδόξους, μιᾶς καρικατούρας)

 

«Μέγα Ἱεράρχα, ποίμαινε ἡμᾶς!...»

(Στόν Μέγα Ἅγιο πού τόσο δυσφημίζεται στήν ἐποχή μας μέ τή χρήση, ἀπό τούς ὀρθοδόξους, μιᾶς καρικατούρας)

Πορφυρίτης  

«Πολύ μέ λυπεῖ τό ὅτι ἔχουν ἐγκαταλειφθεῖ πιά οἱ κανόνες τῶν Πατέρων καί κάθε ἀκρίβεια ἔχει φύγει ἀπό τίς Ἐκκλησίες. Φοβᾶμαι λοιπόν μήπως, καθώς ἡ ἀδιαφορία αὐτή λίγο - λίγο προχωρεῖ, φθάσει ἡ ζωή τῆς Ἐκκλησίας σέ ὁλότελη σύγχυση.»^[1]. Ὁ Μέγας διδάσκαλος τῆς Οἰκουμένης, ὁ Ἅγιος Βασίλειος, κράτησε γερά τή σκυτάλη τῆς Πίστεως πού τοῦ παρέδωσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Συστρατεύτηκε μαζί τους, πίσω τους, σάν τόν τελευταῖο στρατιώτη. Ὡς Μέγας Ἱεράρχης, γνώριζε ὅτι ἡ καταπάτηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ἡ ἀθέτηση τῆς ἀκρίβειας καί ἡ «ἐγκληματική» ἀδιαφορία, ὁδηγοῦν στή ὁλοκληρωτική σύγχυση.

«Ὁλότελη σύγχυση» ζοῦμε στήν ἐποχή μας, καθώς οἱ περισσότεροι σύγχρονοι «μικροί» ἐπίσκοποι ἔβαλαν τό πηδάλιο τῆς νοητῆς νηός στόν «αὐτόματο». Προφανῶς δέν ἔχουν τίς ἴδιες ἀγωνίες μέ τόν Ἅγιο. Ὁ Μέγας Βασίλειος ἀγωνίζονταν καί ἀγωνιοῦσε νά κρατήσει τό πηδάλιο τῆς δικῆς του Μητροπόλεως, ἀλλά μεριμνοῦσε καί γιά ὅλη τήν Ἐκκλησία, ὅπως καί ὁ ἕτερος Μέγας καί στῦλος τῆς Ὀρθοδοξίας, Ἅγιος Ἀθανάσιος. Τοῦ γράφει: «Στούς πιό πολλούς ἀπό τούς ἐπισκόπους, ἀρκεῖ καί περισσεύει νά νοιάζονται ὁ καθένας γιά τό ποίμνιό του. Σέ σένα ὅμως, δέν φθάνει αὐτό. Τή μέριμνά σου γιά ὅλες τίς Ἐκκλησίες τή βλέπεις χρέος σου ἴσο μ’ ἐκεῖνο πού ἀνάθεσε ὁ κοινός μας Δεσπότης ἰδιαίτερα στόν καθένα.»^[2]. Σήμερα, ὅταν κάποιοι ἐπίσκοποι λένε ὅτι νοιάζονται γιά τίς «Ἐκκλησίες», δέν ἐννοοῦν τίς κατά τόπους ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, ὅπως ὁ Ἅγιος, ἀλλά τίς, παντός εἴδους, Αἱρέσεις! Ὅλες εἶναι πλέον «Ἐκκλησίες», ἐπισήμως καί μέ τή βοῦλα, μετά τήν Μεγάλη Ψευδοσύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου. 

«Ἐλευθέρα καί Ζῶσα Ἐκκλησία»

«Ἐλευθέρα καί Ζῶσα Ἐκκλησία»

Πορφυρίτης

Μέ κάθε εὐκαιρία οἱ σύγχρονοι ἐπίσκοποι δηλώνουν ὅτι εἶναι «εἰς τόπον καί τύπον Χριστοῦ»[1], ὅτι ἀγρυπνοῦν γιά τό ποίμνιο, ὅτι πονοῦν γιά ὅσα θλιβερά συμβαίνουν, ὅτι πρέπει νά τούς ἐμπιστευόμαστε. Ἀπό λόγια καλά πᾶμε, καθώς στήν Ἑλλάδα «εἶσαι ὅ,τι δηλώσεις»! Ἡ ἀλήθεια ὅμως ἀπέχει παρασάγγας ἀπό τίς δηλώσεις τῶν ἐπισκόπων καί θεωροῦμε ὅτι δέν χρειάζονται περαιτέρω ἐπιχειρήματα γι’αὐτό καθώς βιώνουμε τό ἀντίχριστο κλίμα στήν ταλαιπωρημένη πατρίδα μας.

Οἱ σημερινοί ἐπίσκοποι, ὄχι ὅλοι, εἶναι «δολοφόνοι» ψυχῶν, ἀφοῦ ἀδιαφοροῦν γιά τό ποίμνιό τους τό ὁποῖο παρασύρεται ἀπό τίς καταστροφικές αἱρέσεις καί τίς διδασκαλίες δαιμονίων, οἱ ὁποῖες συνηθέστατα ἐκστομίζονται καί ἀπό τα χείλη τους. Ἐπίσης, σύμφωνα μέ τόν πρωθυπουργό, «οἱ περισσότεροι εἶναι κότες καί κάθονται στά κλουβιά τους»[2]! Δέν σέβονται τόν λαό, δέν σέβονται τόν ἑαυτό τους, δέν σέβονται καί τόν Θεό. «Ὤ, πῶς κοιμῶνται οἱ ἱεράρχες μας», ἀναρωτιέται ὁ ἔχων ὀρθόδοξη συνείδηση Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης, «μὲ τέτοια ἀντικανονικὴ ἀντιχριστιανικὴ νομοθεσία, αὐτοὶ ποὺ κάποτε, ἐμπρὸς σὲ χιλιάδες λαοῦ ποὺ ἐπευφημοῦσε, πατῶντας ἐπάνω στὸν δικέφαλο ἀετὸ ὡρκίστηκαν, πὼς θὰ εἶνε ἄγρυπνοι φύλακες τῶν νόμων τῆς Ἐκκλησίας μας;»[3]. Τί θά ἔλεγε σήμερα;

Βιοπορίζονται ἀπό τόν ἰδρώτα τοῦ λαοῦ, ζῶντας ὡς ἐν ἐνεργείᾳ βασιλιᾶδες, μέ χρυσοποίκιλτα στολίδια, ἐφήμερη λάμψη, συχνότατη δημόσια προβολή σέ μέσα μαζικῆς ἐξαπάτησης καί κοσμική ἐξουσία. Συγχρωτίζονται ὡς ἐπί τό πλεῖστον, μέ διεφθαρμένα πολιτικά πρόσωπα τά ὁποία, ἀφοῦ τά «ξεπλένουν», προωθοῦνται «ἐξαγνισμένα» πρός ψήφιση. Ἀπολαμβάνουν τά ἐγκώμια καί τίς κολακεῖες τῶν ὀργάνων τοῦ συστήματος καί μετασχηματίζονται μέ ἐπίγνωση ἤ ἀνεπιγνώστως σέ γρανάζια του.

Οἱ Ἐπίσκοποι εἶναι ὄντως Βασιλιᾶδες, ἀφοῦ εἶναι «εἰς τύπον» Χριστοῦ, τοῦ πραγματικοῦ Βασιλέως τοῦ ὁποίου ὅμως τό Βασίλειο δέν εἶναι ἐπίγειο. Καί τά προνόμια Αὐτοῦ τοῦ Βασιλέως, εἶναι ὁ διωγμός, ἡ ἀφάνεια, ἡ κακοπάθεια, ἡ θυσία, τό μαρτύριο, ἡ σταύρωση. Ὁ Ἐπίσκοπος πού μιμεῖται τόν Χριστό, παραλαμβάνει ἀγρίους καί τούς μεταμορφώνει σέ Ἁγίους. Θυσιάζει γιά τόν Χριστό καί τήν ἴδια τή ζωή του. «…Τὸ πρῶτον καθῆκον τοῦ ἐπισκόπου εἶνε ἡ μέχρι θανάτου ὑπεράσπισις τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως ἐκ τῶν ἐπιθέσεων τῶν ἀπίστων καὶ τῶν αἱρετικῶν. Ὁ ἐπίσκοπος, ὁ ἀληθὴς ἐπίσκοπος, πρέπει νὰ εἶνε ὁ ἀκοίμητος φρουρὸς τῆς πίστεως, ὅπως ὁ στρατιώτης εἶνε ὁ ἀκοίμητος φρουρὸς τῆς πατρίδος.

Καὶ ὅπως ὁ γενναῖος στρατιώτης, ὁ φυλάσσων τὰ σύνορα τῆς πατρίδος οὐδὲ σπιθαμὴν τῆς πατρώας γῆς παραδίδει εἰς τοὺς ἐχθρούς, οὕτω καὶ ὁ ἐπίσκοπος οὐδὲ σπιθαμὴν τῆς πατρώας πίστεως, οὐδὲ ἰῶτα ἕν ἤ μίαν κεραίαν ἐγκαταλείπει ἀνυπεράσπιστον, ἀλλὰ μάχεται ὡς λέων κατὰ τὰ παραδείγματα τῶν ἀειμνήστων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι, χάριν τῆς πίστεως, καὶ θρόνους ἀπώλεσαν καὶ εἰς ἐξορίας ἐπορεύθησαν καὶ παντοειδῆ μαρτύρια ὑπέστησαν, καὶ θάνατον…»[4].

Οἱ σύγχρονοι ἐπίσκοποι παρέδωσαν ὅλα τά ὅσια καί ἱερά τῆς Ἁγίας Πίστεώς μας. Ἐκλέγονται[5], χωρίς νά λογαριάζεται ἡ βούληση τοῦ πιστοῦ λαοῦ, καί συνεχίζουν τήν ἐγκληματική ἀφωνία ἤ καί συνηγορία ἤ καί προώθηση τοῦ οἰκουμενιστικοῦ πνεύματος, καί ὅταν γεράσουν τούς πετᾶνε, συγγνώμη γιά τήν ἔκφραση ἀλλά εἶναι πραγματικότητα, «σάν στυμμένες λεμονόκουπες», λησμονῶντας ὅτι θά ἔρθει καί ἡ δική τους σειρά. Ἔτσι ἦρθε καί ἡ σειρά τοῦ πρώην Φλωρίνης, ἔτσι θά ἔρθει καί τοῦ νῦν Ἀρχιεπισκόπου. Σύμφωνα μέ τήν Πίστη μας, ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι ἰσόβιος. Γιατί ἐκλέγονται τόσοι τιτουλάριοι ἐπίσκοποι καί μάλιστα σέ μητροπόλεις μέ νέους ἐπισκόπους; Δέν θά μποροῦσαν νά στέκονται στό πλευρό τῶν γηραιῶν ἐπισκόπων χωρίς αὐτοί νά ἐξαναγκάζονται νά παρατήσουν τήν Μητρόπολη-οἰκογένειά τους; Προφανῶς ὅμως, οἱ λόγοι εἶναι ἄλλοι...

Ἔφθασε πρό πολλοῦ, ὁ «κόμπος στό χτένι», καθώς ἡ πλειοψηφία τῶν ἐπισκόπων ζημιώνει ἐγκληματικά τήν Ἐκκλησία. Κάθε μέρα χάνονται ψυχές μέ τό μεγαλύτερο μερίδιο εὐθύνης νά εἶναι δικό τους. Εἶναι οἱ ποιμένες καί εἴμαστε τά πρόβατα. Δέν ἔμεινε τίποτε χριστιανικό ὄρθιο στήν Ἑλλάδα μας, ἐκτός ἀπό τά «πανηγύρια». Ἀκόμη καί ὁ λόγος τοῦ Εὐαγγελίου ὁδεύει πρός ποινικοποίηση. Οἱ Ἀρχιερεῖς ζήλωσαν τή δόξα τοῦ Ἄννα καί τοῦ Καϊάφα, καί ἀποκρίνονται: «οὐκ ἔχομεν βασιλέα εἰ μὴ Καίσαρα»[6]. Εἶναι ἀδήριτη ἀνάγκη νά ἀνεξαρτοποιηθοῦν οἱ Ἐπίσκοποι καί νά ἀφοσιωθοῦν στήν ὑπεράσπιση καί διάδοση τῆς Πίστεώς μας, συντηρούμενοι ἀπό τό ὑστέρημα τοῦ πιστοῦ λαοῦ. Δώδεκα Ἀπόστολοι ἐκχριστιάνισαν ὅλην τήν Οἰκουμένη. Μέ τήν παρουσία ὀγδόντα ἐπισκόπων οἱ ὁποῖοι «ζοῦν καί βασιλεύουν», ἀποχριστιανίστηκε ἡ μικρή Ἑλλάδα! Τί κατάντια Θεέ μου!;

Ἕνας ἀλλά λέων ὑπῆρχε, ὁ Ἐπίσκοπος Φλωρίνης Αὐγουστῖνος, καί τόν ἔτρεμαν ὅλοι οἱ ἀντίχριστοι. Ὅλοι οἱ ἐπίσκοποι ἀναδεικνύονται ἀπό τήν Μητρόπολή τους· αὐτός ἀνέδειξε τήν ἀσήμαντη Μητρόπολή του καί ἔγινε γνωστή χάρις σέ αὐτόν! Ἕνας μάχονταν γιά ὅλα τά δηλητηριώδη βέλη πού ἔρριχνε ὁ πονηρός: ἀπό τά καλλιστεῖα πού ξεπωλοῦν τήν ἀνθρώπινη σάρκα, τήν πομπή τοῦ σατανᾶ (τά καρναβάλια), τό καζίνο πού «κλείνει σπίτια», τήν ἀντίχριστη Μασονία καί τά παρακλάδια της ἕως καί τόν ἀρχιαιρεσιάρχη Πάπα καί τό τέρας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Γιά νά φέρουν αὐτόν πού ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς Αἰτωλός μᾶς προτρέπει νά «καταρώμαστε» στήν Ἑλλάδα, ἔπρεπε νά «ἐξοντωθεῖ» ὁ πατήρ Αὐγουστῖνος, ὅπως καί τελικά ἔγινε μετά ἀπό πόλεμο χρόνων[7]. Τό «χεράκι» του ἔβαλε, δυστυχῶς, καί ὁ μακαριστός Χριστόδουλος. Στά τέλη τοῦ 1999 «παραιτήθηκε» ὁ Ἅγιος Γέροντας, τόν Μάϊο τοῦ 2001 πάτησε τό πόδι του ὁ Πάπας στήν Ἑλλάδα, ὁ «αἴτιος τοῦ χαλασμοῦ τοῦ τόπου»[8]...

Ὡς Χριστιανοί ὅμως, εἴμαστε πάντοτε αἰσιόδοξοι. Ὁ Θεός μας δέν θά ἀφήσει τήν πατρίδα μας διότι ὑπάρχουν οἱ Ἅγιοί μας πού βρίσκονται πάντοτε δίπλα μας. Ὑπάρχουν οἱ ΔΙΚΟΙ Του ἄνθρωποι πού τόν λατρεύουν, ὑπάρχουν καί οἱ δικοί Του Ἐπίσκοποι οἱ ὁποῖοι κάνουν κάποιον ἀγῶνα ἤ σιωποῦν ἄχρι καιροῦ. Ἐμεῖς, ὑψώνουμε τή φωνή μας, μέ τή φωνή τοῦ Ἁγίου Φλωρίνης πατρός Αὐγουστίνου, ζητῶντας «Ἐλευθέρα καί Ζῶσα Ἐκκλησία»: «‘‘Διαρρήξωμεν τοὺς δεσμοὺς αὐτῶν καὶ ἀπορρίψωμεν ἀφ᾿ ἡμῶν τὸν ζυγὸν αὐτῶν’’, ἂς σπάσουμε δηλαδὴ τὰ δεσμά τους κι ἂς πετάξουμε ἀπὸ πάνω μας τὸ ζυγό τους (Ψαλμ. 2,3). Χωρισμὸ τῆς ἐκκλησίας ἀπὸ τὸ κράτος! φωνάζει ἡ ἀδιάφθορη συνείδησι τοῦ Ὀρθοδόξου πληρώματος. Ἐντονωτέρα ἀκούγεται ἑκάστοτε ἐπὶ τῇ συγκλήσει τῆς Ἱεραρχίας· δὲν τὴν ἀκοῦνε ἆραγε οἱ ἅγιοι συνοδικοὶ πατέρες;

Χωρισμός! Νά τὸ φάρμακο· πικρὸ μὲν στοὺς οὐρανίσκους μερικῶν, ἀλλὰ σωτήριο, ποὺ θὰ ἐξυγιάνῃ ὅλο τὸν ἐκκλησιαστικὸ ὀργανισμό, ὁ ὁποῖος κινδυνεύει νὰ ὑποστῇ ὁλοκληρωτικὸ σάπισμα. Χωρισμός! αὐτὸ πρέπει νὰ γίνῃ τὸ σύνθημά μας. Χωρισμός! Ὄχι μοσχάρι καὶ γάιδαρος κάτω ἀπὸ τὸν ἴδιο ζυγό, πίθηκος καὶ ἄγγελος ὄχι μαζί. Χωρισμός. Ἐμπρός. Τὸν ζυγὸν λύσατε! Ἀλλὰ ποιοί εἶνε ἁρμόδιοι γιὰ νὰ κηρύξουν τὸν χωρισμό; Ἄλλοι ἂς λένε ἄλλους· ἐμεῖς ἐπὶ τοῦ παρόντος δὲν βλέπουμε ἄλλους ἁρμοδιωτέρους ἀπὸ τοὺς ἱεράρχας, οἱ ὁποῖοι συναθροίζονται ἀπὸ τὰ πέρατα τῆς Ἑλλάδος γιὰ νὰ συγκροτήσουν τὴν Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας. Ἡ Ἱεραρχία, αὐτὴ εἶνε ἡ κατ᾿ ἐξοχὴν ἁρμοδία γιὰ νὰ λύσῃ τὸ ἐπίμαχο ζήτημα. Ἆραγε ἡ Ἱεραρχία θὰ προχωρήσῃ στὸν χωρισμὸ καὶ θ᾿ ἀποδώσῃ τὴν Ἐκκλησία ὡς Νύμφη στὸ Νυμφίο Χριστό;»[9]. Ἄν καί φαίνεται ἀδύνατον, ὀψόμεθα!

Πορφυρίτης

…………………………………………..

^[1] Καλαμαριᾶς: ''Ὁ Ἐπίσκοπος στέκεται εἰς Τόπον καί Τύπον Ἰησοῦ Χριστοῦ'', https://www.romfea.gr/diafora/2456-kalamarias-o-episkopos-steketai-eis-topon-kai-tupon-iisou-xristou

^[2] Ἐπιμένει ὁ Ἀμβρόσιος γιά τούς ἀφορισμούς: Τά τσιπάκια, ὁ «βλάσφημος» πρωθυπουργός καί ἡ «αἱρετική» Κεραμέως, https://www.newsbeast.gr/greece/arthro/6296937/epimenei-o-amvrosios-gia-toys-aforismoys-ta-tsipakia-o-vlasfimos-prothypoyrgos-kai-i-airetiki-kerameos, «Αὐτοί δέν εἶπαν “κότες” Ἀρχιερεῖς;», https://orthodoxostypos.gr/%CE%B1%E1%BD%90%CF%84%CE%BF%CE%AF-%CE%B4%CE%AD%CE%BD-%CE%B5%E1%BC%B6%CF%80%CE%B1%CE%BD-%CE%BA%CF%8C%CF%84%CE%B5%CF%82-%E1%BC%80%CF%81%CF%87%CE%B9%CE%B5%CF%81%CE%B5%E1%BF%96/

^[3] «ΠΩΣ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΜΑΣ; ΚΑΝΟΥΝ ΜΕΓΑΛΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΑ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΑ ΚΑΙ ΤΑ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΕΔΗΛΩΜΕΝΟΥΣ ΑΘΕΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΣΟΝΟΥΣ ΠΟΛΙΙΤΙΚΟΥΣ;», https://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=35342

^[4] «ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΧΩΡΙΣ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ», https://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=76343

^[5] «Θά αὐτοεξευτελιστεῖ ἡ Σύνοδος ἄν ἐπαληθεύσει τό σκοτεινό παρασκήνιο πού ἀποκάλυψε ἡ ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξη ἀλήθεια»!», Ὀρθόδοξα Ἱστολόγια

^[6]  Ἰω. 19, 15

^[7] ΣΥΝΕΧΕΙΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΗΤΡOΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ- ΔΙΑΚΟΠΗ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ – ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ – ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΝΕΑ ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΟ 1995- ΑΓΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΟΥ, ΠΡΙΝ ΕΡΘΕΙ Ο ΠΑΠΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, https://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=100312

^[8] «Ἅγιος Κοσμάς ὁ Αἰτωλός: ‘‘Τόν Πάπαν νά καταρᾶσθε.’’», https://tasthyras.wordpress.com/2020/06/29/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%ba%ce%bf%cf%83%ce%bc%ce%ac%cf%82-%ce%bf-%ce%b1%ce%b9%cf%84%cf%89%ce%bb%cf%8c%cf%82-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%80%ce%ac%cf%80%ce%b1%ce%bd-%ce%bd%ce%b1-%ce%ba%ce%b1/#more-17403

^[9] https://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=35342

Πηγή

Οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας καί οἱ Ἅγιοι τῆς Ἱερᾶς Συνόδου: ποιούς Ἁγίους νά ἐμπιστευόμαστε;

 

Οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας καί οἱ Ἅγιοι τῆς Ἱερᾶς Συνόδου: ποιούς Ἁγίους νά ἐμπιστευόμαστε;

Πορφυρίτης

    Μέσα στό κλίμα τῶν ἡμερῶν τό κήρυγμα τοῦ σεβασμιωτάτου Φθιώτιδος· συνδυασμός τοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος, τοῦ ἑορταζόμενου Ἁγίου Φανουρίου καί θεμάτων πού δημιουργοῦν ἀνησυχίες ἤ ἀπασχολοῦν τόν λαό. Μηνύματα μέ πολλαπλούς ἀποδέκτες, πάντα κατά τή δική μας ἀνάγνωση, μιᾶς καί κήρυξε σέ ναό τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καί ὁ λόγος του θά εἶχε περισσότερη δημοσιότητα, καθώς μεταδόθηκε «ἀπευθείας ἀπό τηλεοράσεως, ραδιοφώνου καί διαδικτύου»[1].

Ἀναφέρθηκε ἐνδεχομένως, ὁ σεβασμιώτατος, σέ αὐτούς πού ἔχουν ἔντονη ἀγωνία (ἀνύπαρκτη ἴσως γιά τόν ἴδιο, ὑπαρκτή ὅμως καί γιά ὅλους τούς σύγχρονους Ἁγίους στούς ὁποίους ἀναφέρεται), γιά τήν παγκάκιστη πνευματική συμφορά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί ἑνός «τέκνου» του, τοῦ οὐκρανικοῦ ζητήματος. Ἔτσι, παραλληλίζει τό νεανίσκο τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, τοῦ «ἐπιφανειακοῦ», ὑπερορθόδοξου καί ὑποκριτή χριστιανοῦ, μέ αὐτούς «πού ἔχουν ἄποψη γιά τά πάντα, ἀπό αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἀποφαίνονται γιά ὅλα, ἀπό αὐτούς οἱ ὁποῖοι ἄν εἶναι δυνατόν θά ἤθελαν νά καθοδηγοῦν τόν Πατριάρχη, τόν Ἀρχιεπίσκοπο, τήν Ἱεραρχία, τόν Κλῆρο, τήν Ἐκκλησία, τήν κοινωνία ὁλόκληρη μέ βάση τή δική τους θρησκευτικότητα, ὅπως τήν ζοῦν καί τήν ἀντιλαμβάνονται.»[2].

«Ἀρχιεπίσκοπε, Ἐπίσκοπε, ἀγαπᾷς με;»

                

«Ἀρχιεπίσκοπε, Ἐπίσκοπε, ἀγαπᾷς με;»

Πορφυρίτης

Ἕνα ἀπό τά σημεῖα τῶν καιρῶν εἶναι ἡ παχυλή σιωπή καί ἡ ἐπιβολή της μέ κάθε μέσο. Ὄχι βεβαίως ἐκείνη ἡ εὐλογημένη, ἡ ἁγία σιωπή πού εἶναι ἀπαραίτητη, ἀλλά ἡ δαιμονική, καί πολλάκις μετ’ ἀπειλῶν ἐπιβαλλόμενη. Φέρουμε στήν μνήμη μας, ἐκεῖνο τό «κλειστό τό στόμα», πού εἰπώθηκε ἀπό ἱερομόναχο σέ ὁμιλία του στό ἐξωτερικό[1], ὅταν ρωτήθηκε σχετικά μέ τόν Οἰκουμενισμό. Ἀκόμη καί τή σιωπή «διά τόν φόβον τοῦ ‘‘ἐξωδίκου’’», πού ἐπικρέμαται στάς κεφαλάς αὐτῶν πού θά τολμήσουν νά ἐλέγξουν κάποιον μητροπολίτη, μέ σκοπό τήν ἐξουθένωσή των! Φαίνεται ὅτι ἡ νέα τάξη θέλει στόμα μέ «φερμουάρ», μέ «φίμωτρο».

Ἐντύπωση προκαλεῖ ἡ ἀντιμετώπιση Ἐπισκόπου πρός τήν ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξος Τύπος»: «‘‘Ἐπειδὴ ὅπως ὁμολογεῖτε, δυσκολεύεστε νὰ κατανοήσετε καὶ γι’ αὐτὸ παρεξηγεῖτε τὰ τῶν πράξεών μου στὰ πλαίσια τῆς ποιμαντικῆς μου εὐθύνης, πρὸς ἀποφυγὴ προστριβῶν στὸ μέλλον καὶ ἐπειδὴ δὲν ἔχω τὴν πολυτέλεια τοῦ χρόνου, ὥστε νὰ τὸν κατασπαταλῶ σὲ ἀνούσια ἀλληλογραφία, δὲν ἐπιτρέπεται ἐφ’ ἑξῆς νὰ δημοσιεύσετε τὸ ὁ,τιδήποτε, καλὸ ἢ κακό, θετικὸ ἢ ἀποθετικό, ἐπαινετικὸ ἢ ἐπικριτικό, γιὰ τὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Λαρίσης καὶ Τυρνάβου καὶ τὸν Μητροπολίτη της.’’. Δημοσιεῦστε τὴν παροῦσα καὶ τίποτε ἄλλο. Μὴ μὲ ἀναγκάσετε νὰ σᾶς στενοχωρήσω παιδαγωγώντας σας δικανικῶς...»[2]!!! Γιατί θά ἤθελε κάποιος νά «φιμώσει» μιά ἔγκυρη ὀρθόδοξη ἀγωνιστική ἐφημερίδα μέ τεράστιο πνευματικό ἔργο; Σέ ποιόν δέν ἀρέσει ἡ καλοπροαίρετη καί ἐποικοδομητική κριτική; Εἶναι πάρεργο καί σπατάλη χρόνου ἡ ἐνασχόληση μέ τίς ἀγωνίες τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας;

Ἄλλος ἐπίσκοπος ἐπιβάλλει ἄλλου εἴδους «σιωπητήριο»[3], ἀπαγορεύοντας στούς ἱερεῖς τῆς Μητροπόλεώς του νά κηρύττουν κατά τίς κυριακάτικες θεῖες Λειτουργίες. Ἐντέλλονται νά ἀναγιγνώσκουν μόνο τό δικό του κήρυγμα στό ἐκκλησίασμα, «αὐτούσιο, χωρίς ἀλλοιώσεις καί σχολιασμούς»!!! Τό ἱστολόγιο «Ἑξάψαλμος»[4] σχολιάζει σχετικά: «Ἡ Ἐκκλησία μας σφύζει ἀπό …δημοκρατικές διαδικασίες! Ὅταν λέμε δεσποτοκρατία τό ἐννοοῦμε! Χθεσινά ἄπειρα παπαδάκια ἐκλέγονται δεσποτᾶδες, πιάνουν τό μπαστούνι, φοροῦν καί τό… στέμμα, δηλαδή τήν Μίτρα καί θεωροῦν ὅτι εἶναι πραγματικοί πρίγκηπες καί μποροῦν νά κάνουν ὅ,τι θέλουν! Λές καί ἡ Ἐκκλησία χρωστᾶ σέ αὐτούς καί ὄχι αὐτοί πρός τήν Ἐκκλησία! Ἀλλά ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι τσιφλίκι τους...»!!! Ἐξ ἄλλου καί ὁ ἴδιος ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, ὁμιλῶντας «ὡς ἐξουσίαν ἔχων» στήν χειροτονία τοῦ μητροπολίτη Καστοριᾶς, ἔδωσε σαφῆ ὁδηγία πρός ὅλους τούς «ναυτιλλομένους» ἐπισκόπους. Ἡ σύνοψη τοῦ λόγου[5] του κατά τή δική μας ἀντίληψη, εἶναι: «σέ ἐπέλεξα δεσπότη, ἀλλά πρόσεξε: πειθαρχία καί ‘‘ὑπακοή’’ σέ ἐμένα, ἀλλιῶς...»!

Καί ἐνῶ ὁ Διάβολος κατέβηκε στή γῆ καί ἁλωνίζει μέ τά ἄσαρκα καί ἔνσαρκα ὄργανά του, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος ἐνδιαφέρεται νά αὐξήσει τόν ἀριθμό τῶν ἐπισκόπων πού θά χειροτονήσει[6] στήν ἀρχιερατεία του. Ἄραγε νά θέλει νά λάβει τό βραβεῖο Γκίνες (καί ὄχι ἐκεῖνο τῆς αἰωνίου Βασιλείας!) ἤ μήπως θέλει νά δημιουργήσει ἄφωνα στρατιωτάκια, ὑποταγμένα στήν κοσμική ἐξουσία; Οἱ πιστοί προσεύχονται θερμῶς νά τόν φωτίσει ὁ καλός Θεός, ἀλλά ἀπ’ ὅτι φαίνεται ὁ Μακαριώτατος ἔχει ἐγκαταστήσει μέσα σέ ὅλες τίς ἐπενδύσεις του καί ἕνα ...«ἀλεξίφωτο»! Γιά νά μήν ἀδικήσουμε τόν ἀγαπητό μας Ἀρχιεπίσκοπο, σημειώνουμε χάριν τῆς ἱστορίας, ὅτι ὕψωσε τό ἀνάστημά του καί εἶπε, «Ὥς ἐδῶ»!

«Ὥς ἐδῶ» εἶπε καί ὁ Πατριάρχης Ἰωάσαφ Α΄ στόν Γεώργιο Ἀμιρούτζη, ὁ ὁποῖος, «θέλοντας νά νυμφευθεῖ τήν χήρα τοῦ δούκα τῶν Ἀθηνῶν ἀπευθύνθηκε στόν πατριάρχη γιά νά ἐπιτύχει διάλυση τοῦ γάμου του»[7]. Μέ τήν ἄρνησή του «νὰ εὐλογήσῃ τὸν παράνομο γάμο»[8] ἐκθρονίστηκε ἀπό τόν Μωάμεθ καί τοῦ ξύρισε «ἀτιμωτικά, τά γένια»[9]. «Ὥς ἐδῶ» εἶπε καί ὁ ἅγιος Βασίλειος τοῦ Ὄστρογκ στόν Πάπα, ὅταν αὐτός θέλησε νά ἀναγκάσει τούς Ὀρθοδόξους Σέρβους νά γίνουν Ρωμαιοκαθολικοί. «Ὁ Ὅσιος Βασίλειος ἀντέδρασε καί δέν ὑπέκυψε στήν λατινική αἵρεση, μαζί του ἀντιστάθηκε καί ὅλος ὁ ὀρθόδοξος λαός πού τόν ἀκολούθησε στό ἔργο του ὡς ἀπόστολος μπαίνοντας σέ κάθε σπίτι καί χωριό, κηρύττοντας τίς ἀλήθειες τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ καί τῆς ὀρθόδοξης πίστης.»[10]. « Ὥς ἐδῶ» εἶπε καί ὁ ἅγιος Παΐσιος, τότε πού οἱ προτεστάντες - εὐαγγελικοί δημιούργησαν «σφηκοφωλιά» στήν Κόνιτσα. Ὅταν δέν βρῆκε ἀνταπόκριση ἀπό τίς ἐκκλησιαστικές ἀρχές, ἀνέλαβε δράση μόνος του. Μέ συνεχόμενη ἐνημέρωση, στήριξη στήν ὀρθόδοξη πίστη, κατ’ ἰδίαν συμβουλές, συγγραφή κειμένου στό ὁποῖο τόνιζε ὅτι οἱ Εὐαγγελικοί εἶναι προβατόσχημοι λύκοι, κ.ἄ. Μέχρι πού ἔστειλε «δύο νέους νά σπάσουν τήν πινακίδα πού ἔγραφε ‘‘Εὐαγγελική Ἐκκλησία’’»[11]. Τελικῶς, ἡ «σφηκοφωλέαν τῶν Εὐαγγελικῶν» διαλύθηκε!

Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος δέν τό εἶπε γιά τίποτε ἀπό αὐτά· ἄλλωστε συνηθίζει νά μήν ἀνακατεύεται σέ θέματα πού ἅπτονται τῆς ἠθικῆς καί τῆς ὀρθόδοξης πίστης μας. Αὐτά τά ἀσήμαντα, τά ἔχει βάλει στόν «αὐτόματο πιλότο» πού χειρίζεται ἡ ἑκάστοτε κυβέρνηση. Ἄν κάποιος συνέλθει μετά ἀπό ἕνα δεκαπενταετές κῶμα (ὅσο καί ἡ ἀρχιερατική θητεία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, δηλαδή), θά ἀντικρύσει μιά ἄλλη Ἑλλάδα, ἐχθρική πρός τούς χριστιανούς, χριστιανοφοβική. Μιά Ἑλλάδα στήν ὁποία ὅλοι ἔχουν τό δικαίωμα νά παιανίζουν (καί νά παρελαύνουν) τή «διαφορετική» τους ἄποψη, ἐκτός ἀπό τούς χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι ἀπαγορεύεται νά ἀρθρώνουν εὐαγγελικό λόγο. Θά ἀντικρύσει μιά Ἑλλάδα ἄπιστη, ἄθεη, ἀνήθικη, ἀντίχριστη, ἀντιχριστιανική, μωαμεθανική, δαιμονική, «ἀνθελληνική», «πολύχρωμη» καί «πολυπολιτισμική». Μία Ἑλλάδα καμμένη, πνευματικῶς καί κυριολεκτικῶς, «ἑτοιμοθάνατη», ἄν ὄχι «νεκρή»!

Τά φανάρια ἀναβοσβήνουν, ὁ Χριστός εἶναι τό Φῶς!

Τά φανάρια ἀναβοσβήνουν, ὁ Χριστός εἶναι τό 

Φῶς!

Πορφυρίτης

     Στήν περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα πλανῶνται ἐσχάτως ὑπο-οὐράνιες ἀντιλήψεις, οἱ ὁποῖες παγιώνονται σέ κοσμικούς καί ἐκκλησιαστικούς κύκλους. Ἀντιλήψεις πού ἀφήνουν τεράστια ἐρωτηματικά, π.χ. «Το Φανάρι εἶναι πηγή φωτός^[1]», «Τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο εἶναι ἐγγυητής τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας^[2]», «Ὁ Πατριάρχης εἶναι ὁ Πάπας τῆς Ἀνατολῆς^[3]»! 

Τό τελευταῖο, καθώς οἱ Φαναριῶτες καί οἱ παρατρεχάμενοί τους ἔχουν κατασκευάσει, μέ «ἄνωθεν» ἐντολές, γιά τό Πατριαρχεῖο, ἕνα θεσμό «τέρας», εἶναι εὔκολη ἡ λύση του. Θά ἔχει τήν τύχη τοῦ ἄλλου «ἀδελφοῦ», Πάπα τῆς Ρώμης, τοῦ ἄλλου «θηρίου», ὁ ὁποῖος ἔχει ἐκπέσει ἀπό τήν Πίστη καί εἶναι μέ τή βοῦλα, παναιρετικός!

Ὅσο γιά τίς ἄλλες κενοφανεῖς ἀντιλήψεις, θά χρειαστεῖ νά «σκάψουμε» λιγάκι παραπάνω, γιά νά βροῦμε τή λύση τους, καθ’ ὅτι εἶναι προϊόντα ὑπερφυῶν σκέψεων. Γιά παράδειγμα, πῶς εἶναι δυνατόν καί μέ ποιόν τρόπο τό Φανάρι ἰσχυρίζεται ὅτι εἶναι ἐγγυητής τῆς Πίστεως; Τί τό καθιστᾶ πηγή φωτός καί ἀλάνθαστο; Ἡ αὐτοφωτότης του, σέ τί ἤ σέ ποιόν ὀφείλεται; Ἔπαψε νά εἶναι ὁ Χριστός τό Φῶς; Ποιός ἤ τί ἐγγυᾶται τήν ὀρθοδοξότητά του; Τί ἀκριβῶς συμβαίνει καί τίς τελευταῖες δεκαετίες «ἀκτινοβολεῖ»; Αὐτά τά ἀμείλικτα ἐρωτηματικά ἀναδύονται καί πλαισιώνουν τή νέα αὐτή δοξασία περί τῆς Ἐκκλησίας. Μιᾶς Ἐκκλησίας «Μητέρας», Κέντρο τῆς Ὀρθοδοξίας, πού γέννησε πολλές θυγατέρες καί ὅλες αὐτές πρέπει νά εἶναι ὑπάκουες στήν «Μητέρα», ἀλλιῶς θά πρέπει νά τίς συνετίσει...! Μιᾶς Ὑπερεκκλησίας, διότι, σῦν τίς ἄλλες, ὑποστηρίζεται καί ἡ ἑξῆς ὑπερκόσμια, ἀδιανόητη καί τρελλή διδασκαλία: «Χωρίς Φανάρι δέν ὑπάρχει Ἐκκλησία^[4]»!!!

«Κάνετέ τους νά ἁμαρτήσουν καί νά ἀποστατήσουν ἀπό τόν Θεό»

                            

Πορφυρίτης

«Τά δεινά πού μᾶς θλίβουν εἶναι γνωστά ἔστω κι ἄν δέν τά διηγούμαστε ἐμεῖς τώρα, γιατί ἀπό καιρό ἔχουν ἀκουστεῖ σ’ ὅλη τήν οἰκουμένη. Τά δόγματα τῶν Πατέρων ἔχουν καταφρονηθεῖ, οἱ Ἀποστολικές παραδόσεις ἔχουν ἐξουθενωθεῖ, στίς Ἐκκλησίες ἔχουν ἰσχύ ἐφευρήματα πολυμήχανων ἀνθρώπων. Οἱ ἄνθρωποι τώρα πλέον τεχνολογοῦν, δέν θεολογοῦν, ἡ σοφία τοῦ κόσμου ἔχοντας ἀπωθήσει τό καύχημα τοῦ Σταυροῦ κατέχει πλέον τά πρωτεῖα.»[1].

Οἱ λύκοι οἱ βαρεῖς[2] πληθαίνουν στήν Ἐκκλησία μας. Ἄνδρες πού λαλοῦν διεστραμμένες διδασκαλίες[3] γιά νά ἀποκτήσουν ὀπαδούς, ἀποσπῶντας τους ἀπό τήν ποίμνη τοῦ Καλοῦ Ποιμένος, τοῦ Χριστοῦ[4]. Εἰσάγουν καινοτομίες, λέγοντας στούς ἐκκοσμικευμένους χριστιανούς αὐτά πού θέλουν νά ἀκούσουν, σύμφωνα μέ τίς ἁμαρτωλές τους ἐπιθυμίες, χαϊδεύοντας τίς ἀκοές τους[5] καί ἐπικροτῶντας τά πάθη τους. Πῶς ἐπιτρέπουν αὐτές τίς κακοδοξίες αὐτοί πού εἶναι ταγμένοι νά φυλάττουν τήν Ἱερά Παρακαταθήκη τῆς Πίστεως; Πῶς οἱ ἴδιοι πρωτοστατοῦν σέ τέτοιες πνευματικές ἀκαθαρσίες; Τί περιμένουν, νά σκύψει ὁ Οὐρανός καί νά τούς ξυρίσει; Ἤ νά τούς ταπεινώσει ὁ θάνατος καί νά τούς βρεῖ στήν κολάσιμη κατάσταση τῆς αἱρέσεως, τῆς ἀμετανοησίας;

Ὁ κάθε ὀργανισμός (ἤ ὑπηρεσία ἤ ἐπιχείρηση ἤ λέσχη, κλπ) ἔχει τούς δικούς του κανονισμούς, ἐνίοτε αὐστηρούς. Τά στελέχη τοῦ ὀργανισμοῦ, εἶναι ὑποχρεωμένα νά ὑπακούουν καί νά τηροῦν τούς κανόνες λειτουργίας του. Ὅταν κάποιο στέλεχος δέν τηρεῖ τούς κανόνες αὐτούς, δημιουργῶντας προβληματικές καταστάσεις, ἀπολύεται ἐάν δέν συμμορφωθεῖ! Παρομοίως, ὅταν ἐρωτᾶται στέλεχος ὁποιουδήποτε ὀργανισμοῦ, γιά τήν πολιτική πού ἀσκεῖται στήν ἐργασία του, οὐδέποτε ἀπαντᾶ μέ τίς προσωπικές του ἀπόψεις.

Η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος και η «Σύνοδος» του Κολυμπαρίου

                            

του Πορφυρίτη

Σήμερα ἑορτάζουμε τήν ἐν Νικαίᾳ Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδο, τῶν 318 θεοφόρων Πατέρων. Οἱ πολύπαθοι Ἅγιοι Πατέρες, φέροντες τά στίγματα τῶν μαρτυρίων ὑπέρ τῆς Πίστεως τοῦ Χριστοῦ, στέκουν μέ τό παράδειγμά τους ὁδοδείκτες ἁγιοσύνης καθώς καί πραγματικῆς Συνοδικότητας. Ἐντύπωση προκαλοῦν τά θαυμαστά σημεῖα πού ἔλαβαν χώρα στήν Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδο, καταδεικνύοντας τήν νίκη τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως ἔναντι στήν μισητή αἵρεση.

Ἐντύπωση βέβαια, προκαλεῖ καί ἕνα θαυμαστό γεγονός, (θά τό ἀναφέρουμε παρακάτω) τό ὁποῖο διατρανώνει τήν διαφορά καί τήν ποιότητα τῆς πρώτης Αὐτῆς Συνόδου, ἀπό τήν «Σύνοδο» τοῦ Κολυμπαρίου, στήν ὁποία ἀσυναίσθητα ὀλισθαίνει ὁ νοῦς μας. Φυσικά, τότε, ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας Ἀναστάσιος, εἶχε σπεύσει νά μᾶς διευκρινίσει, καθησυχάζοντάς μας, ὅτι «ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος δέν εἶναι ἕνα «ἀκριβές ἀντίγραφον» τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων» καί ὅτι: «Ὁρισμένοι θεωροῦν ὅτι ἡ πιστή ἀντιγραφή ἤ ἀκόμη ἡ πανομοιότυπη ἐπανάληψη πρακτικῶν τοῦ παρελθόντος εἶναι ἀπαραίτητα γιά κάθε ἐκκλησιαστική πρωτοβουλία καί προσπάθεια. Ἀλλά τό Ἅγιο Πνεῦμα δέν ἐνεργεῖ μόνο σέ μία ἐποχή. Παραμένει ὁ καθοριστικός ὁδηγός τῆς Ἐκκλησίας στή ροή τοῦ χρόνου. Ἡ Ἐκκλησία ὑπενθυμίζει: «Σήμερον ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἡμᾶς συνήγαγε...»[1].

Εἴμαστε ἀμετανόητοι, ἤ μήπως ἀνόητοι;

Εἴμαστε ἀμετανόητοι, ἤ μήπως ἀνόητοι;

 

Πορφυρίτης

Ἡ κλιματική ἀλλαγή ἀποτελεῖ ἄμεση ἀπειλή γιά τήν ἀγαπημένη μας Ἑλλάδα. Ἡ  γλυκυτάτη ἐαρινή καί εὐωδιαστή ἀτμόσφαιρα τῆς πατρίδας μας, πού ἐξέπεμπε ἄρωμα Ὀρθοδοξίας ἔχει μεταβληθεῖ σέ δριμυτάτη καταιγίδα, μέ ἐρεβοφόρους καί ψυχοκτόνους ρύπους. Ὁ πόθος γιά τόν πολυτίμητο Θησαυρό τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως ἔσβησε καί θέριεψε ἡ ἀγάπη γιά τά σκύβαλα, τά ξυλοκέρατα, τίς λάσπες καί τήν κοπριά. Τό ψῦχος τῆς ἀμφισβήτησης πάγωσε τά πάντα! Ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθὼν ἆρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;^[1].

Καί ὅπως ἀκριβῶς μεταβάλλονται τό φυσικό κλίμα καί τά φυσικά φαινόμενα ἀκολουθῶντας τούς φυσικούς νόμους πού ὁ Θεός ἔθεσε, ἔτσι ἀκριβῶς λειτουργοῦν καί οἱ πνευματικοί Του νόμοι! Σημεῖα τῶν Καιρῶν! «Ὅταν ἴδητε τὴν νεφέλην ἀνατέλλουσαν ἀπὸ δυσμῶν, εὐθέως λέγετε, ὄμβρος ἔρχεται, καὶ γίνεται οὕτω· καὶ ὅταν νότον πνέοντα, λέγετε ὅτι καύσων ἔσται, καὶ γίνεται. Ὑποκριταί, τὸ πρόσωπον τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς οἴδατε δοκιμάζειν, τὸν δὲ καιρὸν τοῦτον πῶς οὐ δοκιμάζετε; Τί δὲ καὶ ἀφ᾿ ἑαυτῶν οὐ κρίνετε τὸ δίκαιον;»^[2].

Τά μετέωρα βήματα πρός τήν Ψευδοένωση τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!

 

Τά μετέωρα βήματα πρός τήν Ψευδοένωση τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!

Πορφυρίτης

Ἡ ψευδοένωση τῶν Οἰκουμενιστῶν εἶναι προσυμφωνημένη καί προσχεδιασμένη σέ ἐπίπεδο ἐκκλησιαστικῶν ἀρχῶν. Πρέπει ὅμως, μέ κάποιον τρόπο νά περάσει «ἀνώδυνα» καί στόν λαό, χωρίς αὐτός νά καταλάβει τό μέγεθος τῆς φοβερῆς προδοσίας πού συντελεῖται! Πρός αὐτήν τήν κατεύθυνση γίνονται κάποια πρακτικά βήματα, ἀργά καί σταθερά, οὕτως ὥστε νά ἐπιτευχθεῖ ὁ στόχος τῶν γνωστῶν σκοτεινῶν δυνάμεων. Κάποια ἀπό αὐτά εἶναι καί τά ἑξῆς:

1. Ἡ περιθωριοποίηση τῶν λίγων χριστιανῶν πού ἀντιδροῦν μέ τήν ἐτικεττοποίησή τους σέ «ἀκραίους», «φανατικούς» καί τά διάφορα ὅμοια «κοσμητικά» ἐπίθετα, ἀπό πολιτικούς καί ἐκκλησιαστικούς κύκλους καθώς καί τά Μέσα Μαζικῆς Διαστρέβλωσης. Ὁ «νερόβραστος» χριστιανός γιά νά μήν ὑστερεῖ στήν ψευδοπρόοδο τοῦ κόσμου, δειλιάζοντας ἀπό τό βάρος τῆς ἐτικέττας, ἀποφεύγει τόν στιγματισμό, σιωπῶντας. Ἕνα ἄλλο ἰσχυρό φόβητρο γιά τούς ἔχοντας φόβο Θεοῦ, εἶναι ἡ ταμπέλα - φοβερό ἁμάρτημα τοῦ «ἱεροκατήγορου», ἱκανή νά βουλώσει στόματα,  «φερμουάρ» ὅπως λένε οἱ διάφοροι ψευδοκήρυκες, δασκαλεμένοι ἀπό τούς διαφημιστές τῆς παναιρέσεως. Πῶς ὅμως, θά προσέξουν οἱ χριστιανοί, σύμφωνα μέ τήν ἐντολή τοῦ Κυρίου, νά γλυτώσουν ἀπό τούς ψευδοποιμένες; Μά, κρίνοντας καί διακρίνοντας. Τό «μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε^[1] περὶ βίου ἐστίν, οὗ περὶ πίστεως»^[2], λέγει ὁ Χρυσορρήμων, ἡ δέ σιωπή ὅταν ἡ πίστη κινδυνεύει, εἶναι κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ, τό τρίτο εἶδος ἀθεΐας!

2. Ἕνα ἄλλο βῆμα γιά τήν ὁμαλή μετάβαση στό ἀντίχριστο ἐγχείρημα, εἶναι ἡ ἐμφάνιση τοῦ κλήρου. Ὁ κλῆρος θά πρέπει νά ὁμοιάζει μέ τούς παπικούς καί τούς προτεστάντες πάστορες. Ἔτσι οἱ κληρικοί ἄρχισαν νά καλλωπίζονται, νά ψαλιδίζουν ἤ καί νά ξυρίζουν τήν παραδοσιακή γενειάδα καί νά ἐμφανίζονται (κυρίως στό ἐξωτερικό) μέ κουστούμια καί παπικά κολλάρα· καί ὅπως ἔλεγε ὁ Ἅγιος Παΐσιος, «παπᾶς ἀράσωτος ἄρα ἄσωτος»! Σέ αὐτή τήν κατεύθυνση, βοηθᾶ πολύ ὁ θεσμός τῶν ἄμισθων ἱερέων· ἐμφανίζονται μέ τά ροῦχα τῆς δουλειᾶς καί ξυρισμένοι, ἄν τό ἐπάγγελμα τό ἀπαιτεῖ. Τό πᾶν εἶναι νά συνηθίζει τό «μάτι» τοῦ λαοῦ.

«Λύκοι βαρεῖς» ἔχουν εἰσέλθη στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, «μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου»

«Προσέχετε δὲ ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν…»

Πορφυρίτης

Ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν μᾶς προειδοποιεῖ ὅτι «λύκοι βαρεῖς» ἔχουν εἰσέλθη στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, «μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου»· καί ὅτι ἀνεστήθησαν «ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν»[1].Καί ὁ Κύριος μᾶς λέγει,  «Προσέχετε δὲ ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἵτινες ἔρχονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων, ἔσωθεν δέ εἰσι λύκοι ἅρπαγες. ᾿Απὸ τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς.»[2].  Ὁ ἀδιάψευστος λόγος τοῦ Κυρίου μας εἶναι ὁ ὁδηγός μας, ἡ λυδία λίθος, γιά νά διακρίνουμε τούς προβατόσχημους λύκους ἀπό τά ἀγαθά πρόβατα. Θά τούς καταλαβαίνουμε ἀπό τήν διαγωγή τους, ἀπό τά ἔργα τους· εἶναι σύμφωνα μέ τό Εὐαγγέλιο;

1. «Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς.»[3]. Αὐτά λέγει ὁ Χριστός γιά ὅσους Τόν ὁμολογοῦν. Στούς σκοτεινούς καιρούς τῆς κορωνοσκλαβιᾶς, κατά τούς ὁποίους ζητοῦσε ὁ Χριστός τήν ὁμολογία τῆς Ἱεραρχίας σύμφωνα μέ τήν Ἱερά Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας, αὐτή παρέδωσε τά «κλειδιά» της σέ ἀνόμους καί εἰσῆλθαν «καινά δαιμόνια» στήν Πίστη. Οἱ δέ Πατριάρχες μας, ἀντί νά ὁμολογοῦν Χριστό χαρίζοντας τό Εὐαγγέλιό Του, προτιμοῦν νά διαφημίζουν μέ χαρά τό κοράνιο τοῦ Μωάμεθ[4]! Ὁμολογία δέν ὑπάρχει.

Ἡ παρακαταθήκη τοῦ Ἁγίου Γενναδίου Σχολαρίου

Ἡ παρακαταθήκη τοῦ Ἁγίου Γενναδίου Σχολαρίου

Πορφυρίτης

Στήν ὁμιλία του[1] κατά τήν ἔναρξη τοῦ Ἐπιστημονικοῦ Συνεδρίου «Ἅγιος Γεννάδιος Σχολάριος μεταξύ Ἀνατολῆς καί Δύσης», ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἀναφέρθηκε στήν παρακαταθήκη πού τοῦ ἐκληροδότησε ὁ Ἅγιος Γεννάδιος, καθώς καί σέ ὅσα ἐδιδάχθη σχετικά μέ «τόν ἀληθῆ τρόπον τοῦ διαλόγου»[2]. Πέραν τῆς κλασσικῆς φαναριώτικης διγλωσσίας τοῦ τύπου «λέγομεν τά ἁρμόδια καί πράττωμεν τά ἀναρμόδια», ἄς δοῦμε τή στάση τοῦ Ἁγίου Γενναδίου καί τί δέν ἐδιδάχθη ὁ Πατριάρχης. Μέ ἄλλα λόγια, ἄς διαπιστώσουμε ποίαν παρακαταθήκη ἔλαβε ὁ σημερινός Πατριάρχης, καθ’ ὅτι μία παρακαταθήκη παρέδωσε ὁ Χριστός, κήρυξαν οἱ Ἀπόστολοι καί ἐφύλαξαν οἱ Πατέρες.

Ὁ Ἅγιος Γεννάδιος ἦταν ἕνας ἀπό τούς ἐλαχίστους πού δέν ὑπέγραψαν στήν ληστρική ψευδοσύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας. Δέν λύγισε ἀπό τίς πιέσεις τοῦ αὐτοκράτορα, τῶν λατινιζόντων ὀρθοδόξων ἀρχιερέων καί τίς βασανιστικές κακοπάθειες στίς ὁποῖες τούς ὑπέβαλλε ὁ Πάπας. Καί δέν ὑπέγραψε διότι ἀγαποῦσε τήν ἁγία Ὀρθοδοξία περισσότερο ἀπό τόν ἑαυτό του, καί δέν ἤθελε νά ἀρνηθεῖ τόν Ἰησοῦ Χριστό. Ἤθελε, ὅπως καί ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός (διότι ἀμφότεροι ἀγαποῦσαν καί τούς αἱρετικούς Λατίνους), «τήν ἀποκατάσταση τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας ἐπί τῇ βάσει τῶν Ὅρων αὐτῶν (σ.γρ. τῶν Ὅρων τῶν ἑπτά Οἰκουμενικῶν συνόδων), μέ τήν ἐπιστροφή τῶν Λατίνων στήν πρό τοῦ σχίσματος παράδοση καί μέ τήν ἐγκατάλειψη τῆς καινοτομίας στό Σύμβολο τῆς πίστεως»[3]. Ἡ σημερινή Ὀρθοδοξία, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τήν ὁποία ἀγωνίζεται νά διασώσει τό Φανάρι, «...δέν ἐπιδιώκει νά πείση τούς ἄλλους περί συγκεκριμένης τινος ἀντιλήψεως τῆς ἀληθείας ἤ τῆς ἀποκαλύψεως, οὔτε ἐπιδιώκει νά τούς μεταστρέψει εἰς συγκεκριμένον τινά τρόπον σκέψεως»[4]. Καί πῶς γίνονται οἱ ἑκατοντάχρονοι διάλογοι; Ἐπί ποιᾶς βάσεως; Μήπως τῆς Φερραρο-φλωρεντιανῆς: «κρατῆστε ἐσεῖς τά δικά σας, κρατοῦμε κι ἐμεῖς τά δικά μας καί ἡ ἕνωση ἔγινε»;!

Πατριάρχης Βαρθολομαῖος: «Ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι ὁδοὶ σωτηρίας». Ἀρχιεπίσκοπος Ἐλπιδοφόρος: «Ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι μυριάδες μονοπάτια πού ὁδηγοῦν σέ ἕναν Θεό»

Πατριάρχης Βαρθολομαῖος: «Ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι ὁδοὶ σωτηρίας»^[1]Ἀρχιεπίσκοπος Ἐλπιδοφόρος: «Ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι μυριάδες μονοπάτια πού ὁδηγοῦν σέ ἕναν Θεό»^[2]

Πορφυρίτης

    Τί θά πράτταμε, σέ προσωπικό ἐπίπεδο, ἐάν ἀντιλαμβανόμασταν ὅτι οἱ τσοπάνηδες πού προσλάβαμε νά φυλάττουν τά πρόβατά μας καί ρητά μᾶς διαβεβαίωσαν νά μήν ἀνησυχοῦμε διότι θά ἀγρυπνοῦν γιά αὐτά, βλέπουν τούς λύκους, τούς ἀφήνουν νά κατασπαράξουν τά πρόβατά μας καί ἐν τέλει γίνονται κάποιοι ἀπό αὐτούς οἱ ἴδιοι «λύκοι» καί τρῶνε τά ζωντανά μας; Ἀφήνουμε τό ἐρώτημα αὐτό νά πλανᾶται, διότι λίγο πολύ γνωρίζουμε τί θά πράτταμε.

Ἕνα δεύτερο ἐρώτημα εἶναι, τί γνώμη θά εἴχαμε γιά κάποιους ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ὅταν ἀναφέρονταν σέ αὐτούς τούς ἀποδεδειγμένα, λυκοτσομπάνους, ἔτρεχε ἡ γλῶσσα τους μέλι, ἡ κολακεία καί τό «γλύφειν» πήγαινε «σύννεφο» καί τούς ὑπερασπίζονταν μέ ὁποιοδήποτε τρόπο καί μέσο, λέγοντας ὅτι «καλύτεροι τσομπάνοι ἀπ’ αὐτούς δέν ὑπάρχουν»! Ἴσως κάποιος ἀναρωτηθεῖ: «μά γίνονται τέτοια πράγματα;». Ἴσως καί νά  γίνονται, ἄν πίνουν καί αὐτοί λίγο γαλατάκι ἤ τρῶνε λίγη φετούλα.

Ἄς γυρίσουμε σελίδα καί ἄς πᾶμε σέ ἕνα κείμενο πού δημοσιεύτηκε στό περιοδικό «Διάλογος», τ. 16 τοῦ 1999 (βρίσκεται στήν ἐπίσημη ἱστοσελίδα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος^[3]), καί τιτλοφορεῖται «Νέα Ἐποχή καί Οἰκουμενισμός». Τό κείμενο ἔχει ὡς ἑξῆς: «Ἡ Ἱ. Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη ἐντεταλμένων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί Ἱερῶν Μητροπόλεων, πού ἔγινε στήν Ἀλίαρτο Βοιωτίας, ἀσχολήθηκε μέ τήν «Πρόκληση ἀπό τήν λεγόμενη Νέα Ἐποχή». Πολλοί σύνεδροι, ἰδίως ἀπό ὅλες σχεδόν τίς χῶρες τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης, ἐξέφρασαν τήν ἀνησυχία τους γιά τήν σύνδεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μέ τή Νέα Ἐποχή. Κατέθεσαν δέ καί κείμενο, ὁρισμένοι σύνεδροι, στό ὁποῖο ἀναφέρονται τά ἑξῆς: