«Πάνω στην πέτρα της ομολογίας θα οικοδομήσω την Εκκλησία μου»

«Πάνω στην πέτρα της ομολογίας θα οικοδομήσω την Εκκλησία μου» (Ματθ. ιστ΄13)

«Ο Χριστός, που γνωρίζει τις καρδιές, δεν ρωτούσε τους μαθητές του, "Ποιος λένε οι άνθρωποι ότι είμαι", επειδή τάχα δεν γνώριζε την ποικιλία των απόψεων των ανθρώπων, αλλά επειδή ήθελε να διδάξει σε όλους την ασφαλή ομολογία. Αυτήν την ομολογία, ο Πέτρος αφού την εμπνεύστηκε από Εκείνον, την απέθεσε ως βάση και ισχυρό θεμέλιο, πάνω στην οποία ο Κύριος οικοδόμησε την Εκκλησία του».

(Αγίου Ισιδώρου του Πηλουσιώτου, Επιστολές, ΕΠΕ Α', 241)

Άγιος Ισίδωρος Πηλουσιώτης, Για τη διακωμώδηση του Σταυρού, του εξευτελισμού της Αγίας Γραφής, του χλευασμού του Αγίου Τάφου

            

Άγιος Ισίδωρος Πηλουσιώτης.

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

 

27. Στον Ολυμπιόδωρο

Ότι οι ειδωλολάτρες, με τα επιχειρήματα που νομίζουν ότι μειώνουν τα επιχειρήματα των Χριστιανών, με αυτά ανατρέπουν τα δικά τους.

Απορώ πως, όχι μόνο οι απαίδευτοι των Ελλήνων [των ειδωλολατρών], αλλά και αυτοί που έχουν ως επάγγελμα τη σοφία, και αυτοί που καμαρώνουν για την ευγλωττία τους και καυχώνται για την διαλεκτική τους ικανότητα, και στηρίζονται σε συλλογισμούς, και που βλέπουν βέβαια τις αντιθέσεις των λογισμών, δεν βλέπουν όμως τις αντιθέσεις των πραγμάτων, δεν αισθάνονται, ότι με αυτά που τοξεύουν το θείο κήρυγμα, με αυτά ντροπιάζουν μάλλον τους εαυτούς τους.

Γιατί προκαλεί κάποια άμιλλα στους εξουσιαζόμενους η υπεροχή αυτών που εξουσιάζουν.

Αυτοί λοιπόν ισχυρίζονται ότι ο Ιησούς είναι νεκρός, για να αποδειχθεί το πλήθος των δικών τους θεών πιο αδρανές και από τον νεκρό.

Διακωμωδούν τον σταυρό, για να διακωμωδηθούν οι ίδιοι περισσότερο, πολιορκημένοι και νικημένοι ατιμωτικά από τον σταυρό.

Ειρωνεύονται την αμάθεια των αποστόλων, για να στηλιτευθούν πιο φανερά οι φημισμένοι σοφοί τους, νικημένοι από τη διδασκαλία απλοϊκών ανδρών.

Χλευάζουν τον τάφο του Χριστού που προσκυνείται, για να προκαλέσουν περισσότερα
γέλια οι περίοπτοι ναοί τους, παραχωρώντας τη θέση τους στον χλευαζόμενο τάφο.

Καταπολεμούν όλο το κήρυγμα θεωρώντας το ευτελές, ώστε να αποδειχθούν έτσι τα δικά τους περίοπτα πιο καταγέλαστα, υποκύπτοντας στη φύση των εντολών.