Κατά αιρετικών, απόσπασμα από τον εγκωμιαστικό λόγο του Ιερού Χρυσοστόμου στον άγιο Ιερομάρτυρα Φωκά.

    

…Εμπρός, λοιπόν, ας οδηγήσομε με προσοχή το πλοίο, χωρίς να υποστεί καμία καταστροφή, ούτε να υπομείνει ναυάγιο. Αλλά προσέχετε με όλη την προθυμία σας τα λεγόμενα· διότι ο Ψαλμός σήμερα μας οδηγεί σε σύγκρουση με τους αιρετικούς, όχι για να τους πολεμήσομε παραμένοντας αυτοί αδρανείς, αλλά για να τους σηκώσομε από την πτώση στην οποία βρίσκονται. Διότι τέτοιος είναι ο δικός μας πόλεμος· δεν καθιστά τους ζωντανούς νεκρούς, αλλά τους νεκρούς τους οδηγεί στη ζωή, γεμάτος από ημερότητα και πολλή επιείκεια. Διότι δεν πολεμώ με υλικά όπλα, αλλά με τον λόγο καταδιώκω, όχι τον αιρετικό, αλλά την αίρεση· δεν αποστρέφομαι τον άνθρωπο, αλλά μισώ την πλάνη και θέλω να τον αποσπάσω από αυτήν. Δεν κάνω πόλεμο προς ουσία –διότι η ουσία είναι έργο του Θεού- αλλά θέλω να διορθώσω την γνώμη, που τη διέφθειρε ο διάβολος. Το ίδιο και ο γιατρός, θεραπεύοντας άρρωστο, δεν πολεμεί το σώμα, αλλά απαλλάσσει το σώμα από την κάκωση. Και εγώ λοιπόν, εάν πολεμήσω τους αιρετικούς, δεν πολεμώ τους ίδιους τους ανθρώπους, αλλά θέλω να απομακρύνω την πλάνη και να καθαρίσω τη σαπίλα. Δική μου συνήθεια είναι να καταδιώκομαι και όχι να καταδιώκω, να πολεμούμαι και να μην πολεμώ.

Τελικὰ γιὰ ποιόν ἀγωνιζόμαστε;

Τὸν τελευταῖο καιρὸ προβάλλονται σὲ πολλὰ ἱστολόγια ἄρθρα/ἀναλύσεις γιὰ τὰ οἰκουμενιστικὰ κείμενα καὶ τὶς προδοτικὲς συμφωνίες πρὸ καὶ μετὰ τὴν ληστρικὴ σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου. Στὰ ἄρθρα αὐτά (π.χ. ἐδῶ κι ἐδῶ) οἱ συγγραφεῖς, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἱερεῖς, κάνουν ὡσὰν αὐτοὶ νὰ ἀνακάλυψαν τὸν τροχὸ καὶ ὁμιλοῦν γιὰ τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ ὅσα ἔχουν σχέση μὲ αὐτόν, λὲς καὶ ἐμφανίστηκε αὐτὸς τώρα, κάνοντας ἀναλύσεις πάνω στὶς ἀναλύσεις, ἀλλὰ ἀκόμα χειρότερα: Μιλοῦν γιὰ τὴν αἵρεση ἀλλὰ οὔτε οἱ ἴδιοι φεύγουν ἀπὸ τὴν κοινωνία μαζί της δηλ. ἀποτειχίζονται οὔτε καλοῦν τοὺς πιστοὺς νὰ τὸ πράξουν. Ἡ στάση τους δείχνει, ὅτι δὲν νοιάζονται οὔτε γιὰ τὸ ποίμνιο οὔτε γιὰ τὴν σωτηρία καὶ τὴν ἑνότητα τῶν ἀγωνιζόμενων πιστῶν. Τὸ μόνο ποὺ ζητοῦν ὁ καθένας γιὰ τὸν ἑαυτὸ του εἶναι ὁ τίτλος τῆς αὐθεντίας, τὴν ὁποία σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν Πίστη ὑπερασπίζουν μὲ νύχια καὶ μὲ δόντια. Ἐμεῖς ρωτοῦμε ὅμως: Ἔτσι ἔκαναν οἱ Ἅγιοι; 

Στούς «τὰ πάντα καλῶς διαταξαμένους θείους Πατέρας», ἡ ἐπιθυμία ἀναγνώρισης τῆς αὐθεντίας τους δὲν ὑπῆρχε οὔτε κατὰ διάνοια. Αὐτὸ ποὺ τοὺς ἔνοιαζε δὲν ἦταν ἡ ἀνάδειξή τους ἀλλὰ ἡ προστασία τοῦ ποιμνίου ἀπὸ τὸν μολυσμὸ τῆς αἱρέσεως. Γιὰ τοὺς θείους Πατέρες ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς ἔμοιαζε μὲ τὴν ἀπομάκρυνση τῶν προβάτων ἀπὸ τοὺς λύκους, τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸ φίδι, τῶν ὑγιῶν ἀνθρώπων ἀπὸ μιὰ λοιμώδη ἀσθένεια καὶ κολλητικὴ πανδημία· ἔξοδος καὶ ἀπομάκρυνση ἀπὸ ἕνα σπίτι ποὺ καίγεται· ἡ ἀποτείχιση πραγματοποιεῖται γιὰ νὰ μὴν καοῦν ὅσοι θέλουν νὰ σωθοῦν μαζὶ μὲ ὅσους θεληματικὰ παραμένουν μέσα στὴ φωτιὰ τῆς Παναιρέσεως! Γιατὶ πράγματι, αὐτὸ εἶναι ἡ ἀλήθεια· ὁ πιστὸς καταβροχθίζεται καὶ καίγεται ἀπὸ τὸν λύκο καὶ τὴν φωτιὰ τῆς αἱρέσεως, ὅπως μᾶς διδάσκουν οἱ Ἅγιοι, ὅταν μένει σὲ κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς. Ἐπηρεάζεται ἀνεπαισθήτως καὶ αἰσθητῶς, καὶ μολύνεται καὶ ἔτσι χάνεται. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς ἔχει προειδοποιήσει ὅτι τοῦτο συμβαίνει καὶ γιὰ μικρότερης σημασίας συνομιλίες καὶ συναναστροφές: "μὴ πλανᾶσθε· φθείρουσιν ἤθη χρηστὰ ὁμιλίαι κακαί" (Α΄ Κορ. ιε΄33). Καὶ ἄρα ὁ πιστὸς πρέπει νὰ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ὅσους κοινωνοῦν μὲ αὐτούς, "ὡς ἀπὸ ὄφεως" (Μ. Φώτιος), ὅπως δηλαδή, ὅταν συναντᾶ μπροστά του ἕνα φίδι, ἢ ὅπως, ὅταν βρεθεῖ κάποιος σὲ ἕνα χῶρο ποὺ ὑπάρχει κολλητικὴ ἀσθένεια, ἂν θέλει νὰ σωθεῖ καὶ νὰ μὴ κολλήσει.

Γι' αυτὸ καὶ στὰ κείμενά τους μιλοῦσαν σὲ Προστακτική (ὄχι μὲ προτροπὲς δυνητικοῦ χαρακτῆρος), ὅπως "διδάσκουν" πολλοί, χρησιμοποιοῦσαν γλώσσα δραματικὴ γεμάτη εἰκονισμοὺς καὶ παρομοιώσεις. Καλοῦσαν σὲ κάθε εὐκαιρία τοὺς πιστοὺς νὰ πράξουν τὶς ἐντολὲς τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῶν Ἀποστόλων σὲ καιρὸ αἱρέσεως. Δὲν ἔγραφαν ἐπιστημονικὰ δοκίμια γιὰ νὰ ἀποκομίζουν ἐπαίνους καὶ ἀναγνωρίσεις, ἀποκρύπτωντας μάλιστα ἀπὸ φθόνο τὸν κόπο κι ἄλλων ἐργατῶν τοῦ ἀμπελῶνος. Γι' αὐτὸ καὶ διώκονταν σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς σημερινοὺς "εἰδικούς" ποὺ μιλοῦν ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς, ἀσκοῦν κριτικὴ σὲ ὅσους "τοὺς παίρνει" ἀφήνοντας ἀπ' ἔξω ὅσους θὰ ἔπρεπε νὰ θίξουν, γιατὶ ἔτσι ἐξασφαλίζουν τὰ συμφέροντά τους. Παράλληλα δείχνουν νὰ μὴν ἀγαποῦν νὰ μὴν καίγονται γιὰ τοὺς ἀδελφούς τους.

Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς Ἐκκλησίας ἦταν καὶ εἶναι πασιφανές, ὅτι ὁ κάθε πιστός, ποὺ θεωρεῖ τὴν Ἐκκλησία, Σῶμα Χριστοῦ καὶ τοὺς ἄλλους ἀδελφούς, μέλη τοῦ Σώματος αὐτοῦ, ὅταν βλέπει πὼς τὰ μέλη τοῦ Σώματος ἔχουν μολυνθεῖ ἢ κινδυνεύουν νὰ μολυνθοῦν ἀπὸ τὶς μολυσματικὲς ἀσθένειες ποὺ περικλείονται στὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀπὸ ἀγάπη καὶ καθῆκον πρὸς τὸν Χριστό, τὴν Ἐκκλησία (τὸ σπίτι του), τοὺς ἀδελφούς του καὶ τὸν ἑαυτό του, ἀπὸ ἀγάπη καὶ ἐνδιαφέρον πρὸς τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν ἀληθινὴ Πίστη, ἀγωνίζεται θυσιαστικὰ ἐναντίον κάθε ἐπιβουλῆς κατὰ τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, κρούοντας καὶ γι’ αὐτοὺς τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου, ἔστω κι ἂν μένει μόνος, ὡς πρὸς ἀνθρώπους. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐνδιαφέρεται κάποιος γιὰ τοὺς Πατέρες καὶ ἀδελφούς του, νὰ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν αὐτοτέλεια καὶ τὴν διατήρηση τῆς Μίας Ἐκκλησίας τοῦ Ἰησοῦ καὶ αὐτό του τὸ ἐνδιαφέρον νὰ εἶναι (ὅπως κάποιοι ἀνοήτως τὸ χαρακτηρίζουν καὶ μάλιστα ἐπαινετικά) ἐπιστημονικό! Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γνωρίζουν ἱερεῖς ὅτι ἀγωνιζόμενοι πιστοί, μένουν ἀκοινώνητοι, ἀλειτούργητοι ἦ κάνουν ἑκατοντάδες χιλιόμετρα γιὰ νὰ βροῦν ἱερέα καὶ αὐτοὶ νὰ περιορίζουν τὴν ποιμαντική τους δραστηριότητα σὲ δημοσίευση μελετῶν ποὺ στοχεύουν μόνο στὴν προσωπική τους ἀνάδειξη.

Ἀπὸ τὸ Κολυμπάρι καὶ μετὰ εἶναι ἡλίου φαεινότερον, ὅτι οἱ Οἰκουμενιστὲς Ποιμένες καὶ ὅσοι τοὺς μνημονεύουν καὶ κοινωνοῦν μαζί τους, ἕνα πράγμα φοβοῦνται, τὴν διακοπὴ μνημοσύνου. Γι’ αὐτὸ καὶ προβαίνουν σὲ ἀπειλές, γι’ αὐτὸ καὶ οἱ διωγμοί, καὶ ἡ παρερμηνεία καὶ διαστρέβλωση τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων, ποὺ τὴν πραγματοποιοῦν μὲ ἐξοργιστικὴ φυσικότητα, σὰν νὰ κάνουν τὴν πιὸ ἅγια πράξη, θυμίζοντας τὸ τοῦ Κυρίου· «πᾶς ὁ ἀποκτείνας ὑμᾶς δόξῃ λατρείαν προσφέρειν τῷ Θεῷ» (Ἰω. 16, 2).

Ὡς ἐκ τούτων καταδεικνύεται ὅτι οἱ αἱρετικοί, ἢ οἱ κοινωνοῦντες μὲ τοὺς αἱρετικούς, εἶναι (μεταφορικὰ καὶ κυριολεκτικά) “μισθωτοὶ” ποιμένες (Ἰω. 10,12) πολλὲς φορὲς καὶ "κακοὶ" ποιμένες, καὶ γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς, ἐκεῖνο ποὺ φοβοῦνται καὶ τρέμουν εἶναι νὰ μὴ χάσουν τὴν ἐξουσία τους, τὴν κοινωνία-ἀναγνώριση-ἀλληλοϋποστήριξη ἀπὸ συναδέλφους ἱερωμένους, τὸ κύρος ποὺ τοὺς δίδει τὸ ἀξίωμά τους κι ὄχι ἡ κοινωνία τους μὲ τὸν Θεό, Τὸν ὁποῖο ἐγκαταλείπουν καὶ προσβάλλουν, ἀφοῦ δὲν ἀγωνίζονται γιὰ νὰ ἀποδιώξουν τοὺς αἱρετικοὺς ποὺ λυμαίνονται τὴν Ἐκκλησία Του! Ἐκεῖνο ποὺ τοὺς ἐνδιαφέρει εἶναι ἡ κοινωνικὴ προβολή, τὰ ἔσοδα, ἡ ἐξυπηρέτηση τῶν συμφερόντων τους.

Οἱ ψευδεῖς διαβεβαιώσεις τῶν Οἰκουμενιστῶν ὅτι "ὅλα πᾶνε καλά", ἢ ὅτι "δὲν προδίδουμε τὴν πίστη", ἢ ὅτι ὅλα αὐτὰ "τὰ κάνουμε ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τοὺς ἑτερόδοξους", παρότι διαψεύδονται καθημερινῶς ἀπὸ τὶς νέες προδοσίες, ἀπὸ τὴν σιωπηρή (ἢ καὶ φανερή) ἀποδοχὴ νέων κακοδοξιῶν (λεκτικῶν ἢ πρακτικῶν), οὐδόλως προβληματίζει τοὺς ποιμένες αυτούς, κι αὐτὸ εἶναι ποὺ τοὺς κατατάσσει στοὺς ψευδοποιμένες. Συνεχίζουν νὰ ἔχουν τὰ μάτια κλειστὰ στὴν ἀλλοίωση τῆς Πίστεως, στὸ ξεπούλημά της, ἀρκεῖ αὐτοὶ νὰ ἀρθρογραφοῦν καὶ νὰ ἀναδεικνύονται ὡς συγγραφεῖς!

Τοὺς ἀφήνει ψυχρὰ ἀδιάφορους τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ αἵρεση μὲ τὴν μεσοβέζικη τακτικὴ ἀντιμετωπίσεώς της, τὴν ἀδιαφορία καὶ τὸν στρουθοκαμηλισμὸ δὲν ὀπισθοχωρεῖ, δὲν μειώνεται, δὲν ἐξαλείφεται, ἀλλ’ ἀντίθετα μεγαλώνει, ἀνδρώνεται, ἐπεκτείνεται, ἐπικρατεῖ.

Δὲν διανοοῦνται νὰ στρέψουν τὰ μάτια τους στὴν ζωὴ τῶν Ἁγίων –παρότι κάθε μέρα τοὺς ἐπαινοῦν σὲ πανηγυρικὰ συλλείτουργα– καὶ νὰ τοὺς μιμηθοῦν. Νὰ μιμηθοῦν τὴν ὁμολογία τους, τὸν τρόπο ἀντιμετωπίσεως τῆς αἱρέσεως. Κι ὅμως, ὁ καλὸς στρατηγός, ὅταν βλέπει ὅτι ἡ τακτικὴ ποὺ ἐφαρμόζει στὴν καταπολέμηση τοῦ ἐχθροῦ δὲν ἀποδίδει, τὴν ἀλλάζει. Αὐτοὶ ὅμως ἀμετανόητοι καὶ ἀνεπίδεκτοι μαθήσεως παραμένουν στὴν ἴδια ὀλέθρια τακτική τους. Γιατὶ δὲν θέλουν τὴν συμπόρευση μὲ τὸν νικητὴ Χριστό, ποὺ μόνος, καθήμενος σὲ ἵππο λευκὸ «ἐξῆλθε νικῶν καί ἵνα νικήσῃ» (Ἀποκ. στ΄ 2), ἀλλὰ τοὺς ἐνδιαφέρει, τοὺς δίνει ἀσφάλεια ἡ συμπόρευση μὲ τοὺς πολλούς.

Ἐμεῖς παρακαλοῦμε παρόλα αὐτὰ τοὺς ἱερεῖς αὐτοὺς νὰ ἀφήσουν τὴν ἐπιστημονογραφία καὶ νὰ ἀρχίσουν μὲ τὴν ποιμαντική. Νὰ ἀγνοήσουν τὴν ἀναγνώριση ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ ἐπιδιώξουν τὴν ἀναγνώριση ἀπὸ τὸν Θεό καὶ τὸ ποίμνιό Του. Ποτὲ δὲν εἶναι ἀργά γιὰ κανέναν μας. Ὅλοι μας μποροῦμε. Ὅσο εἶναι ἀκόμα καιρός, ἂς ἐφαρμόσουμε ὅλοι, μὲ ὁμόνοια, ἑνότητα, ταπείνωση καί, βέβαια, ΘΥΣΙΑΣΤΙΚΟ πνεῦμα τὶς συγκεκριμένες Ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, ὡς πρὸς τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς. Τὸ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ τῶν Ἁγίων εἶναι εὔκολα καὶ γρήγορα ψηλαφίσημο καὶ μποροῦμε νὰ τὸ συγκρίνουμε μὲ τὸ ΑΝΤΙΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ποὺ μᾶς συνιστοῦν οἱ σύγχρονοι ψευδοποιμένες.  Ποτὲ δὲν εἶναι ἀργά. Κι ἐμεῖς θὰ τοὺς στηρίξουμε μὲ ὅλες μας τὶς δυνάμεις, ὡς ἁρμόζει σὲ ἱερεῖς τοῦ Ὑψίστου.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Τη μέγιστη τιμή στην Εκκλησία κάνουν όσοι αγωνίζονται εναντίον του κακού

Κι εμείς διαβάζοντας τα παρακάτω αλλά και όλα τα σχετικά με το θέμα λόγια των Αγίων ρωτάμε ως αδαείς πιστοί: Ο αγώνας εναντίον της αιρέσεως, που είναι το ύψιστο κακό, είναι δικαίωμα ή υποχρέωση του κάθε πιστού;

        

                        

Υπάρχουν άνθρωποι που νομίζουν ότι κάνουν τιμή στην Εκκλησία επειδή την επισκέπτονται. Κάποιοι απʼ αυτούς έχουν το εξής σκεπτικό: «Κοίτα, εγώ, άνθρωπος του εικοστού αιώνα, ανώτερος υπάλληλος, ντυμένος με κουστούμι και γραβάτα, με γνώσεις φυσικής και βιολογίας, αντί να πάω στο καφενείο ή στο θέατρο, έκανα την τιμή στην Εκκλησία και την επισκέφτηκα». Για τέτοιους ανθρώπους η Εκκλησία έχει μόνο μομφή και οίκτο.

Στην Εκκλησία κανένας δεν κάνει τιμή εκτός απʼεκείνον ο οποίος εξεγείρεται εναντίον του κακού. Τη μέγιστη τιμή στην Εκκλησία κάνουν οι μέγιστοι επαναστάτες εναντίον του κακού, οι οποίοι και τη θεμελίωσαν, και εκείνοι οι οποίοι μέσω των αιώνων κράτησαν τη λάμψη της. 

Τιμή στην Εκκλησία θα κάνουν και στο μέλλον μόνο εκείνοι οι οποίοι θα ζεσταίνουν την χριστιανική επανάσταση στις ανθρώπινες ψυχές. 

Τιμή στην Εκκλησία θα κάνουν οι γονείς που θα συνηθίσουν τα παιδιά τους πάντα να εξεγείρονται ενάντια στο κακό, και οι δάσκαλοι που θα κάνουν τους μαθητές τους χριστιανούς επαναστάτες, και όλοι εμείς που θα αναζωπυρώσουμε την πλέον ευγενική επανάσταση στις νεκρές καρδιές και τις κοιμισμένες ψυχές των αδερφών μας και ο ένας του άλλου.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς,

Αργά βαδίζει ο Χριστός,“Εκκλησία και επαναστατική παιδαγωγική”, εκδ.Εν πλω, σελ.54,55

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Οι ετεροδιδασκαλούντες (Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου) και τα συμπεράσματά μας

Από τη ακόλουθη σημαντική για την σημερινή κατάσταση στην Εκκλησία ομιλία του μακαριστού π. Αθανασίου Μυτιληναιου μπορούμε να συμπεράνουμε τα εξής σημαντικά (η σειρά είναι ανάλογη με την ροή της ομιλίας):

α) Καταδικαστέοι δεν είναι μόνο οι αιρετίζοντες ποιμένες αλλά και αυτοί που δεν γρηγορούντες (εντολή του Αποστόλου Παύλου) γιά να διαφυλάξουν το ποίμνιο.

β) Η αίρεση είναι «η μεγαλύτερη καταστροφή της ψυχής, διότι κλέπτει την αθάνατη ψυχή». Άρα όλοι αυτοί που «αγωνίζονται» και προκαλούν διχόνοιες για υποδεέστερα θέματα όπως οι ταυτότητες, τα εμβόλια, η πολιτική κλπ. και αμελούν το ύψιστο θέμα της αιρέσεως, ή όλοι αυτοί που μιλούν μεν για την αίρεση, αλλά δεν κάνουν τίποτα εναντίον της, έχουν τεράστια ευθύνη, διότι αφήνουν το ποίμνιο, που οφείλουν ως ποιμένες να προφυλάττουν βορά στους βαρείς λύκους.

γ) Η διδασκαλία της Εκκλησίας, όπως την εκφράζει ο απόστολος Παύλος προστάζει την συνοδική αντιμετώπιση της αιρέσεως και αν οι αιρετικοί δεν μετανοήσουν, πρέπει συνοδικώς να παραδίδονται στον Σατανά δηλ. να αφορίζονται, για να σταματήσει η βλασφημία, η οποία ως γάγγραινα δεν θεραπεύεται και ως γνωστό η γάγγραινα ενός μέλους μολύνει ολόκληρο το σώμα.

δ) «Σήμερα δρουν μεσ’ στην Εκκλησία πολλοί αιρετικοί», οι Οικουμενιστές και τα παρακλάδια τους, ο αγαπισμός, ο συγκρητισμός, η Νεοορθοδοξία. Ο Οικουμενισμός, η αίρεση αυτή των καιρών μας που ως γάγγραινα μολύνει τα μέλη της Εκκλησίας είναι «πραγματικά Παναίρεση, χοάνη των πάντων» κακοδοξιών. Δηλ. είναι η μεγαλύτερη αίρεση όλων των εποχών. Ο Παπισμός και ο Προτεσταντισμός δεν είναι εκκλησίες αλλά αιρέσεις.

ε) Οι Χριστιανοί πρέπει να υψώσουν φράχτη/τείχος και να θέσουν την αίρεση εκτός Εκκλησίας.

Και ερωτούμε: Τι νόημα έχει να ακούμε και να διαβάζουμε τις διδαχές/ομιλίες του μακαριστού γέροντος και περισσότερο των Αγίων, αλλά να μην εφαρμόζουμε όσα αυτές μας διδάσκουν;

Α. Τ.

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α΄ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

[:Πράξεις 20, 16-18 και 28-36]

  Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

« ΟΙ ΕΤΕΡΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥΝΤΕΣ»

 εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 11-6-1989]  (Β217)                                      

   Ο Απόστολος Παύλος, αγαπητοί μου, επιστρέφει από την περιοδεία του στην Ελλάδα κατευθυνόμενος προς Ιερουσαλήμ. Το ταξίδι του ήτο δια θαλάσσης. Σε κάποια λιμάνια σταθμεύει, για να δει σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, πώς πηγαίνουν οι Εκκλησίες που είχε ιδρύσει. Εστάθμευσε και εις την Μίλητον. Δεν πήγε εις την Έφεσον, διότι δεν έμενε χρόνος, αλλά μετεκάλεσε, δηλαδή εκάλεσε από την Έφεσον τους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας της Εφέσου, για να τους δει για λίγο, ακριβώς για να μη χρονοτριβήσει, επειδή εβιάζετο να πάγει εις τα Ιεροσόλυμα και να προλάβει την εορτήν της Πεντηκοστής. Η συνάντησίς του αυτή με τους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας της Εφέσου, έμεινε ιστορική. Και είναι μία από τις ένδοξες σελίδες της Καινής Διαθήκης από πλευράς ποιμαντικής, αλλά και διότι εκεί εις ό,τι διημείφθη και είπε στους πρεσβυτέρους της Εφέσου, εκεί και ξεδιπλώθηκε η απέραντη ψυχή του Παύλου, σε ένα ανείπωτο ουράνιο μεγαλείο.

      Είναι μία αθάνατη όντως ποιμαντική σελίδα αυτή της Καινής Διαθήκης. Μια σελίδα γραμμένη όντως από το Πνεύμα το Άγιον. Θα μείνουμε σε ό,τι ειπώθηκε, μόνο σε ένα βαρυσήμαντο σημείον, το οποίον αποτελεί και ένα κεντρικόν μέρος, κεντρικό σημείο της όλης του αυτής ομιλίας. Αναφέρεται στο θέμα ότι μετά την αναχώρησή του θα εισορμούσαν «λύκοι βαρεῖς», δηλαδή αιρετικοί εις το ποίμνιον της Εκκλησίας της Εφέσου και θα το κατεσπάρασσαν. «Ἐγὼ γὰρ οἶδα τοῦτο (:Διότι γνωρίζω τούτο, λέγει), ὅτι εἰσελεύσονται μετὰ τὴν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς (:Μετά την εδώ άφιξίν μου κι όταν θα αναχωρήσω, θα εισέλθουν λύκοι βαρείς) εἰς ὑμᾶς (:στην Εκκλησία της Εφέσου), μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου (:δεν θα λυπώνται καν το ποίμνιο, όταν θα το κατασπαράσσουν) καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν (:Αλλά και κάποιοι από σας που με ακούτε τώρα, θα σηκωθούν και θα αρχίσουν να ομιλούν πράγματα ανορθόδοξα, διεστραμμένα, με σκοπό να αποσπούν τους μαθητάς και να τους κάνουν οπαδούς των). Διὸ γρηγορεῖτε (:Γι'αυτό μένετε ξύπνιοι, μένετε άγρυπνοι και προσέχετε και τον εαυτόν σας και το ποίμνιο που σας ενεπιστεύθη ο Κύριος)».  

Η δύναμις και η αδυναμία της Εκκλησίας († Μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης) Η ΑΓΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΑΣ δὲν ἔχει προβλήματα, εἰμὴ ἐκεῖνα μόνον, τὰ ὁποῖα δημιουργοῦν οἱ διάκονοι αὐτῆς, ὅταν ἀπομακρύνωνται ἀπὸ τοῦ γνησίου πνεύματός της.

                                  

«Καλὸν τὸ ἅλας· ἐὰν δὲ καὶ τὸ ἅλας μωρανθῇ, ἐν τίνι ἀρτυθήσεται;…» – Ο ΚΥΡΙΟΣ. 

Ἀναμφιβόλως διερχόμεθα μίαν ἀπὸ τὰς κρισιμωτέρας, ἴσως, περιόδους τῆς θρησκευτικῆς, ἐκκλησιαστικῆς καὶ ἐθνικῆς ζωῆς τῆς ἑλληνικῆς ἡμῶν Πατρίδος. Σπανίως ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἐκλήθη ν’ ἀντιμετωπίσῃ τοιαῦτα καὶ τοσαῦτα προβλήματα, οἷα ἀνέκυψαν ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας.

Εἰς ἀνάγκας, οὐ τὰς τυχούσας, περιεπλάκημεν ὡς Ἔθνος καὶ Ἐκκλησία. Ἔσωθεν ταραχαί, ἔριδες, αἱρέσεις, μάχαι. Ἔξωθεν κίνδυνοι, ἀπειλαί, ταπεινώσεις. Πανταχόθεν ἀκαταστασία καὶ «συνοχὴ ἐθνῶν ἐν ἀπορίᾳ», ἐκ τοῦ φόβου τῶν ἐπερχομένων δεινῶν. Ὁ εὐσεβὴς λαός μας τιτρώσκεται τὴν φιλοτιμίαν ἐκ τῶν ἀλλεπαλλήλων ἐθνικῶν ταπεινώσεων καὶ τῶν προσγινομένων ὕβρεων κατὰ τῆς Ἑλληνικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Ἡμεῖς, ὡς ταπεινοὶ Μοναχοί, συμπάσχομεν καὶ «ἐν στεναγμοῖς ἀλαλήτοις» ἀναφέρομεν τὰς ἱκετηρίας ἡμῶν πρὸς τὸν «δυνάμενον σώζειν» ἡμᾶς καὶ τὸν κόσμον. Γνωρίζομεν ὅτι ὑφίστανται προβλήματα, ἀλλά, κατ’ οὐσίαν, δὲν ὑπάρχουν προβλήματα, ἀλλὰ μορφαὶ κακοῦ, τὰς ὁποίας πολεμεῖ ἡ Ἐκκλησία, καὶ μορφαὶ ἀγαθοῦ, τὰς ὁποίας ἐπιδιώκει νὰ κατακτήσῃ.

Ὅ,τι ἀποτελεῖ τιμὴν καὶ καύχησιν τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ ἀγών, ὃν διεξάγει μὲ πλήρη γνῶσιν τῆς φύσεώς της ὡς Στρατευομένης. Οὐδεμία ἀμφιβολία ὑπάρχει ὅτι πασῶν τῶν μορφῶν τοῦ κακοῦ αἴτιος μὲν εἶναι ὁ διάβολος, φορεῖς δὲ οἱ ἄνθρωποι. Οἱ μὲν διάβολος ὑποβάλλει ἀφανῶς τὸ κακόν, οἱ δὲ ἄνθρωποι καθίστανται, ἐν ἀγνοίᾳ των, ὑπηρέται αὐτοῦ.

Θὰ ἠδυνάμεθα νὰ διακρίνωμεν δύο εἴδη κακοῦ: ἐκεῖνο ὅπερ ἀπεργάζεται ὁ Σατανᾶς διὰ τῶν ὀργάνων του, καὶ ἐκεῖνο οὗτινος φορεῖς καθίστανται τὰ «φωτόμορφα τέκνα τῆς Ἐκκλησίας», ὁ λαὸς καὶ ὁ ἱερὸς κλῆρος. Ἐὰν ὁ κλῆρος, ὡς ἡ ἐπίσημος ἔκφρασις τῆς Ἐκκλησίας, ἁμαρτάνῃ δημοσίως, αἱ συνέπειαι εἶναι πολὺ μεγαλύτεραι.

Ἄλλο εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἄλλο ὁ κλῆρος καὶ ἄλλο ὁ λαός. Δὲν πρέπει νὰ γίνεται συσχέτισις τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὸν κλῆρον. Ἐν τούτοις, ἡ ἰδιάζουσα θέσις τοῦ κλήρου καὶ ἡ πνευματικὴ ἐξουσία τὴν ὁποίαν κέκτηται, βαρύνουν ἀπείρως τοῦτον ἔναντι τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν πιστῶν.

Ο πραγματικός λαός του Θεού που δεν φοβάται πατριάρχες και επισκόπους όταν υπάρχει κίνδυνος αιρέσεως, όπως τον παρουσιάζει η Ε΄ Οικουμενική Σύνοδος

Η μαρτυρία αυτή αποτελεί ράπισμα ισχυρό ενάντια στους κληρικούς που κατηγορούν όσους εναντιώνονται στον Οικουμενισμό ως "ταλιμπάν", στους κληρικούς που απαιτούν σεβασμό και υπακοή στον πατριάρχη (και στον κάθε επίσκοπο), ό,τι κι αν κάνει αυτός, και σε όλους όσους απαιτουν από τον λαό μόνο υπακοή και του αρνούνται το δικαίωμα υπεράσπισης της πίστεώς του.

Η μαρτυρία βρίσκεται στα Πρακτικά της Ε’ Οικουμενικής Συνόδου (MANSI CONSILIORUM, 8 τομ.,σελ. 1062-1066). Tο 518, στις 15 Ιουλίου, ο Πατριάρχης Κων/λεως Ιωάννης Β’ εισερχόμενος στην Αγία Σοφία με συνοδεία κληρικών και 12 επισκόπων και φθάνοντας στο μέσον του Ναού, όλος ο λαός άρχισε να τον πολυχρονίζει. Στη συνέχεια όμως άρχισε ένας χείμαρρος διαμαρτυριών από τον λαό. Απαιτούσαν να παύσει ο Πατριάρχης την επαμφοτερίζουσα τακτική του, να αναθεματίσει τους αιρετικούς και να ορίσει Σύναξη εορταστική προς τιμή της Δ’ τετάρτης Οικουμενικής Συνόδου. Δεν έλλειψαν και οι απειλές από τον λαό, «ο μη λαλών, Μανιχαίος εστί», «ή κηρύσσεις, ή εξέρχη» (σσ. ή κηρύττεις ή βγαίνεις έξω). Ο Πατριάρχης εζήτησε τότε να προσκυνήσει πρώτα το θυσιαστήριον και μετά να απαντήσει. Νέες ισχυρότερες φωνές τον ανάγκασαν να ανέλθει στον άμβωνα, όπου ομολόγησε δημοσίως πίστη στο Σύμβολον της Πίστεως και στις 4 Οικουμενικές Συνόδους, χωρίς όμως να αναθεματίσει τους αιρετικούς, ή να ορίσει εορτή για την Δ’ Οικουμενική, όπου ζητούσε ο λαός.

Ἡ σημερινὴ ἔλλειψη αὐτοσυνειδησίας στὴν Ἐκκλησία

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Ἔχει τονισθεῖ γραπτῶς καὶ προφορικῶς μυριάδες φορές, ὅτι ζοῦμε καιροὺς ἀποκαλυπτικούς, καιροὺς στοὺς ὁποίους βασιλεύει ἡ παράνοια καὶ ἡ ἀνατροπή/διαστρέβλωση ὅρων καὶ θεσμῶν. Σ’ αὐτὴν τὴν καταδυναστεύουσα παράνοια καὶ διαστρέβλωση δύο κυρίως στοιχεῖα/αἴτια εἶναι τὰ κυρίαρχα: ἡ ἄγνοια καὶ ἡ ἀποποίηση τῆς προσωπικῆς εὐθύνης καὶ ἡ ταυτόχρονη ἀπόδοση εὐθυνῶν μόνο στοὺς ἄλλους. 

Ἡ πηγὴ ὅλων αὐτῶν: ἡ ἔλλειψη αὐτοσυνειδησίας καὶ τὰ παράγωγά της: ἡ ἔπαρση, ὁ φιλοτομαρισμός, τὸ κοσμικὸ πνεῦμα, ἡ ἔλλειψη πνεύματος θυσίας γιὰ τὴν εὐώδοση τοῦ κοινοῦ καλοῦ, ἡ ἀδιαφορία γιὰ τὸν ἄλλον, ἡ ἔλλειψη ἀγάπης (ὅπως αὐτὴ διδάσκεται ἀπὸ τὸν Χριστὸ κι ὄχι ἀπὸ τοὺς ὑλιστές, τοὺς νεοφιλελεύθερους ἀκτιβιστὲς καὶ τοὺς Οἰκουμενιστές), ἡ προδοσία, ὄχι μόνο πρὸς τὸν συνάνθρωπο, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὴν Ἀλήθεια. Ἐπιβεβαιώνεται δηλ. ὁ Παῦλος, ὅταν προφήτευε, ὅτι ἐμεῖς οἱ σημερινοὶ ἄνθρωποι εἴμαστε «φίλαυτοι, φιλάργυροι, ἀλαζόνες, ὑπερήφανοι, βλάσφημοι, γονεῦσιν ἀπειθεῖς, ἀχάριστοι, ἀνόσιοι, ἄστοργοι, ἄσπονδοι, διάβολοι, ἀκρατεῖς, ἀνήμεροι, ἀφιλάγαθοι, προδόται, προπετεῖς, τετυφωμένοι, φιλήδονοι μᾶλλον ἢ φιλόθεοι, ἔχοντες μόρφωσιν εὐσεβείας, τὴν δὲ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι» (Β΄ Τιμ. γ΄ 2-5). Καὶ τί μᾶς συμβουλεύει ὁ Ἀπόστολος, ὅπως συμβούλεψε τὸν Τιμόθεο; «καὶ τούτους ἀποτρέπου». Ἐμεῖς ὅμως σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν Τιμόθεο δὲν ὑπακοῦμε, κι ἂς μιλᾶμε συνέχεια γιὰ ὑπακοή.

Ὡς ἐκ τούτου ἡ νοσηρὴ αὐτὴ κατάσταση διαιωνίζεται σὲ ἕναν φαῦλο κύκλο, ἀφοῦ κανεὶς δὲν ἀναλαμβάνει τὶς εὐθῦνες του, ἀλλὰ τὶς ἀποδίδει ἐθελοτυφλώντας στοὺς ἄλλους καὶ πάει λέγοντας. Π.χ. ἀποδίδουμε τὶς εὐθῦνες στοὺς πολιτικούς, λὲς κι αὐτοὶ νὰ ἐκλέχτηκαν μόνοι τους, λὲς καὶ νὰ μὴν εἴμασταν ἐμεῖς αὐτοὶ ποὺ τοὺς πίστεψαν καὶ τοὺς ψήφισαν, κυρίως ἀπὸ προσωπικὸ κι ὄχι ἐθνικὸ συμφέρον. Καὶ ὅταν ἐρωτηθοῦμε γιατὶ δὲν ἀντιδροῦμε, τότε παρουσιάζουμε τὴν ἄγνοια μας ὡς πρὸς τὸν τρόπο ἀντίδρασης , ἀλλὰ κυρίως ὡς πρὸς τὸν ρόλο (καὶ ὡς ἐκ τούτου τὴν εὐθύνη) ποὺ ἔχουμε στὸ πολιτικὸ γίγνεσθαι. Ἔτσι καὶ ἡ πολιτικὴ ὡς ὅρος χάνει τὸ νόημά της καὶ ἡ νοσηρὴ κατάστασή της διαιωνίζεται ὅλο πρὸς τὸ χειρότερο.

Δυστυχῶς ἡ νοσηρὴ αὐτὴ ἔλλειψη αὐτογνωσίας κι αὐτοσυνειδησίας καὶ μάλιστα σὲ ὑψηλότερο βαθμὸ ὑπάρχει πιὰ καὶ στὴν Ἐκκλησία.

Ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος γιὰ ὅσους γιὰ θέματα πίστεως και εὐσεβείας ἐναντιώνονται κατὰ τῶν ἱερέων

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

«Ἀπολογητικός περί τῆς φυγῆς εἰς τόν Πόντον ἢ περί Ἱερωσύνης»

                     

“Ἐπαινῶ τοὺς πιστοὺς ποὺ ἀγωνίζονται κατὰ ἀσεβῶν ἱερωμένων γιὰ τὴν πίστη”

81. …Και ἂν θέλεις, ὅπως στὴν μάχη ποὺ διεξάγεται νύχτα, δὲν μποροῦμε σήμερα νὰ ξεχωρίσουμε τοὺς φίλους ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς…, καί (ὤ, τί φοβερὸν πρᾶγμα) χτυποῦμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον καὶ ἀλληλοσκοτωνόμαστε.

82. Καὶ δὲν διαφέρει πλέον ἡ συμπεριφορὰ τοῦ λαοῦ ἀπὸ ἐκείνη τῶν ἱερέων, ἀλλὰ νομίζω ὅτι τώρα πραγματοποιεῖται ὁλοφάνερα ἐκεῖνο τὸ μεγάλο κακό, ποὺ εἶχε προβλεφθεῖ παλαιότερα πὼς θὰ συμβεῖ· ὅτι δηλαδή, «ὁ ἱερεὺς θὰ ἐξομειωθεῖ -ὡς πρὸς τὴν κακίαν- μὲ τοὺς λαϊκούς». Καὶ δὲν συμπεριφέρονται οἱ πολλοὶ μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, οἱ δὲ ἐπιφανεῖς καὶ διακρινόμενοι ἀπὸ τὸν λαὸν μὲ διαφορετικὸ τρόπο· ἀλλ’ ὅλοι ἐναντιώνονται κατὰ τῶν ἱερέων, καλυπτόμενοι -γιὰ νὰ πείθουν- πίσω ἀπὸ τὸ προσωπεῖο τῆς εὐσεβείας.

Καὶ ὅσους μὲν ἐναντιώνονται κατὰ τῶν ἱερέων διὰ τὴν πίστιν καὶ τὰ ἀνώτερα καὶ σημαντικότερα θέματα, οὔτε ἐγὼ τοὺς κατακρίνω, ἀλλά, ἐὰν θὰ πρέπει νὰ πῶ ὅλη τὴν ἀλήθεια, τοὺς ἐπαινῶ καὶ χαίρομαι κι ἐγὼ μαζί τους.

Καὶ θὰ εὐχόμουνα νὰ εἶμαι ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἀγωνίζονται γιὰ τὴν ἀλήθεια καὶ λοιδωροῦνται, καὶ θεωροῦνται γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ὡς ἐχθροί. Μᾶλλον δὲ καὶ καυχῶμαι ὅτι εἶμαι τέτοιος.

Διότι εἶναι προτιμότερος ὁ πόλεμος γιὰ τὴν ἀρετήν, ἀπὸ τὴν εἰρήνη ποὺ συμβιβάζεται μὲ τὴν κακία καί, ὡς ἐκ τοῦτου, χωρίζει ἀπὸ τὸν Θεόν. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ὁπλίζει τὸν ἤρεμον ἀγωνιστήν, διὰ νὰ μπορεῖ νὰ ἀγωνίζεται μὲ ἐπιτυχίαν κατὰ τῶν κακῶν.

«Εἴμαστε πολλοί, γινόμαστε περισσότεροι καί τό ξέρουν. Αὐτό φοβοῦνται!»

«Είμαστε πολλοί», λέγει ο ψευδώνυμος «ομολογητής» Πορφυρίτης (κατά πάσα πιθανότητα ρασοφόρος). Και δεν έχει άδικο, αν εννοεί τους λαϊκούς. Διότι πράγματι οι λαϊκοί παρά τα λάθη τους και τις αδυναμίες τους κάνουν το καθήκον τους. Αν εννοεί όμως τους ρασοφόρους (Επισκόπους, ιερείς, διακόνους, μοναχούς) κάνει δυστυχώς μεγάλο λάθος. Διότι αυτοί που θα έπρεπε να ήταν μπροστάρηδες στον αγώνα υπέρ της Πίστεως, αποδείχθηκαν δειλοί και φοβισμένοι. Έτσι η αίρεση επικρατεί και ο αντιαιρετικός αγώνας είναι διχασμένος και γεμάτος παγίδες. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν γινόμαστε περισσότεροι και οι αιρετικοί λιγότεροι. Αυτός είναι ο λόγος που θρασύτατοι αρχιμανδρίτες, όπως ο παρακάτω κύριος, ορεγόμενοι επισκοπικούς θρόνους και αξιώματα, λένε άλλα αντ’ άλλων. Μακάρι να αλλάξει η στάση των κληρικών.

                          

Πορφυρίτης

Προσπάθησα μέ μεγάλη ὑπομονή νά ἀκούσω τήν περιβόητη ἐκπομπή περί Ἀντι-οἰκουμενισμοῦ τοῦ διαδικτυακοῦ τόπου «Ἀπαρχή». Παρουσιαστής ἕνας νεαρός ρασοφόρος, ὁ ὁποῖος ὅπως προλέγει, μᾶλλον εἶναι ὁ πρῶτος πού θά ρίξει «φῶς σέ σημεῖα πού κανείς μέχρι σήμερα δέν ἔθιξε»[1]. Καί ὅπως θά ἀντιληφθοῦμε ἀμέσως, τό φῶς εἶναι τόσο ἐκτυφλωτικό πού μᾶλλον θά ξεπερνᾶ «τὸ πῦρ τὸ ἄσβεστον»[2]! Ὁ ἴδιος συνεχίζοντας, ὑποστηρίζει ὅτι «ἡ θεωρία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἦρθε στό προσκήνιο ὄχι ἀπό κάποιους ὑποστηρικτές της, ἄν ὑπῆρξαν ποτέ καί πράγματι κάποιοι ὑποστηρικτές της, ἀλλά ἀπό τούς ἴδιους τούς πολέμιούς της. Τό ἐρώτημα πού γεννᾶται ἀμέσως, εἶναι τό πῶς, μέ ποιά ἀφορμή ξεκίνησαν κάποιοι νά ἀντιτάσσονται σέ κάτι πού δέν εἶχε δεῖ ποτέ κανείς»[3]...!!! Ἀλλόκοτα πράγματα!

Παύση γιά συλλογισμούς: Εἶναι δηλαδή ὅπως οἱ Ἄθεοι; Πιστεύουν καί διαδίδουν μέ τό κίνημά τους, ὅτι δέν ὑπάρχει Θεός. Ἀλλά ὁ Θεός ὅμως ἀποδεδειγμένα ΥΠΑΡΧΕΙ, καί αὐτούς πού πιστεύουν σέ τέτοιες ἀνοησίες τούς ὀνομάζει ἄφρονες[4]. Ὑπάρχουν ἐπίσης, αὐτοί πού πιστεύουν ὅτι δέν ὑπάρχει ὁ διάβολος. Ὁ διάβολος ὅμως, εἶναι σαφέστατο καί ἀπό τήν Ἁγία Γραφή ἀλλά καί ἀπό τήν Ἱερά Παράδοση, ὅτι εἶναι ὑπαρκτό πρόσωπο. Ὅσοι δέν τό πιστεύουν αὐτό, εἶναι ἁπλῶς, θύματά του... Πῶς λοιπόν, πολεμοῦν, τόσοι πολλοί Ἅγιοι κάτι πού δέν ὑπάρχει;

Οι αγώνες υπέρ της Πίστεως δεν γίνονται χωρίς θλίψεις καὶ στεναχώρια.

Προβληματισμός για την κατακερματισμένη ενότητα, όσων αγωνίζονται κατά του Οικουμενισμού, με οδηγό τον απ. Παύλο και με αφορμή την Πεντηκοστή.

                                                  

Τοῦ  Ἀδαμαντίου  Τσακίρογλου

    Ἡ αἵρεση προχωράει ἀκάθεκτη καὶ γίνεται θρασύτερη, κινεῖται πιὰ ἀπροκάλυπτα καὶ διαβρώνει ὅλο καὶ πιὸ πολλὲς ψυχές. Πολλοὶ πιστοὶ θέλουν νὰ πράξουν τὸ σωστὸ καὶ αὐτονότητο: Νὰ σταματήσουν τὴν μνημόνευση τῶν παναιρετικῶν Οἰκουμενιστῶν καὶ νὰ ἀποτειχίσουν τὴν αἵρεση. Ἀλλὰ οἱ διχόνοιες στοὺς κόλπους τοῦ ἀντιαιρετικοῦ ἀγώνα τοὺς κάνει διστακτικοὺς καὶ τοὺς προτρέπει νὰ μὴν πράξουν αὐτὰ ποὺ πρέπει. Διότι οἱ πιστοὶ βλέπουν ἄλλους νὰ συμπροσεύχονται καὶ νὰ συμπορεύονται μὲ αἱρετικοὺς μὲ πρόσχημα τὴν ἑνότητα, ἄλλους νὰ συμβιβάζονται μὲ αὐτὴν τὴν κατάσταση πάλι μὲ πρόσχημα τὴν ἑνότητα, ἄλλους νὰ τὴν καταδεικνύουν, χωρὶς ὅμως νὰ ἀγωνίζονται ἁγιοπατερικὰ ἐναντίον της, προβάλλοντας μία ὑποτιθέμενη ἑνότητα, ἄλλους νὰ ἀγωνίζονται –ὑποτίθεται γιὰ τὴν ἑνότητα– ἀλλὰ παράλληλα νὰ ἀναλίσκονται σὲ μία προσπάθεια αὐτοδικαίωσης, κατηγορώντας παράλληλα, ὅποιον δὲν τοὺς ἀκολουθεῖ, ἄλλους νὰ ζοῦν ἀπομονωμένοι ἀγωνιζόμενοι ὅμως κι αὐτοὶ γιὰ τὴν ἑνότητα. Ὡς ἐκ τούτου φαίνεται χρήσιμο νὰ ξανασυζητηθεῖ καὶ νὰ ξανατονισθεῖ ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας –μὲ βάση κυρίως τὸν μέγα αὐτὸν ἀπόστολο Παῦλο τοῦ ὁποίου τιμοῦμε τὴν μνήμη καὶ καλούμαστε νὰ μιμηθοῦμε– περὶ ἑνότητας.

    Ὅπως γράφει ὁ ἅγιος Κυπριανὸς «ἡ Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι μία καὶ μοναδική» (De Catholicae Ecclesiae unitate) καὶ ἐκτὸς Αὐτῆς σωτηρία δὲν ὑπάρχει. Βάση τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ θεανθρωπίνου σώματος τοῦ Χριστοῦ, μέλη τοῦ ὁποίου –ἀνεξαρτήτου θέσεως ἢ γνώσεων– εἶναι οἱ πιστοί, ἀποτελεῖ ἡ Μία καὶ πραγματικὴ Κεφαλή Της, δηλ. ὁ ἴδιος ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός (Ἐφ. 5,23). Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἅγιος Κυπριανὸς τόνιζε τὴν ἑνότητα ὅλων μὲ βάση τὴν ἰδιότητά τους ὡς μέλη τοῦ σώματος τοῦ Κυρίου, «οἱ πολλοὶ ἕν σῶμά ἐσμεν ἐν Χριστῷ, ὁ δὲ καθ’ εἷς ἀλλήλων μέλη» (Ρωμ. ιβ΄ 5) καὶ ὄχι μὲ βάση τὸ χωρισμὸ σὲ λαϊκοὺς καὶ κληρικούς! Οὔτε πάλι εἰσηγήθηκε κάποιο ἐπισκοπικὸ πρωτεῖο «neque enim quisquam nostrum episcopum se episcoporum constituit», «κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἐπισκόπους μας δὲν ἔχρισε μόνος του τον ἑαυτό του ἐπίσκοπο», ἢ κάποιο ἄλλο πρωτεῖο ἢ στρατηγεῖο, ὅπως δυστυχῶς ὑποστηρίζουν καὶ ἐπιζητοῦν σήμερα πολλοί. Ἡ ἑνότητα αὐτὴ τῆς Ἐκκλησίας δὲν εἶναι χρονικὰ περιορισμένη, ἀλλὰ εἶναι διαχρονική. Ὁ σημερινὸς ἀληθινὸς πιστὸς εἶναι μυστηριακὰ ἑνωμένος μὲ ὅλη τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς ἱδρύσεώς Της μέχρι τῆς συντέλειας τοῦ κόσμου.

    Τὴν ἑνότητα αὐτὴ ἐνεργεῖ καὶ διασφαλίζει ὁ Παράκλητος, τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τὸ Ὁποῖο καὶ ζωοποιεῖ τὸ ἕνα σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἑνώνει ὅλα τὰ μέλη της μὲ τὸν Χριστό. Γι’ αυτὸ καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Εκκλησία διδάσκει, –σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς παναιρετικοὺς Οἰκουμενιστές– πὼς ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας δὲν χάνεται, οὔτε ὅταν ἀποκόπτονται διὰ τῆς αἱρέσεως οἱ ἑκάστοτε ποιμένες μιᾶς –ἢ καὶ περισσοτέρων– τοπικῆς Ἐκκλησίας καὶ παραμένουν ἐντὸς αὐτῆς οἱ πιστοί, οὔτε ὅταν καταδικάζονται ἢ ἀποχωροῦν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία οἱ ἀνὰ τοὺς αἰῶνες αἱρετικοί, μιᾶς κι Ἐκείνη ὡς σῶμα Χριστοῦ, εἶναι ἀδιανόητο ποτὲ νὰ διαιρεθεῖ: «Μεμέρισται ὁ Χριστός;».

Νέος Πύργος Βαβέλ ὁ Οἰκουμενισμός

Ἀπὸ ὁμιλία π. Ἀθαν. Μυτιληναίου γιὰ τὴν Πεντηκοστή

Τὸ μεγάλο θέμα τῆς ἑνότητος ἀνοίγει ἡ ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς. Θέτει ὅλους, καὶ ἰδίως τοὺς ποιμένες, πρὸ τῶν εὐθυνῶν μας —ἄλλη μιὰ φορά, πάλι καὶ πάλι— καθὼς καλούμεθα νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὸ ἄμεσο, ταχέως ἐξελισσόμενο, διαβρωτικὸ τῆς πνευματικῆς μας ζωῆς, διαλυτικὸ τῆς ἀγάπης, θέμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, θέμα ποὺ σχετίζεται μὲ τὴ σωτηρία μας. Ἕνα θέμα γάγγραινα στὴ ζωή τῆς σύγχρονης Ἐκκλησίας, ποὺ κατὰ τὸν π. Ἀθανάσιο ἀποτελεῖ τὸ ὄχημα τῆς ἐκ δευτέρου τελικῆς προσπάθειας ἀνεγέρσεως τοῦ Πύργου τῆς Βαβέλ, λίγο πρὶν τὸ τέλος τῆς ἱστορίας.

Καὶ γεμᾶτοι ἀπορία ρωτᾶμε, τοὺς ἀδιαφοροῦντας ἢ ἀρνουμένους νὰ πορευτοῦν σύμφωνα μὲ τὴν σωτηριολογικῆς σημασίας διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων: Εἶναι δυνατὸν νὰ μὴν ὑπάρχει ἑνότητα πνεύματος σ’ αὐτὸ τὸ κρίσιμο ζήτημα; Εἶναι δυνατὸν νὰ πιστεύουμε στὸ ἴδιο Ἅγιο Πνεῦμα καὶ νὰ εὐνοοῦμε τὴν διάδοση τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀντιχρίστου πνεύματος μὲ τὴν ἀντιΠατερικὴ στάση μας; Εἶναι δυνατὸν νὰ μὴν ἀντιμετωπίζουμε κατὰ τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων τὴν χειρότερη αἵρεση τῆς ἱστορίας, τὴν ἔσχατη παναίρεση, τὸν Οἰκουμενισμό, μὲ τὸ αὐτὸ πνεῦμα, τὸ αὐτὸ φρονοῦντες μὲ ὅλους τοὺς Ἁγίους, Μάρτυρες, Ὁμολογητές, Πατέρες καὶ Μητέρες;

Ἂς διαβάσουμε ἕνα μικρὸ ἀπόσπασμα τοῦ ἀείμνηστου π. Ἀθανάσιου Μυτιληναίου γιὰ τὸ θέμα, ἀπὸ ὁμιλία ποὺ ἔκανε τὸν Ἰούνιο τοῦ 2000 γιὰ τὴν Πεντηκοστή:

Κι όμως, αυτοί που τα γράφουν αρνούνται να ακολουθήσουν τον αγιοπατερικό τρόπο αντιμετώπισης των αιρέσεων δηλ. την διακοπή κοινωνίας με τους αιρετικούς, διότι, λένε, δεν είμαστε πολλοί.

Η Δύναμις του Ενός (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

 «ΔΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ ΤΟΛΜΩ ΤΟ ΠΑΝ»

 

Η Δύναμις του Ενός

«Αρκεῖ εἷς ἄνθρωπος ζήλῳ πεπυρωμένος ὁλόκληρον διορθώσασθαι δῆμον» (Χρυσόστομος).

«Τί να κάμω; Ένας είμαι! Το ρεύμα του κακού είναι ισχυρόν, παρασύρει τα πάντα και τους πάντας. Τί εμπορεί να κάμη. Εδώ χρειάζονται συνεργεία ολόκληρα πρός ηθικήν κάθαρσιν της Κοινωνίας. Χελιδών μία έαρ ου ποιεί…». Αυτά ακούει τις σήμερον από τα στόματα χλιαρών χριστιανών που και μόρφωσιν έχουν και θέσεις κατέχουν και ικανότητες έχουν διά να δράσουν χριστιανικώς υπέρ της Κοινωνίας. Παγόβουνα αυτοί θρησκευτικής αδιαφορίας ζητούν να ρίψουν χιόνι και εις τας ψυχάς εκείνων είς τας οποίας καίει ένας μικρός σπινθήρ από το πυρ εκείνο της πίστεως και της δραστηριότητος που ήθελε ο Κύριος να πυρπολή ημέραν και νύκτα τας ψυχάς των οπαδών του.

«Τί νά κάμω; Ένας είμαι …..». Αλλ’ εντελῶς άλλη γνώμη είχε ένας Μεγάλος Πατήρ τής Εκκλησίας μας, ό αθάνατος Χρυσόστομος. O Ιερός αυτός Πατήρ επίστευε και εκήρυττε ότι και έν μέσω της μεγαλυτέρας θρησκευτικής αδιαφορίας μία ψυχή, εις την οποίαν κοχλάζει το πύρ της πίστεως εις τον Ιησούν, δύναται να αντισταθή είς τό ρεύμα του κακού, να αγωνισθή υπέρ της αληθείας, νά θραύση τούς σιδηρούς κλοιούς της κακίας, να ελκύση καί άλλας ψυχάς πρός τον ουρανόν, καί να στήση τήν σημαίαν τού θριάμβου του Χριστού καί είς αυτό ακόμη τό ισχυρότερον φρούριο τού Σατανά.

Η ΥΨΙΣΤΗ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ

 

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

   Ας θηρεύσωμεν λοιπόν αυτούς δια της ζωής μας και με τας ψυχάς αυτών ας οικοδομώμεν την Εκκλησίαν και αυτόν τον πλούτον ας συγκεντρώσωμεν. Τίποτε δεν είναι ισάξιον της ψυχής, ούτε ο κόσμος όλος. Ώσ­τε και αν δώσης άπειρα χρήματα εις τους πτωχούς, δεν κάμνεις τίποτε ισάξιον αυτού που κάμνει κάποιος, που συντελεί εις την επιστροφήν μιας ψυχής. «Εκείνος που από ανάξιον κάμνει κάποιον πολύτιμον θα είναι ως το στόμα μου», λέγει. 

---

---

---

---

Είναι μεν μεγάλη αρετή η ελεημοσύνη προς τους πτωχούς, αλλά δεν είναι καθόλου το ίδιον με το να απαλλάσση κάποιος τους ανθρώπους από την πλάνην, διότι όποιος κάμνει τούτο μοιάζει τον Παύλον και τον Πέτρον.

---

---

---

---

   Είναι δηλαδή δυνατόν να εδέχθημεν το κήρυγμα εκείνων, ό­χι δια να κινδυνεύωμεν όπως εκείνοι και να υποφέρωμεν πείναν και ασθενείας και άλλα —διότι ζώμεν εις ειρηνικήν περίοδον—αλλά δια να δείξωμεν την μεγάλην προθυμίαν μας και μάλιστα είναι δυνατόν να μένωμεν εις την οικίαν των και συγχρόνως να αλιεύωμεν ψυχάς. Όποιος έχει φίλον, συγγενή και γνωστόν, έτσι ας ενεργή, αυτά ας τους λέγη και θα είναι με τον Πέτρον και τον Παύλον.

«Επί τούτοις γελώσιν οι άπιστοι, σαλεύονται οι ολιγόπιστοι».

 «…ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς οἰκουμενιστὲς αὐξάνονται καὶ οἱ ὀνομαζόμενοι "ἀντιοικουμενιστές", οἱ ἐθελοτυφλοῦντες καὶ συγχρόνως τὴν πατερικὴ διδασκαλία παραλλάσσοντες»!

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Ἡ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας παρουσιάζει ἀνὰ τοὺς αἰῶνες ἕνα σταθερὸ χαρακτηριστικό: Τὸν συνεχὴ πόλεμο ἐνάντια στὴν κάθε αἵρεση καὶ τὴν μὲ αὐτὸν τὸν πόλεμο παράλληλη ὑπομονὴ στοὺς διωγμοὺς καὶ ἐμπιστοσύνη στὴν μακροθυμία καὶ στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Διότι ὅσο χειρότερη εἶναι ἡ αἵρεση τόσο ἐντονώτεροι καὶ σκληρότεροι εἶναι οἱ διωγμοί. Ἀνεξαρτήτως ὅμως τοῦ χαρακτῆρα τῶν διωγμῶν, ἕνα ἀκόμα στοιχεῖο τῆς Ἐκκλησίας ἔμεινε σταθερὸ μέχρι σήμερα: Ἡ χαρακτῆρας τῆς ἀντίστασης ἐνάντια στὴν αἵρεση μὲ βάση τὴν ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία. Γιατὶ ἰδιαίτερα σήμερα παρατηροῦμε, ὅτι ὅσο μεγαλύτερη εἶναι ἡ πτώση τῶν αἱρετιζόντων τόσο μεγαλύτερη καὶ ἀνακόλουθη τῆς ἁγιοπατερικῆς παράδοσης εἶναι καὶ ἡ στάση τῶν πολλῶν ποιμένων καὶ τῶν ποιμενομένων τους.

Ἰδιαίτερα σήμερα, τὴν ἐποχὴ τῆς χειρότερης αἵρεσης στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ἐσχατολογικῆς πραγματικὰ αἵρεσης, τῆς παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ πτώση τοῦ ποιμνίου (στὴν πλειοψηφία του, ἀλλὰ πολὺ περισσότερο τῶν ποιμένων εἶναι πασιφανής. Καὶ τὸ τραγελαφικό: ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς οἰκουμενιστὲς αὐξάνονται καὶ οἱ ὀνομαζόμενοι «εὐσεβεῖς ἀντιοικουμενιστές», «οἱ πολεμιστὲς» τῆς δημοσιότητας, οἱ ἐθελοτυφλοῦντες καὶ συγχρόνως τὴν πατερικὴ διδασκαλία παραλλάσσοντες γιὰ λόγους προσωπικῆς ἀσφαλείας καὶ ἐγκοσμίων ἀξιωμάτων, ἀναγνωρίσεων καὶ ἀπολαύσεων.

«Ὁ λαός», φωνάζουν ἐπιδεικτικὰ ἀπὸ τὸ ἀναπαυτικὸ γραφεῖο τους, «θὰ ὑπερασπίσει τὴν Ἐκκλησία». Ποῦ ἀκούστηκε ποτὲ ἥρωας νὰ βάζει πρῶτα τοὺς ἄλλους μπροστά, νὰ σπρώχνει τοὺς ἄλλους χωρὶς νὰ εἶναι αὐτὸς πρῶτος; Ὁ λαός, ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ τὴν πίστη, ἂν ἀκόμα τοῦ ἔχει μείνει ἀκόμα ζωντανή, ἀφοῦ τὸν ἀφήνουν ἀκατήχητο, πρέπει νὰ ὑπερασπίσει τὴν δουλειά του, νὰ πολεμήσει τὴν ἀνεργία του, νὰ πληρώσει τοὺς ἀβάστακτους φόρους, νὰ διδάξει τὰ παιδιά του, νὰ κάνει αὐτὰ ποὺ δὲν κάνουν, ὅλοι ὅσοι κατέχουν τίτλους καὶ ἀξιώματα. Καὶ ὅταν μάλιστα πράξει τὸ καθῆκον του τὸν ὀνομάζουν "ζηλωτή" καὶ "φανατικό". 

Ἂς μὴν βιαστοῦν νὰ μὲ κατηγορήσουν οἱ ὑπερασπιστές τους γιὰ αὐτὲς τὶς διαπιστώσεις· εἶναι ἀναπόφευκτες, γιατὶ δὲν εἶναι δικές μου· εἶναι τῶν Ἁγίων, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους, ὁ Μέγας Βασίλειος, ἀναλύοντας τὴν κατάσταση στὴν Ἐκκλησία ἐπὶ Ἀρείου, δίνει τὸ στίγμα καὶ ἐπιτρέπει χαρακτηρισμοὺς γιὰ τὴν κατάσταση τῆς Ἐκκλησίας σήμερα: 

ΟΜΟΛΟΓΙΑ και ΠΡΑΞΕΙΣ!

Ἡ διδασκαλία τῶν Ἁγίων γιὰ ὅσους νομίζουν, ὅτι ἀρκεῖ ἡ ὁμολογία κατὰ τῆς αἱρέσεως καὶ ἀμελοῦν τὴν ἀναγκαιότητα τῶν ἀναλόγων πράξεων καὶ τὸν ἀγώνα ποὺ ἐπιφέρει αὐτή.

                    

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Ὁ καιρὸς τῆς ἐπικράτησης τῆς παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ποὺ ζοῦμε, δὲν διακατέχεται ἀπὸ σύγχυση μόνο στὰ θέματα τῆς πίστεως ἀλλὰ καὶ στὸ θέμα τῆς ὁμολογίας, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐπικρατοῦν πολλὲς γνῶμες, ὡς πρὸς τὸ πῶς πρέπει νὰ ὁμολογεῖ κανεὶς καὶ νὰ ὑπερασπίζεται τὴν ὀρθόδοξη πίστη του. Ὁδηγὸς καὶ φανάρι σὲ αὐτὲς τὶς -λόγῳ τῆς σύγχυσης- δυσδιάκριτες ἀτραποὺς μπορεῖ νὰ εἶναι μόνο ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἁγίων Του.

Εἶπε ὁ Κύριος μας: «ὅποιος ὁμολογήσει μὲ ἐμένα, (ἢ μὲ τὴ δική Μου βοήθεια) ἐμπρὸς στοὺς ἀνθρώπους, θὰ ὁμολογήσω καὶ ἐγὼ αὐτὸν ἐμπρὸς στόν Πατέρα μου στοὺς οὐρανούς» (Ματθ. 10, 32). Αὐτὸς ὁ λόγος ὁδηγεῖ ἀπὸ λάθος κατανόηση πολλοὺς ἀνθρώπους νὰ πιστεύουν, ὅτι ἀρκεῖ νὰ Τὸν ὁμολογήσουν μὲ τὰ λόγια χωρὶς νὰ χρειάζεται ἡ συνέχεια καὶ συνέπεια τῶν ἔργων. Δηλαδὴ ἐνῶ τὸν ὁμολογοῦν μὲ τὰ λόγια, Τὸν ἀρνοῦνται μὲ τὶς πράξεις τους. Καὶ σὲ περίπτωση ποὺ οἱ λόγοι συνοδευτοῦν ἀπὸ τὶς πράξεις, οἱ πράξεις αὐτὲς δὲν συμβαδίζουν μὲ τὴν ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία καὶ ἐπιφέρουν δυσάρεστα ἀποτελέσματα. Τὸ γεγονός, ὅτι δυστυχῶς αὐτὸς ὁ τρόπος ὁμολογίας, ἰδίως σὲ καιροὺς αἱρέσεως καὶ διωγμῶν, ὄχι μόνο δὲν ἐπιφέρει τὸ σωστὸ ἀποτέλεσμα, ἀλλὰ καὶ δὲν εἶναι θεάρεστος μᾶς τὸ διδάσκουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες.

Ρωτάει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς: «Ποῦ λοιπόν, εἰπέ μου, θὰ κατατάξουμε αὐτοὺς ποὺ ὁμολογοῦν καὶ συγχρόνως ἀρνοῦνται τὸν Θεό; Μὲ τοὺς πιστούς; Μὲ τὰ ἔργα ὅμως τὸν ἀρνοῦνται. Μὲ τοὺς ἀπίστους; Ἀλλὰ μὲ τὴν γλῶσσα τὸν ὁμολογοῦν... Ἀπὸ ποῦ θὰ διακρίνουμε τὸν πιστὸ ἀπὸ τὸν ἄπιστο τὸν φωτισμένο ἀπὸ τὸν ἀφώτιστο, μὲ ἄλλα λόγια, τὸν βαπτισμένο κατὰ Χριστὸν καὶ συντεταγμένο μὲ τὸν Χριστὸ ἀπὸ τὸν ἀβάπτιστο καὶ συντεταγμένο μὲ τὸν διάβολο; Ὄχι ἀπὸ τοὺς λόγους, ὄχι ἀπὸ τὰ ἔργα, ὄχι ἀπὸ τοὺς τρόπους; Ἐὰν λοιπὸν κάποιος ἐξομοιώνεται σ’ αὐτὰ μὲ τοὺς ἀφώτιστους, ἂν καὶ λέγει, ὅτι εἶναι βαπτισμένος κατὰ Χριστόν, εἶναι σαφές, ὅτι δὲν ἔχει πάψει νὰ ἀνήκει στὴν συμμορία ἐκείνων, γιὰ τοὺς ὁποίους ὁ Ἀπόστολος λέγει: «Θεὸν ὁμολογοῦσιν εἰδέναι (δηλ. ὅτι τὸν γνωρίζουν), τοῖς δὲ ἔργοις ἀρνοῦνται, βδελυκτοὶ ὄντες καὶ ἀπειθεῖς, καὶ πρὸς πᾶν ἔργον ἀγαθὸν ἀδόκιμοι» (Ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ὁμιλία μὲ θέμα τοὺς τυφλούς).

Με αφορμή την εορτή του αγ. Σάββα εν Καλύμνω. Κἀλυμνος τότε και σήμερα

Silver alert. Ζητείται επισκοπική συνείδηση. Υποτίθεται τιμούν τους Αγίους, αλλά κάνουν τα αντίθετα από αυτούς, καταδικάζοντας μάλιστα την αποπομπή κάθε αμετανόητου ασεβούς μητροπολίτου, παρόλο που τα παραδείγματα που αναφέρουν αυτό ἆκριβώς διδάσκουν.

Ερωτούμε: Ο άγ. Σάββας θα συμπροσευχόταν και θα ευλογούσε Καρδινάλιους και Παπικούς; Οι σημερινοί κληρικοί της Καλύμνου, γιατί σιγούν;

ο λαός της Καλύμνου ξεσηκώθηκε εναντίον του μητροπολίτη,

Τότε

Οι ιερείς της Καλύμνου που αντιστάθηκαν υπέρ πίστεως

Το 1934 οι κληρικοί συγκεντρώθηκαν στον Ναό της Υπαπαντής και υπέγραψαν πάνω στην Αγία Τράπεζα λίβελλο αποκήρυξης του Μητροπολίτη Απόστολου σε ένδειξη δυσφορίας για την πολιτική των Ιταλών

Από τον ΣΩΤΗΡΗ ΛΕΤΣΙΟ

«Το δίδαγμα της πράξης αυτής των ιερέων είναι ότι οι ξένες επεμβάσεις δεν μπορούν ποτέ να περάσουν. Οι κάτοικοι των Δωδεκάνησων έδωσαν πολλούς αγώνες για την ελευθερία τους, για την Ελλάδα αλλά και για την Εκκλησία». Αυτό υπογραμμίζει μιλώντας στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» ο Μητροπολίτης Λέρου, Καλύμνου και Αστυπάλαιας κ. Παϊσιος αναφερόμενος στο καθιερωμένο ετήσιο μνημόσυνο, το οποίο τελέστηκε πρόσφατα στον Ι. Ναό Υπαπαντής του Κυρίου, στην Κάλυμνο, για τους ιερείς που αντιστάθηκαν υπέρ πίστεως και πατρίδος κατά την περίοδο της κατοχής των Δωδεκάνησων από τους Ιταλούς και υπέγραψαν τον λίβελλο κατά του τότε μητροπολίτη Απόστολου Καβακόπουλου.